30.9.14

Μια Κυριακή ... Την Τρίτη ...

Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρια ... φθινοπώριασε καρδιά μου ... Μπήκαμε στα αγαπημένα χρώματα των φύλλων, πορτοκαλιά, κόκκινα, χρυσαφιά ...

Περίεργη διάθεση ... άλλοτε νωθρή ... άλλοτε πάλι έξω καρδιά ... άλλοτε με τα μούτρα στο πάτωμα ...πάντα όμως με καλές παρέες ... παρέες ανθρώπων που δεν χρειάζεται να φοράω την μάσκα του χαρούμενου ... απλά φοράω την διάθεση της στιγμής ... μεταξύ μας τους λυπάμαι ... η στιγμή αλλάζει αστραπιαία ...


Μικρό το φετινό το καλοκαίρι ... πολύ μικρό ... μια εβδομάδα θάλασσα ... αλλά με εξαιρετικά καλούς κι αγαπημένους φίλους ... παρέα μας και μία Carrington ... ξέρετε της γνωστής Δυναστείας ... όχι δεν θα πω λεπτομέρειες παραπάνω ...

Δεν γίνεται και μια Επανάσταση ... βέβαια από τον καναπέ και το φατσομπούκι επανάσταση δεν γίνεται ... αλλά που ξέρεις πάλι ... μιλάγαμε με φίλο χθες για τα σεξουαλικά βίτσια της νέας γενιάς ... ανατρίχιασα ... που ξέρεις μπορεί να γίνει τελικά Επανάσταση από τον καναπέ ...

Περνάνε οι μέρες ... περνάνε γρήγορα ... κι αυτή η αίσθηση στα χείλια ότι δεν θα προλάβεις ... κι αυτό το φιλί που μένει στην μέση ...

Και για φινάλε τραγουδάκια για την Κυριακή ... την Τρίτη ...


5.9.14

Θέλω να χορεύω ...

Γυρίσατε? Ρώταγε η Καρέζη τον Αλεξανδράκη στο "Δις Διευθυντής" ... Κάπως έτσι κι εγώ, ναι, καλοί μου άνθρωποι γύρισα ... Αν και μεταξύ μας θα ήθελα κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο ... Ποιος δεν θα το ήθελε.

Παρ' ότι Σεπτέμβρης, το τραγουδάκι που θέλω είναι το "Ήρθες σαν την άνοιξη" είναι πιο ελπιδοφόρο, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Αχ, γυρίσαμε, με πατημένα τα 51 πλέον καρδιά μου, μπήκαμε στο δεύτερο μισό του αιώνα μετά Βαΐων και Κλάδων ... ερώτηση ... μετά τα 30 γιατί περνάνε τα χρόνια πιο γρήγορα; ... γυρεύω απάντηση ...

Και να ήτανε η μόνη απάντηση που γυρεύω; Μπα, χιλιάδες ερωτήσεις στο μυαλό μου ... Από το γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα ... Έως το ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος; ... Αλήθεια τι είναι και τούτο για την Αμφίπολη ... Από την δεκαετία του 70 γνωστά ... Αλλά γιατί τώρα η πρεμούρα; ... Τι έχει πει ο Παΐσιος περί τούτου; ... Σαν τον Λιακόπουλο ακούγομαι ...


Ευτυχώς Παρασκευή σήμερα, το sac de voyage (πως την γράφω την γαλλική, α, ρε γκούγκλι) είναι έτοιμο και περιμένει, την κάνουμε για ένα τριήμερο, τετραήμερο, θα δείξει καρδιά μου. Ευτυχώς το καλοκαίρι καλώς κρατεί, αλλά κυρίως καλώς κρατεί στην καρδιά μας!

Κι εγώ μες την τούρλα της ΔΕΘ θέλω να χορεύω (τραγουδάκι επιθεώρησης, πάντα επίκαιρο), θέλω να γελάω, να γελάω δυνατά, να σπάω πλάκα με φίλους, να τρώμε σουβλάκια και να πίνουμε ρακές, να τραγουδάμε δυνατά και φάλτσα. Τέρμα πια με τους σοβαροφανείς, τους κομπλεξικούς, τους δήθεν manager (είδαμε που μας κατάντησαν) και τεχνοκράτες. Θέλω να ζω την στιγμή με αυτούς που με αγαπάνε ... Είμαι μποέμης και τρελό αγόρι εγώ... Είναι κακό αυτό;

10.8.14