ΙΖΑΝΤΟΡΑ ... WHEN SHE DANCED

Δώρο τελευταίας στιγμής...

Μία διπλή πρόσκληση για την παράσταση

ΙΣΑΝΤΟΡΑ - WHEN SHE DANCED

Με την Δήμητρα Χατούπη, τον Δαυίδ Μαλτέζε,

την Ντίνα Μιχαηλίδου, τον Γιώργο Νούση κ.α.

Σκηνοθεσία Ρεζβάν Μαζιλού

Το τυχερό ζευγάρι εκτός από την πρόσκληση θα έχει και δεύτερο δωράκι.

Εμένα να τους κάνω παρέα.

Προλάβετε!!!!

SHUFFLE...

Δεύτερος καφές, παγωμένος κι αυτός. Έτσι τον θέλω τον καφέ μου, κρύο, παγωμένο, χειμώνα, καλοκαίρι.

Το τσιγάρο δίπλα συντροφιά και η μουσική σε ένα τρελό shuffle, μετά από Ρουβά και όλα γύρω σου γυρίζουν, το adagio του Albinoni. Έτσι την θέλω την μουσική μου, με εκπλήξεις, απρόβλεπτη σαν την ζωή.

Σαν ξένο είναι το πληκτρολόγιο, με σκέψεις να στροβιλίζονται στο μυαλό, προτάσεις έτοιμες που όμως χάνονται με μιας. Λες και δεν θέλω να γράψω ή δεν έχω τίποτα να γράψω.

Διαβάζω, σας διαβάζω. Δεν αφήνω σχόλια, δεν μπορώ. Το πληκτρολόγιο δεν με αφήνει. Βιογιατζής, Βάνου, θέλω κοντά σου να μείνω. Το soundtrack της ζωής μου. Άραγε τι έχει μετά?

Mama, Genesis. Δεν πάμε καλά. Δεν πάμε καθόλου καλά. Η επιλογές τυχαίες κι όμως, τόσο πολύ εγώ. Σαν να κάνω εκπομπή σε πειρατικό σταθμό με αφιερώσεις που αφορούν εμένα αλλά και όλους τους ακροατές.

Η Σοφία στο γλυκό της ζουζουνάκι και υπόσχεται ότι δεν θα το ξαναπληγώσει, την ώρα που η Μαρινέλα τραγουδάει το καμιά φορά.

Spring rain την βροχή την πετύχαμε. Η εποχή μας γλίστρησε Φθινοπώριασε. Κρύωσε ο καιρός. Πάμε για χειμώνα. Στην καρδιά καλοκαίρι. Παντοτινή λιακάδα.

Legreso al amor, κλαίει το bandoneon του Astor Piazzolla. Κλαίει και η Tamar, ακούγοντας τον γύφτο να διαλαλεί την πραμάτεια του με την ντουντούκα. Εδώ τα καλά χαλιά. Τύφλα να έχουν τα χαλιά της Μοιραράκη.

Τα φώτα ανάβουν, ο ουρανός σκοτεινός. Μάλλον πρέπει να φοράω τα γυαλιά μου πλέον. Η Χριστιάννα σαν άλλος Γκαίτε, εκλιπαρεί για Φώτα κι άλλα φώτα. Τον φοβάται είναι φωτιά.

Μα είναι για να γελάς, που ξέθαψε τον Δάκη; Τόσα καλοκαίρια και εγώ σαν τον Λάκη Κομνηνό με το λευκό λινό κουστούμι και το πορτοκαλί πουκάμισο, χωρίς την Χρονοπούλου μου με την ανάλογη τουαλέτα από πορτοκαλί οργάντζα.

Βερμούτ, πάρτι κι ο Paul Anka να παρακαλάει την Diana να μείνει μαζί του. Πλένω τα πιάτα με τα χέρια, αλλά με τα πόδια πιάνω τον χορό. Κάποτε χόρευα πολύ. Ίσως μόνο χόρευα. Τώρα όχι πια. Δεν κάνω κέφι τα τραγούδια τους.

Εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα. Όταν έχουν κέφια Θεέ μου τι τραγούδια γράφουν...

Ο Fred Busscaglione βρήκε την αγάπη του στο Portofino κι εγώ κάπου Πατησίων και Παραμυθιού γωνία. Άραγε το Portofino έχει Παραμυθιού γωνία;

Τι καημός, τι καημός ν' αγαπάς και να μην αγαπιέσαι... Ελένη Ντε Ροζέ. Σαν κρασί το όνομά της. Ροζέ. Ούτε λευκό, ούτε κόκκινο, ούτε άσπρο, ούτε μαύρο. Άραγε πιο ραδιόφωνο βάζει Ελένη Ντε Ροζέ πια;

Marilyn, the river with no return. Που το ξέρει άραγε ότι ο καιρός είναι τόσο μελαγχολικός; Πιο διεστραμμένο τσιπάκι κάνει τις επιλογές;

Reach out, Gloria Gaynor, το πρώτο shake, που χόρεψα. Με την Μίλη. Κάπου το 1972, στα εννιά μου χρόνια. Πως περνάνε γαμώτο τόσο γρήγορα!!!

Sade, you're love is king, που χάθηκε αυτή η κοπέλα; Τι φωνή, τι ομορφιά, τι ταλέντο ήταν αυτό που είχε;

Jim Croce και Time in a bottle, από την ταινία θα ζήσει ή μήπως από κάποια άλλη. Ποιος θυμάται άραγε. Το μόνο που μου έχει μείνει ήταν πολύ κλάμα βρε αδερφάκι μου. Ένας κινηματογράφος να ρουφάει την μύτη του. Γυναίκες και άντρες.

Quando arrivera, άραγε θυμάστε από πια ελληνική ταινία ήταν και ποιος το έλεγε; Εδώ σας θέλω, κι όποιος το βρει έχει πρόσκληση για τσάι στον πύργο. Τσάι αρωματικό, με μυρουδιές αλλοτινές και γλυκό του κουταλιού πετροκέρασο. Κι αν είστε και καλά παιδιά μπορεί και να σας φτιάξω και κέικ αλμυρό. Το φτιάχναν στην Μυτιλήνη στα απογευματινά καλέσματα για τσάι.

Βόλτα χθεσινή με την βροχή. 4άωρο περπάτημα κάτω από την βροχή. Κάθαρση, εξαγνισμός. Τυχαίες συναντήσεις, λόγια αδιάφορα με ανθρώπους ίσως και αδιάφορους. Με ανθρώπους από άλλες ζωές. Στις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό. Άλλος να ανεβαίνει κι άλλος να κατεβαίνει. Άλλος για την κόλαση κι άλλος για τον παράδεισο.

Δεν έχει τραγουδάκι σήμερα το ποστ. Βάλτε την δικιά σας μουσική. Δεν έχει φωτογραφία το σημερινό ποστ. Βάλτε κάποια δικιά σας. Πατήστε και το shuffle, το κάνει πιο ενδιαφέρον.

ΜΑΜΑ ... ΕΤΩΝ 38..!

Χωρίς πολλά πολλά λόγια, μια μαμά ... ετών 38..!, ανοίγει την καρδιά της. Η τελευταία αυτού του κύκλου της Τετάρτης. Της Τετάρτης των ημερολογίων. Από βδομάδα πίσω στα δικά μας.

«Αγαπητό ημερολόγιο»

Ο Παύλος, φίλος αγαπημένος, ζήτησε, λέει, μια σελίδα σου –πώς να του πω πως δεν έχω γράψει σχεδόν ποτέ σε ημερολόγιο; Η πρώτη απόπειρα -και τελευταία- ήταν όταν ήμουν 11. Μου έφεραν δώρο, θυμάμαι, ένα μικρό τετραδιάκι με κλειδαριά, μαργαρίτες στο έξω μέρος, που όταν το έκλεινες οι σελίδες του φαίνονταν χρυσές. Ήταν ημερολόγιο, κι ήταν της μόδας τότε. Το άνοιξα κι έγραψα στις 3 πρώτες σελίδες –ούτε θυμάμαι τι. Θυμάμαι όμως ότι την τέταρτη μέρα άκουσα τη μαμά μου να το σχολιάζει με τη φίλη της, και να γελάνε. Πήγα κρυφά στην πόρτα της κουζίνας που καθόντουσαν και κοίταξα: το είχαν ανοιχτό μπροστά τους, το ξεφύλλιζαν κι είχαν ξεκαρδιστεί.

Μόλις το επέστρεψε στο δωμάτιό μου, έσκισα αυτά που είχα γράψει και τα πέταξα. Έπειτα το φύλαξα σε ένα συρτάρι. Και το ξέχασα για πάντα, ούτε θυμάμαι τι απέγινε…

Δεν είχα γράψει ποτέ γραμμή, πέρα από τις σχολικές εκθέσεις (με όλους τους κανόνες τους, χωρίς δείγμα φαντασίας) και εργασίες. Ποτέ από τότε. Δεν ξέρω αν το ήθελα –μάλλον όχι. Δεν ένιωσα ποτέ αυτό που λένε «γράφω όπως αναπνέω» «γράφω από ανάγκη» και τέτοια που διαβάζω ή ακούω κατά καιρούς. Και στα blog κατά τύχη έπεσα, και αυτά που πραγματικά έχω γράψει είναι ελάχιστα –και χωρίς σοβαρή σημασία.

Μου άρεσε όμως πάντα να διαβάζω. Πολύ. Από τις αγγελίες στις εφημερίδες μέχρι τα manual των συσκευών –κι όχι μόνο των δικών μου. Από πολύ μικρό παιδί, πριν πάω σχολείο –το πρώτο μου «μεγάλο» βιβλίο ήταν «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» του Καζαντζάκη, στα έξη. Και συνήθως σ’ αυτά που διαβάζω βρίσκω κι αυτά που θα ήθελα να πω. Πιο ξεκάθαρα γραμμένα, πιο καλά διατυπωμένα, πιο έξυπνα στημένα. Μπορώ να εκφράσω λοιπόν, με λόγια άλλων, ό,τι θέλω. Άσε που μιλάω –πολύ. Από παιδί, επίσης. Πάντα είχα αδυναμία στα προφορικά, αυτό που οι υπόλοιποι συνήθως φοβόντουσαν εγώ το περνούσα με άριστα. Οπότε πού καιρός για γράψιμο;

Έτσι δεν είχα ποτέ ημερολόγιο να σκίσω τη σελίδα του, όπως θέλει ο Παύλος. Παρ’ όλα αυτά το blog μου λειτουργεί –κατά ένα τρόπο- σαν τέτοιο. Γυρίζω πίσω και θυμάμαι διάφορα. Που μπορεί να έχουν σημασία μόνο για μένα, που πιθανόν μόνο εγώ κατάλαβα γιατί τα έγραψα και που μάλλον με τη μνήμη ελέφαντα -που ακόμα έχω- θα θυμόμουν έτσι κι αλλιώς. Αλλά μ’ αρέσει. Η διαδικασία, τα σχόλια –κυρίως αυτά- το ψάξιμο, η μουσική, ο συνδυασμός. Και οι άνθρωποι. Που γνώρισα, γνωρίζω και θα συνεχίσω να γνωρίζω από δω. Μ’ αρέσει, γιατί είναι όμορφο να καταλαβαίνεις τον άλλο πριν καν τον κοιτάξεις. Είναι όμορφο να τον συναντάς και να νιώθεις ότι τον ήξερες πάντα. Και να μπορείς να μιλήσεις με ανθρώπους που διαφορετικά ίσως να μην διασταυρώνονταν ποτέ οι δρόμοι σας.

Ίσως τελικά να μη θέλω να ξεκινήσω να γράφω «ημερολόγιο» -άλλωστε, ο μοναδικός μου φόβος –πραγματικά, δεν έχω άλλους- είναι να μην ξεχάσω…

Έτσι, κατέληξα να γράφω αργά. Γιατί στους φίλους δεν χαλάς χατίρια. Και γιατί είναι όμορφο να μοιράζεσαι, ίσως ό,τι πιο όμορφο μπορούμε να κάνουμε "εδώ μέσα".

Το τραγούδι που ακούγεται είναι της Χαρούλας, "Τι να πω", σε μουσική Μάνου Λοΐζου και στίχους Πυθαγόρα!