5.9.14

Θέλω να χορεύω ...

Γυρίσατε? Ρώταγε η Καρέζη τον Αλεξανδράκη στο "Δις Διευθυντής" ... Κάπως έτσι κι εγώ, ναι, καλοί μου άνθρωποι γύρισα ... Αν και μεταξύ μας θα ήθελα κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο ... Ποιος δεν θα το ήθελε.

Παρ' ότι Σεπτέμβρης, το τραγουδάκι που θέλω είναι το "Ήρθες σαν την άνοιξη" είναι πιο ελπιδοφόρο, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Αχ, γυρίσαμε, με πατημένα τα 51 πλέον καρδιά μου, μπήκαμε στο δεύτερο μισό του αιώνα μετά Βαΐων και Κλάδων ... ερώτηση ... μετά τα 30 γιατί περνάνε τα χρόνια πιο γρήγορα; ... γυρεύω απάντηση ...

Και να ήτανε η μόνη απάντηση που γυρεύω; Μπα, χιλιάδες ερωτήσεις στο μυαλό μου ... Από το γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα ... Έως το ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος; ... Αλήθεια τι είναι και τούτο για την Αμφίπολη ... Από την δεκαετία του 70 γνωστά ... Αλλά γιατί τώρα η πρεμούρα; ... Τι έχει πει ο Παΐσιος περί τούτου; ... Σαν τον Λιακόπουλο ακούγομαι ...


Ευτυχώς Παρασκευή σήμερα, το sac de voyage (πως την γράφω την γαλλική, α, ρε γκούγκλι) είναι έτοιμο και περιμένει, την κάνουμε για ένα τριήμερο, τετραήμερο, θα δείξει καρδιά μου. Ευτυχώς το καλοκαίρι καλώς κρατεί, αλλά κυρίως καλώς κρατεί στην καρδιά μας!

Κι εγώ μες την τούρλα της ΔΕΘ θέλω να χορεύω (τραγουδάκι επιθεώρησης, πάντα επίκαιρο), θέλω να γελάω, να γελάω δυνατά, να σπάω πλάκα με φίλους, να τρώμε σουβλάκια και να πίνουμε ρακές, να τραγουδάμε δυνατά και φάλτσα. Τέρμα πια με τους σοβαροφανείς, τους κομπλεξικούς, τους δήθεν manager (είδαμε που μας κατάντησαν) και τεχνοκράτες. Θέλω να ζω την στιγμή με αυτούς που με αγαπάνε ... Είμαι μποέμης και τρελό αγόρι εγώ... Είναι κακό αυτό;

10.8.14

2.8.14

Ατάκτως ερριμμένα...

Περνάει ο καιρός, περνάν οι μέρες και κυρίως όταν τις μοιράζεσαι με ανθρώπους που αγαπάς. Με ανθρώπους είπα κι όχι ανθρωπάρια που έχουν γεμίσει τα πάντα, σαν τις κατσαρίδες ένα πράγμα. Ανθρωπάρια μίζερα, μισθοφόροι με όπλο τους την πένα και το μικρόφωνο. Σιγά μην μπω στην πολυτέλεια να τους ονοματίσω. Σιγά μην τους κάνω την χάρη για περισσή διαφήμιση σ' αυτούς και στα μέσα που δουλεύουν.

Την προηγούμενη Δευτέρα λοιπόν, παρέα με αγαπημένους ανθρώπους, αλλά κι ένα νέο ανθρωπάκι που μπήκε στην ζωή μου κι έκλεψε την καρδιά μου με το υφάκι του και το βλέμμα πάνω από τα πράσινα γυαλιά του αλλά και με χιλιάδες άλλους πήγαμε Σύνταγμα. Πήγαμε στην Χαρούλα.
Γράφτηκαν τα χίλια όσα. Εξ' ου κι ο πρόλογος. Πήγε να προμοτάρει το νέο της cd, τι θέλει και τραγουδάει, θυμήθηκε ξαφνικά να κάνει επανάσταση και άλλα όμορφα κι ωραία. Λοιπόν όσοι πήγαν είδαν, άκουσαν και το κυριότερο συγκινήθηκαν. Είναι μεγάλη η Χαρούλα είτε σου αρέσει είτε όχι. Ακόμα κι όταν δεν θα μπορεί η νότα να βγει από το στόμα της η Χαρούλα θα συγκινεί. Γιατί η Χαρούλα δεν διεκπεραιώνει το τραγούδι σαν μερικές άλλες και μην ανοίξω τώρα το στόμα μου. Η Χαρούλα ζει το τραγούδι. Η Χαρούλα είναι το τραγούδι. Η φωνή της βγαίνει από την ψυχή της μέσα. Βαθιά.

Κι αν χρειαστεί να αλλάξει η παράνοια που ζούμε, πολύ θα το γούσταρα η Χαρούλα να είναι αυτή η σπίθα που θα τα κάψει όλα. Τίποτα δεν πάει Χαμένο. Ούτε το Σύνταγμα, ούτε κι η Μύκονος. Μεταξύ μας θα το ήθελα πολύ να ήξερα τον παραγωγό της Χαρούλας. Πρέπει δυό τρία εγκεφαλικά να τα τράβηξε. Μα επιτρέπεται σε λίγες μέρες να δίνει την μεγάλη της συναυλία κι αυτή να κάνει και μία δωρεάν; Και μία ερώτηση ... ποιος άλλος "καλλιτέχνης" έχει τα κότσια να το κάνει;

Ουφ! Ξαλάφρωσα! Αλλά αλήθεια γιατί ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ; Α!!! Ναι!!! Τώρα που ξανιάπασα το blogging είπα να θυμηθώ και τα παλιά. Τι εννοώ λέγοντας παλιά. Το πάλε ποτέ, τον παλιό εκείνο τον καιρό, κάθε post είχε κι ένα τραγουδάκι. Τώρα δεν έχει τραγουδάκι. Έχει ολόκληρο δίωρο.


Πάμε παρακάτω. Χθες είχαμε και γενέθλια εις τον πύργο αψηλά! Τι εννοώ; Το κορίτσι μας. Έκλεισε τα 14 της χρόνια. Αυτό το πλασματάκι που εδώ και 14 χρόνια είναι μαζί μας στα καλά και στα άσχημα. Αυτό το πλασματάκι που μας δόθηκε όταν 40 ημερών κι από τότε είναι το παιδί μας. Ναι καλά το καταλάβατε. Για την Tamar μιλάω. Για αυτό το σκυλί με την ψυχολογία γάτας, που δεν γουστάρει πολλά πολλά και σε εξετάζει με τα γαλάζια της μάτια. Να μας ζήσει ομορφιά μου!!!
Μπήκε ο Αύγουστος και μπάνιο ακόμη γιοκ! Άδεια μετά τις 10. Υπομονή και μέχρι τότε ... η λύση των παιδικών μου χρόνων. Μαγιό, σαγιονάρα, λάστιχο και μπαλκόνι! Και μετά παγωμένη Marea! Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο μέχρι να ξεχυθώ στις παραλίες;