20 Χρόνια Μαζί ...

Όλες τις τελευταίες μέρες ψάχνω να βρω μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία να είμαστε μαζί. Δύσκολο έως ακατόρθωτο. Συνήθως ένας από τους δυο μας δεν είναι καλός.

Θα ήθελα να είχαμε μία φωτογραφία μαζί. Να υπήρχε ένας φωτογράφος χωμένος σε κάποιο στενό στην Κολιάτσου 20 χρόνια πριν. Ένα φλας να άναβε από κάπου και η στιγμή να έμενε στην αιωνιότητα. Δύο φιγούρες να τρέχουν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους.

Ένα πεπρωμένο που διαρκεί 20 χρόνια. Ένα πεπρωμένο που έχω την αίσθηση ότι είναι ακόμα στο ξεκίνημα του. Που αν ήταν παιδί θα μπουσούλαγε ακόμα.

20 χρόνια, περνάνε γρήγορα, κυρίως αν είναι όμορφα. Κι όσο κι αν γυρνάω πίσω να βρω σημεία σκοτεινά δεν βρίσκω. Βλέπω φως, γέλιο, χαρά. Ακόμα και τα δύσκολα τώρα τα βλέπω και χαμογελάω. Είχες αυτή την ικανότητα να στέκεσαι διακριτικά δίπλα μου, να μου αφήνεις χώρο, να μου ρίχνεις τους προβολείς κι εσύ να χαίρεσαι και να λάμπεις.

Ψάχνω μια φωτογραφία που να είμαστε μαζί, αλλά το μόνο που βρίσκω είναι χρώματα, μυρουδιές, βλέμματα, αδιόρατα αγγίγματα, αναμνήσεις μιας ζωής. Φελούκες, χουρμάδες, μπαχάρια, ναργιλέδες, βότσαλα, θάλασσα, βουνό, ηλιοβασιλέματα κι ανατολές, ήλιος, ζωή, αγάπη.

Μια ζωή που χωρίς λόγια, χωρίς σκέψεις την περπατάμε μαζί. Άλλωστε τα συμβόλαια δεν μας πάνε εμάς. Φτάνει μόνο μια ματιά και τα έχουμε πει όλα. Στο μυαλό μου στροβιλίζει του Μάνου, τ' αστέρι του βοριά μα εγώ σήμερα θα σου αφιερώσω αυτό ... το πρώτο μας ξύπνημα στο ίδιο κρεβάτι πριν από είκοσι χρόνια.

20 Χρόνια Μαζί ... Και Το Ταξίδι Τώρα Ξεκινά ...

Η Πιο Όμορφη Selfie ...

Θα 'σουν δεν θα 'σουν 40 ημερών όταν σε πρωτοπήρα στα χέρια μου. Μια χνουδωτή καφετιά μπαλίτσα με δυο καταγάλανα, υπέροχα συνοφρυωμένα μάτια. Τιναζόσουν να φύγεις από την αγκαλιά μου. Από τότε δεν σου άρεσαν τα χάδια. Τα ζήταγες όταν εσύ ήθελες.

Γελάγαμε και λέγαμε ότι επιλέξαμε γάτα εγκλωβισμένη σε σώμα σκύλου. Η αλήθεια είναι ότι δεν σε διαλέξαμε εμείς. Εσύ ήσουν αυτή που μας διάλεξες. Εσύ βγήκες πίσω από τις γλάστρες που ήσουν κρυμμένη κι ήρθες και τρίφτηκες στα πόδια του Γιάννη, παρότι στην βεράντα βρισκόντουσαν πάνω από δεκαπέντε άτομα. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Η πρώτη σου βόλτα στην παραλία του χωριού, αμέσως μετά τα πρώτα σου εμβόλια. Εσύ με το στρασάτο περιλαίμιο (τι γούστο είχα Θεέ μου) σνομπ, στην αγκαλιά μου ... δεν ήθελες να κάτσεις κάτω για να μην σε χαϊδεύει ο κόσμος που σε χάζευε. Κι εσύ να δέχεσαι τις φιλοφρονήσεις και τα κοπλιμέντα, αλλά αν άπλωναν χέρι να σε χαϊδέψουν γύρναγες με αποστροφή και σνομπισμό το κεφάλι. Θαυμάστε αλλά μην αγγίζετε ...

Θυμάμαι το πρώτο ταξίδι που σε πήραμε μαζί. Στο Ναύπλιο. Πάντα μαζί μας. Στα ωραία και στα άσχημα. Καταλάβαινες όταν κάτι δεν πήγαινε καλά και ερχόσουν από μόνη σου για χάδι. Αυτό το αγχολυτικό άγγιγμα στην γούνα σου, που μας έκανε να τα ξεχνάμε όλα. Να πετάμε τα προβλήματα πίσω μας. Να κοιτάμε με αισιοδοξία μπροστά.

Θυμάμαι όταν την κοπάνησες από το σπίτι. Γυρίσαμε όλο το χωριό να σε βρούμε κι εσύ πουθενά. Ξαφνικά βλέπουμε μια μεγάλη ουρά αυτοκινήτων στην παραλία. Κι εσύ μπροστά να οδηγείς την ουρά, σαν αρχηγός αγέλης που έσερνε το έλκηθρο. Βλέπεις το γονίδιο. Ήθελα να σε σαπίσω στο ξύλο αλλά η χαρά ήταν τόσο μεγάλη που σε βρήκαμε που το μόνο που έκανα ήταν να σου δώσω ένα μεγάλο φιλί ... κι εσύ το δέχτηκες, ίσως γιατί είχες χεσμένη την φωλιά σου.

Την χρονιά που μπήκες στην οικογένειά μας θυμάμαι χιόνισε. Για την αλήθεια χιόνισε πολύ. Το χιόνι έφτανε στο γόνατο, στην θάλασσα δίπλα. Βγήκαμε νύχτα όπως χιόνιζε. Μεγάλη παρέα κι εσύ μαζί μας. Να παίζεις, να τρέχεις, να ρίχνεις μακροβούτια στο χιόνι, να σε χάνουμε κι εσύ να βγαίνεις στην επιφάνεια και να παίζεις, να παίζεις, να παίζεις!!! Μετά όλοι μαζί πήγαμε στο μπαρ. Κι εσύ μαζί. Μηνών ήσουν. Σε πήρα αγκαλιά μην σε πατήσει κανείς. Έβαλες τα πόδια σου πάνω στην μπάρα κι ήσουν έτοιμη να παραγγείλεις το ποτό σου. Σαν το ανέκδοτο με το άλογο στο μπαρ. Κι εσύ να χαίρεσαι που όλο το μαγαζί ασχολιόταν μαζί σου...

Τα μεσημέρια με περίμενες πίσω από την πόρτα καθισμένη νωχελικά στην πολυθρόνα σου κι ερχόσουν να τριφτείς πάνω μου, να μου κάνεις χαρές, να σε χαϊδέψω και να πάρεις το cookie σου. Σήμερα δεν με περίμενε κανείς σπίτι. Μπήκα άφησα τα πράγματα και κάθισα στην πολυθρόνα σου. Περίμενα...

Τα βράδια ξάπλωνες στην μεριά μου στο κρεβάτι, έπιανες θέση κι όταν ερχόμουν να ξαπλώσω έκανες ένα ουφ ενοχλημένο και έφευγες. Ήξερες ότι δεν θέλω να με ακουμπούν όταν κοιμάμαι. Ίσως από μένα τελικά το πήρες αυτό το κουσούρι. Χθες το βράδυ έψαχνα να σε βρω, ξάπλωσα και το κρεβάτι δεν με χώραγε. Σηκώθηκα, άναψα τσιγάρο και ξάπλωσα στον καναπέ. Μα και εκεί ο ύπνος δεν με έπαιρνε. Μόνο αυτός ο αφόρητος πόνος στο στήθος, σαν να έχει σκιστεί η καρδιά στα δύο.

Όλο το καλοκαίρι που μας πέρασε σε κυνήγαγα για να βγάλουμε μια selfie κι εσύ όσο κι αν έπαιρνες πόζες στην κάμερα μόνη σου, με άλλον δεν ήθελες να βγεις. Κάποια στιγμή το κατάφερα. Κι εσύ μου χάρισες την πιο όμορφη selfie της ζωής μου.

Γελάγαμε όταν περπάταγες και κουτούλαγες στα έπιπλα. Από τον έτερο Καππαδόκη αυτό το κουσούρι. Τι να πρωτοθυμηθώ ... δεν είναι εύκολο. Δεκατέσσερα χρόνια είναι αυτά. Όσο κι αν μέσα μου το ήξερα ότι είχες ξεπεράσει το όριο ηλικίας σου, όσο κι αν μέσα μου το ήξερα ότι θα φύγεις κάποια στιγμή, πονάει γαμώτο.

Έμπαινα στο σπίτι κι έλεγα τι έκανες εκεί Tamar; Ήξερα, αν κατέβαζες τα αυτάκια κι αν έδινες ποδαράκι ότι μια κουρτίνα, ένα χαλί, κάτι θα έλειπε. Κάτι θα είχες μασουλήσει, κάποια διαολιά θα είχες κάνει, όπως τότε στο χωριό που μπήκα σπίτι μετά από άγρια κραιπάλη αλκοόλ στα τοπικά κωλόμπαρα και βρήκα όλο το σπίτι χιονισμένο. Είχες κόψει κομματάκια όλα τα συλλεκτικά περιοδικά που μάζευα. Ήταν κι η πρώτη φορά που σου έκλεισα κατάμουτρα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Κι εσύ κοιμήθηκες εκεί μπροστά στην πόρτα, δεν κουνήθηκες καθόλου μέχρι να σηκωθώ κάποια στιγμή το απόγευμα.

Τα πρωινά περίμενες να σηκωθούμε, να ξυπνήσουμε να σου δώσουμε το cookie. Το ήθελες κι από τους δυό μας. Άρχιζε και σε έπιανε η ανησυχία πέντε λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τα Σαββατοκύριακα όμως δεν είχες καμιά ανησυχία. Απλά μας περίμενες να σηκωθούμε. Αλήθεια πως ήξερες ότι δεν δουλεύουμε;

Την Κυριακή, παίξαμε το απόγευμα, με πήρες είδηση που πήγα να φάω σοκολάτα κι ήρθες και μου έκανες χαρές. Ήθελες να σου δώσω. Σου έδωσα μπισκοτάκι. Δεν σου άρεσε αλλά τι να κάνεις από το ολότελα... Το βράδυ κάτσαμε να φάμε. Δεν εμφανίστηκες. Παίζει μέσα στα δεκατέσσερα χρόνια να ήταν κι η πρώτη φορά που δεν εμφανίστηκες. Φανταστήκαμε ότι είχες αράξει στην βεράντα και χάζευες τον δρόμο, όπως τόσα και τόσα βράδια. Ανάβω τσιγάρο κι ο Γιάννης μαζεύει τα πιάτα. Τον ακούω να λέει ξεψυχισμένα πηγαίνοντας τα πιάτα στην κουζίνα. Παύλο η Tamar ... Κατάλαβα ...

Ήσουν στον καναπέ σου. Ξαπλωμένη, σαν να κοιμόσουν. Ζεστή. Το μόνο που μαρτυρούσε ότι κάτι έγινε ήταν η γλώσσα σου. Αυτή η γλώσσα που τόσο σπάνια έδινε φιλιά, κρεμόταν. Ήσουν ζεστή ακόμα αλλά τόσο ακούνητη. Cookie σου φώναξα, αλλά εσύ δεν άνοιξες τα μάτια. Πάντα έλεγα και γέλαγα ότι η ψυχή θα σου βγαίνει κι αν σου φωνάξω cookie, εσύ θα γύρναγες πίσω. Να που δεν γύρισες. 

Πονάει. Πονάει πολύ, το ξέρω. Και ξέρεις τι με πονάει πιο πολύ; Που δεν έδειξες κανένα σημάδι ότι θα την έκανες γαλανομάτα μου. Που δεν σε είχα αγκαλιά για να σου δείξω το πόσο πολύ σ' αγαπώ. Που όπως εσύ μας διάλεξες για να μπεις στην ζωή μας, εσύ αποφάσισες και να φύγεις έτσι απλά, ξαπλωμένη στον καναπέ σου. Όπως μόνη ήρθες, μόνη διάλεξες και να φύγεις.

                                                                                                                Tamar 01/08/2000 - 12/10/2014

Food + Wine by Olivier Campanha

Παρασκευή απογευματάκι, εκεί γύρω στις 7:30 ανηφορίζουμε στο Κολωνάκι.

Τόπος προορισμού Ξενοκράτους 49 και Αριστοδήμου.

W+F by Olivier Campanha

Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Ο Olivier είναι φίλος, σε ένα νέο εγχείρημα του, σε δύσκολες εποχές. Βέβαια δεν είναι μόνος. Παρέα έχει τον Γιάννη Μακρή Aiws, στήριγμα δυνατό.

Πλησιάζοντας στο W+F, στο μυαλό μου ήρθαν εικόνες από το παλιό καλό Κολωνάκι αρχών δεκαετίας του 80. Πόσες φορές δεν είχα ανηφορίσει προς τα εκεί μαγαζιά, με φίλους, αλλά και μόνος παρέα με το walkman, ακούγοντας χιτάκια της εποχής. Όποτε ήθελα να ξεφύγω, εκεί ανηφόριζα, εκεί κρυβόμουν.

Το μαγαζί γωνιακό, σε τόνους λευκού, γκρι και μαύρου με έναν υπέροχο κρεμαστό κήπο στον ένα του τοίχο και μία μπάρα που μπορείς να καθίσεις για φαγητό, στο σωστό το ύψος και παράλληλα να βλέπεις να δημιουργούνται μικροί πίνακες φαγητού, μπροστά στα μάτια σου. Χώρος χαλαρός, όμορφος, ανεπιτήδευτος κι όπως μας είπε ο Γιάννης Μακρής, θέλαμε να φτιάξουμε έναν χώρο που το χρώμα και την ζωντάνια να την δίνουν οι άνθρωποι που μας επισκέπτονται.

Στο πατάρι του εστιατορίου βρίσκεται ένα εξαιρετικό γυάλινο κελάρι με κρασιά επιλογής του Γ.Μακρή, εξαιρετικά συνοδευτικά στις δημιουργίες του Olivier. Εμπιστευθείτε τον. Εκεί βρίσκονται και κάποια διάσπαρτα τραπέζια με θέα τον χώρο του ισογείου, αλλά και τον κήπο απέναντι. Έναν κήπο με μουριές και τραπέζια σπαρμένα, γιατί το καλοκαίρι καλά κρατεί και τι το καλύτερο για τις μέρες του Σεπτέμβρη. Εκεί καθίσαμε κι εμείς για να δεχτούμε τις γαστρονομικές πλέον περιποιήσεις του Olivier.

Πάμε τώρα στα της κουζίνας. Στα του φαγητού και της γεύσης. Ο Olivier, είναι γνωστός chef και με πολύ πλούσιο βιογραφικό για το νεαρό της ηλικίας του. Εγώ δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω γαστρονομικά ένα πιάτο. Ξέρω όμως πολύ καλά να ξεχωρίζω την καλή κουζίνα. Κι η κουζίνα του W+F είναι απλά εξαιρετική. Αρκεί να αφουγκραστείς τους ήχους ηδονής που ακουγόντουσαν από τα γύρω τραπέζια, αλλά και τους ήχους που έβγαιναν από το δικό μας στόμα. Σε κάθε πιάτο, σε κάθε μπουκιά, από το ορεκτικό έως και το γλυκό, ένα μόνιμο μμμμμμμ ακουγόταν. Ένα θα σας πω, εγώ ο περίεργος, που πάντα κάτι μου φταίει, πάντα κάτι μου λείπει στο φαγητό δεν γκρίνιαξα καθόλου. Αντιθέτως έναν γαστρονομικό οργασμό τον είχα σε κάθε μπουκιά. Τι να πω, ίσως ήταν κι η διάθεση, οι αναμνήσεις, το όμορφο κλίμα του μαγαζιού. Σε όλο αυτό, στην ατμόσφαιρα δηλαδή του W+F, μεγάλη ευθύνη είχε κι η διάθεση κι η χαρά που έβλεπες ζωγραφισμένη στα πρόσωπα του Olivier και του Γιάννη.

Στα συν εννοείται κι ο λογαριασμός. Τιμές προσαρμοσμένες στην κρίση. Εξαιρετική σχέση τιμής και ποιότητας.

Εμείς το βρήκαμε το στέκι μας.

W+F by Olivier Campanha.

Μια Παράσταση Για Την Χαρά!

Ο Γιώργος Χριστοδούλου και οι συνεργάτες του, 

σας προσκαλούν 

στην τελευταία παράσταση της σεζόν για την παράσταση 

«Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» 

που μέρος των εσόδων της θα διατεθούν στο Κ.Ε.Α Χαρά 

 Η Ρίτα του θεατρικού έργου είναι ένα καθημερινό κορίτσι με πολλές ευαισθησίες που πιστεύει ότι αποκτώντας γνώση θα αλλάξει την ζωή της. Όσο περισσότερο μελετάει, ανακαλύπτει πως στις μικρές στιγμές και στους ανθρώπους γύρω της βρίσκεται το πραγματικό νόημα της ζωής. Στο τέλος κάθε παράστασης απλώνει το χέρι στον άνθρωπο που βρισκόταν κάθε μέρα εκεί αλλά άργησε να τον δει.

Την Κυριακή 28 Απριλίου η Ρίτα απλώνει το χέρι στο Κ.Ε.Α Χαρά.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου κι οι συνεργάτες του προσφέρουν μέρος των εσόδων της τελευταίας παράστασης της σεζόν ως ενίσχυση για το έργο που προσφέρει.

Δυο λόγια για το Κ.Ε.Α Χαρά 

Το Κέντρο Ειδικών Ατόμων «Η Χαρά» ιδρύθηκε το 1983 από γονείς και το 1986 απέκτησε ιδιόκτητη στέγη στην Παλλήνη. Το 2005 εγκαινιάστηκε. 

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο οικοτροφείο έχουν πολύ χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, γεγονός το οποίο δημιουργεί την ανάγκη για ιδιαίτερες συνθήκες διαβίωσης. Σε απάντηση στις προκλήσεις που θα αντιμετώπιζε κάθε οικογένεια ξεχωριστά, εφόσον τις πιο πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε η κατάρτιση αλλά ούτε και τα απαιτούμενα εφόδια μέσα στις οικογένειες, «Η Χαρά» προσφέρει στέγη και εξειδικευμένη φροντίδα στους οικότροφους αυτούς εφ’ όρου ζωής, ενώ οι γονείς υποστηριζόμενοι μπορούν να προσφέρουν πιο άνετα τη φροντίδα τους, ανακουφισμένοι πια από τις τεράστιες δυσκολίες που θα προέκυπταν μέσα από την καθημερινότητα. 

Κάθε άτομο -είτε με ειδικές ανάγκες είτε όχι- έχει δικές του ανάγκες και άρα αποτελεί μοναδική περίπτωση. Μέσα στο «Χαρά» το κάθε παιδί αξιολογείται ως άτομο με ξεχωριστό χαρακτήρα, ιδιαίτερες ανάγκες και ειδικές δεξιότητες. Για τον κάθε ένα υπάρχει ένα σχέδιο δράσης. Όσοι είμαστε υπεύθυνοι για το άτομο συνεργαζόμαστε με γνώμονα τις ιδιαίτερες ανάγκες του και ακολουθούμε κοινή πορεία. Οι γονείς, οι εκπαιδευτές και οι άνθρωποι που ασχολούνται με την καθημερινή φροντίδα των παιδιών βρίσκονται σε στενή συνεργασία και ανανεώνουν τους στόχους αξιολογώντας κάθε φορά την πορεία του ατομικού σχεδίου δράσης. Ο κάθε ένοικος έχει μια απεριόριστη δυνατότητα να γίνει όχι αυτό που θέλουμε εμείς αλλά αυτό που υπάρχει μέσα του με το δικό του τρόπο και το δικό του ρυθμό. 

Χορηγός επικοινωνίας: Sin Radio

Κυριακή 28η Απριλίου 2013, στις 19:00 Τελευταία παράσταση της σεζόν 
για την παράσταση «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» 

που μέρος των εσόδων της θα διατεθούν στο Κ.Ε.Α Χαρά 

Θέατρο Άλμα Ακομινάτου 15 - 17 , Αθήνα 
Tιμή εισιτηρίου 15€ 
Τηλέφωνο κρατήσεων : 210 - 52 20 100

Σας θέλουμε όλους εκεί ... μαζί μας ...

Dix-Huit

Περνάνε τα χρόνια. Περνάνε τα άτιμα, σαν νερό, σαν αέρας. Τα σκέφτεσαι, βλέπεις πίσω και λες δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν.

Στα 31 μου τότε, στα 49 τώρα. 18 ολόκληρα χρόνια πέρασαν. Χαρές, λύπες, απογοητεύσεις, επιτυχίες, άσπρα, μαύρα. Όλα μέσα στο πρόγραμμα. Όλα μέσα στη ζωή. Γεμάτη ζωή, πλούσια. Όλα μαζί.

18 χρόνια. Αν ήταν άνθρωπος θα έμπαινε στην ενηλικίωση του τώρα. Έλα που δεν είναι. Έλα που είναι αγάπη. Αλήθεια η αγάπη ενηλικιώνεται; Αλήθεια η αγάπη περνάει εφηβεία; Αν ναι, η δικιά μας μόλις ενηλικιώθηκε.

υγ δεν θα άλλαζα ούτε μια μέρα από αυτά τα 18 χρόνια κι ανυπομονώ μαζί σου να περάσω και τα επόμενα....
υγ1 τελικά ... αυτό το τεκνό ... εγώ το έχω ...
υγ2 όσο για τραγούδι αυτό ...

Περιμένοντας το Γκοντό

Θα δημιουργηθεί μια καινούρια έκφραση στην τέχνη που θα διαδεχθεί το χάος.
 Έργο του καλλιτέχνη σήμερα είναι να βρει μια καινούρια έκφραση που να συνθέτει τα συντρίμμια.

 S. Beckett

 Κολλημένος πάνω από μία ώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, προσπαθώ να σκεφτώ τι να γράψω για την χθεσινή παράσταση. Περιμένοντας το Γκοντό του Samuel Beckett. Μάταια. Οι λέξεις δεν βγαίνουν. Οι προτάσεις δεν σχηματίζονται. Μόνο αισθήσεις και αισθήματα. Και πως να τα ζωνταζέψεις στο χαρτί?

Περισσότερα εδώ ...

Γιορτάζω ... Γιορτάζω

Γιορτάζω, γιορτάζω 

μ'ακούτε που το φωνάζω,

θα διασκεδάζω ως το πρωί!!!

Γιορτάζω, γιορτάζω 

τις έννοιες στην άκρη βάζω

θα διασκεδάζω ως το πρωί!!!

Όπως καταλάβατε γιορτάζω!!! Άντε κοπιάστε για ένα ζαχαρωτό, κρίση έχουμε, ξεχάστε σαμπάνιες και χαβιάρια και γλυκά. Ζαχαρωτό κι άντε και λικέρ τσέρι για να το βρέξουμε!!!!

Γιορτάζουμε απόψε βάζοντας μουσικές ... Ελάτε στο άλλο σπιτικό κι αφιερώστε ένα τραγούδι για μένα!!! Ένα τραγούδι που όταν το ακούτε σας θυμίζει εμένα!!!

Πόσο ψώνιο είμαι Θεέ μου!!! Τι ακόμα εδώ είστε? Εδώ δεν έχει σχόλια, ευχές κι αφιερώσεις είπαμε δίπλα στον Λουστράκο ... κι αν είστε και καλά παιδιά θα κάνουμε ένα τρελό πάρτι σήμερα το βράδυ...

Χρώμα στο Όνειρο ...

Έχεις αισθανθεί ποτέ την διάθεση να πετάξεις, να φύγεις, να ελευθερωθείς, αλλά τα πόδια σου να είναι αλυσοδεμένα στην γη και μάλιστα να φοράς και τσιμεντένια παπούτσια;

Έχεις αισθανθεί ποτέ την διάθεση να φωνάξεις, μέχρι που να μην υπάρχει αέρας στα πνευμόνια σου κι όμως τα πρέπει και τα μη να σε κρατάνε βουβό, όπως στα όνειρα, που όσο κι αν φωνάζεις η φωνή δεν βγαίνει;

Έχεις αισθανθεί ποτέ την διάθεση να σηκώσεις τα χέρια ψηλά στον ουρανό, σαν γροθιά στον ουρανό κι όμως να τα έχεις στην τσέπη, βαθιά χωμένα, κρυμμένα, φοβισμένα;

Έχει αισθανθεί το κορμί σου βαρύ, σίδερο, εξουθενωμένο από την κούραση, τα βλέφαρα βαριά κι όμως όταν ξαπλώνεις να μην μπορείς να κοιμηθείς, να μην μπορείς να βρεις έστω μία ψεύτικη υπόσχεση ευτυχίας μέσα στα όνειρα;

Έχεις αισθανθεί ποτέ το μυαλό σου, να μην μπορεί να συγκεντρωθεί, να θέλει να ελευθερωθεί, να τρέξει στο σύμπαν, κι όμως να χτυπιέται στα τοιχώματα του κρανίου σου, ανήμπορο να κάνει μια φυσιολογική σκέψη;

Έχεις αισθανθεί ποτέ την καρδιά σου να σε πονάει, ραγισμένη, πετσοκομμένη, σκορπισμένη και εσύ να μην έχεις το κουράγιο να βγάλεις από το συρτάρι για άλλη μια φορά την κόλλα για να την κολλήσεις για άλλη μια φορά;

Έχεις αισθανθεί ποτέ την κατάθλιψη και όλο της το σόι, να σου έχουν έρθει επίσκεψη και να σου έχουν κάνει κατάληψη μέσα στο μυαλό και την καρδιά σου και ενώ να το ξέρεις πως είναι εκεί, πως σου έχουν κάνει αρμένικη βίζιτα, να μην έχεις το κουράγιο ούτε λίγο αλάτι να ρίξεις κάτω από την καρέκλα τους;

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι τα λόγια είναι τόσο φτωχά, τόσο μικρά, που αναγκάζεσαι να τα ντύσεις με μουσικές, με στίχους, με φωνές όμορφες, μελωδικές, προκειμένου να σκεπάσουν τις δικές σου κραυγές αγωνίας;

Έχεις αισθανθεί ποτέ, ότι όλα αυτά δεν αφορούν κανέναν, παρά μόνο εσένα, κι όταν πιάνεις την δημόσια εικόνα σου για να την βγάλεις βόλτα πρέπει να είσαι χαρούμενος, κεφάτος, η ψυχή της παρέας;

Έχεις αισθανθεί ποτέ, ότι η διέξοδος σου τώρα πια, η μόνη πια, είναι ένα μικρόφωνο, οι μουσικές σου και οι άνθρωποι που σου αφιερώνουν τον χρόνο τους για να επιλέξετε μαζί τα χρώματα που θα ντύσετε τα όνειρά σας και αυτό είναι που σου δίνει το κουράγιο να συνεχίσεις και να πας παρακάτω, να φτιάξεις ξανά την ζωή, να αλλάξεις την καθημερινότητα και να βάλεις χρώμα στο όνειρο;

Sin Radio

Ναι είναι αλήθεια, είναι πραγματικότητα!!! Το φτιάξαμε, το στήσαμε, είμαστε στον αέρα!!!
Είμαστε περήφανοι (πόσο ψώνιο Θεέ μου) και σας το παρουσιάζουμε!!!

Κυρίες και Κύριοι το ραδιόφωνο μας, το δικό σας ραδιόφωνο είναι πραγματικότητα.
Το Sin Radio ήρθε και έχει σκοπό να μείνει. Δεν θα πω τα κοινότυπα τύπου "το ραδιόφωνο που θα ταράξει τα νερά, το ραδιόφωνο των επιτυχιών κλπ".

Θα πω  όμως ότι το ραδιόφωνο των φίλων είναι γεγονός. Ζούμε σε μια πόλη που μας έχει αποξενώσει. Μας έχει απομακρύνει, κόντεψε να μας κάνει να ξεχάσουμε τον άνθρωπο δίπλα μας. Ε, αυτό θα σπάσουμε με το Sin Radio. Θα έρθουμε κοντά, όσο κι αν οι αποστάσεις και οι καταστάσεις δεν μας το επιτρέπουν. Αυτό θα είναι το ραδιόφωνο μας. Αυτό θα είναι το ραδιόφωνο σας. Ανοικτό σε όλους και σε όλα. Και όποιος από εσάς έχει το μεράκι και θέλει να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί, εδώ είμαστε. Θα χαρούμε να μεγαλώσει η παρέα μας και με νέους φίλους - παραγωγούς.

Ας παρουσιάσουμε λοιπόν τις εκπομπές μας :

Singing With The Wolf

Warning ... SpIrToKoYto On Air

Που Πας Καλέ μου Λουστράκο;

Ραδιοτυπίες

Όλα στο Κόκκινο

Και για αρχή ο υποφαινόμενος ή κατά ραδιόφωνο Λουστράκος, την Τετάρτη 25/04/2012 θα έχει καλεσμένη στο studio του Πύργου την Τασία Χριστοδουλοπούλου, υποψήφια βουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Αθηνών, έτοιμη να δεχτεί τις ερωτήσεις σας.

Όποιος φίλος ή φίλη, υποψήφιος ή μη, θέλει να ακουστεί η φωνή του ας επικοινωνήσει με το Sin Radio και εμείς θα χαρούμε να τον έχουμε στην παρέα μας.

Καλά μας ταξίδια!!!

Το μακρύ Ζεϊμπέκικο Του Μήτσου...

Ένας μεγάλος έφυγε. Όχι μόνο μεγάλος σαν φωνή, αλλά και σαν άνθρωπος.

Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι απόψε στις 21:00 να ακούσουμε κάποια από τα τραγούδια του, στον σταθμό μας Sin Radio και στην εκπομπή "Που Πας Καλέ Μου Λουστράκο".

Καλό σου Ταξίδι Δημήτρη....

Καλή Ανάσταση...

Με μια ευχή που διάβασα στην Margo θα σας αφήσω για Πάσχα...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΑΣ

ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗΣ ΓΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΟ...

Τι να σας λέω, τι να σας πω... Όχι δεν θα μιλήσω για τα όσα συμβαίνουν, για τα νεύρα που έχουν μόνιμα έρθει και κατσικωθεί στην περιοχή πέριξ του πύργου, ούτε και θα γκρινιάξω...

Ε, πως μπορεί να γίνει αυτό όταν μπήκε ο Μάρτης, άντε βρε καλό μας μήνα, και ξεκίνησε με μια ένεση αισιοδοξίας τόση με το συμπάθειο. Και τι θέλει να μας πει ο ποιητής; Ότι αγαπημένα μου παιδιά ο μήνας μπήκε με ένα ταξιδάκι αστραπή στην Σύρο.

Παρά τον κακό καιρό που βρήκαμε σε Πειραιά και σε πηγαιμό, εκεί ο ήλιος ήταν λαμπερός, ανοιξιάτικος, όμορφος. Να μου κλείνει το μάτι και να χασκογελάει, σαν να μου έλεγε ζήσε το τώρα και άσε το αύριο να κουρεύεται.

Πως να μην πάει καλά η μέρα όταν δέχεσαι το πιο γλυκό φιλί για καλωσόρισμα αλλά και καλό ταξίδι. Βλέπετε η δουλειά δεν με άφησε να χαρώ το γατί όσο θα ήθελα, αλλά κατάφερε να μου γεμίσει τις μπαταρίες μέσα σε ένα λεπτό, όσο θα χρειαζόταν κάποιος άλλος ένα 24ωρο και βάλε. Άλλωστε τι καλύτερο από το να σε φιλάει ένα γατί με κόκκινες γόβες και πάνω σε μηχανή με κράνος. Πείτε μου, όχι πείτε μου δεν είναι τόσο σέξυ και ουάου;

Πως να μην πάει καλά ο μήνας όταν αύριο ο Λουστράκος έχει καλεσμένο στο studio του πύργου τον γνωστό και μη εξαιρετέο αγαπητό asteroid, με τις μουσικές του, συν πρόσκληση δώρο για θέατρο. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι αν βγει τόσο καλά όσο μας μπήκε ο Μάρτης θα είναι από τους ομορφότερους μήνες μέσα στο '12.

Συντονιστείτε λοιπόν αύριο στον Λουστράκο στις 9 και στο Tempo Radio για περισσότερα!!!!

Καλό μας μήνα!!!

O Mahler76 Live @ Loustrakos'

O Mahler76 Live @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00 @ TempoRadio

http://109.169.47.188:32972

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο ... Μέρος 2ον

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο ... Μέρος 2ον

απόψε στις 21:00 στο pbr

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο

Αυτή την Δευτέρα 16/1/2012 και στις εννιά το βράδυ, στο pbr, 
ξεκινάει ο Λουστράκος 

μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Γκάτσο.

Σας περιμένω.

Υ.Γ. 

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ 

Ολοι εχουμε μια κουβερτα περισευουμενη και μπορούν, να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465.

 Επίσης στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί. Επίσης κέντρο σίτισης Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους... (κοινοποιήστε το).

Αντέγραψα από τα μπλογκ του Evil Chef και του BEAR HIV

V.I.P. Party at Loustrakos'

V.I.P. Party @ Loustrakos' Tonight @ 21:00

With Αθηνά Ola de Palabras

And Christina

Menu Evil Chef

 BarTender BluePrints

Special Guest Star Zouzouna

Detuning by Mahler

So_Far Live @ Loustrakos'

So_Far Live @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00

Δήμητρα ... Τάνια ... Καρκίνος7 ... @ Λουστράκο

Δήμητρα ... Τάνια ... Καρκίνος7

@ Λουστράκο @ 21:00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 21:00 ΣΤΟΝ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ...

Είναι φορές που η ζωή παίζει κάτι παιχνίδια, αμάν Παναγιά μου, μέρα που είναι σήμερα.

Αλλά να μην σας μπερδεύω. Το μεσημέρι είμαι στο μετρό και επιστρέφω σπίτι. Στη στάση Χαλανδρίου, μπαίνει ένα ζευγάρι μέσα, συνολικής ηλικίας πάνω από ενάμιση αιώνα. Αυτός φανερά καταβεβλημένος, αυτή πιο κοτσανάτη. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό.

Κάθονται στο απέναντί μου κάθισμα. Δεν μιλάνε, απλά ρίχνουν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο. Έχουν τα κορμιά τους μια οικειότητα, από αυτές που δίνει ο χρόνος. Όλη τους η στιχομυθία γίνεται με τα μάτια. Με τα μάτια απαντάει ο ένας στον άλλο, αλλά και με τα μάτια σχολιάζουν ότι βλέπουν μέσα στο βαγόνι.

Η μόνη κίνηση που κάνουν είναι αυτή να ακουμπήσει το χέρι της πάνω στο γόνατό του και αυτός να χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλά του το χέρι της. Τα μάτια του ήταν υγρά, από ευχαρίστηση κι ευγνωμοσύνη.

Ζήλεψα. Ζήλεψα πολύ. Που έχουν καταφέρει να είναι μαζί πάνω από μισό αιώνα. Που έχουν δικούς τους κώδικες. Που κατάφεραν να κλείσουν την μιζέρια του κόσμου έξω από τον μικρόκοσμό τους. Που έμοιαζε εκείνη την στιγμή το μόνο πράγμα που να τους απασχολεί ήταν το άγγιγμα και η ματιά.

Φταίει που είμαι ευσυγκίνητος αυτό το διάστημα. Μπορεί να φταίνε οι απανωτές ναρκώσεις του οδοντίατρου. Μάλλον φταίει που το Σάββατο στις 26 κλείνουμε 17 χρόνια και πάμε στα 18. Γιαυτό ζήλεψα. Γιατί θέλω και εμείς να είμαστε έτσι μετά από τόσα χρόνια. Γιατί θέλω να είμαστε μαζί μετά από τόσα χρόνια. Να μιλάμε με τα μάτια.

Και εκεί που με βλέπεις να γράφω αυτό το ποστ, χωρίς να ξέρεις τι γράφω, καθισμένος στην πολυθρόνα απέναντί μου, ανάβεις τσιγάρο, τραβάς μια βαθιά τζούρα και μου το έρχεσαι και μου το δίνεις.

- Τι είναι αυτό;
- Έτσι που σε έβλεπα να γράφεις φαντάστηκα ότι ήθελες τσιγάρο.

Ίσως ήδη το έχουμε και ένα πουλάκι μου λέει και ότι θα το κρατήσουμε. Έχεις αυτόν τον τρόπο να με ρίχνεις στο πάτωμα...

Άντε πολύ ζουμί έπεσε.

υγ1  Λοιπόν θα σας ανακοινώσω και επίσημα από εδώ, ότι ο Λουστράκος, την Πέμπτη στις 24/11θα έχει παρεούλα την αγαπημένη WinterSea, με τις μουσικές της και θα σας περιμένουμε στην παρέα μας.

υγ2 Αλλά και την Παρασκευή περιμένουμε την ψυχολόγο Έφη Μαμαλούκα, λίγο αργά στις 10 το βράδυ και θα μιλήσουμε για τις επιπτώσεις της κρίσης στην ψυχολογία μας και αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, λέω τώρα εγώ. Αν έχετε ερωτήσεις στείλτε τις!!!