10.8.14

2.8.14

Ατάκτως ερριμμένα...

Περνάει ο καιρός, περνάν οι μέρες και κυρίως όταν τις μοιράζεσαι με ανθρώπους που αγαπάς. Με ανθρώπους είπα κι όχι ανθρωπάρια που έχουν γεμίσει τα πάντα, σαν τις κατσαρίδες ένα πράγμα. Ανθρωπάρια μίζερα, μισθοφόροι με όπλο τους την πένα και το μικρόφωνο. Σιγά μην μπω στην πολυτέλεια να τους ονοματίσω. Σιγά μην τους κάνω την χάρη για περισσή διαφήμιση σ' αυτούς και στα μέσα που δουλεύουν.

Την προηγούμενη Δευτέρα λοιπόν, παρέα με αγαπημένους ανθρώπους, αλλά κι ένα νέο ανθρωπάκι που μπήκε στην ζωή μου κι έκλεψε την καρδιά μου με το υφάκι του και το βλέμμα πάνω από τα πράσινα γυαλιά του αλλά και με χιλιάδες άλλους πήγαμε Σύνταγμα. Πήγαμε στην Χαρούλα.
Γράφτηκαν τα χίλια όσα. Εξ' ου κι ο πρόλογος. Πήγε να προμοτάρει το νέο της cd, τι θέλει και τραγουδάει, θυμήθηκε ξαφνικά να κάνει επανάσταση και άλλα όμορφα κι ωραία. Λοιπόν όσοι πήγαν είδαν, άκουσαν και το κυριότερο συγκινήθηκαν. Είναι μεγάλη η Χαρούλα είτε σου αρέσει είτε όχι. Ακόμα κι όταν δεν θα μπορεί η νότα να βγει από το στόμα της η Χαρούλα θα συγκινεί. Γιατί η Χαρούλα δεν διεκπεραιώνει το τραγούδι σαν μερικές άλλες και μην ανοίξω τώρα το στόμα μου. Η Χαρούλα ζει το τραγούδι. Η Χαρούλα είναι το τραγούδι. Η φωνή της βγαίνει από την ψυχή της μέσα. Βαθιά.

Κι αν χρειαστεί να αλλάξει η παράνοια που ζούμε, πολύ θα το γούσταρα η Χαρούλα να είναι αυτή η σπίθα που θα τα κάψει όλα. Τίποτα δεν πάει Χαμένο. Ούτε το Σύνταγμα, ούτε κι η Μύκονος. Μεταξύ μας θα το ήθελα πολύ να ήξερα τον παραγωγό της Χαρούλας. Πρέπει δυό τρία εγκεφαλικά να τα τράβηξε. Μα επιτρέπεται σε λίγες μέρες να δίνει την μεγάλη της συναυλία κι αυτή να κάνει και μία δωρεάν; Και μία ερώτηση ... ποιος άλλος "καλλιτέχνης" έχει τα κότσια να το κάνει;

Ουφ! Ξαλάφρωσα! Αλλά αλήθεια γιατί ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ; Α!!! Ναι!!! Τώρα που ξανιάπασα το blogging είπα να θυμηθώ και τα παλιά. Τι εννοώ λέγοντας παλιά. Το πάλε ποτέ, τον παλιό εκείνο τον καιρό, κάθε post είχε κι ένα τραγουδάκι. Τώρα δεν έχει τραγουδάκι. Έχει ολόκληρο δίωρο.


Πάμε παρακάτω. Χθες είχαμε και γενέθλια εις τον πύργο αψηλά! Τι εννοώ; Το κορίτσι μας. Έκλεισε τα 14 της χρόνια. Αυτό το πλασματάκι που εδώ και 14 χρόνια είναι μαζί μας στα καλά και στα άσχημα. Αυτό το πλασματάκι που μας δόθηκε όταν 40 ημερών κι από τότε είναι το παιδί μας. Ναι καλά το καταλάβατε. Για την Tamar μιλάω. Για αυτό το σκυλί με την ψυχολογία γάτας, που δεν γουστάρει πολλά πολλά και σε εξετάζει με τα γαλάζια της μάτια. Να μας ζήσει ομορφιά μου!!!
Μπήκε ο Αύγουστος και μπάνιο ακόμη γιοκ! Άδεια μετά τις 10. Υπομονή και μέχρι τότε ... η λύση των παιδικών μου χρόνων. Μαγιό, σαγιονάρα, λάστιχο και μπαλκόνι! Και μετά παγωμένη Marea! Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο μέχρι να ξεχυθώ στις παραλίες;

16.7.14

Αγαπητό μου Ιστολόγιο ...

Αγαπητό μου ιστολόγιο,

Καλό μου φιλαράκι στα δύσκολα αλλά και στα χαρωπά. Ναι σε έχω ξεχάσει, σε έχω παρατήσει. Εδώ και καιρό. Εδώ και πολύ καιρό θα έλεγα. Πιστός σύντροφος στα ξενύχτια, στα παιχνίδια, στις αναζητήσεις.

Πέρασαν τα χρόνια, αλλάξαν οι καιροί, άλλαξε ο τρόπος επικοινωνίας. Οι παλιοί μου φίλοι δεν γράφουν πια ή γράφουν αλλού κι εγώ έχω αλλάξει. Όχι δεν έχω ωριμάσει, τα φρούτα ωριμάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι εγώ έχω αλλάξει, έχω αλλάξει πολύ, όσο κι αν το παίζω ότι είμαι ο ίδιος που αγαπούσες μια φορά.


Κόσμος μπήκε, βγήκε, άλλοι μου έκλεισαν την πόρτα και σε άλλους την έκλεισα εγώ. Τώρα τι κάθομαι και σας λέω καλοκαιριάτικα. Αυτά συνήθως ταιριάζουν το φθινόπωρο, που η διάθεση γίνεται πιο μελαγχολική.

Αλλά γιαυτό υπάρχεις εσύ. Εκεί κάπου χαμένο στο διάστημα του διαδικτύου. Σαν τον φίλο που έχεις χρόνια να τον δεις κι όμως όταν συναντιέσαι μαζί του είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το πιάνεις από εκεί που το είχες αφήσει την τελευταία φορά.

Έτσι κι εμείς, σκέφτομαι να ξαναβρεθώ μαζί σου. Να το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε. Να ξαναγελάσουμε, να κλάψουμε, να βρίσουμε, να σχολιάσουμε. Να θυμηθούμε τα παλιά, να βρούμε τα καινούργια. Έχουμε πολλά να πούμε...

Τι λες?