Ξέρω, ξέρω Σας έχω σπάσει τα νεύρα, αλλά δεν φταίω εγώ. Η δουλειά βλέπετε. Έτσι έκτακτα αυτή την εβδομάδα η ιστορία της Παρασκευής δημοσιεύεται σήμερα. Ο λόγος απλός. Ανεβαίνω αύριο πουρνό, πουρνό στον βορρά. Αυτή την φορά μπορεί να προλάβω και να δω κάποιους χαζομπαμπάδες και χαζομαμάδες. Υπόσχομαι από εβδομάδα που θα γυρίσω να είμαι ο παλιός καλός Παύλος. Έχω και μια έκπληξη που κάποιους θα τους χαροποιήσει ιδιαίτερα. Προς το παρόν ο καλεσμένος της άλλης Παρασκευής είναι η αγαπημένη So Far, που με δική της ευθύνη θα ανεβάσει μια συνέντευξη. Αλλά ας απολαύσουμε την Φαβούλα μου, στην ιστορία του Λάκη!!!
Το αμύγδαλο που ήθελε να πεθάνει…
Ο Λάκης ζούσε σε ένα πλαστικό διάφανο κουτάκι AB, μαζί με πολλά άλλα αμύγδαλα. Όλα τους υποφέρανε από υπέρταση λόγω υψηλής συγκέντρωσης αλατιού στο αίμα τους. Είχαν υποστεί ψήσιμο και αλάτισμα για να είναι πιο γευστικά και να δένουν καλύτερα στο στόμα με το πικρό ουίσκι. Ο Λάκης ήταν πολύ ανυπόμονος, ήθελε οπωσδήποτε να βρεθεί σε ένα ωραίο Kosta Boda μπολ. Τα άλλα αμύγδαλα δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν.
- Ρε μαλάκα Λάκη πας καλά? Θα σε φάνε ρε, θα σε φάνε…
- Ε και? Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα μέρες σε πλαστικό κουτί.
Ονειρευόταν την στιγμή που δυο βελούδινα γυναικεία δάχτυλα θα τον διάλεγαν ανάμεσα σε τόσα άλλα αμύγδαλα και αμέσως μετά θα ξάπλωνε σε μια ζεστή, υγρή γλώσσα…
- Και δε μας λες ρε Λάκη, και αν είναιπαππούς με μασέλα και ξερό στόμα, αυτός που θα σε διαλέξει?
- Οι γέροι έχουν υπέρταση, δεν μας τρώνε.
Ξαφνικά, εκεί που μαλώναν, ένιωσαν ένα γερό ταρακούνημα. Άρχισαν να ανακατεύονται μεταξύ τους, μερικά φιλήθηκαν κατά λάθος, ανταμώσανε κάτι παλιοί γνωστοί, ουρλιαχτά, κλάματα… Χαμός…
- Μας πήρανε ρε… Πάει, πάει, θα μας φάνε το βράδυ. Όχι ρε γαμότο έχει γιουροβίζιον απόψε…
Ο Λάκης ένιωσε την ψίχα του να χτυπάει δυνατά… Επιτέλους, δύο δάχτυλα με κόκκινα γυαλιστερά νύχια, μια ροζ απαλή γλώσσα… και το όνειρο του θα γίνει πραγματικότητα.
……………..
Το βράδυ ήταν εκεί. Σε ένα κρυστάλλινο μπολ, παρέα με λίγα ψωνισμένα κάσιους, μερικά κουλτουρέφουντούκια και αρκετά πρόστυχα αράπικα φιστίκια. Κανείς δεν μίλαγε, είχαν χεστεί όλοι πάνω τους.
Ο Λάκης όμως τραγουδούσε φωναχτά…
- Θα ζήσω ελεύθερο καρπή, και όχι κορόιδο στο κουτί…
- Πάει, το χει χάσει ο μαλάκας … Από τότε που τον ψήσανε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, έγινε η ζημιά.(είπε ένα φιστίκι)
- Όχι αγαπητέ, κάνετε λάθος, από το παραπάνω αλάτισμα το έπαθε. Καταστράφηκαν μερικά αμυγδαλικά κύτταρα και η ζημιά ήταν ανεπανόρθωτη. (είπε ένα φουντούκι)
- Πολύ ασχολείστε χρυσά μου. Απλά ο Λάκης είναι ένας βλάξ και μισός. That’s all.
(είπε ένα κάσιους)
- Ρε δε πα να γαμηθείτε? (είπε ο Λάκης)
Εκείνη τη στιγμή, η Φάβα, η καλύτερη γκόμενα στο πάρτι, άπλωσε τα υπέροχα δάχτυλα της και έπιασε τον Λάκη… Κόντεψε να πεθάνει πριν την ώρα του από την κάβλα, αλλά περίμενε την στιγμή που θα τον βάλει στο στόμα της.
Και ενώ όλα τα άλλα ξηροκάρπια τον μούντζωναν, αυτός από στιγμή σε στιγμή θα απολάμβανε τον πιο γλυκό θάνατο… Όμως επειδή η Φάβα πεινούσε πολύ, τον κατάπιε αμάσητο και έτσι πνίγηκε. Κάποιος την χτύπησε στην πλάτη και ο Λάκης εκσφενδονίστηκε με δύναμη και έσκασε στο κήπο δίπλα σε μια λεμονιά. Μερικά χρόνια μετά ο Λάκης είχε γίνει μια υπέροχη αμυγδαλιά γεμάτη καρπούς…
Και έτσι έζησε αυτός καλά και εμείς καλύτερα…
Ps. Αυτό το κείμενο το έγραψα ένα βράδυ που κόντεψα να πνιγώ με ένα αμύγδαλο…
Σήμερα έλαβα ένα μήνυμα σε παλιότερο ποστ, από ανώνυμο αποστολέα. Ίσως το μήνυμα, ίσως η ζέστη, η διάθεση δεν είναι και η καλύτερη.
Σας μεταφέρω αυτούσιο το μήνυμα και τα σχόλια είναι όλα δικά σας. Δεν ξέρω αν πρέπει, αλλά από την στιγμή που το στείλανε σαν μήνυμα σε ποστ, νομίζω ότι μπορώ να το κάνω. Ίσως και να βοηθήσω με αυτόν τον τρόπο. Άν όχι ζητώ συγγνώμη από τον ανώμυνο αποστολέα.
Πριν απ' όλα όμως θα σας πω ότι δημιουργήθηκε η πρώτη λέσχη ανάγνωσης ΑΜΕΑ. Πρώτη τους κίνηση η δημιουργία blog, με τον τίτλο ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ ... ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΑ. Διαδώστε το!!!
Έπεσα στα χέρια ειδικών που με αποπροσανατόλισαν και με ξεπουπούλιασαν οικονομικά.
Έχω μια κόρη 14 ετών που έχει μαθησιακές δυσκολίες. Δεν γράφει στραβά ή ανάποδα, διαβάζει κανονικά, δεν μπορεί να μάθει/ αποστηθίσει/ συλλέξει σημαντικά στοιχεία/ συνοψίσει/ επιλέξει κυριότερά του (ο,τιδήποτε φανταστείτε) μπροστά σε μια σελίδα βιβλίου του σχολείου, κυρίως ιστορίας ή γεωγραφίας. Λόγω της δυσκολίας της σε κάθε σχολείο επιλέγει να κάνει παρέα μόνο με προβληματικά/ παραβατικά παιδιά και μας φέρνει πάντα μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που μας σπρώχνουν σε απελπισμένες πράξεις (αλλαγή σχολείου, αλλαγή "ειδικών" κλπ). Ότι χαρίσματα έχει φροντίζει με κάθε τρόπο να τα εξαφανίσει, προκειμένου να μη διαφέρει στην προβληματική φίλη της (φρόντισε να ξεχάσει τα πορτογαλικά της, αποπειράται να κάνει το ίδιο στα γαλλικά της, στράβωσε τα μπροστινά της δόντια για να βάλει σιδεράκια όπως η φίλη της, καθόταν με τα γόνατα να συγκλίνουν προς τα μέσα και να ενώνονται ώστε να στραβώσουν ενώ η ίδια παλιά έτρεχε με τα δυνατά πόδια της σαν δρομέας, προσπαθεί σε πάρτυ να τρώει τούρτα ενώ τη σιχαίνεται κλπ).
Έχει μεγάλη κλιση στο μπαλέτο και στο πιάνο (όπου μαθαίνει και προετοιμάζει περισσότερα από ότι της δίνεται κλπ) Μακάρι να υπήρχε ένας κόσμος που να μπορούσε να αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα χωρίς να χρειάζονται και οι λοιπές γνώσεις. Δυστυχώς έχω παρακολουθήσει προφορικές εξετάσεις του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθαριστριών από το δημόσιο και για λόγους συναγωνισμού τις ρώταγαν τι γνωρίζουν για τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Οι θεραπευτικές εισηγήσεις των ειδικών στα χέρια των οποίων έπεσα και με αφαίμαξαν ήσαν (δεν είναι όλες οι απόψεις του ίδιου ατόμου):
- Δεν έχει δυσλεξία (Λες και υπάρχει ένας διαχρονικά ισχύων ορισμός της δυσλεξίας.Και εγώ είχα δυσλεξία τα χρόνια μου και την αντιμετώπισαν με το ξύλο και τον εξευτελισμό).
- Θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητά της μόνο. (Δεν μου απαντάνε όμως στο ερώτημά μου "Δέστε δημοσίευμα της Καθημερινής υπάρχουν ορισμένες μέθοδοι για να μαθαίνουν τα δυσλεκτικά παιδιά. Γιατί αυτές τις μεθόδους να τις ανακαλύψουμε εμείς -μαζί με τους κατάλληλους ειδικούς - όταν η κόρη μου θα είναι 26 ετών και όχι τώρα;
- Αφήστε τη να μείνει στην ίδια τάξη. Καλό θα της κάνει( Όμως εγώ έχει διαβάσει διάφορα βιβλία και άρθρα για τη δυσλεξία, και πουθενά δεν λέει ότι θεραπεύεται με το να μείνει το παιδί στην ίδια τάξη).
- Πηγαίνετε στον τάδε που είναι ειδικός στο να προετοιμάζει δυσλεκτικά παιδιά στο σχολείο και στο τέλος τους περνάει η δυσλεξία. Πήγα και πέρασα τη χρονιά με άθλιες συνθήκες. Ο ειδικός κάθε φορά απήύδηζε προσπαθώντας να της μάθει κάτι, δεν τα κατάφερνε, έλεγε ότι η κόρη μου κουράστηκε και "έχει κατεβάσει τα ρολλά" και μου έδινε μερικές σελίδες γεμάτες με κείμενο το οποίο εγώ ο μή ειδικός θα αναλάμβανα να της τα περάσω στο μυαλό -σαν να ήταν ένα φάξ - προτού κοιμηθεί το βράδυ.
- Να κάνετε οικογενειακή θεραπεία. Εσείς η κόρη σας και η γυναίκα σας. Θα είμαι εγώ και ένας άλλος συντονιστής. Γιατί ο άλλος (ο μπακαλόγατος); Γιατί έτσι γίνεται η ομαδική θεραπεία. Μπορείτε κυρία μου να μου δείξετε σε ένα από τα βιβλία της ομαδικής θεραπείας που έχετε στη βιβλιοθήκη σας να αναφέρει ότι θα υπάρχει και δεύτερος θεραπευτής; Έτσι γίνεται στην Ελλάδα. Και τι με αυτό; Και στη Βραζιλία σε ορισμένες περιοχές κάνουν βουντού. Πόσο θα κοστίσει; 140 η συνεδρία (70 αυτή και 70 ο ειδικευόμενος μπακαλόγατος). Τι λέτε κυρία μου;(Και η θεραπεύτρια καπνίζει σαν φουγάρο μπροστά στην κόρη μου χωρίς να ζητάει συγγνώμη ή άδεια, παρόλο που απαγορεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Σκέψου να προστεθεί και ο μπακαλόγατος που να καπνίζει τσιμπούκι!) - (στη γυναίκα μου) Να μετάσχετε σε ομαδική θεραπεία (σε ένα κατερειπωμένο σπίτι). Θα είναι γονείς παιδιών; Όχι αποκλειστικά, μπορεί μερικοί να είναι γονείς αλλά μπορεί και να μην είναι. Θα το σκεφτώ. Προτού φύγετε, παρακαλώ να με πληρώσετε. 150 Ευρώ. Θα σας ετοιμάσουμε την απόδειξη την επόμενη βδομάδα, να τη ζητήσετε από την κυρία Βάνα.
- Δεν έχει μαθησιακά προβλήματα. Είναι ιδιοφυϊα η κόρη σας. Εσείς οι γονείς έχετε πρόβλημα. Θα πρέπει να κάνετε ατομικές θεραπείες ο καθένας σας. Και η κόρη μας; Η κόρη σας δεν έχει τίποτα. 120 Ευρώ. Θα μου δώσετε απόδειξη; Όχι, δεν δίνω αποδείξεις, είμαι πανεπιστημιακός. τότε και εγώ δεν πληρώνω. Μα μου φάγατε την ώρα.. Λυπάμαι. Ωραία θα σας δώσω απόδειξη για 30 ευρώ. Τότε και εγώ θα σας πληρώσω 30 ευρώ.
Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω; Η κόρη μου με τόσες επισκέψεις και τέτοια παραπληροφόρηση δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμα και αν είμαστε φοβεροί εγκληματίες η γυναίκα μου και εγώ (φανταστείτε με να είμαι σαν τον Αυστριακό!), πάλι υπάρχει υποχρέωση των ειδικών να τη βοηθήσουν σήμερα και όχι όταν γίνει 26 ετών. Οι ειδικοι της έχουν βάλει στο μυαλό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στις σχέσεις μας και γι' αυτό εκείνη δεν μπορεί να μάθει τη μετάφραση των Αρχαίων.
Φυσικά (στην Ελλάδα πάντα έχουμε συμβουλές και επιχειρήματα) μπορεί να πεί κανείς «γιατί δεν πάτε σε κάποιο ειδικό κέντρο του δημοσίου για τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα;» Σε αυτούς τους φορείς αν δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε για να κλείσετε ραντεβού, θα πάρετε την απάντηση ότι έχετε σειρά προτεραιότητας για να σας δουν μετά από ένα χρόνο. Δοκιμάστε!
Αν προσφύγετε στο Συνήγορο του Πολίτη σας απαντούν ότι α) "ναι μεν η ιατρική περίθαλψη είναι συνταγματικό σας δικαίωμα, αλλά εδώ υπάρχει αντικειμενική αδυναμία, όπως δηλώνουν οι συγκεκριμένοι φορείς", β)"μπορείτε να κάνετε αγωγή αποζημίωσης κατά του δημοσίου για παραλείψεις των οργάνων του, με βάση το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα εάν θεμελιώσετε τη βλάβη που υπέστη η κόρη σας από την παράλειψη...
Η αγωγή εκδικάζεται μετά από 3 1/2 με 4 χρόνια και αν υπολογίσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση κερδίσετε, το δημόσιο θα κάνει έφεση και αναίρεση οπότε μπορείτε να έχετε την απόφαση που θα σας δικαιώνει τελεσίδικη μετά από 7-8 περίπου χρόνια.
Βέβαια δεν είναι εύκολο να έκτέλέσετε απόφαση κατά του δημοσίου, οπότε μπορείτε να προσφύγετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο), αλλά θα πρέπει να προσέξετε να ασκήσετε την προσφυγή εντός 6 μηνών από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης (μετά από αναίρεση κλπ). Η εκκρεμοδικία κρατάει περίπου 8-10 χρόνια και μάλλον θα κερδίσετε την υπόθεση με μια συμβολική αποζημίωση, εκτός αν στο μεταξύ ο αρμόδιος φορέας αποφασίσει να καλέσει την κόρη σας για εξέταση..".
Και έφτασε η μέρα που κάποιος γιορτάζει, αλλά δεν είμαι ρουφιάνος και δεν πρόκειται να σας πω. Άλλωστε εγώ τι θα κερδίσω;
Άντε και επειδή είμαι στις καλές μου, κάπου υπάρχει το link για να ευχηθείτε. Πατήστε το και θα σας πάει, εκεί που υπάρχει μια τούρτα και για σας.
Thenextbestthingείναι η ιστορία του toymaker, διαφορετική, κατάθεση ψυχής θα έλεγα.
The next best thing…
Τα «Περί…» ενός παιχνιδοποιού που έγραφε ιστορίες τρόμου…
«Περί θεού αυταπάτης»
Δηλώνω βαθιά θρησκευόμενος άθεος… «Η θρησκεία έχει κατορθώσει να πείσει τον κόσμο ότι υπάρχει ένας αόρατος άνθρωπος –που ζει στον ουρανό- ο οποίος παρακολουθεί οτιδήποτε κάνεις, κάθε στιγμή της ημέρας. Και αυτός ο αόρατος άνθρωπος έχει έναν ειδικό κατάλογο από δέκα πράγματα τα οποία δεν θέλει να κάνεις. Και εάν κάνεις οτιδήποτε από τα δέκα αυτά πράγματα, έχει ένα ειδικό μέρος για σένα –γεμάτο φωτιά και καπνό και πόνο και βασανιστήρια και οδύνη- στο οποίο θα σε στείλει για να ζήσεις και να υποφέρεις και να καίγεσαι και να πνίγεσαι και να ουρλιάζεις και να κλαις αιωνίως, μέχρι το πλήρωμα του χρόνου… Κι όμως, Αυτός σε αγαπάει!» George Carlin
«Περί τρόμου…»
Η πρώτη ταινία του είδους που θυμάμαι να έχω παρακολουθήσει είναι το «Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες akaAnightmareonElmStreet»… Το πρώτο βιβλίο που διάβασα είναι αν δεν κάνω λάθος «Το αυτό» του King…Ο τρόμος πάντα με σαγήνευε… Όταν με ρωτούσαν γιατί μελετάς το κακό , έδινα πάντα την ίδια απάντηση «Αφού όλοι ασχολείστε και μιλάτε για το καλό, ας υπάρχει και κάποιος που να υπερασπίζετε την άλλη πλευρά»… Με τον καιρό όλοι αυτοί οι δαίμονες και τα τέρατα έγιναν φίλοι μου, σύντροφοι της μικρές ώρες της νύχτας, σύντροφοι στα καλά και τα δύσκολα…
Αγαπημένος συγγραφέας ο CliveBarker (Ο Μπάρκερ έχει δηλώσει πως είναι ομοφυλόφιλος από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Τώρα ζει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια με τον σύντροφό του, τον φωτογράφο Ντέιβιντ Άρμστρονγκ και την κόρη του Άρμστρονγκ, Νικόλ, από παλαιότερη σχέση του δεύτερου.), αγαπημένο horroriconο Pinhead…
Και μία αφελής ερώτηση, γιατί όλοι λέμε το διάβολο κακό…αυτός δεν είναι που τιμωρεί τους κακούς και στην ουσία ελέγχει την ειλικρίνεια ψυχής στους ανθρώπους; Το δεξί χέρι του θεού θα έπρεπε να τον λέμε…
«Το πτώμα της Μαρίας ήταν κρεμασμένο σε ένα τσιγκέλι στην αυλή ενός ξύλινου σπιτιού. Το ανοιγμένο στα δύο κεφάλι ανάγκασε αυτόν που την είχε σκοτώσει να καρφώσει το τσιγκέλι στη σπονδυλική της στήλη. Είχε ανοίξει το στομάχι της και το είχε αδειάσει. Πάνω στον ξύλινο πάγκο, δίπλα από το κρεμασμένο πτώμα της Μαρίας βρισκόταν και κάτι που θύμιζε έμβρυο στους πρώτους μήνες κύησης. Η Μαρία ήταν έγκυος. Ο ίδιος που σκότωσε τη Μαρία είχε ανάψει φωτιά, πήρε το έμβρυο και το έριξε σε μια κατσαρόλα με νερό που έβραζε. Μισή ώρα αργότερα αυτό θα ήταν το δείπνο του.» (απόσπασμα από το «Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο»)
«Περί τσιγάρου…»
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτό… Η ζωή μου κρίκοι από στιγμές και γεγονότα και το τσιγάρο ο σύνδεσμος που ενώνει αυτές τις στιγμές. Έξη, θα πει κάποιος…αδυναμία κάποιος άλλος… κομμάτι της ζωής μου για μένα…
«Κάθεται στην πολυθρόνα και ανάβει τσιγάρο...και χάνεται μέσα στον καπνό του.Η ώρα περνάει...Ο παιχνιδοποιός νιώθει κουρασμένος, έχει σταματήσει να φτιάχνει παιχνίδια…Η ώρα περνάει και ο παιχνιδοποιός ανάβει ακόμα ένα τσιγάρο προκειμένου ο καπνός του να καλύψει την εικόνα του άδειου ραφιού. Η ώρα περνάει...» (από το «TheToymaker’sdiary: η ιστορία του παιχνιδοποιού)
«Περί ευτυχίας…»
«Παράξενη η κατάσταση μας εδώ στη γη. Ο καθένας από εμάς κάνει μια σύντομη επίσκεψη σε τούτο τον κόσμο, μη γνωρίζοντας το γιατί, κι όμως μερικές φορές σαν να μαντεύει ένα σκοπό. Από τη σκοπιά της καθημερινής ζωής ωστόσο, υπάρχει κάτι που όντως γνωρίζουμε: ότι ο άνθρωπος βρίσκεται εδώ για χάρη άλλων ανθρώπων –πάνω απ’ όλα , για εκείνους που από το χαμόγελο και την ευημερία τους εξαρτάται η δική του ευτυχία»
Α. Αϊνστάιν
Θεωρώ τον εαυτό μου ένα κομμάτι ψωμί, που θα πρέπει να φαγωθεί μέχρι το τέλος της ζωής μου…αν δεν έχει μείνει τίποτα θα έχω πετύχει…
«All about Queer…»
Το θεωρώ επιεικώς ανόητο να ασχολείται κάποιος με τις ερωτικές μου προτιμήσεις… Δεν έθεσα ποτέ το ερώτημα στον εαυτό μου «γιατί…»…αντίθετα κάθε μέρα που ξυπνάω με θεωρώ τυχερό…Σε ότι αφορά το θέμα των δικαιωμάτων…και της αποδοχής…Η επανάσταση ξεκινάει εκ των έσω…
Thank God –λέμετώρα- I’m Queer…
«Περί αγάπης…»
Αυτό που ακολουθεί μετά από τον έρωτα… Οι άγγελοι την ονομάζουν επουράνια χαρά, οι διάβολοι: μαρτύριο της κόλασης, οι άνθρωποι τη λένε αγάπη...
«Περί έρωτος…»
Ένα αόρατο άστρο ανάμεσά μας δημιουργεί την έλξη της σάρκας. Κι αυτή η έλξη τους ήρωες και τους αυτόχειρες, την τέχνη και το έγκλημα. Σαρώνοντας κάθε φραγμό, σαν την τέλεια επανάσταση.
Με θεωρώ ανάπηρο στον έρωτα αλλά πλέον δεν με τρομάζει, θα με τρόμαζε περισσότερο το γεγονός να μην το είχα αντιληφθεί…
Ίσως κάποια μέρα…κάποια στιγμή…
«Περί μοναξιάς…»
Κάθεται στον καναπέ, με κοιτάζει και μου χαμογελάει. Σηκώνεται να πιει ένα ποτήρι νερό, σηκώνομαι και εγώ, χασμουριέται, μου γκρινιάζει γιατί ξεχνάω συνεχώς το φως του μπάνιου ανοιχτό, τώρα και οι δύο αγκαλιά, μέχρι το ξημέρωμα......Ξυπνάω από τον λήθαργο στον οποίο είχα πέσει...Ο καναπές άδειος, εδώ δεν υπάρχουν χαμόγελα, η βρύση της κουζίνας κλειστή, το φως του μπάνιου σβηστό, μόνος μέχρι το ξημέρωμα...
Τα τέρατα και οι δαίμονες των ιστοριών μου ξυπνάνε και περνάνε στην πραγματικότητα, στην δική μου πραγματικότητα...μόνο που δεν μου κάνουν κακό, αλλά αντίθετα αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά τους...σαν να με καταλαβαίνουν...μήπως με καταλαβαίνουν; Και το πρωί θα φτάσει και εγώ θα περιμένω πάλι το βράδυ για να με πάρουν αγκαλιά...
«Περί φιλίας…»
Ιερή αν είναι αληθινή…θάνατος αν δεν είναι…
The next best thing…
Οι αναμνήσεις μου, του παρελθόντος, αυτές που δημιουργώ, και αυτές που θα δημιουργήσω…
Υγ Καλεσμένη της επόμενης Παρασκευής η Φαβούλα μου!!!
Μετά από ένα εξαντλητικό 4ήμερο εκπτώσεων στην καθόλα μαγευτική και ουχί μαγική Θεσσαλονίκη, εν μέσω κεκλεισμένων οδών, χαμένων αρειανών, μακρυά από υπολογιστές και τηλεοράσεις, γύρισα και πάλι πίσω το ρολόι, πάλι πίσω την ζωή, πάλι πίσω στην Αθήνα. Ένα θα σας πω, εσείς όποτε πάτε πάνω, να φέρνετε τσουρέκια από τον Τερκενλή. Εγώ θα φέρνω πίσω ταπεράκια με χουνκιάρμπεγεντί, από την μαμά του Τάσου, θα γεμίζω την κατάψυξη και θα ανεφοδιάζω τις γαστρονομικές μου αναμνήσεις και όχι μόνο. Σήμερα ο ημιτελικός της euromiras, από το πρωί γκρίνια για τον φωτισμό, γκρίνια για τα πλάνα, γκρίνια για το κλιπάκι πριν το τραγούδι. Να γκρινιάξει μήπως και κανένας για την μαλακία που στείλαμε; Δεν πρόλαβα να γυρίσω και με περίμενε παιχνίδι. Και μάλιστα από κάποιον που του μαγείρεψα χουνκιάρ χθες το βράδυ, παρ' όλη την ταλαιπωρία μου. Γιατί βρε Βρούτε; Άσε που δεν απαντάς κι όταν σε ρωτάω ... εγώ τι θα κερδίσω; Θέλετε να παίζω παιχνιδάκια; Εγώ τι θα κερδίσω; Θέλετε τσαλιμάκια; Εγώ τι θα κερδίσω; Θέλετε .......; Εγώ τι θα κερδίσω; Ως συνήθως εγώ δεν καλώ κανέναν. Άλλωστε, εγώ τι θα κερδίσω; Πάω super, γύρισα σε ένα άδειο σπίτι, άδειο από φαγώσιμα, όχι από συναισθήματα. Λέω να φτιάξω τοστάκια για το βράδυ, με μαργαρίτες και σαμπάνια. Γιατί να κάνω κάτι διαφορετικό; Εγώ τι θα κερδίσω; Κάποιος μεγαλώνει αυτή την εβδομάδα, όχι δεν είμαι εγώ. Όχι δεν θα σας πω. Άλλωστε, εγώ τι θα κερδίσω;
υγ όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Άλλωστε, εγώ τι θα κερδίσω;
Ξέρω έχω χαθεί για λίγο, για να μην πω πολύ. Ίσως γιατί και γω σαν κάποιον άλλον εδώ μέσα άρχισα να μην έχω θέμα. Ίσως γιατί αποφάσισα να βγω στην άνοιξη. Ίσως γιατί πλάκωσε πολύ δουλειά γμτ μου. Στα πεταχτά σας διαβάζω, αλλά δεν αφήνω μηνύματα. Για να πω την αλήθεια ούτε για κατούρημα δεν προλαβαίνω να πάω.
Γκρινιάζατε με τον Άρη στον Καρκίνο. Βρε μια χαρά ήταν. Τι καταλάβατε τώρα που ήρθε στον Λέοντα; Τι καταλάβατε που ήρθε πάνω μου, και είναι και κούκλος ανάθεμά τον; Αλλά με έχει βάλει στην πρίζα ο άτιμος. Τρέχω και δεν φτάνω, και σαν να μην έφτανε αυτό αποφάσισα να βγαίνω και τα βράδια. Όπως καταλάβατε, δουλειά το πρωί, η κλασική, η δικιά μου. Μετά να μαζεύω την ομάδα για την εκπομπή, ξέρετε εσείς. Να πέφτουν οι ιδέες βροχή. Βέβαια είμαστε σε καλό δρόμο. Έχουμε και λέμε, παρουσιαστή έχουμε, μάγειρο έχουμε, αστρολόγο βρήκαμε, υπεύθυνο μόδας, μουσικής κλπ βρήκαμε. Σκηνοθέτη βρήκαμε. Τι λείπει; Η ιδέα; Που θα πάει όμως θα μας έρθει κι αυτή. Με τον Άρη στον Λέοντα σιγά και μην μας ξεφύγει.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για το ενδιαφέρον σας. Μην ανησυχείτε για τίποτα, ο γέρος αντέχει, λολ!!!
Να συγχαρώ και από εδώ τον καρντάση για την κοράκλα του, πάντα χαρές στο σπίτι τους!!!
Να ευχηθώ και στην αγαπημένη μου πολύχρονη και ευτυχισμένη, και το κέρασμα δεν θα το γλυτώσει. Από Τρίτη που επιστρέφω περιμένω τηλέφωνο για τρελές εξόδους!!!
ΑΑΑΑ, δεν σας το είπα, φεύγω πάλι αύριο. Ξέρετε αυτά τα μηνιαία ταξιδάκια στον μαγευτικό βορρά.
Να μην σας σκοτίζω όμως άλλο. Η μέρα είναι η δικιά σας. Καλεσμένος ο γιατρός. Θα μοιράσει χάπια σε όλους μας. Δικός σας.
Πέτρα, ψαλίδι, χαααρτί... Πέτρα? Χαρτί! Κέρδισα
Αθήνα 2028 Ο γιατρός παρέμενε κλεισμένος στην έπαυλή του στο Γέρακα για περίπου 10 χρόνια. Σε φίλους και συγγενείς είχε πει ότι δούλευε πάνω σε ένα project για την αντιγήρανση. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο κόσμος έπαυε να ασχολείται με τον ιδιότροπο επιστήμονα. Οι κακές οι γλώσσες έλεγαν ότι έπασχε από κάποια περίεργη ασθένεια που την είχε κολλήσει από ένα άρρωστο πλανόδιο γυφτάκι που τον φίλησε σε μια καφετέρια στο Μοναστηράκι, όταν δεν αγόρασε ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Άλλοι πάλι υποστήριζαν ότι λόγω της έκλυτης ζωής του κόλλησε AIDS και κρυβόταν, για να αποφύγει στα χάλια του τα βλέμματα του κόσμου. Η αλήθεια έπρεπε να ήταν κάπου στη μέση. Γεγονός ήταν, πάντως, ότι δεν υπήρχε καμιά κινητικότητα στη βίλα του γιατρού. Κάποτε μόνο σα να είχαν δει τον Michael Jakson και τη Cher να περιφέρονται αγκαζέ στο στοιχειωμένο σπίτι, αλλά οι φήμες αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ από τη Λαμπίρη. Ίσως απλά ο κόσμος έπλαθε φανταστικές ιστορίες για το γιατρό που τα έβαλε με τα γεράματα. Πολλά πράγματα είχαν αλλάξει από τις αρχές του μιλλένιουμ. Τα αποθέματα σε μπενζίνα είχαν φτάσει στα πολύ τελευταία τους. Κάπου, μάλιστα, κάποιος επιτήδειος πηδούσε υποσχόμενος βόλτες με την κούρσα του και με την ατάκα που έμεινε στην ιστορία «έχω και μπενζίνα, πάμε μια βόλτα?». Το νερό ήταν λιγοστό και ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα για ντους μόνο μία μέρα πριν να μεταλάβει (από μια φορά τη βδομάδα δηλαδή ως μία φορά στη ζωή του). Κάμερες υπήρχαν παντού και τα κινητά παρακολουθούνταν ολημερίς. Πολλά είδη της πανίδας αφανίστηκαν από προσώπου γης και εξέλειψαν εντελώς τα ζώα της συνομοταξίας Hilton Britnearies και Antzela Sarridenisious. Όλα τα δάση της Ελλάδας είχαν καεί επί κυβερνήσεως Καραμανλή του ανηψιού, ενώ το σκηνικό δεν ήταν διαφορετικό στην υφήλιο. Λόγω της έλλειψης ξυλείας, η παραγωγή χαρτιού είχε πάψει χρόνια τώρα. Δεν υπήρχαν χαρτοπετσέτες, ούτε τετράδια αντιγραφής, ούτε μυξομάντηλα, ούτε τράπουλες της Κατίνας, ούτε ραβασάκια, ούτε τίποτα. Η νέα γενιά ήταν σαφώς προσαρμοσμένη με τα νέα δεδομένα, αλλά οι γεννηθέντες περί το 2000 και παλιότερα ήταν λογικό να μη μπορούν να συνηθίσουν και συχνά αναπολούσαν την παλιά εποχή. Σα σήμερα, πριν 20 χρόνια ακριβώς, ο γιατρός αποφάσισε να βγει από τη βίλα του και να κάνει δηλώσεις. Είχε βρει το μυστικό της αιώνιας νεότητας! Στην press conference ανακοινώθηκε η κυκλοφορία 5 διαφορετικών σκευασμάτων που υποσχόντουσαν αιώνια νεότητα. Η πρώτη συσκευασία «Καθημερινή περιποίηση» έτυχε του promotion της Άντζελας Δημητρίου στα τηλεοπτικά σποτς. Η σειρά «Βραδινή λάμψη» κυκλοφόρησε με εξώφυλλο την Όλγα Τρέμη, ενώ εκείνη με τίτλο «Glitter» θα προωθείτο από το Γιάννη Φλωρινιώτη. Οι σειρές πρόληψης «Defeat Death» και «Second Life» ανατέθηκαν στις Ζωζώ Σαπουντζάκη και Μαριάννα Βαρδινογιάννη αντίστοιχα. Τα προϊόντα του γιατρού δυστυχώς δεν πήγαν καλά στην αγορά. Και σίγουρα δε φταίγαν τα μοντέλα του promotion. Ίσως ο κόσμος τσίνισε μετά τις αποκαλύψεις στην εκπομπή του Νικόλα Ευαγγελάτου-Στεφανίδη πως οι κρέμες του γιατρού είχαν επικίνδυνα E στα συστατικά. Ίσως και γιατί ο κόσμος όλος ασχολείτο πλέον με ουσιαστικότερα πράγματα. Η επιβίωση πλέον ήταν δύσκολη και η ζωή δεν ήταν τόσο ευχάριστη όσο κάποτε. Πάντως, ο γιατρός έβγαλε τα κέρατά του από χρήμα. Όλα αυτά τα χρόνια ο γιατρός προσπάθησε να φτιάξει την εικόνα του. Ως άλλος Ντόριαν Γκρέυ, πούλησε την ψυχή του στο Διάβολο (στο Owned του Facebook) και ακολούθησε όλες τις οδηγίες παλιών ματζουνιών για την πλήρη σωματική του ευεξία. Προσέλαβε και τον personal trainer της Μετζένα. Όταν η εικόνα του ήταν έτοιμη, τότε και αποφάσισε να ξαναβγεί στον κόσμο. Ο γιατρός, όμως, όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε προσέξει ότι ο κόσμος έπαψε να ασχολείται μαζί του. Κανείς δεν κρυφοκοιτούσε πάνω από το φράχτη προς το σπίτι. Κανείς.
Μια μέρα, ξενυχτώντας στο μπαρ Ναυάγιο και κατεβάζοντας τη μισή παραγωγή της Σκοτίας σε ουίσκυ, γνώρισε άλλη μια κοπέλα. Τον τελευταίο καιρό έβγαινε συνέχεια. Οι γυναίκες είχαν αλλάξει. Κάποτε λέει έκαναν σεξ με αντάλλαγμα ένα ρεζερβουάρ βενζίνη. Κάποτε καθόντουσαν για μια εξάδα Evian. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι να τη δελεάσει. Είχε καιρό να κάνει σεξ. Δηλαδή σεξ έκανε, αλλά μόνος. Τώρα ήθελε με αυτήν. Της πρότεινε τα πάντα. Τζίφος. Της έταξε την αυτοκρατορία του. Την πατέντα του ελιξηρίου του, ακόμα. Και πάλι τίποτα. Ξενέρωσε και της πρότεινε να την οδηγήσει σπίτι. Αυτοκίνητα φυσικά δεν υπήρχαν στην Ελλάδα, καθώς δεν υπήρχε βενζίνη. Φτάσαν πεζή έξω από το σπίτι της κοπέλας. Ο γιατρός ήταν πλέον σχεδόν πενηντάρης. Φυσικά και δεν είχε ελπίδες. Η μικρή τον φίλησε πεταχτά στο μάγουλο (μάλλον για τα ποτά που την κέρασε) και με ένα καληνύχτα άνοιξε την εξώπορτα της αυλής της. Ο γιατρός έβγαλε ένα χαρτομάντηλο να σκουπήσει το κραγιόν από το μάγουλό του. Η μικρή σάστισε στη θέα του χαρτιού και κοντοστάθηκε. Ξαναπλησίασε και άπλωσε το χέρι της προς το χαρτί.
«Δεν έχω ξαναδεί» είπε, «έχεις κι άλλο?» και με μια κίνηση το χάιδεψε στο λαιμό της. «My precious.» ψιθύρισε. Ήταν Ζέβασοφτ.
«Έχω όσα θες. Γιατί σου φαίνεται τόσο περίεργο?»
«Δεν έχουμε χαρτί χρόνια τώρα. Καλά έλεγαν οι φήμες ότι έχεις κωλόχατο σπίτι σου. Γι'αυτό δέχτηκα εξαρχής να βγω μαζί σου. Γιατί ήλπιζα. Κι ας με λέγαν οι φίλες μου χαζή»
«Θες να έρθεις σπίτι μου? Έχω αρκετό» άρπαξε αμέσως την ευκαιρία ο γιατρός
«Μα πώς?»
«Δεν καταλαβαίνω. Εμένα μου είχε φέρει δέκα φουλ καρότσες κωλόχαρτα το βαφτιστήρι μου που δούλευε στο Μαζούτη τότε, όταν αποφάσισα να κλειστώ σπίτι και να αφιερωθώ στην Επιστήμη μου. Δεν ήξερα ότι έχει εκλείψει. Έλα. Έλα.»
Η μικρή ακολούθησε. Φυσικά ο γιατρός της την έπεσε και έκαναν σεξ. Μετά, ο γιατρός άνοιξε το πρώτο συρτάρι στο κομοδίνο και έβγαλε ένα μισοχρησιμοποιημένο ρολό. «Γουάου!» αναφώνησε η μικρή στη θέα του κωλόχαρτου. Το πήρε στα χέρια της και άρχισε να σκουπίζεται από τα βιολογικά υγρά του γιατρού στο σώμα της. Μετά πήγε στην τουαλέτα και έκανε κακά της με τόση άνεση όσο ποτέ. Βγαίνοντας από το WC, ο γιατρός την περίμενε κρατώντας ένα χαρτί. Είχε το τηλέφωνό του πάνω. «Να με πάρεις, ε?» της είπε κάπως ντροπαλά σκύβοντας το κεφάλι. Η μικρή έσιαξε την κιλότα της και αμέσως πήρε το χαρτί στα χέρια της. Πρώτη φορά έβλεπε live γράμματα και νούμερα σε χαρτί. «Θα σε πάρω» του είπε και τον φίλησε σταυρωτά. Ηθικό δίδαγμα? Μπορεί να αναλωνόμαστε σε σχέσεις του κώλου και να έχουμε άλλα ντ'άλλων στόχους, αλλά σημασία έχει το να ξέρουμε τι θέλουμε από τη ζωή. Όλο το σύμπαν θα συνομωτήσει που έγραψε κάποιος, ακόμα και με τη μορφή του κωλόχαρτου.
υγ 1 Την άλλη εβδομάδα μαζί μας ο παιχνιδοποιός, σε απρόβλεπτες ιστορίες και προβλέψιμες μουσικές!!!
Χωρίς πολλά λόγια, άλλωστε όλοι τον ξέρετε και είμαι σίγουρος ότι τον επισκέπτεστε τακτικότατα! Σήμερα μαζί μας είναι ο ωραίος Ethan.
Kodak moments
Ξύπνησε σαν από χειμερία νάρκη πιο κουρασμένος από ποτέ. Στην κατάσταση του ο βαθύς ύπνος όχι μόνο δεν επέλυε τα προβλήματα αλλά λειτουργούσε σχεδόν επιβαρυντικά. Λογικό, όταν ανοίγεις τα μάτια σου εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που χρειάζεται το πέρασμα από την γλυκιά ουδέτερη νηφαλιότητα έως την συνειδητοποίηση της οδυνηρής πραγματικότητας που σε συνθλίβει. Δεν άκουσε το πρώτο ξυπνητήρι στο κινητό με αποτέλεσμα να παραμείνει ανενεργός, πανευτυχής μέσα στην άγνοια του, βαθιά κοιμισμένος για μισή ωρίτσα ακόμα. Η μικρή παράταση ύπνου τον ανάγκασε να πλυθεί και να ετοιμαστεί με γρήγορους ρυθμούς που όμως δεν έκρυβαν την απροθυμία που αισθανόταν. Έπρεπε να βιαστεί για τη δουλειά, το νέο σύστημα με τις κάρτες καταχωρούσε ως αργοπορημένους όσους προσέρχονταν στο κτίριο έστω και ένα λεπτό μετά τις 9. Τι μαλάκες! Κόπτονται για την τήρηση του ωραρίου ενώ γνωρίζουν πως κανένας δεν φεύγει κανονικά στις 5 αλλά πολύ αργότερα, λες και 8 ώρες εργασίας δεν είναι ήδη υπεραρκετές, όλοι ξαφνικά βρήκαν το χαμένο τους φιλότιμο στη δουλειά τρομάρα τους.
Βαδίζει σαν υπνωτισμένος μέχρι το Μετρό. Η καθημερινή 6λεπτη διαδρομή, από την είσοδο της γραφικής διπλοκατοικίας που ζεί εδώ και μια δεκαετία μέχρι το σταθμό Μοναστηράκι, που γνωρίζει με κλειστά μάτια σήμερα μοιάζει διαφορετική. Προσπερνάει την πάντα ευδιάθετη κόρη του περιπτερά χωρίς να απαντήσει στη χαρμόσυνη καλημέρα της, δεν γουστάρει να μιλήσει σε άνθρωπο σήμερα, όχι αν δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Στο βαγόνι του συρμού παρατηρεί τα κουρασμένα πρόσωπα των συνεπιβατών του μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιών ηλίου που του αγόρασε εκείνη για τα γενέθλια του. Τι ειρωνεία, νόμιζε πως πέταξε οτιδήποτε θα μπορούσε να ανασύρει εικόνες και παραστάσεις από την μέχρι πρότινος κοινή τους ζωή. Το άρωμα της, τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες από ξένοιαστα καλοκαίρια, το cd του Eros Ramazotti που απεχθάνεται αλλά δεν της το είπε ποτέ, της άρεσε να το ακούνε όταν κάναν έρωτα, το συρτάρι με τα λίγα προσωπικά αντικείμενα, ακόμα και την ξεφτισμένη οδοντόβουρτσα της στο ποτηράκι του μπάνιου. Αντιλαμβάνεται πως η κοπελίτσα που κάθεται στην διπλανή θέση κοιτάζει έντονα προς το μέρος του, περίεργο μαλλί έχει κατάμαυρο, εντελώς ασύμμετρο και φουντωτό, μάλλον είναι emo, ίσως και να διαισθάνθηκε την ταραχή του.
Μακάρι να διαισθανόταν την ταραχή του
Αναρωτιόταν μήπως θα ήταν καλύτερα εάν παρέμενε στην άγνοια. Αν οι κραυγούλες ηδονής της Ε. δεν έπαιζαν σαν επαναλαμβανόμενη ενοχλητική λούπα ξανά και ξανά μέσα στο κεφάλι του, σαν οξύς πόνος ήταν, πραγματικά πονούσε.
Τόση καύλα δεν είχε ξανανιώσει ποτέ
Μαζί του ποτέ δεν αντιδρούσε έτσι. Ωραίο Kodak moment σκέφτηκε προσπαθώντας μάταια να ευθυμήσει με την κατάσταση, η γυναίκα που είχε αγαπήσει περισσότερο κι από την ίδια του την ύπαρξη, στα 4 σα ζώο παραδομένο στις πρωτόγονες ορμές του με τους δύο μαθητές της σε ρόλο αναβατών, έδειχνε να διασκεδάζει ως το τιμώμενο μέλος ενός ιδιόρρυθμου ανθρώπινου σάντουιτς, αρρωστημένα προκλητικό το θέαμα, 2 γυμνασμένα εφηβικά κορμιά και η έμπειρη γητεύτρα τους με το σφριγηλό ερωτικό σώμα, να πάλλονται ρυθμικά, χυδαία σε απόλυτο συντονισμό μέχρι την ερωτική κορύφωση. Ένιωθε τόσο ηλίθιος, ανίκανος σχεδόν, δεν έβλεπε τα ολοφάνερα σημάδια μπροστά του, τις παραινέσεις από πλευράς της για μεγαλύτερη ποικιλία στο σεξ, τα βράδια που εξαφανιζόταν δήθεν με την κολλητή της, καλό πουτανάκι κι αυτή, στάνταρ την κάλυπτε όσο σκυλοπηδιόταν ποιός ξέρει με πόσους.
Τι ξεφτίλα, ένα ζωντανό κλισέ, αυτό είσαι! Τουλάχιστον ήξερε πως είχε αντιδράσει σωστά. Το κουκλίστικο κεφαλάκι της πολτοποιημένο πάνω στον πάγκο της κουζίνας φάνταζε θελκτικό σαν ιδέα. Θα περίμενε υπομονετικά μέχρι να ολοκληρωθεί το ερωτικό πανηγύρι, μέχρι τα καμάρια της, οι καλύτεροι μαθητές της τάξης έλεγε, να αποχωρήσουν για τα σπίτια τους κατάκοποι και χορτασμένοι, είχε φροντίσει γι αυτό η "κυρία καθηγήτρια". Η χαλασμένη σανίδα του κρεβατιού που είχαν παραπετάξει στο αποθηκάκι θα έκανε μια χαρά τη δουλειά της. Πάντα μετά το σεξ, εκείνη κατευθυνόταν στο ψυγείο για να τσιμπολογήσει, κατά προτίμηση κάτι σε γλυκό. "Αγάπη μου γύρισα!" θα της έλεγε και μόλις εκείνη στρεφόταν έκπληκτη προς το μέρος του, θα της θρυμμάτιζε το κρανίο. Η σανίδα θα έπαιρνε τη μορφή ρακέτας με το παγωμένο πρόσωπο της λουσμένο μέσα σε αίματα και ζουμιά ως μπαλάκι για σερβίς, καλή σκέψη, μήπως να τοποθετούσε και καμιά πρόκα επάνω, θα εφαρμόζει καλύτερα, ναι θα της έσχιζε το μέτωπο στα δύο, ωραία εικόνα. Για πάντα μου είχες πει
Μπήκε στον πειρασμό χωρίς αμφιβολία, ωστόσο τελικά επικράτησε η λογική. Δεν υπήρχε λόγος εξάλλου να περάσει την υπόλοιπη ζωή του στη στενή επειδή μια τυχάρπαστη που του πουλούσε αγάπες και λουλούδια ξαφνικά στα 30 της αποφάσισε να το παίξει εκκολαπτόμενη πορνοστάρ, άσε που φρίκαρε και στην ιδέα του αίματος. Ωστόσο δεν επρόκειτο να την αφήσει ατιμώρητη. Από μικρό παιδί ακόμα δεν ανεχόταν να τον πιάνουν μαλάκα. Στο βιντεάκι που τράβηξε με την ψηφιακή διακρίνονταν ξεκάθαρα τα πρόσωπα των συμμετεχόντων με έμφαση σε αυτό της κεντρικής πρωταγωνίστριας. Έφυγε πριν προλάβουν να τον αντιληφθούν έκαναν σαν υπνωτισμένοι εξάλλου. Στο σπίτι συνέδεσε την κάμερα στο pc για να φτιάξει αντίτυπο με τα ντοκουμέντα. Αποπειράθηκε να αυνανιστεί στη θέα του home made video που μόλις είχε γυρίσει αλλά μάταια. Δεν άντεχε να την βλέπει με άλλους, αρρώσταινε με την ωμότητα των εικόνων
Πέρασε το αρχείο στο flashaki και κατευθύνθηκε στο πρώτο ανοιχτό καφέ με διαδικτυακή πρόσβαση, κανείς δεν θα μπορούσε να αποδείξει το παραμικρό, ακόμα και αν έψαχναν, τα logs από τον προσωπικό του υπολογιστή δεν θα τον ενοχοποιούσαν για την δόλια πράξη του. Μπήκε στο xtube, δημιούργησε λογαριασμό με ψεύτικα στοιχεία και στη συνέχεια ανέβασε ολόκληρο το βίντεο προσθέτοντας στα keywords τις δημοφιλείς λέξεις - κλειδιά greek raw pussy hard fuck, δεν έβρισκες πολλά ελληνικά βιντεάκια στο σάιτ οπότε στάνταρ το μίνι σκηνοθετικό του ντεμπούτο θα σάρωνε στα views. God bless the internet. Επέστρεψε στο διαμέρισμα του για τη δεύτερη πράξη του έργου. Έγραψε το βίντεο σε τρία σιντί που τοποθέτησε σε ισάριθμους φακέλους. Παραλήπτης στον πρώτο ο διευθυντής του σχολείου που εργάζεται τα τελευταία τρία χρόνια η λεγάμενη. Στο εσωτερικό μια κόλλα χαρτί με σημειωμένα τα ονόματα των μαθητών, τους γνώριζε, πριν μερικές μέρες είχαν φάει όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι, αι σιχτίρ τα κωλόπαιδα. Στους άλλους δύο οι διευθύνσεις των ανήλικων "μαθητευόμενων", τις βρήκε πανεύκολα από την τηλεφωνική υπηρεσία καταλόγου, τρελές χαρές θα κάνουν οι γονείς τους μόλις δουν τις μεθόδους διδασκαλίας που εφαρμόζει η αγαπητικιά του. Στο γραφείο του ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί στα καθήκοντα του. Η γεύση της εκδίκησης γλυκόπικρη και τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας ακόμη νωπά μέσα του. Παραδόξως δεν αισθανόταν ιδιαίτερη ικανοποίηση, ένιωθε πραγματικά άδειος, άδειος και κενός, σχεδόν δεν είχε συνειδητοποιήσει όλα όσα συνέβησαν λίγες ώρες νωρίτερα. Ευτυχώς του ενέκριναν την άδεια, είχε υπόλοιπο από πέρυσι εξάλλου οπότε δεν μπορούσαν να του το αρνηθούν. Θα ταξίδευε ξανά στο αγαπημένο τους νησί, τη Σαντορίνη, εκεί που πρωτογνωρίστηκαν αλλά μόνος του αυτή τη φορά, οι φίλοι θα φρίκαραν με την απόφαση του και θα τον αποκαλούσαν ψυχαναγκαστικό, αλλά δεν τον απασχολούσε. Φόβους και απωθημένα πρέπει να τα ξορκίζουμε, αυτό ήταν το μότο του ανέκαθεν. Αν τα καταφέρει θα κλείσει και δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο που πάντοτε επισκέπτονταν μαζί. Και θα ξαναβρεθεί εκεί στις ίδιες παραλίες, όταν κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να διαταράξει την ευτυχία του, όταν ένα χαμόγελο της αρκούσε για να πάρει μάκρια όλα τα προβλήματα, τότε που δύο καρδιές χτυπούσαν σαν μία και μόνο ο ήχος της θάλασσας μπορούσε να παρέμβει στην ηδονική τους γαλήνη. Παρά τις αντίθετες προβλέψεις των μετεωρολόγων δεν έχει μποφόρ, ευτυχώς γιατί αναγουλιάζει με το ελάχιστο κούνημα στα πλοία. Το ζευγάρι που μοιράζεται το τραπέζι μαζί του στο business class δείχνει ερωτευμένο. Ο νεαρός άντρας, μάλλον συνομήλικος, δεν αφήνει στιγμή το βλέμμα του πάνω από την γλυκύτατη κοπέλα που λαγοκοιμάται στην αγκαλιά του.
Πιάνει τον εαυτό του να χαμογελά. Κανονικά θα ξέρναγε μπροστά σε αυτή την αυθόρμητη εκδήλωση αγάπης, ίσως και να ζήλευε ή να ανέτρεχε σε παρηγορητικές διαπιστώσεις τύπου "απολαύστε το όσο προλαβαίνετε, δεν θα κρατήσει". Δεν τα καταφέρνει όμως, όσο και αν προσπαθεί, δεν είναι τέτοιος άνθρωπος. Η κοπέλα αντιλαμβάνεται ότι έχουν γίνει θέαμα και κοκκινίζει στιγμιαία. Εκείνος κοιτάζει το όμορφο ζευγάρι συνωμοτικά και τους κλείνει το μάτι. Σηκώνεται από το τραπέζι και φεύγοντας τους αφήνει την κάρτα του ξενοδοχείου. "Είναι ότι πρέπει για ερωτευμένους. Θα το χρειαστείτε περισσότερο από μένα"
Υγ Και μιας και κάποιο παιδάκι γκρινιάζει εδώ μέσα, και γκρινιάζει πολύ, αλλά τον αγαπάμε γμτ μου, ο γιατρός μου, θα είναι μαζί μας την άλλη Παρασκευή. Άκουσες γιατρούλη;
Πολλά τα νέα, αλλά και πολλά τα πεπραγμένα του διήμερου που μας πέρασε. Από που να πρωταρχίσω και που να τελειώσω.
Από το ταξίδι αστραπή που έγινε, μες την τούρλα του Σαββάτου για να πάρουμε πίσω το παιδί από τις πασχαλινές του διακοπές; Βλέπετε από Δευτέρα ανοίγουν πάλι τα σχολεία και ο εκπαιδευτής την περιμένει.
Την Κυριακή από το πρωί έτρεχα στα γυρίσματα για το 'Θεσσαλονίκη της καρδιάς μου' με τον Χρήστο Δόκαλη, συμαπθέστατος ο άτιμος και την Μαρία Σιώμου, γλύκα από κοντά. Τώρα θα μου πείτε εγώ τι γύρευα εκεί; Για καφέ πήγα σε μία φίλη και είχαν γύρισμα. Σιγά μην έφευγα.
Χθες βράδυ συνόδεψα μία φίλη με κινητικά προβλήματα για ένα γύρισμα που έκανε στο Prisma+ και για την εκπομπή παρέα στις 7. Μεταξύ άλλων γνώρισα και τον Νίκο Βουλγαρόπουλο εκδότη του περιοδικού Αναπηρία Τώρα. Δεν έχω λόγια να περιγράψω ούτε τα συναισθήματα, αλλά και ούτε τις σκέψεις που μου γεννήθηκαν Ένα απλό ευχαριστώ μόνο, για την φιλοξενία αλλά και για την δύναμη της ψυχής τους.
Τον τελευταίο καιρό λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι και λατρεμένοι αναγνώστες, όπως το καταλάβατε δεν έχω βάλει κώλο μέσα. Λίγο τα studios και οι εκπομπές που από σπόντα βρέθηκα, λίγο τα περάσματα που έκανα σε μία ταινία μικρού μήκους, που απέσπασα και πολύ καλές κριτικές, είπανε μάλιστα ότι γράφω εκπληκτικά στον φακό!!!!
Μην ακούω σχόλια, ναι σας ακούω, μην γελάτε, μην γελάτε βρε, βρε έχω κι άλλα να σας πω! Σας ακούω, ηρεμήσετε, εεεε, σκάστε επιτέλους.
Συνεχίζω λοιπόν. Ζωή να έχω, χρόνια κι ομορφιά, πήρα απόφαση να κάνω στροφή στην καριέρα μου. Και όταν λέω καριέρα εννοώ την επαγγελματική.
Όχι βρε κουτά, δεν θα πάω στην Συγγρού. Άλλωστε αυτό δεν έχει γούστο πια. Όλοι πηδιούνται τσάμπα, τι το καλύτερο έχω εγώ, να το πληρώσει ο βλάχος? Καλά, καλά ξέρω έχω καλύτερα για να πληρώσει ο βλάχος και σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Εγώ όμως θέλω άλλα.
για μια φωτογραφία. Θέλω να γίνω Θέλω φήμη, θέλω δόξα, θέλω να με βλέπουν οι εχθροί μου και να σκάνε. Θέλω χρήμα, μαύρη λίμο και πρώτο τραπέζι πίστα. Θέλω να κρύβομαι από τους παπαράτσι που θα με κυνηγάνεStar με S κεφαλαίο!!!
Θέλω να φάω τον Αρναούτογλου!!!
υγ αν έχετε κάποιες σκέψεις για εκπομπή, στείλτε mail, και που ξέρεις?Οι άλλοι είναι καλύτεροι από μας? Η καλύτερη ιδέα θα βραβευτεί με εκπομπή, χιχιχι.
Ξέρω ότι και να πείτε έχετε απόλυτο δίκιο!!! Μαύρη πέτρα έριξα πίσω μου. Βλέπετε είχα απόλυτη ανάγκη αποτοξίνωσης, όχι από εσάς αλλά από τα ιντερνετικά. Πάντα πίστευα ότι η ζωή είναι εκεί έξω και μας περιμένει. Άλλωστε όσο πιάνουν οι ζέστες τόσο εγώ θα αραιώνω, χιχιχι!!! Εκκρεμούν και κάτι ταξιδάκια ακόμα και να σκεφτείς ότι δεν μπήκε και το καλοκαίρι. Είχα και μια κατάθεση που έπρεπε να δώσω, για να λάμψει η αλήθεια. Βέβαια αρκετοί προσπάθησαν να την σαμποτάρουν. Να ξέρουν όμως ότι υπάρχει μαγνητοφωνημένα ντοκουμέντα, όπως και πλούσιο φωτογραφικό υλικό το οποίο παραδόθηκε στον δικηγόρο του αγαπημένου προβατούκου.
Βέβαια είναι και Παρασκευή σήμερα, η μέρα η δικιά σας. Σας είχα πει λοιπόν ότι σας έχω μια έκπληξη. Σήμερα δεν φιλοξενώ κάποιον blogger, αλλά μια πολύ καλή μου φίλη, η οποία και μου έδωσε ένα κείμενό της. Είναι η Αντωνία Πέτα, γνωστή συγγραφέας και αστρολόγος. Μην περιμένετε εδώ να διαβάσετε το ζώδιό σας αλλά ... ένα κείμενο πάνω σε μια συζήτηση που είχαμε ένα βράδυ
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ
Η φαντασία είναι πιο σπουδαία από τη γνώση Albert Einstein (On Science)
"...Στην αρχή του κόσμου η Ευρυνώμη, η Θεά όλων των πραγμάτων, αναδύθηκε από το χάος, αλλά δεν βρήκε τίποτα σταθερό για να μπορέσει να ξεκουράσει τα πόδια της και γι' αυτό διαχώρισε τη θάλασσα από τον ουρανό..." είναι η αρχή του μύθου της δημιουργίας του κόσμου στην Ελληνική Μυθολογία.
Μα αλήθεια τι είναι μύθος; Μύθος είναι η φαντασία, το όνειρο που χρησιμοποιεί το λόγο, τις λέξεις, τους γνωστούς συνειδησιακούς συνειρμούς για να εκφραστεί. Είναι η διαφυγή από την κοινωνική καταπίεση που σταυρώνει και που χρησιμοποιεί κάποιου είδους ολοκλήρωση ώστε η περιορισμένη φιλοσοφία που υπάρχει να γίνει ένα φιλοσοφικό γεφύρωμα ανάμεσα σ' όλους τους ανθρώπους.
Οι έννοιες είναι απλές και καθημερινές. Τα πρόσωπα δεν είναι διαφορετικά απ' αυτά που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία, αλλά η πλοκή ξεφεύγει από την περιορισμένη καθημερινή πραγματικότητα και έτσι οι ήρωες φαίνονται πιο εξελιγμένες ψυχές που μπορούν να ξεπερνούν την πολλή συνάφεια του κόσμου.
Οι ήρωες των μύθων σύμβολα των ανθρώπινων καταστάσεων δείχνουν πώς ο άνθρωπος σκεφτόταν και αισθάνοταν χιλιάδες χρόνια πριν. Οδηγούν σε μια εποχή, που ο κόσμος ήταν νεαρός και οι άνθρωποι είχαν απόλυτη σύνδεση με τη γη, τη φύση και με τον ουρανό. Όταν οι μύθοι δημιουργήθηκαν υπήρχε πολύ μικρός διαχωρισμός ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό. Η φαντασία αυτού που ζούσε μέσα στο δάσος δημιουργούσε τις νύμφες που χόρευαν δίπλα στις πηγές. Η φαντασία αυτού που ζούσε στο βουνό έβλεπε τα ζώα που ζούσε καθημερινά να παίρνουν θέση στο ουράνιο στερέωμα. Έτσι απλά χώρισε τα τέσσερα στοιχεία της φύσης και τους έδωσε θεότητες που τα διαφέντευαν και ονειρικές μορφές που επικοινωνούσαν με τους ανθρώπους. Έτσι απλά έφτιαξε τα δώδεκα ζώδια στον ουρανό και καθόρισε πώς οι μήνες εναλλάσσονται και ποια μαγική εικόνα κρύβουν. Έδωσε σύμβολα που μπορούν να περνάνε αναλλοίωτα στους αιώνες με απλές αλλά γεμάτα σοφία γραμμές. Είναι τα ίδια σύμβολα που χρησιμοποιεί και η αστρολογία για να εκφράσει την ποιότητα της ενέργειας που δίνει ο κάθε πλανήτης.
Ο σταυρός, ο κύκλος, η τελεία και η ημισέληνος φτάνουν για να εκφράσουν όλο το ανθρώπινο δυναμικό που στηρίζεται στα τέσσερα στοιχεία της φύσης, και που ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος απ' αυτά είναι καμωμένος. Ο σταυρός η γη, η ημισέληνος το νερό, ο κύκλος ο αέρας και η τελεία η φωτιά. Ανάλογα με τη θέση τους δείχνουν στα σύμβολα των πλανητών αν η ύλη κυριαρχεί ή το συναίσθημα. Αν η επικοινωνία έχει την πρωτοβουλία της ολοκλήρωσης ή η γνώση.
Και τα ζώδια, συμπλέγματα πιο πολύπλοκα, από τα ίδια σύμβολα είναι σχεδιασμένα. Το σημείο, η τελεία μέσα στον κύκλο, ο ίδιος ο άνθρωπος θα δημιουργήσει κύκλους μέσα στους κύκλους, ζωδιακά ιδεογράμματα για να εξελιχθεί και ν' ανακαλύψει ότι ο ίδιος είναι ο πρωταγωνιστής των μύθων.
update : Καλεσμένος της επόμενης Παρασκευής ο αγαπημένος Ethan. Α, και μην ξεχνάτε εκδίδομαι και από εδώ!!!!
