26.2.14

Ξημερώνει Κυριακή ...

http://sinwebradio.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=2343:eidame-kai-proteinoume-anepifylakta-to-ksimeronei-kyriaki&Itemid=574
Ο Καβάφης ήταν η αιτία να γνωριστούμε αρχές Οκτώβρη με τον Μάνο Πετούση και την Δώρα Χρυσικού. Για την ακρίβεια θα ηχογραφούσαμε ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή για την έκθεση φωτογραφίας του Δημοσθένη Γαλλή,

Ανάμεσα στις ηχογραφήσεις εδώ στο SinRadio και με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, ήταν και πολλές οι ώρες, ρωτάω τον Μάνο για τα προσεχή του σχέδια. Σηκώνει το κεφάλι και μια λάμψη φωτίζει τα μάτια του. Ξέρεις ετοιμάζουμε το "Ξημερώνει Κυριακή", βασισμένο στα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν αν η μισή λάμψη από τα μάτια του Μάνου περάσει στην παράσταση, θα είναι μια εξαιρετική παράσταση.

25 του Φλεβάρη και βρίσκομαι καθισμένος να παρακολουθώ την πρόβα τζενεράλε στο θέατρο.
Για την συνέχεια εδώ ...

27.1.14

Campari Hotel ...

Γνωριστήκαμε σ' ένα θέατρο ... Τυχαία ... Εξαίσιες φωνές ... Πήγαμε για φαγητό μετά την παράσταση ... Κολλήσαμε ... Κι όμως πως έφυγες ...

Λίγο καιρό αργότερα ήρθα στο γραφείο σου ... Μιλήσαμε ... Μιλήσαμε πολύ ... Μιλήσαμε με τις ώρες ... Αυτό ήταν ... Αποκοιμήθηκα ...

Μπορώ να μιλάω ώρες για σένα ... Κι όμως ... Κάτι με σταματά ... Θα προσπαθήσω σήμερα ... Έστω να πω κάποια ...

Μετά από πολλές προσκλήσεις ... Πολλά τηλεφωνήματα ... Ήρθες για φαγητό ... Παρέα μικρή ... Κουβέντα μεγάλη ... Μέχρι το πρωί ...

Βάζω ένα ποτό... Campari με μία φέτα πορτοκάλι και πολύ πάγο... Σε ψηλό ποτήρι παρακαλώ...

Και εσύ έμελλες να γίνεις το σημαντικότερο κεφάλαιο στην μέχρι τώρα ζωή μου ... Αν και νομίζω ότι όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα έχεις την πρωτιά.

Μπιρίμπα ... Σου άρεσε να παίζεις ... Σου άρεσε να κερδίζεις ... Μου άρεσε να σε ακούω ... Η μπιρίμπα η αφορμή ... Η ιστορία το ζητούμενο ...

Μυθολογία ... Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας ... Αίγυπτος ... Πυθαγόρας ... Αριθμοί ... Αστρολογία ... Αριθμολογία ... Ήθελες να μου μάθεις ... Πίστευες ότι θα ήμουν πολύ καλός στην αριθμολογία ... Πίστευα ότι θα σε είχα για πάντα.

Κι όμως έφυγες ... Για ένα ταξίδι προγραμματισμένο ... Για ένα ταξίδι που πάντα λαχταρούσες ... Για το άγνωστο ... Το τόσο γνωστό σε σένα ... Το τόσο μελετημένο ...

Λάτρευες τα Ελληνικά ... Την μαγεία της Ελληνικής γλώσσας ... Την δύναμη της ... Την αρμονία της ... Την μουσικότητα της ...

Ατέλειωτες συζητήσεις για το πως μεταφράζονται οι λέξεις σε αριθμούς ... Για το πως μόνοι μας καταστρέφουμε την γνώση ... Τα όπλα μας ...

Μου είναι τόσο δύσκολο αυτό ... Να γράφω ... Να μιλάω για εμάς ... Για εσένα ... Να ξαναθυμάμαι ...

Δεν θέλω να ξεχάσω όμως ... Θέλω να θυμάμαι τα πάντα ... Ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες ... Τις πιο ανούσιες ... Τι θα φάμε σήμερα ... Πατάτες κι αυγά τηγανητά με ντοματοσαλάτα ...

Λυκαβηττός ... Καλοκαίρι ... Πολύς χορός ... Η Gloria Gaynor με την μπάντα της ... Χορεύουμε ... I will survive ...

Μια μέρα πριν γίνω 45 ... Μιλάμε στο τηλέφωνο ... Αλήθεια πόσες ώρες και πόσες φορές μιλάγαμε μέσα στην μέρα ... Με ακούς κάπως ... Με ρωτάς βάζεις την βενζίνη; ... Απαντώ ναι ... Ε, αύριο φεύγουμε ...


Βρεθήκαμε στην Βεργίνα ... Κι είχε μια Αυγουστιάτικη πανσέληνο ... Κι εγώ εκεί ... Παρέα ... Να σβήνω τα κεριά της τούρτας στην σκιά του ανακτόρου της Βεργίνας ...

Κι η Αγγελική να μας ξεναγεί στα άδυτα των ανασκαφών ... Φέτος στα 50 μου ... Έλειπες ...

Χειμωνιάτικα μεσημέρια ... Λιακάδα ... Κοπάνα στα ουζάδικα στην Μπούσγου ... Το σκάγαμε ... Κοιταζόμασταν στα μάτια και σκάγαμε στα γέλια ...

Κι όταν ο καιρός ήταν βροχερός ... Τον φτιάχναμε τον μεζέ στο σπίτι ... Με την θέα του αγάλματος της Αθηνάς ... Να δεσπόζει στο πράσινο ... Να το χαϊδεύει ο ήλιος ... Κι αυτό να γίνεται χρυσό ...

Μικρές αποδράσεις ... Πολλές αποδράσεις ... Τουλάχιστον μία φορά τον μήνα ... Τριήμερα ανάσας ... Και για τους δυό μας ...

Θεσσαλονίκη ... Εκεί πηγαίναμε ... Συνδυάζαμε δουλειά ... Διασκεδάζαμε τα βράδια ... Μέχρι το πρωί ...

Εκεί η Ελένη ... η Δαρεία ... η Ευαγγελία ... η Μαρία ... ο Γιώργος ... ο Ντίνος ... ο Νίκος ...η Θηρεσία ... η Νίκη ... η Ζωή ... και τόσοι άλλοι ... Φίλοι σου αγαπημένοι ... Τώρα και δικοί μου ...

Βρωττός ... Ατέλειωτα βράδια ... Κουβέντες ... Γέλια ... Τσίπουρα ... Ζεστασιά στην καρδιά ... Και στο κορμί ... Στην ψυχή ... Στο μάθημα της ... Στο πότε αποφασίζει να φύγει ... Για το μεγάλο της το ταξίδι ...

Η Ηθική σου ... Κι η μεγάλη και ζεστή αγκαλιά που είχες για όλους τους ανθρώπους ... Ποτέ δεν κατηγόρησες άνθρωπο ... Ακόμα και αυτούς που σε είχαν πικράνει ...

Πάντα μια καλή κουβέντα για όλους ... Πάντα μια δικαιολογία ... Για συμπεριφορές άλλων ...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2004 ... Ο χρόνος αλλάζει ... Μας κάνεις ποδαρικό ... Σπας το ρόδι ... Το ξέρεις ότι έχει γίνει δέντρο από τα σπόρια εκείνου του ροδιού;

Μοιράζεις απλόχερα ευχές ... Ευχές και συμβουλές ... Στην πόρτα ... Στον καθένα διαφορετική ... Ψιθυριστά στο αυτί του ... Σαν γέρος φύλαρχος αρχαίας φυλής ...

Σε κοιτάω ... Το ξέρω ... Το νιώθω ... Έχεις ξεκινήσει για το ταξίδι ... Το κατάλαβες ... Που το διαισθάνθηκα ... Κλείνει η πόρτα ... Λέω δυνατά ... Σήμερα μας αποχαιρέτησες ...

Για πάντα ... Το ξέχασα αμέσως ... Δεν ήθελα ... Αυτό που εσύ επιθυμούσες ... Από τις λίγες φορές που οι επιθυμίες μας ήταν διαφορετικές ...

Δεν πέρασε μήνας ... Το τηλεφώνημα απλά πιστοποίησε ... Αυτό που ήξερα ... Αυτό που ήθελα να ξεχάσω ... Ακόμα κι αυτό ... Έγινε με τον δικό σου τρόπο ...


28.12.13

Αντιθέσεις ...


Δευτέρα βράδυ και κατηφορίζουμε προς Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί λίγο πριν την Ιερά οδό, στις Γραμμές. Χρόνια είχα να βρεθώ στις Γραμμές. Από την εποχή που εμφανιζόταν ο Χρήστος Θηβαίος κι οι Συνήθεις Ύποπτοι του. Βάλε πόσα χρόνια πίσω. Αφορμή για να ξαναβρεθώ εκεί στάθηκε η συνέντευξη που μου παραχώρησε η Ελένη Δήμου για το Sin Radio.

Αγαπημένη φωνή η Ελένη από τα νιάτα μου. Με έχει συντροφεύσει άπειρα βράδια και με έχει ταξιδέψει με το βελούδο της φωνής της. Θυμάμαι, όταν είχε κυκλοφορήσει το "Δεν πιστεύω", είχαμε γράψει μία κασέτα (και μην ρωτάτε τι είναι κασέτα) 60λεπτη, μόνο με αυτό το τραγούδι, να μας συντροφεύει σε ταξίδια κι εξόδους. Το δε "Πάρε πασά μου" στάθηκε η αφορμή κάποιο βράδυ σε μπαρ της Χαλκίδας να χαρίσω την οδοντόβουρτσα μου σε νεανικό μου έρωτα. Όσο για τα "Προσωπικά" νομίζω ότι αν έδιναν βραβείο κατανάλωσης αλκοόλ, το είχαμε κερδίσει ακούγοντας ξανά και ξανά το τραγούδι, μέχρι ο δίσκος να μην παίζει από τα πολλά σκρατς κι η κασέτα στην κυριολεξία να λιώνει. Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω από τα τραγούδια της Ελένης. Κάθε τραγούδι της και μια δικιά μου ιστορία. Μια δικιά μας ιστορία καλύτερα.

Για την συνέχεια ... εδώ ...