26.9.08

LETS TALK ABOUT SEX...


καλό σου ταξίδι ...







Πως πέρασε η εβδομάδα, είδηση δεν πήρα. Μια εβδομάδα που ποδαρικό, της έκανε ένας ανάδρομος Ερμής, που λες κι όταν ήταν ίσιος κάτι έτρεχε στα γύφτικα.

Τέλος πάντων, είπα να μην γκρινιάξω σήμερα, καθότι Παρασκευή και καθὀτι είναι η μέρα η δικιά σας. Καλεσμένος για άλλη μία Παρασκευή ο αγαπημένος Προβατούκος. Βλέπετε το αστέρι έστειλε δύο ιστορίες, και αποφάσισα να τις παίξω και τις δύο, άλλωστε μοιράζει και κουπόνια για σεξάκι, εμένα μπλοκ ολόκληρο μου έδωσε, οπότε...

Την άλλη Παρασκευή δεν θα υπάρχει καλεσμένος μπλόγκερ. Μας έκανε όμως την τιμή η αρχαιολόγος Αγγελική Κοτταρίδη να μας παραχωρήσει μια ομιλία της με θέμα την εικόνα του φόβου στην αρχαία ελληνική τέχνη.

Αλλά να μην σας κουράζω άλλο, απολαύστε τον Πρόβατο...

10 λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να απαγορεύσει τώρα το σεξ

Μετά το σεξ, αλλά και πριν από αυτό κάνουμε μπάνιο με τις ώρες. Κακό για το περιβάλλον της χώρας

Όταν έχουμε κάνει σεξ κυκλοφορούμε σαν μαλάκες στο γραφείο ή στο μαγαζί με ένα ηλίθιο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, γύρω γίνεται πανικός, οι νεκρογραμμές τρέχουν (deadlines), εμείς στον πούτσο μας θυμόμαστε το χτεσινό τσιμπούκι…. Κακό για την παραγωγικότητα της χώρας

Η επιθυμία για σεξ κάνει τους ανθρώπους να λένε ατάκες του τύπου «μανίτσα, ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου», «μήπως να ρίξεις πάνω σου κάτι πιο ελαφρύ…», «φιλαράκο είσαι τρελό πιπίνι, πάμε να μοιραστούμε ιστορίες από το στρατό στο σπίτι μου;» - ΔΗΛΑΔΗ έλεος, αυτό είναι χτύπημα κατά της κουλτούρας, του πολιτισμού και της πχιότητας της γλώσσας της χώρας.

Ένα μεγάλο ποσοστό τροχαίων γίνεται επειδή ο/η συνοδηγός εκτελεί λεκτικό σεξ (oral sex) στην/στον οδηγό του οχήματος. Παράδειγμα θες: δεν χρειάζεται να πάω μακριά – στο πρώτα μας ντέη με την sikia, μου έκανε λεκτικό σεξ την ώρα που οδηγούσα την vespa μου με αποτέλεσμα να πέσω σε ένα λεωφορείο γεμάτο ορφανά, gay, μαύρα εβραιάκια. Ο οδηγός για να με αποφύγει έπεσε από ένα γκρεμό πάνω σε ένα τεράστιο διυλιστήριο. Όλα τα ορφανά, gay, μαύρα εβραιάκια, αλλά και το πλήρωμα του σχολικού σκοτώθηκαν ακαριαία, ενώ η ανατίναξη του διυλιστηρίου είχα σαν αποτέλεσμα να καεί ένας πνεύμονας πρασίνου στον οποίο ζούσαν φώκιες και το τελευταίο ζευγάρι πάντα. Επίσης στο ίδιο πνεύμονα πρασίνου υπήρχε το τελευταίο δείγμα του φυτού που περιέχει μία ουσία που είναι απαραίτητη για την θεραπεία του Aids. Και όλα αυτά από ένα τσιμπούκι του Sikia. …όχι, όχι, δεν υπάρχει καλύτερος σε αυτόν τον τομέα σε όλη τη χώρα, την ευρώπη, την γη…
Η υπερβολική άσκηση του sex έχει σαν αποτέλεσμα να μην αναπτύσσεται η βιομηχανία πορνό στην Ελλάδα.. έτσι ο Γκουζγκούνης πεινά, η Σπάθη λιμοκτονεί και το κράτος έχει διαφύγοντα κέρδη από την φορολογία μίας βιομηχανίας που θα μπορούσε να είναι ο στηλοβάτης της οικονομίας, όπως γίνεται στην USA.

Χωρίς sex δεν θα είχαν γεννηθεί οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι γκομενίτσες που οδηγάνε στην κίνηση γράφοντας μηνύματα στο κινητό, οι τύποι που αφήνουν ανοιχτό το νερό την ώρα που ξυρίζονται, οι κάφροι και πολλοί πολλοί άλλοι ΚΑΓΚΟΥΡΕΣ 2.0

Χωρίς sex το επιστημονικό δυναμικό της χώρας δεν θα είχε κρίσεις τύπου «όλοι γαμάνε σε αυτήν την χώρα εκτός από μένα το nerd, μην μου μιλάτε απόψε θέλω μόνος μου, άσε με άσε με δεν κάνω άλλο έρευνα για το φάρμακο κατά του καρκίνου, ΕΧΩ ΠΗΞΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΜΙΑ σου λέω». Έτσι η χώρα θα είχε ήδη προσφέρει στην ανθρωπότητα το φάρμακο κατά του καρκίνου.

Αυτά σε πρώτη φάση. Νομίζω καταλαβαίνεις που το πάω…. μιλάμε ότι το σεξ ή η επιθυμία για αυτό είναι βόμβα στα θεμέλια της χώρας. και επειδή το πρόβατο είναι διαδραστικό πάνω από όλα τους υπόλοιπους 3 λόγους για να συμπληρωθούν οι 10 θα πρέπει να τους βρεις εσύ, σέξυ βιούερ! Άντε, άντε, άφού το έχεις, το ξέρω!

Πριν σας αφήσω θα ήθελα να διατυπώσω μία απορία… Οι gay απάτσι όταν κάνουν chat σε gay sites, τι nick χρησιμοποιούν; Θέλω να πω, όταν ΗΔΗ έχεις ένα όνομα του τύπου «Χοντρό_Κάτω_Κεφάλι» ή ή «Πέος_με_Φλέβες_τόπους_τόπους» ή «Το_Καλύτερο_Τσιμπούκι» δεν είναι πάρα πολύ προβληματικό να βρεις κάτι ακόμα πιο περιγραφικό για να μπεις στο chat room; Μαλάκα, Now that's a problem που αν είχα, θα είχα λιώσει στο άγχος.



Μπεεεε όπως πάντα.

24.9.08

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ


Αλλαγή μέρας στις μέρες ραδιοφώνου και στα επιλεγμένα μας τραγούδια. Μια μέρα νωρίτερα λοιπόν θα παίζει η εκπομπή μας. Βλέπετε αυτά παθαίνει όποιος δεν δουλεύει σε ανεξάρτητο ραδιοφωνικό σταθμό.

Τα νούμερα χαμηλά τις Πέμπτες, προτιμήθηκαν άλλοι, μεταξύ μας αυτό μην βγει παραέξω, και έτσι μας έδωσαν την Τετάρτη. Βλέπετε είπαν πως έπαιζε πολύ ποιότητα η εκπομπή. Τι να κάνω.

Συνήθως τα τραγούδια που επιλέγω, έχουν μια μικρή προσωπική ιστορία κρυμμένη Όπως αυτό. Χωρίς να ξέρω το γιατί, αυτό το τραγούδι που βγήκε κάπου το 1972, μου άρεσε. Συγκεκριμένα μου άρεσαν πολύ οι στίχοι του. Μου άρεσε όμως και η φωνή της Ρένας της Κουμιώτη.

Στην πορεία ανακάλυψα ότι τους στίχους τους είχε γράψει ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης. Την δε μουσική, ο Λίνος Κόκοτος.

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 υπήρχε ένα πιάνο μπαρ στην Βατάτζη, η Μαρκίζα. Ένα μαγαζί που έχουν περάσει πολλές όμορφες φωνές και που είχε γίνει στέκι μας, μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν να γκρεμίσουν το κτίριο για να γίνει άλλη μια όμορφη πολυκατοικία, στην θέση του. Κάπως έτσι λοιπόν χάσαμε την μαρκίζα μας.

Εκεί λοιπόν, τον χειμώνα του 88 αν θυμάμαι καλά, τραγούδαγε η Ρένα Κουμιώτη. Εκεί την γνώρισα, μου μίλησε για κείνη και συγκινήθηκε που της ζήτησα το συγκεκριμένο τραγούδι.

Ειδικά αφιερωμένο στο gatti μου.
ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ

Μια φορά στα χίλια χρόνια
του πελάγου τα τελώνια
μες στα σκοτεινά τα φύκια
μες τα πράσινα χαλίκια.

Το φυτεύουνε και βγαίνει
πριν ο ήλιος ανατείλει
το μαγεύουνε και βγαίνει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
κελαηδούν αλλιώς τ' αηδόνια.
Δε γελάνε μήτε κλαίνε,
μόνο λένε μόνο λένε.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
γίνεται η αγάπη αιώνια.
Να 'χεις τύχη να 'χεις τύχη
κι η χρονιά να σου πετύχει.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

23.9.08

ΕΙΚΟΝΕΣ + ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ + Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Δεν πρόλαβα καλά καλά να γυρίσω από την μαγικά υγρή Θεσσαλονίκη, και βλέπω πρόσκληση!!!

Τι άκουγα πριν από δέκα χρόνια. Άντε να θυμηθείς τώρα, που ο Αλτς έχει κάνει επίσκεψη και είναι και στο δρόμο ο Χάιμερ!!! Ας όψεται που η πρόσκληση είναι από ένα πολύ γλυκό πλάσμα και υπέκυψα..

Έβαλα την μηχανή του χρόνου μπροστά και ουπς, χιλιάδες τραγουδάκια. Εγώ επέλεξα δύο που όσο και να τα ακούω δεν τα χορταίνω, Διαφορετικά μεταξύ τους, όπως και οι διαθέσεις μας. Το πρώτο είναι τι άλλο, Δήμητρα Γαλάνη, που με μια εκπληκτική της εμφάνιση στο Ηρώδειο μας θύμισε παλιά και αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι. Όχι το έχω ένα μυστικό, δεν έπαιζε τότε.


Το δεύτερο είναι Shakira και με με το Ojos asi, μου έφτιαχνε την μέρα και την διάθεση.


Τώρα όσο για το πως πέρασα πάνω, δύο φωτογραφίες θα σας δείξουν πως!!!

ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΣΑΛΟΝΙΚΗ


ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΣΑΛΟΝΙΚΗ

Και να σας πω και τούτο, η Κανατάκη είναι όντως ότι πιο γλυκιά τρέλα κουβαλάει αυτή η πόλη!!!

19.9.08

ΦΩΝΗ ΑΠ'ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ



Με έπρηξε, με τάραξε, μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήξερα αν θα είχα κείμενο στα χέρια μου. Είπαμε να κάνουμε καλό ποδαρικό με τις ιστορίες, να μας γράψει ο παλιός το πρώτο επεισόδιο!!! Μέχρι σήμερα το μεσημέρι, παρότι είχε πει ότι θα την έστελνε από εχθές, ιστορία δεν είχα.

Κάποια στιγμή τον παίρνω στο τηλέφωνο. Που είναι η ιστορία βρε σιχαμένο αιγοπρόβατο, που θα έρθει το Πάσχα, δεν θα έρθει, στην σούβλα θα σε κάνω και τα άντερα κοκορέτσι. Βρε σιχαμερό σκουλήκι, θέλω να φύγω για τον βορρά, και με καθυστερείς. Τι θα γίνει με την πάρτι σου? Εμ, ολα τα δίκια του Θεού έχει αυτός ο άγιος άνθρωπος ο Συκιάς, που σε ανέχτηκε τόσα χρόνια.

Να μην σας τα πολυλογώ, μου έστειλε, όχι ένα, αλλά δύο κείμενα ο Μπουκόφσκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μ' άρεσαν και τα δύο. Ποιό να βάλω και ποιό να λογοκρίνω? Στο mail έγραφε βάλε όποιο θέλεις.

Δύσκολη η απόφαση. Τελικά κατόπιν ωρίμου σκέψεως ο κύβος ερρίφθη Ιδού λοιπόν η ιστορία του ποταπού Πρόβατου.

Και για να τον εκδικηθώ και η επόμενη εβδομάδα θα είναι δική του.


ΦΩΝΗ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Ή
ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Και να 'μαι λοιπόν καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας μαζί με τον πατέρα μου... ανάμεσά μας, ακριβώς όπως και δύο βδομάδες πριν ο καφές του - ελληνικό μέτριο έπινε πάντα.

Με τον πατέρα μου ποτέ δεν είχαμε πολλά πολλά... ήταν λοιπόν μέγα γεγονός ότι καθόμασταν και συζητούσαμε, και μάλιστα για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα. Όμως σήμερα η συνάντηση μας ενεργειακά δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη. Τότε ήμουν σούπερ χεσμένος από τον φόβο μου και φαινόταν. Μασούσα τα λόγια μου, κόμπιαζα, ίδρωνα, έκανα νευρικές κινήσεις. Ο πατέρας μου από την άλλη ήταν έξαλλος. Έξαλλος και πολύ ικανοποιημένος... που ένας άνθρωπος στον οποίο ποτέ δεν πίστεψε (εγώ) αποδεικνυόταν σκάρτος και βρώμικος.

Η συζήτησή μας αφορούσε με την βλαμμένη πρωτοβουλία μου να αποκαλύψω ότι είμαι ομοφυλόφιλος Μόλις είχα κλείσει τα 17 και μέσα στην εντελώς μη ρεαλιστική θεώρηση της πραγματικότητας και της ζωής υπήρχε ένα ολόκληρο κομμάτι που έλεγε ότι κανείς οφείλει, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τους χαρακτήρες των ανθρώπων γύρω του, να είναι διαφανής και ειλικρινής. Μαλακίες, ξέρω τώρα. Το κατάλαβα σχεδόν με το που ξεστόμισα στους γονείς μου ότι είμαι ομοφυλόφιλος.

Η μάνα μου άρχισε να κλαίει και να χτυπιέται. Και ο πατέρας μου έγινε κατακόκκινος και σηκώθηκε από το τραπέζι για να πάει να πάρει τσιγάρο - δεν κάπνιζε συστηματικά και αυτό ήταν σημάδι ότι η όλη φάση τον είχε ταράξει πάρα πολύ. Δεν έχει νόημα να γράψω πολλές λεπτομέρειες, καταντά σούπερ κλισέ το όλο πράγμα, σίγουρα θα έχεις ακούσει και θα έχεις διαβάσει διηγήσεις από κακές αντιδράσεις των γονιών σε νέα που αφορούν τα παιδιά τους... θυμήσου μία τέτοια και το έχεις το κλίμα της αποκαλυπτικής μου συζήτησης.

Μου είπαν ότι περνάω φάση που θα μου φύγει. Μετά μου είπαν ότι δεν είναι ηθικό, έτσι γενικά. Ύστερα με ρώτησαν πως θα αντέξω να μην έχω μία γυναίκα δίπλα μου. Μετά μου είπαν να μην τολμήσω να το πω πουθενά αλλού και τους ξευτελίσω στην μικρή μας πόλη. Μετά... μετά σταμάτησα να τους ακούω. Όσο και αν το περίμενα ότι το τελευταίο πράγμα που θα έκαναν θα ήταν να με αγκαλιάσουν με αγάπη και στοργή, το να βιώσεις αρνητικές αντιδράσεις ακόμα και αν τις περιμένεις είναι κάτι που σου σκάει βαριά...

Η κουβέντα μας τελείωσε με την κλασική ατάκα: "Θα σε πάμε σε ένα γιατρό..." Εγώ δεν σκόπευα να πάω, αλλά εκείνη την στιγμή δεν τους έφερα αντιρρήσεις. Ήδη είχα μετανοιώσει που έκανα το βήμα να μιλήσω, και εκείνη την στιγμή το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να γλιτώσω μία ακόμα ένταση, μία ακόμα σύγκρουση.
Η μικρή μας πόλη, όπως κάθε μικρή και μεγάλη πόλη σε όλον τον κόσμο έχει και εκείνη τα μυστικά της κάτω από την ηθική επιφάνεια. Σκανδαλάκια και σκάνδαλα, παράνομες σχέσεις, εικονικούς γάμους, φιλίες που παραείναι ζεστές... Ένα από τα σκανδαλάκια ήταν και η σχέση, για πήδημα, που είχε ο πατέρας μου (ναι, ο ίδιος άνθρωπος που μου έκανε μαθήματα ηθικής, εμένα, του πιο μονογαμικού, τότε τουλάχιστον, πλάσματος σε όλο το διαγαλαξιακό σύμπαν) με... την 30χρόνη κόρη ενός συνεργάτη του. Δεν ήταν τίποτε ιδιαίτερο να το πολυαναλύσουμε - κράτα απλά ότι η κοπελιά είχε δουλέψει για ένα διάστημα στην επιχείρηση του μπαμπά ο οποίος την διπλάρωσε και τελικά την "κατάφερε" να βρίσκονται πότε πότε για κάνα χαλαρό και No strings attached πήδημα Φαίνεται ότι ο μπαμπάς ήταν καλό γαμήσι, παρά τα 53 του χρονάκια, (ε, από κάπου πρέπει να πήρα κι εγώ...χεχε) και η κοπέλα γούσταρε να τον βλέπει πότε πότε, για να κάνει και κανένα διάλειμμα από την κανονική της σχέση. Συνηθισμένα πράγματα σε επαρχιακές πόλεις αυτά, μη μου σοκαριστείς ξαφνικά...

Όλα αυτά εγώ δεν τα ήξερα. Τα έμαθα όμως την καλύτερη στιγμή. Μερικές μέρες μετά είμαι με τον καλύτερό μου φίλο στην καφετέρια στην πλατεία και μιλάω για τα χάλια μου, πως το πήραν δηλαδή οι δικοί μου το ηλίθιο βήμα μου να τους μιλήσω για μένα... "Μούμπλε μούμπλε φωνές, μούμπλε μούμπλε καυγάς, μούμπλε μούμπλε μα που είναι ο πολιτισμός τους, μούμπλε μούμπλε μα this is the 90s..." Ο φίλος μου με κοιτάει λίγο σοκαρισμένος. Αφ' ενός με βρίζει που έκανα την μαλακία να κάνω τον πασιονάριο, αφ' ετέρου γιατί μου έχει μεγάλο δωράκι. Γιου ση, ο φίλος έχει τύχει μάρτυρας κουτσομπολοσυζήτησης στο σπίτι του, όπου η σακαφιόρετ της γειτονιάς λέει στην μάνα του με εξαντλητικές λεπτομέρειες για την σχέση του πατέρα μου με την πιτσιρίκα πρώην υπάλληλο του, που τυχαίνει να είναι μακρινή συγγενής της.

Μου τα λέει όλα χαρτί και καλαμάρι ο φίλος, ενώ ταυτόχρονα βρίζει το πατέρα μου που είναι υποκριτής, που είναι πήξας, που είναι δείξας, που πηδάει την μικρούλα και δεν τον πειράζει και τον ενοχλεί η ομοφυλοφιλία του γιου του, που το ένα, που το άλλο... Εγώ δεν πολυμιλάω. Έχω ιδέα. Που αποφασίζω να υλοποιήσω για να αποδείξω στον πατέρα μου ότι μπορώ να είμαι ο άντρας που ο πατέρας μου πιστεύει ότι δεν είμαι λόγω των σεξουαλικών μου προτιμήσεων... Και να 'μαι λοιπόν καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας μαζί με τον πατέρα μου... ανάμεσά μας ο καφές του - ελληνικό μέτριο έπινε πάντα, γι' αυτό τον σιχαίνομαι τον ελληνικό, ούτε να τον μυρίζω δεν μπορώ.

Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τα συναισθήματα στο βλέμμα του. Αηδία; Λίγο... Φόβος; Ίσως... Σίγουρα είναι σοκαρισμένος. Δεν το πιστεύει ότι ο ίδιος του ο γιος φτάνει στο σημείο να τον "εκβιάσει" για την εξωσυζυγική του σχέση... Όσο για μένα, κάνω τον μάγκα εξωτερικά αλλά η καρδούλα μου το ξέρει ότι τρέμει το gay φυλλοκάρδι μου. Και με το θράσος μου... αλλά και μη τυχόν ο πατέρας σηκώσει το χέρι και με φυτέψει στο πάτωμα της κουζίνας δια παντός.

Δεν σου εξηγώ αναλυτικά τι έκανα. Ντρέπουμαι, το ομολογώ. Πάντως του ζήτησα να μην κάνει θέμα το όλο gay thing γιατί αλλιώς η μαμά θα μάθαινε τι έκανε μερικά από τα Σάββατα που πήγαινε και καλά στο μαγαζί για απογραφή και άλλα.
Και δεν ξέρω τι λες αλλά το γεγονός ότι η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας μου από τους γονείς μου δεν ήταν αυθόρμητη αλλά βασιζόταν σε έναν μικρό εκβιασμό, καθόλου δεν μειώνει την αξία της. Το θέμα είναι να υπάρχει ισορροπία στην οικογένεια. Και καμία φορά αυτό μπορεί να γίνει με την βοήθεια πολλών μικρών ανισορροπιών

17.9.08

ΝΤΑΛΙΚΑ

Έκτακτα και μια μέρα νωρίτερα, ξεκινάνε οι μέρες ραδιοφώνου. Ο λόγος απλός, αύριο ετοιμάζω ένα ταξιδάκι στην λατρεμένη Σαλονίκη. Έχω τρεις μήνες να ανέβω και η πόλη μου έλειψε πολύ. Δεν κρατιέμαι!!!!

Σήμερα λοιπόν θα παίξουμε μια μεγάλη ρεμπέτισσα, σε άλλους ρόλους. Και μιλάω για την Σωτηρία Μπέλλου, που δεν φοβήθηκε να δοκιμάσει στην ζωή της. Μια γυναίκα που είχα την χαρά να την δω όταν τραγούδαγε στο Χάραμα με τον Βασίλη τον Τσιτσάνη, αλλά και την τιμή να την γνωρίσω.
Ένα τραγούδι από το φράγμα σε μουσική Δήμου Μούτση και στίχους - ποίηση Κώστα Τριπολίτη. Αφιερωμένο στους πολιτικούς μας και στην κατάντια μας. Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.

ΝΤΑΛΙΚΑ

Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα με μπαγάζια και με ΙΚΑ.
Τώρα απόχτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο
τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσ' αλλιώτικο καπέλο.

Η ζωή σου ντούμπλε-φας, μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλυτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα.

Κι αν θυμάσαι τα παλιά, ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ' την κουτάλα,
τώρα μάγγωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα.


υγ και μην ξεχνάτε, την Παρασκευή ο Προβατούκος θα κάνει την έναρξη της φετινής σεζόν, εφ' όσον βέβαια στείλει το κείμενο!!!

13.9.08

ΓΡΑΝΙΤΑ ΑΠΟ ΛΕΜΟΝΙ


Σήμερα, με τα πολλά, αποφάσισα να βάλω λίγη τάξη στον ορυμαγδό των εγγράφων που έχω μαζέψει πάνω στο γραφείο, αλλά και μέσα σε κούτες, συρτάρια, ντουλάπες και όπου αλλού μπορεί να βάλει ο νους σας.

Είχα που λέτε αγοράσει εδώ και κανένα μήνα πλαστικά κουτιά αποθήκευσης, τα είχα και αυτά μες την μέση, εεεεε, είπαμε. Έχω βλέπετε και το έτερον ήμισυ, να μην λινκάρω, ξέρετε εσείς, που κάθε μέρα, εδώ και ένα μήνα η λατρεμένη του ατάκα ήταν ...βλέπω προχωράς με το αρχείο, μπράβο..., έστρωσα τον κώλο μου και το έφτιαξα επιτέλους.

Καταϊδρωμένος από την πολύ δουλειά και με το μπλουζάκι να κολλάει πάνω στην κολασμένη κοιλιά μου, αποφάσισα να πιω μια παγωμένη μαργαρίτα, που μόνο το έτερον ήμισυ ξέρει να φτιάχνει, να κάνω ένα τσιγάρο και να ζαπάρω έτσι λίγο στην τηλεόραση.

Τι το ήθελα? 'Επεσα πάνω στο Grease!!! Την θυμάστε αυτή την ταινία με John Travolta και Olivia Newton John? Έφαγα τρελό κόλλημα, που λέτε. Όχι μόνο την είδα όλη, αλλά ανέβηκα πάνω στον καναπέ και χόρευα όλα τα τραγουδάκια σαν σχολιαρόπαιδο.

Γύρισα πίσω στο 1978, και όποιος πει ότι δεν είχε γεννηθεί τότε, και ξέρω ότι πολλοί κακεντρεχείς θα βρεθείτε, ένα σας λέω, εσείς χάσατε!!! Δεκαπεντάχρονος τότε, και όπως έχω ξαναπεί και παιδί της disco, γύρισα πίσω στην Χαλκίδα, στον κινηματογράφο Maya, που πάνω στα καθίσματα χορεύαμε προσπαθώντας να αντιγράψουμε το λίκνισμα της λεκάνης του John. Τώρα αυτός πάλι με τόσο κούνημα στα νιάτα του, πως κατάφερε να γίνει η ηθοποιάρα που είναι, αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Γύρισα πίσω στο καλοκαίρι του 1979, όταν είχα βρεθεί με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών στο Tel Aviv, καλεσμένος μάλιστα από τον ίδιο τον Δήμαρχό του. Φοβερή εμπειρία, μέχρι και σε κιμπούτζ είχα μείνει, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό.

Ή μήπως πάλι είναι? Θα δείξει. Ο Δήμαρχος λοιπόν για να μας ευχαριστήσει που είχαμε δεχτεί την πρόσκληση μας πήγε ένα βράδυ κινηματογράφο. Και μάλιστα στην πρεμιέρα. Εμένα που διαβάζετε, έχω περπατήσει στο κόκκινο χαλί από τα 16 μου. Όχι για να μην νομίζετε ότι είμαι και κανένας τυχαίος Τέλος πάντων.

Πήγαμε και είδαμε λοιπόν, μια ταινία που τότε έσπαγε ταμία. Την Γρανίτα από Λεμόνι. Εβραϊκή ταινία, που αναβίωνε την δεκαετία του 50-60. Με όλα τα τραγούδια της εποχής, κάτι σαν το Grease, αλλά στο εβραϊκώτερο!!!

Εννοείται ότι στήσαμε πάρτι την ώρα της ταινίας, μάλλον χαλάσαμε την πρεμιέρα, ο Δήμαρχος πρέπει να κατέβαζε καντήλια, ευτυχώς σε γλώσσα άγνωστη σε εμάς και οι εφημερίδες την άλλη μέρα μίλαγαν για την επιτυχία της ταινίας, αλλά και το κέφι των Ελλήνων μαθητών.

Γύρισα πίσω, τότε που υπήρχαν παρέες, τότε που στήναμε γλέντι από το τίποτα. Δεν ξέρω αν εγώ μεγάλωσα, αλλά για να χορεύω ακόμα πάνω στους καναπέδες, μάλλον η περδικούλα μου αντέχει ακόμα, δεν ξέρω αν φταίει που δεν υπάρχουν παρέες, αλλά μίζερες συζητήσεις και στησίματα με ένα ποτό στο χέρι.

Δεν ξέρω αν φταίει που τότε βγαίναμε ένα Σάββατο, αλλά βγαίναμε αποφασισμένοι να διασκεδάσουμε. Ίσως να είναι και η μουσική. Πάντως εγώ ένα πάρτι περασμένων εποχών θα το κάνω που να χαλάσει ο κόσμος!!!

υγ1 Και μην ξεχνάτε, έρχεται ο δεύτερος γύρος των ιστοριών σας, την άλλη Παρασκευή, με πρώτο καλεσμένο (ελπίζω και γουρλή) τον λατρεμένο πρόβατο.

11.9.08

ΣΑΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ...

UPDATE :

ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ

Boomp3.com

Το διάβασα, στον bill, μια μεγάλη κυρία έφυγε.
Καλό σου ταξίδι, κυρία Βέρα Ζαβιτσιάνου.

υγ εδώ την ακούμε να τραγουδάει την Προδομένη αγάπη σε στίχους και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, από το Τραγούδι του νεκρού αδερφού.


ΣΑΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ...




Από αυτή την εβδομάδα, το ταπεινό τούτο blog, αποφάσισε να το ρίξει στην μουσική. Τι θέλει να πει ο ποιητής. Μία φορά την εβδομάδα, θα θυμόμαστε πως ήταν το καλό Ελληνικό τραγούδι, θα σιγομουρμουρίζουμε παλιά αγαπημένα τραγούδια.

Όταν οι ποιητές μας έγραφαν και οι συνθέτες μελοποιούσαν. Κάπως έτσι. Θα το παίξουμε λίγο ραδιόφωνο. Όχι δεν ζήλεψα την δόξα του αγαπητού μας Άρη, αλλά ακούγοντας τον τα απογεύματα,λίγο μετά τις 5, πάντα από την βεράντα και πάντα στον Αθήνα 9,84, να βάζει τις μουσικές του, μου ήρθε η ιδέα.

Τραγούδια αφιερωμένα σε σας. Και αν κάποιος/α θέλει τις Πέμπτες να αφιερώσει σε κάποιον/α, το mail μου είναι ανοικτό.

Ραδιόφωνο μέσα από το blog, λοιπόν. Έτσι απλά να ταξιδέψουμε λίγο με την μουσική, όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση και τα τραγούδια γινόντουσαν γνωστά από το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο αλλά κυρίως από τα χείλη αυτών που τα σιγομουρμούριζαν.

Έτσι θα ξεκινήσω σήμερα με ένα τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου, που πρωτακούστηκε από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στις διπλοπενιές, σε ποίηση του μεγάλου Νίκου Γκάτσου. Εδώ τραγουδισμένο από τον Σταμάτη Κόκοτα. Αφιερωμένο στον Άρη που μου έδωσε την ιδέα.

ΜΕ ΤΙ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Ν'ΑΡΝΗΘΩ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ)


Με τι καρδιά να σ' αποχαιρετήσω
με τι καρδιά τραγούδι να σου πω
στον ουρανό με τ' όνειρο θα ζήσω
στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ.

Βάλε φωνή κοντά σου να γυρίσω
βάλε φωνή τη γη να θυμηθώ.

Με τι καρδιά τα μάτια σου ν' αφήσω
με τι καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ
σε σκοτεινό γεφύρι θα καθίσω
σε σκοτεινό ποτάμι θα σταθώ.

Δος μου φωτιά τη νύχτα μου να σβήσω
δος μου φωτιά στον ήλιο να βρεθώ.

Και εδώ όποιος θέλει το κατεβάζει με την φωνή του Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

υγ Και από την άλλη Παρασκευή, ξεκινάνε πάλι οι ιστορίες σας. Πρώτος καλεσμένος ο αγαπημένος, λατρεμένος, κολασμένος, σέξυ ΠΡΟΒΑΤΟΥΚΟΣ!!!

9.9.08

ΡΑΜΠΟ


Επιστρέψατε βλέπω σιγά, σιγά όλοι. Το feader γεμίζει ευχάριστα. Σιγά σιγά επιστρέφουν και οι αγαπημένοι μας τηλεαστέρες. Άντε να έχουμε θεματάκια στην μεσημεριανή μας ενημέρωση... Να μην σχολιάσω τι είδαν τα ματάκια μου στην Λαμπίρη και την άλλη την τρελή την Δρούζα, με όλο το κιτσαριό της ελληνικής τηλεόρασης μαζεμένο. Το μόνο καλό, ακούω πολύ ραδιόφωνο ξανά, μετά από πολλά χρόνια!!!

Πως φαίνεται ότι έρχεται ο χειμώνας ξανά. Παρότι ο καιρός δεν λέει να το βάλει κάτω, και καλά κάνει εδώ που τα λέμε. Ιδανικός καιρός για μικρές αποδράσεις, ακόμα και μέσα στην βδομάδα.

Πίνω καφεδάκι και δεν έχω καμιά διάθεση να πάω στο γραφείο σήμερα. Μάλλον θα την κάνω κοπάνα. Άλλωστε ότι ήταν να στείλω στα πελατόνια μου το έχω στείλει. Ότι επαφή είχα να κάνω την έκανα και το μόνο που μένει είναι να περιμένω τις απαντήσεις τους. Ελπίζω να είναι και θετικές, να βγάλουμε και καμιά υποχρέωση.

Σχεδόν δύο μήνες στον πύργο, και ανακαλύψαμε ότι εκτός από εμάς τους τρεις, μένουν μαζί μας και κάποια άλλα συμπαθητικά pet. Μικρές τερέζες και δεν εννοώ αδελφές. Αμέσως χτύπησε ο συναγερμός. Ουπς, τι γίνεται τώρα? Εξοπλίστηκα με ότι σε baygon, βρήκα, με άρωμα, χωρίς άρωμα, με δώρο παγίδα, με δώρο αποσμητικά για ντουλάπες, με ότι βάζει ο ανθρώπινος νους.
Ξέρετε δεν έχω κάτι με τα συμπαθή ζωύφια, αλλά να, άντε βγάλε τα πάντα από τα ντουλάπια, πλένε τα, βάλτα ξανά μέσα, και φτου από την αρχή. Και έχω και μια φίλη που λέει, γλωσσοφαγιά είναι... Σαν άλλος Ράμπο περίμενα και καραδοκούσα με το φλιτ στο χέρι. Τίποτα. Τελικά μόνο για τα δωράκια ήταν καλά αυτά.

Τηλέφωνο σε φίλο γεωπόνο. Το και το, του λέω. Σου στέλνω το κατάλληλο. Άντε πάλι όλα έξω, βάζουμε το κατάλληλο, περιμένουμε τις ώρες για να δράσει και ναι αυτό δούλεψε.
Για καμιά δεκαριά μέρες ούτε μία για αστείο. Ψέματα, βρέθηκαν κάποιες ψόφιες.

Είπα και εγώ ηρεμήσαμε. Αυτό ήταν. Μέχρι χθες. Ανοίγω να πάρω ένα ποτήρι και ουπς, εκεί μου έκλεινε το μάτι. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, δεν πάει άλλο. Πάω κάτω στον διαχειριστή.
- Για σας, να σας ρωτήσω κάτι? Πότε απολυμάνατε την πολυκατοικία?
- Ξέρετε μία φορά τον χρόνο...
- Ναι ρωτάω πότε ήταν αυτή η φορά...
- Γιατί ρωτάτε?
- Έχω κατσαρίδες.
- Α, και εγώ έχω, που να δείτε τι γίνεται κάτω στο λεβητοστάσιο!!!!
- (Εκεί τα νεύρα, βάρεσαν μπιέλα) Κοιτάξτε, εγώ έχω ζώο, δεν θέλω άλλο, τώρα αν εσείς αισθάνεστε μοναξιά και χαίρεστε για τα κατοικίδια σας, εγώ δεν φταίω τίποτα. Λοιπόν, πότε κάνατε για τελευταία φορά, γιατί δεν βλέπω και το χαρτάκι που ορίζει ο νόμος ξέρετε.
- Ε, να πέρυσι την άνοιξη.
- Πέρυσι την άνοιξη του 2007 ή πέρυσι την άνοιξη του 2008?
- Το 2007.
- Και φέτος?
- Ε, δεν είχαμε την άνοιξη.
- Λοιπόν, επειδή τα λόγια είναι φτώχεια, αν μέχρι την Παρασκευή δεν έχει γίνει απολύμανση στην πολυκατοικία, εγώ θα φέρω το υγειονομικό. Καλή σας μέρα.

....

Σήμερα πέταξε χαρτάκι κάτω από την πόρτα ότι αύριο θα γίνει απολύμανση. Για να δούμε. Εγώ πάντως κάλεσα για να κάνω στο διαμέρισμα!!!!

7.9.08

DRIVE


Εν μέσω σκανδάλων, ΔΕΘ, φόνων στο χωριό και άλλων συναρπαστικών και ευχάριστων ειδήσεων, εγώ τις βόλτες μου. Κάποιες φωτογραφίες, την ώρα που οδηγούσα. Μέσα από το αυτοκίνητο, σαν μικρός ηδονοβλεψίας, σαν κλέφτης στιγμών. Αυτή την φορά, ο Πειραιάς ήταν στο στόχαστρο και η επιστροφή στην Αθήνα. Ευχαριστώ τα ανώνυμα μοντέλα που πόζαραν έστω και χωρίς να το ξέρουν. Αλλά είπαμε, πως θα μπορούσα να αισθανθώ μικρός ηδονοβλεψίας? Πως θα έπιανα την στιγμή.

2.9.08

ΞΕΘΟΛΩΜΑΤΑ...


Σας το έχω πει πολλές φορές, ότι αυτή την πόλη την λατρεύω.
Μ' αρέσει όταν είναι άδεια, αλλά και τώρα που γεμίζει με κόσμο, θορύβους κι αυτοκίνητα. Ένας από τους λόγους που μετακομίσαμε στον πύργο είναι ότι είμαστε κέντρο, ή σχεδόν κέντρο. Για κάποιους φίλους είμαστε down town, τέλος πάντων. Αυτό το παραβλέπω. Εγώ θεωρώ ότι απλά είμαστε κέντρο απόκεντρο, λολ.

Το καλό λοιπόν είναι ότι πάω όπου θέλω με τα ποδαράκια. Είχα διαβάσει παλιότερα στον προβατούκο, αλήθεια, που είναι το κείμενο οεο? Την άλλη Παρασκευή βγαίνεις!!! Στο θέμα μας λοιπόν, είχα διαβάσει ότι ακόμα και ο πιο ανοιχτός blogger, το maximum που θα ποστάρει είναι το 20% αυτών που του συμβαίνουν. Αχ, τρελό αγόρι πόσο δίκιο είχες για άλλη μια φορά.
Τι ήθελα να πω, α, χθες δεν ήμουνα και στα καλύτερα μου, δεν ήθελα να δω και άνθρωπο ή να ακούσω άνθρωπο, έκλεισα το κινητό, ή μάλλον το γύρισα στο ραδιοφωνάκι (η μόνη λειτουργία τελικά που αξίζει), έπιασα city, να ακούσω την πρώτη της Λιάνας, ποιάς Λιάνας? Της Κανέλλη, ξέρετε καμιά άλλη? Βέβαια θα την προτιμούσα με κάποιον άλλο ή μόνη της. Ο Κοτρώτσος, ε, όχι και ότι καλύτερο για παρτενέρ της. Τέλος πάντων. Άναψα ένα τσιγάρο για να της κάνω παρέα, γιατί σίγουρα στο studio θα σιγόκαιγε ένα δίπλα της, και ξεκίνησα έτσι την δίχως σκοπό βόλτα μου.

Αυτό δεν ήταν βόλτα, ο μεγάλος περίπατος του Παύλου ήταν. Και δεν ξέρω και την Άλκη Ζέη για να το γράψει.

Κλείδωσα λοιπόν τον πύργο, έβαλα νερό στον φύλακα δράκο Tamar, και κατηφόρισα προς τον λαό. Έτσι χωρίς λόγο και σκοπό, βρέθηκα Σύνταγμα, από κει στην Πλάκα, στο Θησείο για καφέ, στην Αποστόλου Παύλου και στου Ψυρρή στης φίλης μου της Άννας για ρακές.

Ξεθόλωσε το μυαλό, ξεθόλωσε η καρδιά, ξεθόλωσα και γω.

υγ 1 τράβηξα απίθανες φωτογραφίες, αλλά αυτές σιγά, σιγά με ρέγουλα!!!
υγ 2 Εκ παραδρομής έγραψα ότι η Άλκη Ζέη δεν ζει. Ευχαριστώ ανώνυμε σχολιαστή...

1.9.08

September morn'...

Με περίεργη διάθεση με βρίσκει και ο φετινός Σεπτέμβρης. Με μια διάθεση αλλαγής ή και παραλλαγής, από τη μία να θέλω να κρυφτώ και να μην κάνω τίποτα, χωμένος βαθιά μέσα στο κρεβάτι μου και από την άλλη θέλω να ντυθώ και να βγω στους δρόμους, να χαζέψω βιτρίνες, να πιω καφέ και να βγάλω φωτογραφίες από αγαπημένα κτίρια.

Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτή μου η διάθεση. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει. Άλλοτε κρατάει κάποιες ώρες και άλλοτε κρατάει όλον τον μήνα. Ελπίζω φέτος να είναι άντε το πολύ για μια μέρα.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά εκτός των άλλων γίνομαι και γκρινιάρης, και πιστέψτε με, δεν είμαι καθόλου καλός όταν γκρινιάζω. Καλά καλά εγώ ο ίδιος δεν με αντέχω, πόσο μάλλον οι άλλοι.
Και μην βιαστείτε να πείτε ότι φταίει η χθεσινή βροχή και η συννεφιά. Ίσα ίσα που μ' αρέσει η βροχή και η μυρουδιά του χώματος. Είναι λες και έχει πατήσει κάποιος ένα on/off κουμπί με το που αλλάζει ο μήνας.

Με το που φεύγει το καλοκαίρι και μπαίνει το φθινόπωρο. Να το πω μελαγχολία, να το πω κακή γονιδιακή μνήμη, βλέπε Σεπτέμβρης σχολεία κλπ? Τέλος πάντων.

Αλλά αρκετά μας πήρε από κάτω. Μελαγχολία τέλος. Πάω να κάνω ένα ντουζάκι, και σκάω μύτη στην πόλη.

Καλό μας μήνα...