29.1.09

ΒΡΑΒΕΙΑ, ΒΡΑΒΕΙΑ, ΒΡΑΒΕΙΑ...

Ανέβηκα στην πιπεριά να κόψω ένα λεμόνι και στο κεφάλι έπεσε ακόμα ένα πεπόνι...

Άσχετο, αλλά βραβεύτηκα κι από την χαρά μου δεν ξέρω τι γράφω. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πρωί λοιπόν, όπως έπινα τον καφέ μου, χτύπησε ο courier την πόρτα. Φέρνει πακέτο. Λέω αχ, τι χαρά με θυμήθηκε ο Σάκης, όχι ο υδραυλικός, ο άλλος και έστειλε πακέτο. Υπογράφω και σκίζω.

Ανοίγω το πακέτο και τι να δω. Μία βαρύγδουπη επιστολή, από τον αγαπητό και μη εξαιρετέο π.a.v.λ.ο.λ.ο.g.y. (γαμώ τις τελείες μου). Με τα πολλά για να μην σας τα γράψω κι όλα, γιατί το δάκρυ κυλάει ακόμα στο μάτι, η επιστολή λέει, ότι το τίμιον blog μας, σας βράβευσε με το βραβείο proximidade (και ουχί ένα oscar, βρε αδερφέ μέρες που έρχονται) και για να το παραλάβετε πρέπει να αναρτήσετε το ακόλουθο κείμενο, αλλά και να βρείτε και άλλους 8 bloggers για να το απονείμετε και σεις με την σειρά σας.

Τι βραβείο είναι αυτό καλέ που μόλις μου το δίνουν, μου το κόβουν σε φετούλες και το μοιράζουν? Αντίδωρο είναι ή το τελευταίο κομμάτι τούρτας?

Τέλος πάντων επειδή είμαι στις πολύ καλές μου τον τελευταίο καιρό, το λέω μπας και το πιστέψω ο άνθρωπος, ιδού το κείμενο και έπονται στην πορεία και οι βραβευθέντες από εμέ!
***Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!

This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.***

Και τώρα ποιόν εγώ θα βραβεύσω; Χμ!!! Σκεψ, σκεψ, ενταντίκ που λέει κι ένας φίλος...

Και οι βραβευθέντες από εμένα!!! Η σειρά είναι τυχαία, όπως τους βλέπω γραμμένους!!!

1. radio marconi γιατί είναι το καλύτερο παιδί εδώ μέσα, κι ας μην καταδέχεται το χταποδάκι στα κάρβουνα

2. single mamma γιατί λατρεύω αυτά που γράφει, όπως τα γράφει

3. x-oyranoy γιατί είναι ο γιός μου και έτσι γουστάρω!!!

4. mad γιατί είναι η τσούλα της παρέας, μην βγει καινούργιος blogger και δεν τον γνωρίσει, το έχει σε κακό. Πότε προλαβαίνει άγνωστο!!!

5. b|a|s|n\i/a γιατί είναι το πιο ευγενικό παιδί, που γνώρισα από εσάς βρε άχρηστα αγαπημένα ρεμάλια

6. gatti ε, γιατί αν και πανάθα, και μιας και τίτλο πάλι όχι, ας πάρει κάτι να δείξω και μια ανωτερότητα βρε παιδί μου.

7. sikia γιατί κάνει την πιο λαχταριστή lemon pie, καί όχι μόνο...

8. δενδρογαλή η ηρωίς, γιατί παρ' ότι σκυλόφιλος, ενίοτε γουστάρω και το γουργούρισμα μιας γάτας.

9. οχτώ λένε, εννιά εγώ θα βάλω γιατί ο Stathis, ο γκαρντάσης είναι μόνο ένας!!!

υγ το τραγούδι αφιερωμένο στον φίλο Χρήστο, που μου το ζήτησε.


Francoise - The Vikings

22.1.09

ΜΗ ΜΙΛΑΣ ...

Πρέπει να σου πω τι μου συμβαίνει
στα γρήγορα κι αθόρυβα, θα δεις.
Κι αν έχεις κι εσύ κάτι να μου πεις
καλύτερα, αν θες, να περιμένεις.
Δεν έχει σημασία τι μου βγαίνει,
εκείνος που πονά καταλαβαίνει.

Χαλκίδα, μέσα δεκαετίας του 80. Ένα νέο bar άνοιγε τις πόρτες του. Σε ένα νεοκλασικό κτίριο, στην μέση της παραλίας. ΠΑΝΘΕΟΝ, το λέγαν.

Φίλοι αγαπητοί το είχαν. Φάτσες γλυκές, όμορφες, νιάτα, δροσιά. Μουσικές από Ennio Morricone μέχρι Πίτσα Παπαδοπούλου.

Βραδιές με ντου από την αστυνομία για να κλείσουμε λόγω ωραρίου και που καταλήγαμε να κλειδώνουμε να γίνουμε παρέα και να τα πίνουμε.

Βραδιές που περιμέναμε τον έρωτα να μας χτυπήσει την πόρτα και καταλήγαμε στου πρώτου τεκνού το κρεβάτι.


Νατάσα, Δανάη, Νίκος, Μπουμπού, Τίνα, Παυλίνα, Βασίλης, ποιόν να θυμηθώ, ποιόν να ξεχάσω. Πολλά τα χρόνια πίσω.

Αγαπημένο ποτό, ότι είχε ίδιο χρώμα με την μπλούζα που φορούσα. Ο γλυκός πονοκέφαλος του Δημήτρη του barman. Κατά προτίμηση σε ψηλοτάκουνα ποτήρια που τα έπαιρνα μαζί μου φεύγοντας. Συλλογή ολόκληρη. Ίσως από εκεί να μου έμεινε.

Ματιές πονηρές, μέσα από καθρέπτες το καμάκι. Αντανακλάσεις από κεριά και βλέμματα λάγνα. Συνήθως λάθος στόχοι, αλλά δεν το βάζαμε κάτω. Άλλωστε αργά ή γρήγορα από τον πάγκο της κυράς Βασίλως θα περάσουν όλοι.

Τι με έπιασε και τα θυμάμαι όλα αυτά; Ίσως γιατί δεν υπάρχουν τέτοια μέρη πια. Ίσως γιατί κάθε πέρσι και καλύτερα. Ίσως γιατί όταν τα ζούσα δεν τα εκτιμούσα τόσο. Ίσως γιατί ο πάγκος της κυράς Βασίλως έκλεισε πια.

Μ' αγαπάς;
Άσε με να κοιμηθώ...
Αν θέλεις να κοιμηθείς πες το...
Να πω τι;
Μ' αγαπάς;
... Γέλια ...
Δεν το ξέρεις;
Το ξέρω.
Ε, τότε τι θέλεις;
Να το ακούω, πες το...

υγ Ιδιαίτερα αφιερωμένο στην Νατάσα. Γερνάμε φιλενάδα...

17.1.09

ΜΩΡΕΛ' Μ' ...

Μ' αγαπάς;
Άσε με να κοιμηθώ...
Αν θέλεις να κοιμηθείς πες το...
Να πω τι;
Μ' αγαπάς;
... Γέλια ...
Δεν το ξέρεις;
Το ξέρω.
Ε, τότε τι θέλεις;
Να το ακούω, πες το...


Μυτιλήνη 1969, καθισμένος στου παππού του Χρήστου το ξυλουργείο.

Τι έχεις γλύκα κι είν' το μουτρέλ' σ' σ'νεφιασμένο;
Τίποτα...
Έλα αρνέλ' μ' σε μένα θα το πεις, τι έχεις μωρ' μ';
Τίποτα μωρέ παππού Χρήστο, άσε με.
Έλα και σου έχω εκείν' την σοκολάτα με τα αμύγδαλα που σ' αρέσ' μωρέλ' μ'.
Να δεν μ' αγαπάν, παππού.
Ποιοί αρνέλ' μ';
Όλοι.
Έλα μωρό μ' κάτσε να σου ζωγραφίσω μια ιστορία.

Ένα μολύβι κι ένα κομμάτι ξύλο έγιναν χαρτί, χρώματα, εικόνες.

Αυτό είν' τ' αρνέλ' μ', λέει ο παππούς και κάνει ένα μεγάλο 1 πάνω στο ξύλο. Τ' αρνέλ' μ' όμως δεν είναι μόνο στο ντουνιά. Έχει και μιά μαμά και τσουπ βάζει ένα μεγάλο μηδενικό δίπλα στον άσσο. Έχει και μπαμπά και δόστου άλλο ένα μηδενικό. Έχει και δυό παππούδες και δυό γιαγιάδες, άλλα τέσσερα μηδενικά ήρθαν να κολλήσουν στα προηγούμενα. Το μωρ΄μ΄όμως έχει και βάσανα, έχει την δασκάλα, το παράπονο πως δεν τ' αγαπάν, τα αγγλικά, δεν τ' αφήνουν να παίξει. Πόσα μηδενικά αρνέλ' μ' να βάλω για τα βάσανα;

Βάλε, χμ, βάλε άλλα 6 μηδενικά παππού.

Αχ, αρνέλ' μ' αν τα ' χαμε σε παράδες θα ήμασταν λιφτάδις τώρα. Δες το νούμερο αρνέλ' μ'. 1000000000000. Μπορείς να το διαβάσεις;

Πολλά είναι παππού, πάρα πολλά.

Χαχαχα!!! Τ' αρνέλ' μ' λοιπόν που στεναχουριέται, μπαμ, φεύγει το παίρνει ο Θεός στην αγκαλιά του. Του λείπουν οι αγγέλ' και θέλει κι εσένα μωρ' μ.

Και με ένα μεγάλο και παχύ Χ σβήνει τον άσσο.

Τι έμεινε τώρα Παυλέλ΄ μ';

Τίποτα παππού, μηδενικά.

Είδες μωρελ' μ' που δεν πρέπει να μου στεναχωριέσαι; Άμα μου πάθεις κάτι εσύ, μηδενικά θα μείνουν στον κόσμο. Γι αυτό αρνέλ' μ' γέλα, κι ούλος ο ντουνιάς θα φωτίζεται μαζί σου.


Μ' αγαπάς;
Άσε με να κοιμηθώ...
Αν θέλεις να κοιμηθείς πες το...
Να πω τι;
Μ' αγαπάς;
... Γέλια ...
Δεν το ξέρεις;
Το ξέρω.
Ε, τότε τι θέλεις;
Να το ακούω, πες το...

υγ Για την ιστορία ο παππούς ο Χρήστος, δεν ήταν πραγματικός μου παππούς. Ήταν όμως ο άνθρωπος που στο σπίτι του γεννήθηκα, στο σπίτι του πρωτοπερπάτησα, στο σπίτι του πρωτομίλησα. Ήταν ο άνθρωπος που πρωτοείπα παππού. Ήταν ο άνθρωπος που στο σπίτι του έκρυβε τον Αθανάσιο Κλάρα πριν γίνει ο γνωστός Άρης Βελουχιώτης.