Σαν να μην έφυγες ποτέ ...

Ντρίγκι, Ντρίγκι Μάνα Μου

Ξέρω, ξέρω μην φωνάζεις ... έχω καιρό να γράψω κάτι ...

Δεν θα υποσχεθώ για άλλη μια φορά ότι θα φανώ συνεπής, θα γράφω πιο συχνά, θα, θα, θα ... Δεν θα το κάνω μάτια μου ... Τσάμπα λόγια!

Ας το πάρουμε όμως από την αρχή ... Κρίση ... Φτώχεια ... Διλήμματα ... Ευρώ ή Δραχμή ... Μέσα ή Έξω ... Δύση ή Ανατολή ... πολλά τα ή βρε αδερφέ!

Ντρίγκι, Ντρίγκι Μάνα Μου ... 

Η συνέχεια εδώ ...

Being Over Every Mind

Και ναι, είμαστε στον αέρα. Και ναι το ραδιόφωνο της παρέας μας το Boem Radio, μιας παρέας bloggers, δημοσιογράφων, ηθοποιών, σκηνοθετών, μουσικών και άλλων συναφών στοιχείων έκανε τα πρώτα του βήματα.

Κάνοντας μια βόλτα θα δείτε ότι έχει καλή μουσική για τα δικά μας αισθητικά κριτήρια. Οι μουσικές μας λίστες έχουν τραγούδια από την δεκαετία του '50 έως και σήμερα. Από όλα τα είδη. Τραγούδια που αγαπάμε, που έχουμε σιγοτραγουδήσει, που κάτι μας φέρνουν στο μυαλό.

Θα δείτε ότι έχει κι αρθρογραφία, κείμενα πρωτότυπα από αγαπημένους φίλους. Σκέψεις, κριτικές αλλά και δικές μας προτάσεις για διασκέδαση. Υπάρχουν και βίντεο, που τραβάμε εμείς και φιλοδοξούμε στο μέλλον να φιλοξενήσουμε και δικά σας.

Βέβαια τώρα τι σας λέω ... κάντε μια βόλτα από το Boem Radio και ανακαλύψτε το. Από σήμερα θα ξεκινήσουμε και κάποιες δοκιμαστικές εκπομπές. Να δοκιμάσουμε τα μικρόφωνα βρε αδερφέ, μήπως έχουν σκουριάσει. Να δούμε πως ακουγόμαστε!!! Επίσημα το πρόγραμμα θα ξεκινήσει με τον νέο χρόνο, αλλά μέχρι τότε τα έκτακτά μας αρχής γενομένης από σήμερα το βράδυ στις 22:00. Ναι του Αγίου Ελευθερίου ανήμερα! Σας περιμένουμε, ελάτε!!!!!!!!!!!!!!

20 Χρόνια Μαζί ...

Όλες τις τελευταίες μέρες ψάχνω να βρω μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία να είμαστε μαζί. Δύσκολο έως ακατόρθωτο. Συνήθως ένας από τους δυο μας δεν είναι καλός.

Θα ήθελα να είχαμε μία φωτογραφία μαζί. Να υπήρχε ένας φωτογράφος χωμένος σε κάποιο στενό στην Κολιάτσου 20 χρόνια πριν. Ένα φλας να άναβε από κάπου και η στιγμή να έμενε στην αιωνιότητα. Δύο φιγούρες να τρέχουν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους.

Ένα πεπρωμένο που διαρκεί 20 χρόνια. Ένα πεπρωμένο που έχω την αίσθηση ότι είναι ακόμα στο ξεκίνημα του. Που αν ήταν παιδί θα μπουσούλαγε ακόμα.

20 χρόνια, περνάνε γρήγορα, κυρίως αν είναι όμορφα. Κι όσο κι αν γυρνάω πίσω να βρω σημεία σκοτεινά δεν βρίσκω. Βλέπω φως, γέλιο, χαρά. Ακόμα και τα δύσκολα τώρα τα βλέπω και χαμογελάω. Είχες αυτή την ικανότητα να στέκεσαι διακριτικά δίπλα μου, να μου αφήνεις χώρο, να μου ρίχνεις τους προβολείς κι εσύ να χαίρεσαι και να λάμπεις.

Ψάχνω μια φωτογραφία που να είμαστε μαζί, αλλά το μόνο που βρίσκω είναι χρώματα, μυρουδιές, βλέμματα, αδιόρατα αγγίγματα, αναμνήσεις μιας ζωής. Φελούκες, χουρμάδες, μπαχάρια, ναργιλέδες, βότσαλα, θάλασσα, βουνό, ηλιοβασιλέματα κι ανατολές, ήλιος, ζωή, αγάπη.

Μια ζωή που χωρίς λόγια, χωρίς σκέψεις την περπατάμε μαζί. Άλλωστε τα συμβόλαια δεν μας πάνε εμάς. Φτάνει μόνο μια ματιά και τα έχουμε πει όλα. Στο μυαλό μου στροβιλίζει του Μάνου, τ' αστέρι του βοριά μα εγώ σήμερα θα σου αφιερώσω αυτό ... το πρώτο μας ξύπνημα στο ίδιο κρεβάτι πριν από είκοσι χρόνια.

20 Χρόνια Μαζί ... Και Το Ταξίδι Τώρα Ξεκινά ...

Η Πιο Όμορφη Selfie ...

Θα 'σουν δεν θα 'σουν 40 ημερών όταν σε πρωτοπήρα στα χέρια μου. Μια χνουδωτή καφετιά μπαλίτσα με δυο καταγάλανα, υπέροχα συνοφρυωμένα μάτια. Τιναζόσουν να φύγεις από την αγκαλιά μου. Από τότε δεν σου άρεσαν τα χάδια. Τα ζήταγες όταν εσύ ήθελες.

Γελάγαμε και λέγαμε ότι επιλέξαμε γάτα εγκλωβισμένη σε σώμα σκύλου. Η αλήθεια είναι ότι δεν σε διαλέξαμε εμείς. Εσύ ήσουν αυτή που μας διάλεξες. Εσύ βγήκες πίσω από τις γλάστρες που ήσουν κρυμμένη κι ήρθες και τρίφτηκες στα πόδια του Γιάννη, παρότι στην βεράντα βρισκόντουσαν πάνω από δεκαπέντε άτομα. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Η πρώτη σου βόλτα στην παραλία του χωριού, αμέσως μετά τα πρώτα σου εμβόλια. Εσύ με το στρασάτο περιλαίμιο (τι γούστο είχα Θεέ μου) σνομπ, στην αγκαλιά μου ... δεν ήθελες να κάτσεις κάτω για να μην σε χαϊδεύει ο κόσμος που σε χάζευε. Κι εσύ να δέχεσαι τις φιλοφρονήσεις και τα κοπλιμέντα, αλλά αν άπλωναν χέρι να σε χαϊδέψουν γύρναγες με αποστροφή και σνομπισμό το κεφάλι. Θαυμάστε αλλά μην αγγίζετε ...

Θυμάμαι το πρώτο ταξίδι που σε πήραμε μαζί. Στο Ναύπλιο. Πάντα μαζί μας. Στα ωραία και στα άσχημα. Καταλάβαινες όταν κάτι δεν πήγαινε καλά και ερχόσουν από μόνη σου για χάδι. Αυτό το αγχολυτικό άγγιγμα στην γούνα σου, που μας έκανε να τα ξεχνάμε όλα. Να πετάμε τα προβλήματα πίσω μας. Να κοιτάμε με αισιοδοξία μπροστά.

Θυμάμαι όταν την κοπάνησες από το σπίτι. Γυρίσαμε όλο το χωριό να σε βρούμε κι εσύ πουθενά. Ξαφνικά βλέπουμε μια μεγάλη ουρά αυτοκινήτων στην παραλία. Κι εσύ μπροστά να οδηγείς την ουρά, σαν αρχηγός αγέλης που έσερνε το έλκηθρο. Βλέπεις το γονίδιο. Ήθελα να σε σαπίσω στο ξύλο αλλά η χαρά ήταν τόσο μεγάλη που σε βρήκαμε που το μόνο που έκανα ήταν να σου δώσω ένα μεγάλο φιλί ... κι εσύ το δέχτηκες, ίσως γιατί είχες χεσμένη την φωλιά σου.

Την χρονιά που μπήκες στην οικογένειά μας θυμάμαι χιόνισε. Για την αλήθεια χιόνισε πολύ. Το χιόνι έφτανε στο γόνατο, στην θάλασσα δίπλα. Βγήκαμε νύχτα όπως χιόνιζε. Μεγάλη παρέα κι εσύ μαζί μας. Να παίζεις, να τρέχεις, να ρίχνεις μακροβούτια στο χιόνι, να σε χάνουμε κι εσύ να βγαίνεις στην επιφάνεια και να παίζεις, να παίζεις, να παίζεις!!! Μετά όλοι μαζί πήγαμε στο μπαρ. Κι εσύ μαζί. Μηνών ήσουν. Σε πήρα αγκαλιά μην σε πατήσει κανείς. Έβαλες τα πόδια σου πάνω στην μπάρα κι ήσουν έτοιμη να παραγγείλεις το ποτό σου. Σαν το ανέκδοτο με το άλογο στο μπαρ. Κι εσύ να χαίρεσαι που όλο το μαγαζί ασχολιόταν μαζί σου...

Τα μεσημέρια με περίμενες πίσω από την πόρτα καθισμένη νωχελικά στην πολυθρόνα σου κι ερχόσουν να τριφτείς πάνω μου, να μου κάνεις χαρές, να σε χαϊδέψω και να πάρεις το cookie σου. Σήμερα δεν με περίμενε κανείς σπίτι. Μπήκα άφησα τα πράγματα και κάθισα στην πολυθρόνα σου. Περίμενα...

Τα βράδια ξάπλωνες στην μεριά μου στο κρεβάτι, έπιανες θέση κι όταν ερχόμουν να ξαπλώσω έκανες ένα ουφ ενοχλημένο και έφευγες. Ήξερες ότι δεν θέλω να με ακουμπούν όταν κοιμάμαι. Ίσως από μένα τελικά το πήρες αυτό το κουσούρι. Χθες το βράδυ έψαχνα να σε βρω, ξάπλωσα και το κρεβάτι δεν με χώραγε. Σηκώθηκα, άναψα τσιγάρο και ξάπλωσα στον καναπέ. Μα και εκεί ο ύπνος δεν με έπαιρνε. Μόνο αυτός ο αφόρητος πόνος στο στήθος, σαν να έχει σκιστεί η καρδιά στα δύο.

Όλο το καλοκαίρι που μας πέρασε σε κυνήγαγα για να βγάλουμε μια selfie κι εσύ όσο κι αν έπαιρνες πόζες στην κάμερα μόνη σου, με άλλον δεν ήθελες να βγεις. Κάποια στιγμή το κατάφερα. Κι εσύ μου χάρισες την πιο όμορφη selfie της ζωής μου.

Γελάγαμε όταν περπάταγες και κουτούλαγες στα έπιπλα. Από τον έτερο Καππαδόκη αυτό το κουσούρι. Τι να πρωτοθυμηθώ ... δεν είναι εύκολο. Δεκατέσσερα χρόνια είναι αυτά. Όσο κι αν μέσα μου το ήξερα ότι είχες ξεπεράσει το όριο ηλικίας σου, όσο κι αν μέσα μου το ήξερα ότι θα φύγεις κάποια στιγμή, πονάει γαμώτο.

Έμπαινα στο σπίτι κι έλεγα τι έκανες εκεί Tamar; Ήξερα, αν κατέβαζες τα αυτάκια κι αν έδινες ποδαράκι ότι μια κουρτίνα, ένα χαλί, κάτι θα έλειπε. Κάτι θα είχες μασουλήσει, κάποια διαολιά θα είχες κάνει, όπως τότε στο χωριό που μπήκα σπίτι μετά από άγρια κραιπάλη αλκοόλ στα τοπικά κωλόμπαρα και βρήκα όλο το σπίτι χιονισμένο. Είχες κόψει κομματάκια όλα τα συλλεκτικά περιοδικά που μάζευα. Ήταν κι η πρώτη φορά που σου έκλεισα κατάμουτρα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Κι εσύ κοιμήθηκες εκεί μπροστά στην πόρτα, δεν κουνήθηκες καθόλου μέχρι να σηκωθώ κάποια στιγμή το απόγευμα.

Τα πρωινά περίμενες να σηκωθούμε, να ξυπνήσουμε να σου δώσουμε το cookie. Το ήθελες κι από τους δυό μας. Άρχιζε και σε έπιανε η ανησυχία πέντε λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τα Σαββατοκύριακα όμως δεν είχες καμιά ανησυχία. Απλά μας περίμενες να σηκωθούμε. Αλήθεια πως ήξερες ότι δεν δουλεύουμε;

Την Κυριακή, παίξαμε το απόγευμα, με πήρες είδηση που πήγα να φάω σοκολάτα κι ήρθες και μου έκανες χαρές. Ήθελες να σου δώσω. Σου έδωσα μπισκοτάκι. Δεν σου άρεσε αλλά τι να κάνεις από το ολότελα... Το βράδυ κάτσαμε να φάμε. Δεν εμφανίστηκες. Παίζει μέσα στα δεκατέσσερα χρόνια να ήταν κι η πρώτη φορά που δεν εμφανίστηκες. Φανταστήκαμε ότι είχες αράξει στην βεράντα και χάζευες τον δρόμο, όπως τόσα και τόσα βράδια. Ανάβω τσιγάρο κι ο Γιάννης μαζεύει τα πιάτα. Τον ακούω να λέει ξεψυχισμένα πηγαίνοντας τα πιάτα στην κουζίνα. Παύλο η Tamar ... Κατάλαβα ...

Ήσουν στον καναπέ σου. Ξαπλωμένη, σαν να κοιμόσουν. Ζεστή. Το μόνο που μαρτυρούσε ότι κάτι έγινε ήταν η γλώσσα σου. Αυτή η γλώσσα που τόσο σπάνια έδινε φιλιά, κρεμόταν. Ήσουν ζεστή ακόμα αλλά τόσο ακούνητη. Cookie σου φώναξα, αλλά εσύ δεν άνοιξες τα μάτια. Πάντα έλεγα και γέλαγα ότι η ψυχή θα σου βγαίνει κι αν σου φωνάξω cookie, εσύ θα γύρναγες πίσω. Να που δεν γύρισες. 

Πονάει. Πονάει πολύ, το ξέρω. Και ξέρεις τι με πονάει πιο πολύ; Που δεν έδειξες κανένα σημάδι ότι θα την έκανες γαλανομάτα μου. Που δεν σε είχα αγκαλιά για να σου δείξω το πόσο πολύ σ' αγαπώ. Που όπως εσύ μας διάλεξες για να μπεις στην ζωή μας, εσύ αποφάσισες και να φύγεις έτσι απλά, ξαπλωμένη στον καναπέ σου. Όπως μόνη ήρθες, μόνη διάλεξες και να φύγεις.

                                                                                                                Tamar 01/08/2000 - 12/10/2014

Θέλω να χορεύω ...

Γυρίσατε? Ρώταγε η Καρέζη τον Αλεξανδράκη στο "Δις Διευθυντής" ... Κάπως έτσι κι εγώ, ναι, καλοί μου άνθρωποι γύρισα ... Αν και μεταξύ μας θα ήθελα κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο ... Ποιος δεν θα το ήθελε.

Παρ' ότι Σεπτέμβρης, το τραγουδάκι που θέλω είναι το "Ήρθες σαν την άνοιξη" είναι πιο ελπιδοφόρο, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Αχ, γυρίσαμε, με πατημένα τα 51 πλέον καρδιά μου, μπήκαμε στο δεύτερο μισό του αιώνα μετά Βαΐων και Κλάδων ... ερώτηση ... μετά τα 30 γιατί περνάνε τα χρόνια πιο γρήγορα; ... γυρεύω απάντηση ...

Και να ήτανε η μόνη απάντηση που γυρεύω; Μπα, χιλιάδες ερωτήσεις στο μυαλό μου ... Από το γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα ... Έως το ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος; ... Αλήθεια τι είναι και τούτο για την Αμφίπολη ... Από την δεκαετία του 70 γνωστά ... Αλλά γιατί τώρα η πρεμούρα; ... Τι έχει πει ο Παΐσιος περί τούτου; ... Σαν τον Λιακόπουλο ακούγομαι ...

Ευτυχώς Παρασκευή σήμερα, το sac de voyage (πως την γράφω την γαλλική, α, ρε γκούγκλι) είναι έτοιμο και περιμένει, την κάνουμε για ένα τριήμερο, τετραήμερο, θα δείξει καρδιά μου. Ευτυχώς το καλοκαίρι καλώς κρατεί, αλλά κυρίως καλώς κρατεί στην καρδιά μας!

Κι εγώ μες την τούρλα της ΔΕΘ θέλω να χορεύω (τραγουδάκι επιθεώρησης, πάντα επίκαιρο), θέλω να γελάω, να γελάω δυνατά, να σπάω πλάκα με φίλους, να τρώμε σουβλάκια και να πίνουμε ρακές, να τραγουδάμε δυνατά και φάλτσα. Τέρμα πια με τους σοβαροφανείς, τους κομπλεξικούς, τους δήθεν manager (είδαμε που μας κατάντησαν) και τεχνοκράτες. Θέλω να ζω την στιγμή με αυτούς που με αγαπάνε ... Είμαι μποέμης και τρελό αγόρι εγώ... Είναι κακό αυτό;

Ατάκτως ερριμμένα...

Περνάει ο καιρός, περνάν οι μέρες και κυρίως όταν τις μοιράζεσαι με ανθρώπους που αγαπάς. Με ανθρώπους είπα κι όχι ανθρωπάρια που έχουν γεμίσει τα πάντα, σαν τις κατσαρίδες ένα πράγμα. Ανθρωπάρια μίζερα, μισθοφόροι με όπλο τους την πένα και το μικρόφωνο. Σιγά μην μπω στην πολυτέλεια να τους ονοματίσω. Σιγά μην τους κάνω την χάρη για περισσή διαφήμιση σ' αυτούς και στα μέσα που δουλεύουν.

Την προηγούμενη Δευτέρα λοιπόν, παρέα με αγαπημένους ανθρώπους, αλλά κι ένα νέο ανθρωπάκι που μπήκε στην ζωή μου κι έκλεψε την καρδιά μου με το υφάκι του και το βλέμμα πάνω από τα πράσινα γυαλιά του αλλά και με χιλιάδες άλλους πήγαμε Σύνταγμα. Πήγαμε στην Χαρούλα.

Γράφτηκαν τα χίλια όσα. Εξ' ου κι ο πρόλογος. Πήγε να προμοτάρει το νέο της cd, τι θέλει και τραγουδάει, θυμήθηκε ξαφνικά να κάνει επανάσταση και άλλα όμορφα κι ωραία. Λοιπόν όσοι πήγαν είδαν, άκουσαν και το κυριότερο συγκινήθηκαν. Είναι μεγάλη η Χαρούλα είτε σου αρέσει είτε όχι. Ακόμα κι όταν δεν θα μπορεί η νότα να βγει από το στόμα της η Χαρούλα θα συγκινεί. Γιατί η Χαρούλα δεν διεκπεραιώνει το τραγούδι σαν μερικές άλλες και μην ανοίξω τώρα το στόμα μου. Η Χαρούλα ζει το τραγούδι. Η Χαρούλα είναι το τραγούδι. Η φωνή της βγαίνει από την ψυχή της μέσα. Βαθιά.

Κι αν χρειαστεί να αλλάξει η παράνοια που ζούμε, πολύ θα το γούσταρα η Χαρούλα να είναι αυτή η σπίθα που θα τα κάψει όλα. Τίποτα δεν πάει Χαμένο. Ούτε το Σύνταγμα, ούτε κι η Μύκονος. Μεταξύ μας θα το ήθελα πολύ να ήξερα τον παραγωγό της Χαρούλας. Πρέπει δυό τρία εγκεφαλικά να τα τράβηξε. Μα επιτρέπεται σε λίγες μέρες να δίνει την μεγάλη της συναυλία κι αυτή να κάνει και μία δωρεάν; Και μία ερώτηση ... ποιος άλλος "καλλιτέχνης" έχει τα κότσια να το κάνει;

Ουφ! Ξαλάφρωσα! Αλλά αλήθεια γιατί ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ; Α!!! Ναι!!! Τώρα που ξανιάπασα το blogging είπα να θυμηθώ και τα παλιά. Τι εννοώ λέγοντας παλιά. Το πάλε ποτέ, τον παλιό εκείνο τον καιρό, κάθε post είχε κι ένα τραγουδάκι. Τώρα δεν έχει τραγουδάκι. Έχει ολόκληρο δίωρο.

Song On The Radio by Pavlos Lamprou on Mixcloud

Πάμε παρακάτω. Χθες είχαμε και γενέθλια εις τον πύργο αψηλά! Τι εννοώ; Το κορίτσι μας. Έκλεισε τα 14 της χρόνια. Αυτό το πλασματάκι που εδώ και 14 χρόνια είναι μαζί μας στα καλά και στα άσχημα. Αυτό το πλασματάκι που μας δόθηκε όταν 40 ημερών κι από τότε είναι το παιδί μας. Ναι καλά το καταλάβατε. Για την Tamar μιλάω. Για αυτό το σκυλί με την ψυχολογία γάτας, που δεν γουστάρει πολλά πολλά και σε εξετάζει με τα γαλάζια της μάτια. Να μας ζήσει ομορφιά μου!!!

Μπήκε ο Αύγουστος και μπάνιο ακόμη γιοκ! Άδεια μετά τις 10. Υπομονή και μέχρι τότε ... η λύση των παιδικών μου χρόνων. Μαγιό, σαγιονάρα, λάστιχο και μπαλκόνι! Και μετά παγωμένη Marea! Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο μέχρι να ξεχυθώ στις παραλίες;

Αγαπητό μου Ιστολόγιο ...

Αγαπητό μου ιστολόγιο,

Καλό μου φιλαράκι στα δύσκολα αλλά και στα χαρωπά. Ναι σε έχω ξεχάσει, σε έχω παρατήσει. Εδώ και καιρό. Εδώ και πολύ καιρό θα έλεγα. Πιστός σύντροφος στα ξενύχτια, στα παιχνίδια, στις αναζητήσεις.

Πέρασαν τα χρόνια, αλλάξαν οι καιροί, άλλαξε ο τρόπος επικοινωνίας. Οι παλιοί μου φίλοι δεν γράφουν πια ή γράφουν αλλού κι εγώ έχω αλλάξει. Όχι δεν έχω ωριμάσει, τα φρούτα ωριμάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι εγώ έχω αλλάξει, έχω αλλάξει πολύ, όσο κι αν το παίζω ότι είμαι ο ίδιος που αγαπούσες μια φορά.

Κόσμος μπήκε, βγήκε, άλλοι μου έκλεισαν την πόρτα και σε άλλους την έκλεισα εγώ. Τώρα τι κάθομαι και σας λέω καλοκαιριάτικα. Αυτά συνήθως ταιριάζουν το φθινόπωρο, που η διάθεση γίνεται πιο μελαγχολική.

Αλλά γιαυτό υπάρχεις εσύ. Εκεί κάπου χαμένο στο διάστημα του διαδικτύου. Σαν τον φίλο που έχεις χρόνια να τον δεις κι όμως όταν συναντιέσαι μαζί του είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το πιάνεις από εκεί που το είχες αφήσει την τελευταία φορά.

Έτσι κι εμείς, σκέφτομαι να ξαναβρεθώ μαζί σου. Να το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε. Να ξαναγελάσουμε, να κλάψουμε, να βρίσουμε, να σχολιάσουμε. Να θυμηθούμε τα παλιά, να βρούμε τα καινούργια. Έχουμε πολλά να πούμε...

Τι λες?

Με Κλήδονα ... Με Κάψαλα ... Με Αντιθέσεις ...

23 Ιούνη 1974

11 χρονο παιδί, περιμένω να σκοτεινιάσει, περιμένω τον κλήδονα ... στην στάμνα τ' αμίλητο νερό, τα τιμαλφή, τα στιχάκια, οι ευχές.

24 Ιούνη 1974

Στο Κιόσκι στήνονται φωτιές. Τ' Αη Γιαννιού σήμερα. Θα πηδήξουμε τα κάψαλα. Τρεις φορές. Οι γειτονιές τις Μυτιλήνης έχουν πάρει φωτιά.

Κάπου από ένα σπίτι ακούγεται η Ρωμιοσύνη του Μίκη Θεοδωράκη. Απαγορευμένο, αλλά άγνοια κινδύνου. Άλλωστε ζύγωνε η πτώση ...

23 Ιούνη 2014

Στην Αθήνα, στον Ιανό και καλεσμένος του Βίκτωρα Πολυδώρου για την παρουσίαση του νέου cd του Θανάση Βασιλά, Αντιθέσεις. Ένα μουσικό πείραμα, ταξίδι πάνω σε αγαπημένες μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη και με την ευλογία του συνθέτη.

Το cd (όλο δίσκο μου έρχεται να γράψω, ίσως γιατί τα έργα του Θεοδωράκη τα έχω όλα σε βινύλια της εποχής εκείνης) το προλόγισαν ο αγαπημένος Μιχάλης Νικολούδης κι οι Κώστας Μπαλαχούτης και Πάρης Μήτσου.

Ανάμεσα στις ομιλίες παρεμβαλλόταν videos με εικόνες από την ζωή του Μίκη Θεοδωράκη ντυμένες με τα μουσικά παντρέματα του Θανάση Βασιλά. Τι έκπληξη όταν η "Νύχτα Μαγικιά" παντρεύτηκε αριστοτεχνικά με την sonata "Moonlight" του Beethoven. Τι ανατριχίλα όταν ο Μίκης Θεοδωράκης τραγούδησε το "Μοιρολόι της βροχής".

Κάπου εκεί ο Θανάσης Βασιλάς έπιασε το μπουζούκι του και πλαισιωμένος από την ορχήστρα του, άρχισε να καλεί φίλους του τραγουδιστές κι έτσι χωρίς πρόβα να τραγουδήσουν κάτι από Μίκη.

Την αρχή έκαναν δύο νέα παιδιά. Δύο μεγάλοι τραγουδιστές. Ο Χάρης Μακρής κι ο Ζαχαρίας Καρούνης. Τραγούδησαν τραγούδια χαρακτηρισμένα από τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Κι όμως όχι απλά τα σεβάστηκαν, όχι απλά τα έκαναν δικά τους, αλλά τα απογείωσαν με τις υπέροχες φωνές τους. Όσο υπάρχουν τέτοιοι τραγουδιστές υπάρχει κι ελπίδα για το ελληνικό τραγούδι.

Την συνέχεια πήρε ο Νίκος Ανδρουλάκης για να μας ταξιδέψει με την μελωδική φωνή του 

Και για το φινάλε ο Ηπειρώτης Λάκης Χαλκιάς να τραγουδάει την Ρωμιοσύνη, να την τραγουδάμε μαζί του, να είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. 

Εκεί έκλεισα τα μάτια, γύρισα 40 χρόνια πίσω, 11χρονο παιδί, να βάζω το χέρι στον κλήδονα και να τραγουδάω, την Ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να ζήσει ...

υγ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στον Βίκτωρα Πολυδώρου που επιμένει το 2014 Ελληνικά αλλά και που μας χάρισε μια μαγική βραδιά κι ένα μικρό έργο τέχνης. Τις Αντιθέσεις του Θανάση Βασιλά.

Campari Hotel ...

Γνωριστήκαμε σ' ένα θέατρο ... Τυχαία ... Εξαίσιες φωνές ... Πήγαμε για φαγητό μετά την παράσταση ... Κολλήσαμε ... Κι όμως πως έφυγες ...

Λίγο καιρό αργότερα ήρθα στο γραφείο σου ... Μιλήσαμε ... Μιλήσαμε πολύ ... Μιλήσαμε με τις ώρες ... Αυτό ήταν ... Αποκοιμήθηκα ...

Μπορώ να μιλάω ώρες για σένα ... Κι όμως ... Κάτι με σταματά ... Θα προσπαθήσω σήμερα ... Έστω να πω κάποια ...

Μετά από πολλές προσκλήσεις ... Πολλά τηλεφωνήματα ... Ήρθες για φαγητό ... Παρέα μικρή ... Κουβέντα μεγάλη ... Μέχρι το πρωί ...

Βάζω ένα ποτό... Campari με μία φέτα πορτοκάλι και πολύ πάγο... Σε ψηλό ποτήρι παρακαλώ...

Και εσύ έμελλες να γίνεις το σημαντικότερο κεφάλαιο στην μέχρι τώρα ζωή μου ... Αν και νομίζω ότι όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα έχεις την πρωτιά.

Μπιρίμπα ... Σου άρεσε να παίζεις ... Σου άρεσε να κερδίζεις ... Μου άρεσε να σε ακούω ... Η μπιρίμπα η αφορμή ... Η ιστορία το ζητούμενο ...

Μυθολογία ... Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας ... Αίγυπτος ... Πυθαγόρας ... Αριθμοί ... Αστρολογία ... Αριθμολογία ... Ήθελες να μου μάθεις ... Πίστευες ότι θα ήμουν πολύ καλός στην αριθμολογία ... Πίστευα ότι θα σε είχα για πάντα.

Κι όμως έφυγες ... Για ένα ταξίδι προγραμματισμένο ... Για ένα ταξίδι που πάντα λαχταρούσες ... Για το άγνωστο ... Το τόσο γνωστό σε σένα ... Το τόσο μελετημένο ...

Λάτρευες τα Ελληνικά ... Την μαγεία της Ελληνικής γλώσσας ... Την δύναμη της ... Την αρμονία της ... Την μουσικότητα της ...

Ατέλειωτες συζητήσεις για το πως μεταφράζονται οι λέξεις σε αριθμούς ... Για το πως μόνοι μας καταστρέφουμε την γνώση ... Τα όπλα μας ...

Μου είναι τόσο δύσκολο αυτό ... Να γράφω ... Να μιλάω για εμάς ... Για εσένα ... Να ξαναθυμάμαι ...

Δεν θέλω να ξεχάσω όμως ... Θέλω να θυμάμαι τα πάντα ... Ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες ... Τις πιο ανούσιες ... Τι θα φάμε σήμερα ... Πατάτες κι αυγά τηγανητά με ντοματοσαλάτα ...

Λυκαβηττός ... Καλοκαίρι ... Πολύς χορός ... Η Gloria Gaynor με την μπάντα της ... Χορεύουμε ... I will survive ...

Μια μέρα πριν γίνω 45 ... Μιλάμε στο τηλέφωνο ... Αλήθεια πόσες ώρες και πόσες φορές μιλάγαμε μέσα στην μέρα ... Με ακούς κάπως ... Με ρωτάς βάζεις την βενζίνη; ... Απαντώ ναι ... Ε, αύριο φεύγουμε ...

Βρεθήκαμε στην Βεργίνα ... Κι είχε μια Αυγουστιάτικη πανσέληνο ... Κι εγώ εκεί ... Παρέα ... Να σβήνω τα κεριά της τούρτας στην σκιά του ανακτόρου της Βεργίνας ...

Κι η Αγγελική να μας ξεναγεί στα άδυτα των ανασκαφών ... Φέτος στα 50 μου ... Έλειπες ...

Χειμωνιάτικα μεσημέρια ... Λιακάδα ... Κοπάνα στα ουζάδικα στην Μπούσγου ... Το σκάγαμε ... Κοιταζόμασταν στα μάτια και σκάγαμε στα γέλια ...

Κι όταν ο καιρός ήταν βροχερός ... Τον φτιάχναμε τον μεζέ στο σπίτι ... Με την θέα του αγάλματος της Αθηνάς ... Να δεσπόζει στο πράσινο ... Να το χαϊδεύει ο ήλιος ... Κι αυτό να γίνεται χρυσό ...

Μικρές αποδράσεις ... Πολλές αποδράσεις ... Τουλάχιστον μία φορά τον μήνα ... Τριήμερα ανάσας ... Και για τους δυό μας ...

Θεσσαλονίκη ... Εκεί πηγαίναμε ... Συνδυάζαμε δουλειά ... Διασκεδάζαμε τα βράδια ... Μέχρι το πρωί ...

Εκεί η Ελένη ... η Δαρεία ... η Ευαγγελία ... η Μαρία ... ο Γιώργος ... ο Ντίνος ... ο Νίκος ...η Θηρεσία ... η Νίκη ... η Ζωή ... και τόσοι άλλοι ... Φίλοι σου αγαπημένοι ... Τώρα και δικοί μου ...

Βρωττός ... Ατέλειωτα βράδια ... Κουβέντες ... Γέλια ... Τσίπουρα ... Ζεστασιά στην καρδιά ... Και στο κορμί ... Στην ψυχή ... Στο μάθημα της ... Στο πότε αποφασίζει να φύγει ... Για το μεγάλο της το ταξίδι ...

Η Ηθική σου ... Κι η μεγάλη και ζεστή αγκαλιά που είχες για όλους τους ανθρώπους ... Ποτέ δεν κατηγόρησες άνθρωπο ... Ακόμα και αυτούς που σε είχαν πικράνει ...

Πάντα μια καλή κουβέντα για όλους ... Πάντα μια δικαιολογία ... Για συμπεριφορές άλλων ...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2004 ... Ο χρόνος αλλάζει ... Μας κάνεις ποδαρικό ... Σπας το ρόδι ... Το ξέρεις ότι έχει γίνει δέντρο από τα σπόρια εκείνου του ροδιού;

Μοιράζεις απλόχερα ευχές ... Ευχές και συμβουλές ... Στην πόρτα ... Στον καθένα διαφορετική ... Ψιθυριστά στο αυτί του ... Σαν γέρος φύλαρχος αρχαίας φυλής ...

Σε κοιτάω ... Το ξέρω ... Το νιώθω ... Έχεις ξεκινήσει για το ταξίδι ... Το κατάλαβες ... Που το διαισθάνθηκα ... Κλείνει η πόρτα ... Λέω δυνατά ... Σήμερα μας αποχαιρέτησες ...

Για πάντα ... Το ξέχασα αμέσως ... Δεν ήθελα ... Αυτό που εσύ επιθυμούσες ... Από τις λίγες φορές που οι επιθυμίες μας ήταν διαφορετικές ...

Δεν πέρασε μήνας ... Το τηλεφώνημα απλά πιστοποίησε ... Αυτό που ήξερα ... Αυτό που ήθελα να ξεχάσω ... Ακόμα κι αυτό ... Έγινε με τον δικό σου τρόπο ...

Αντιθέσεις ...

Δευτέρα βράδυ και κατηφορίζουμε προς Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί λίγο πριν την Ιερά οδό, στις Γραμμές. Χρόνια είχα να βρεθώ στις Γραμμές. Από την εποχή που εμφανιζόταν ο Χρήστος Θηβαίος κι οι Συνήθεις Ύποπτοι του. Βάλε πόσα χρόνια πίσω. Αφορμή για να ξαναβρεθώ εκεί στάθηκε η συνέντευξη που μου παραχώρησε η Ελένη Δήμου για το Sin Radio.

Αγαπημένη φωνή η Ελένη από τα νιάτα μου. Με έχει συντροφεύσει άπειρα βράδια και με έχει ταξιδέψει με το βελούδο της φωνής της. Θυμάμαι, όταν είχε κυκλοφορήσει το "Δεν πιστεύω", είχαμε γράψει μία κασέτα (και μην ρωτάτε τι είναι κασέτα) 60λεπτη, μόνο με αυτό το τραγούδι, να μας συντροφεύει σε ταξίδια κι εξόδους. Το δε "Πάρε πασά μου" στάθηκε η αφορμή κάποιο βράδυ σε μπαρ της Χαλκίδας να χαρίσω την οδοντόβουρτσα μου σε νεανικό μου έρωτα. Όσο για τα "Προσωπικά" νομίζω ότι αν έδιναν βραβείο κατανάλωσης αλκοόλ, το είχαμε κερδίσει ακούγοντας ξανά και ξανά το τραγούδι, μέχρι ο δίσκος να μην παίζει από τα πολλά σκρατς κι η κασέτα στην κυριολεξία να λιώνει. Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω από τα τραγούδια της Ελένης. Κάθε τραγούδι της και μια δικιά μου ιστορία. Μια δικιά μας ιστορία καλύτερα.

Για την συνέχεια ... εδώ ...

Το καλύτερο δώρο

Blue και το λογοτεχνικό του ...

Γιατί ρε φίλε το ωραιότερο δώρο? Κι αν δεν είναι ένα? Αν είναι πολλά? Αν δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις? Τι τότε? Δεν παίρνεις μέρος? Ε, εγώ θα πω την δική μου ιστορία κι ας με κρίνει ο άγνωστος αναγνώστης.

Τα δικά μου τα δώρα είναι πολλά και μικρά, αλλά όλα μαζί συνθέτουν το παζλ του ενός και μοναδικού ωραιότερου δώρου. Μικρά δώρα που το ένα πάνω στο άλλο ενωμένα συνέθεσαν το ένα. Αλλά ας το πιάσουμε από την αρχή.

Όλα ξεκίνησαν πριν 50 χρόνια, την μέρα που γεννήθηκα, από δυο υπέροχους ανθρώπους, που με τα καλά τους και τα στραβά τους, ποτέ δεν μου στέρησαν την αγάπη. Από ανθρώπους που παρότι πολλές φορές τσακωθήκαμε, άλλες τόσες σφιχταγκαλιαστήκαμε. Που αν και πολλές φορές αντίθετοι με τις επιλογές μου, κόντρα δεν μου πήγαν και με στήριξαν και με στηρίζουν μέχρι σήμερα.

Οι εναλλακτικοί μου, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες. Της Μυτιλήνης μου οι άνθρωποι, οι αγαπημένοι. Αυτοί που στο σπίτι τους μπουσούλαγα και στο σπίτι τους άλλαξα τα πρώτα μου βήματα. Αυτοί που με κανάκευαν, μου έπαιρναν σοκολάτες σε εποχές που ήταν είδος πολυτελείας, αυτοί που μέχρι και σήμερα με στηρίζουν και βρίσκονται εκεί για μένα.

Το φευγιό από την Μυτιλήνη. Ο επαναπατρισμός στην Εύβοια. Στην Χαλκίδα στην αρχή και μετά στο χωριό. Στα μέρη μας. Εκεί ανακάλυψα ότι έχω συγγενείς. Αγαπημένα ξαδέρφια και κυρίως λατρεμένες ξαδέρφες. Που είναι εκεί για να περνάμε καλά, να διασκεδάζουμε, να κλαίμε, να γελάμε.

Εκεί αρχίζουν κι οι πρώτες εφηβικές και μετεφηβικές φιλίες. Φιλίες που μέχρι τώρα αποτελούν την μεγάλη σταθερή της ζωής μου. Την δεύτερη μου οικογένεια. Δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, παρά μόνο στην Ν. Πάντα εκεί, να με κανακεύει, να με αγαπάει, διακριτικά αλλά και να μου τα χώνει και να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα μου.

Κάπου εκεί νέο δώρο. Η Κατερίνα. Έσκασε μύτη πάνω στην εφηβεία μου και κατάφερε με το πρώτο της νάζι να μου κλέψει την καρδιά. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μου έφερε κι έναν αδερφό. Τον Αναστάση.

Γέλια, τρέλες, ξενύχτια, νοσοκομεία, θάνατοι, κλάματα, έρωτες. Όλα εκεί κι όλα σε σωστή αναλογία. Με επιλεκτική μνήμη, τυχερός, κρατάω τα όμορφα, τα χαρούμενα. Τα άλλα τα καταχωνιάζω, βαθιά μέσα μου, μέχρι να καταφέρω να τα διακωμωδήσω να τα αποδομήσω. Τότε τα ξαναβγάζω πάνω στην επιφάνεια και τα βανδαλίζω με την πρέπουσα σημασία!

Ξέφρενα πάρτι κάπου εκεί γύρω στα 20, ξενύχτια, νέες γνωριμίες, νέες φιλίες, άνθρωποι που δεν είναι μαζί μας ή που χαθήκαμε στην πορεία, αλλά οι δρόμοι κάποια στιγμή συναντήθηκαν.. Στάθηκα τυχερός, συνομίλησα με τον Τσαρούχη, έπαιξα τάβλι με τον Χατζιδάκι, με τάισε ο Ταχτσής, χόρεψα με τον Μπίλι Μπο, καφέ και κρουασάν με την Μελίνα, συνέφαγα με τον Ντέμη τον Ρούσο και την Fanny Ardant και και και ...

Κάπου εκεί γνώρισα κι εσένα, μου το έπαιζες δύσκολος, αλλά μετά από 10 χρόνια, ξημερώματα μου χτύπαγες το κουδούνι. Θυμάσαι? Εσένα που είσαι τα τελευταία 19 χρόνια δίπλα μου, μαζί μου, στα ευχάριστα και στα δύσκολα. Να με στηρίζεις και το κυριότερο να με αντέχεις!!! Ήρθες στο χωριό, μέναμε μαζί, δουλεύαμε μαζί κι ήρθε το 2004. Το μπαμ. Νέο φευγιό. Έπρεπε να ξανασταθούμε στα πόδια μας. Κι ήρθαμε Αθήνα.

Νέα αρχή. Δύσκολη, αλλά μαζί. Πάντα μαζί. Στους παλιούς φίλους προστέθηκαν κι άλλοι. Φίλοι καρδιάς. Τι φίλοι, οικογένεια. Ξαναμεγάλωσε η οικογένεια. Δεν ξέρω πως το καταφέρναμε αυτό. Σαν να γεννάγαμε φίλους καρδιάς. Ίσως ο Θεός ήξερε ότι επειδή παιδιά δικά μας δεν θα αποκτήσουμε, μας το αναπλήρωνε το κενό με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Κάπου εκεί ήρθε κι η Αντωνία στην ζωή μας. Η Αντωνία κι όλοι οι άλλοι. Η Ζωή, η Κατερίνα κι ο Γιάννης, ο Γιώργος με την Αννούλα του, η Βάσω η τρελή ζουζούνα. Κι η οικογένεια όλο μεγάλωνε.

Καλά μην φανταστείτε ότι όλα όμορφα κι αγγελικά πλασμένα. Απλά μιλάμε για τους φίλους - δώρα - οικογένεια κι όχι για τους φίλους - φίδια - κατάρα. Αυτοί είναι άλλη ενότητα και επειδή δεν έχω μιλήσει μην φανταστείτε ότι τους έχω ξεχάσει. Απλά το είπα παραπάνω, καταχωνιασμένοι μέχρι να αποδομηθούν. Κι αυτοί όμως δώρα, χωρίς να το ξέρουν!!!

Κάπου εκεί κι η κρίση. Όχι στην ζωή μας, στην κοινωνία και κάπου εκεί γεννιέται το SinRadio. Κι άλλο δώρο. Να κι άλλοι δύο που ήρθαν να μπουν στην οικογένεια. Ο Θοδωρής κι η Ντίνα. Εκεί να δεις καυγάδες. Εκεί να δεις αγάπες. Εκεί να δεις κι άλλοι φίλοι. Εκεί να δεις νέα οικογένεια. Ούτε ο Ντον Κορλεόνε να ήμουνα. Κι έρχονται, κι έρχονται, κι έρχονται ...

Όλα αυτά, τα μικρά, τα ασήμαντα, τα τόσο μεγάλα και σημαντικά για μένα, είναι τα μικρά δώρα που απλόχερα μου χαρίστηκαν. Είναι όλα αυτά που αν τα συνθέσεις μου έδωσαν το καλύτερο δώρο. Την ίδια την ζωή. Αυτό είναι το καλύτερο μου δώρο. Η Ζωή που ζω...

υγ κι επειδή χλωμό να ξαναγράψω για το 2013 από καρδιάς σε όλους εσάς τους φίλους μου, την οικογένεια μου, τις στιγμές μου, τα δώρα μου, εύχομαι να είστε πάντα καλά και να είστε πάντα εδώ για να κάνουμε παρέα, ομορφότερη την ζωή μας. Καλές Γιορτές σε όλους!!!

Φεύγουν τα Χρόνια ... 19

Φεύγουν τα χρόνια
κι όλα αλλάζουν όλα
μόνο η αγάπη
μένει μες στην καρδιά

Μόνο η αγάπη
πάντα η αγάπη
σκέψη και νου κυβερνά
χίλιες χαρές μας κερνά
και η ζωή μας περνά

Φεύγουν τα χρόνια
κι όλα αλλάζουν όλα
Μόνο η αγάπη
μένει μες στην καρδιά

19

Μόνο αυτό ... ξέρεις εσύ ...

Σας περιμένω, ε?

Πάμε στα παλιά. Πίσω. Ώρες, ώρες μου θυμίζω τον πατέρα μου. Πίσω στα παλιά. Ιστορίες από τα ντουλάπια. Ξεχασμένες, αλλά και χιλιοειπωμένες. Με φοβίζει που όσο μεγαλώνω, μοιάζω. Παλιά δεν έμοιαζα ή έτσι θεωρούσα. Τώρα μοιάζω όλο και περισσότερο.

Πίσω λοιπόν στον Δεκέμβρη του 1975. Μαθητής της πρώτης γυμνασίου. Εννοείται αμούστακος, εννοείται παιδάκι. Γυμνασιόπαις πλέον που πριν λίγες μέρες η ζωή του έμελλε να αλλάξει με έναν τρόπο που στα μάτια του φάνταζε δραματικός.

Γιος δημοσίου υπαλλήλου, η ζωή μου, οι φιλίες μου, οι σχέσεις μου όλες βασίζονταν στις μεταθέσεις του πατέρα. Μέχρι τότε είχα φανεί τυχερός. Τίποτα δεν είχε συμβεί. Εκεί που γεννήθηκα, εκεί μεγάλωνα. Όλα αυτά πριν δεκαπέντε μέρες. Τότε ανακοινώθηκε η μετάθεση του πατέρα. Κι ο μικρός εύθραυστός μου κόσμος, έμελλε να ταρακουνηθεί από σεισμό 7 Ρίχτερ. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και το τι σήμαινε αυτό για τον μικρόκοσμό μου. Θα πάω κατευθείαν στα γεγονότα.

Ήταν γεγονός, φεύγαμε. Πακετάραμε. Στέλναμε λίγα, λίγα πράγματα στην νέα μας διεύθυνση. Σε άλλη πόλη, σε άλλο νομό. Το σπίτι άδειαζε, κι όσο άδειαζε το σπίτι, τόσο γέμιζε η μελαγχολία την καρδιά μου. Οι γονείς μου, το έπιασαν. Έπρεπε κάτι να κάνουν άμεσα, έπρεπε να μου χρυσώσουν το χάπι, να το καταπιώ ευκολότερα. Η ιδέα έπεσε στο μεσημεριανό φαγητό μας κι ήταν αποδεχτή κι από τους τρεις μας. Πάρτι. Ναι θα γινόταν ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για τους φίλους μου. Βόλευε άλλωστε, το σπίτι είχε σχεδόν αδειάσει κι υπήρχε άπλετος χώρος για χορό και ξεφάντωμα.

Ορίστηκε κι η μέρα. Το τελευταίο Σάββατο, πριν το κλείσιμο του σχολείου για τα Χριστούγεννα. Άλλωστε την Κυριακή, την αμέσως επομένη δηλαδή σαλπάραμε. Οι δικοί μου ήθελαν να φύγω από το μέρος που γεννήθηκα με μια κεφάτη ανάμνηση.

Η προσμονή μεγάλη. Μέτραγα μια μια τις μέρες μέχρι το μεγάλο Σάββατο. Έτσι ήταν για μένα. Το μεγάλο Σάββατο. Είχα καλέσει όλους τους φίλους μου, αλλά και τους φίλους των φίλων μου και πάει λέγοντας η αλυσίδα. Είχε χαθεί ο αριθμός. Αλλά η χαρά μεγάλη για το πάρτι και κάπου είχε εξαφανιστεί η θλίψη του ξεριζωμού. Μελοδραματικό, αλλά ξεριζωμός για μένα.

Κι ήρθε η Παρασκευή, κι όλα ήταν έτοιμα. Παρότι στην καρδιά του χειμώνα, η παραγγελιά για γλυκό ήταν παγωτό. Ναι ήθελα παγωτό για φινάλε. Είχαν αγοραστεί και τα αναψυκτικά και τα βερμούτ για τα μεγαλύτερα παιδιά και τα ξηροκάρπια και τα διάφορα τα του μπουφέ ήταν έτοιμα. Είχε επιστρατευτεί μια γειτονιά ολόκληρη για τις ετοιμασίες.

Κι έφτασε και το Σάββατο. Κι άνοιξαν οι ουρανοί. Κι άρχισε να βρέχει και να βρέχει και να βρέχει. Κι οι δρόμοι να γίνονται ποτάμια κι η αγωνία μου για το πάρτι να χτυπάει κόκκινο. Κάτι τηλεφωνήματα που έγιναν ήταν αποκαρδιωτικά. Πως να έρθουμε; Δεν κυκλοφορεί τίποτα. Μακάρι να σταματήσει η βροχή. Τέτοια βροχή δεν έχει ξαναδεί το νησί. Κι όλο η βροχή να δυναμώνει κι αστραπές κι οι βροντές να σκίζουν τον ουρανό και τα δικά μου σωθικά.

- Σας περιμένω, ε;
- Σας περιμένω, Ε;
- ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, Ε;

Το πάρτι ήταν για τις επτά. Η ώρα είχε πάει εννιά το βράδι και το κουδούνι δεν είχε χτυπήσει ακόμα. Άδειο το σπίτι κι από έπιπλα κι από ανθρώπους κι από συναισθήματα. Βροχή και παγωνιά παντού. Και μέσα κι έξω. Εγώ πίσω από την πόρτα να περιμένω να ακούσω. Να γίνει κάτι. Τίποτα. Μόνο αστραπές και βροντές.

Δέκα παρά, χωμένος σε μια γωνιά στο άδειο σαλόνι,  με έκφραση δαρμένου σκύλου, έτοιμος να βάλω τα κλάμματα ... ντρινννννννννννννννννννννννννννν

Το κουδούνι!!! Η πόρτα!!! Ήρθε!!! Έστω κι ένας, κάποιος ήρθε!!! Ανοίγω την πόρτα. Κι αρχίζουν να μπαίνουν και να μπαίνουν και να μπαίνουν και να μπαίνουν. Ένας πρόχειρος υπολογισμός έδειχνε πάνω από 150 άτομα!

Το σπίτι γέμισε!!! Ευτυχώς δεν υπήρχαν έπιπλα!!! Φωνές, αγκαλιές, φιλιά!!! Το φορητό πικ απ, που κουβάλαγε σε όλα μας τα πάρτι ο Γιώργος, στήθηκε. Ο πρώτος δίσκος μπήκε.

Η μεγάλη κυρία της Disco, η Gloria Gaynor είχε χτενίσει το άφρο μαλλί της προσεχτικά, είχε φορέσει το glitter make up της, φόρεσε το φόρεμα το στραφταλιζέ με τις βάτες, έπιασε το μικρόφωνο κι άρχισε να μας δονεί με την επιτυχία της Never Can Say Goodbye και το πάρτι ξεκίνησε.

υγ1 για το λογοτεχνικό Σάββατο της Βερόνικα
υγ2 αρκετά σκουριάσαμε, ας πιάσουμε τα πληκτρολόγια

50 Καράτια

Πάει κι αυτό ...
Μπόρα ήταν και πέρασε!!!
50, στρογγυλά, λαχταριστά, ζουμερά ... απαπαπα, δεν μου βγαίνει καλέ κύριε ...
Ζορίζομαι ... Μετά μπορεί και να δροσιστώ ....

Τι γράφουν λοιπόν; Τι λένε λοιπόν; Μήπως να κάνω έναν απολογισμό; Μπα ... Αυτά είναι για τους άλλους τους ψαγμένους ... τους ψυχαναλυμένους!!!

Για μας ... Για μένα ... είναι Ταξίδι ... Περιπέτεια ... Καλή Παρέα ... Ξεσκαρτάρισμα αχρήστων (εμψύχων και αψύχων) ... Φίλοι Καρδιάς ... Οικογένεια ... Εσείς ... Εσύ (τα 20 από τα 50) ... Εγώ ...

Για μένα είναι Όνειρα για το μέλλον, σχέδια, απωθημένα που πρέπει να πραγματοποιηθούν ... τρέμε Welles ... τρέμε κόσμε ...

Για μένα δεν είναι αρχή ... είναι συνέχεια ... είναι πορεία ... είναι εξέλιξη ...

Για μένα είναι η Ζωή Μου ...

υγ1 όσο για την φωτογραφία ... ε, ου γαρ έρχεται μόνο του ... πρεσβυωπία το λένε μάτια μου ...
υγ2 αυτό το πεντακάρατο ποιος είπαμε θα μας το φέρει;
υγ3 κι ένα λαλά το σηκώνει η μέρα ... No 1 την εβδομάδα της γέννησης ... Τίποτα τυχαίο ...

Μια Ζωή Σαν Παλιό Σινεμά - PodCast

Μια Ζωή Σαν Παλιό Σινεμά ...

Με τον Άρη Δαβαράκη Κι Εμένα

Για να ακούσετε την εκπομπή πατείστε ... εδώ ...

Αχ φιλενάδα

Αχ φιλενάδα

...

Είμαι εδώ στην αναμονή και περιμένω
Ξέρεις εσύ τι περιμένω

Εσύ όλα τα ξέρεις εκεί που βρίσκεσαι

Τι γλέντι θα γινόταν σήμερα

Το πρώτο σου εγγόνι ήρθε σήμερα στην ζωή

6/3 12:37
Τώρα θα τα είχες δει όλα

...

Είδα την νύφη σου πριν λίγο
Το ξέρεις ότι έχει τα μάτια σου και το χαμόγελο σου

Έχει το βλέμμα σου αλλά και το τρόπο που σκεφτόσουν

Της έδωσα το δαχτυλίδι σου
Έπρεπε να δεις ο πως η βούρκωσε αλλά και με τι χαρά το έβαλε στο δάχτυλο της

Θα γινόσασταν πολύ καλές φίλες οι δυό σας

Είμαι σίγουρος

Πόσο μοιάζετε οι δυό σας

...

Σε λίγο θα μπω να δω το πρώτο σου εγγόνι

...

Το είδα φιλενάδα

Το είδα κι είναι κουκλί

Έχει να κλέψει καρδιές αυτός

Το είδα ρε φιλενάδα και τον καμάρωνα

Είμαι σίγουρος ότι κι εσύ το βλέπεις

Είμαι σίγουρος ότι κι εσύ το καμαρώνεις

...

Αχ ρε φιλενάδα
...
Θα θελα να σουν εδώ

Και Το Ταξίδι Συνεχίζεται...

Όλα ξεκίνησαν σαν ένα αστείο, για να μην πω από ζήλια. Τι είναι το blogging; Τι είναι οι bloggers; Τι κάνει τόσες ώρες εκεί μέσα; Τι διαβάζει; Νέο είδος chat είναι αυτό;

Ε, κάπως έτσι πριν από 6 ακριβώς χρόνια και με αυτά τα ποταπά κίνητρα ξεκίνησε το ταξίδι του "AYTOS AYTOS KAI TA MYSTHRIA". Κάπως έτσι πριν από 6 ακριβώς χρόνια μπήκα στον θαυμαστό κόσμο του blogging.

Δειλά, δειλά στην αρχή με ένα κείμενο μικρό, πέντε αράδες όλο κι όλο, πιο πολύ για να δω τι παίζει εδώ μέσα. Με τον καιρό ξεψάρωσα. Τα κείμενα άρχισαν να γίνονται πιο προσωπικά. Έκανα κι εγώ την δωρεάν ψυχανάλυση μου.

Στα 6 χρόνια πορείας εδώ στον αχανή κόσμο του διαδικτύου έκανα γνωριμίες. Πολλές γνωριμίες. Κάποια από τα πιο αξιόλογα άτομα, είχα την χαρά όχι μόνο να τα γνωρίσω αλλά και να δημιουργηθεί μια βαθιά αληθινή φιλία. Καλά μην φανταστείτε ότι ήμουν από τους τυχερούς που γνώρισα μόνο την αφρόκρεμα. Γνώρισα και περσόνες, πολλές περσόνες. Φρούτα των τελευταίων ετών. Που η ζωή τους είναι οι followers, να είναι αρεστοί, να γίνεται ντόρος γύρω από το όνομά τους. Αχ και η Ζωζώ ήθελε να γίνεται ντόρος γύρω από το όνομά της, αλλά αυτή υπήρξε βασίλισσα. Που πας βρε κακομοίρη/α; Ευτυχώς οι μάσκες πέφτουν εύκολα και γρήγορα. Το τοπίο καθαρίζει. Κι έλα μην με ρωτάς. Όνομα δεν θα πάρεις. Καλά, πάρε με τηλέφωνο αν καίγεσαι τόσο...

Πλέον δεν γράφω τόσο συχνά. Όχι δεν το βαρέθηκα, απλά τώρα έχω λόγο. Αυτά που θέλω να πω τα λέω με άλλο τρόπο. Αποφάσισα να φτιάξω και εγώ μια περσόνα. Τον Λουστράκο. Του έχωσα κι ένα μικρόφωνο στο στόμα, χτύπησα και μια αμαρτία και τα λέω από εκεί. Η παρέα των φίλων μεγάλωσε, μπορώ να μιλάω για φίλους καρδιάς. Μπορεί να τσακωνόμαστε, να τα χώνουμε ο ένας στον άλλον, αλλά έρωτας δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα καρδιά μου. Κι ο έρωτας έχει όνομα. Sin Radio.

Έχει και σελίδα, για να με ακούς και μένα και τα άλλα παιδιά κι είμαστε αρκετά ζωή να έχουμε αλλά και για να μας σχολιάζεις. Απλά εγγραφή, το ανώνυμο πέθανε, δεν το θέλω πια, δεν το θέλουμε όλη η παρέα και έρχεσαι και συ στην παρέα μας.

Και σιγά μην μέναμε μόνο εδώ!!!! Έχουμε και fb, όπως κάθε πτωχός πλην τίμιος διαδικτυάς που σέβεται τον εαυτό του. Άντε κάνε ένα like, σαν δώρο για τα 6 χρόνια που είμαστε παρέα. Και να ήταν μόνο αυτό. Έχουμε και δώρα για τις γιορτές. Τι μας περάσατε; Για δες εδώ το δωράκι που σε περιμένει! Άντε ένα like δεν το αξίζω; Και μην ακούσω όχι!!!!

Γυρνάω πίσω και κοιτάω πως ξεκίνησε, που έφτασε και που πάει κι αισθάνομαι χαρούμενος, ευτυχισμένος γεμάτος. Στις μέρες τις σημερινές, στις μέρες αυτές που ζούμε είναι σπουδαίο το να σας έχω γνωρίσει, να σας έχω φίλους, να σας έχω συνοδοιπόρους. Συντονιστείτε απόψε στις 21:00 στο Sin Radio. Θα είμαι στα μικρόφωνα. Ελάτε. Θα σας περιμένω.

Και το ταξίδι συνεχίζεται...Σας ευχαριστώ....

Δύο Σε Ένα....Ή Τρία Συν Τέσσερα?

Τα παιχνίδια, αχ αυτά τα παιχνίδια...
Και ξέρεις αν δεν τα παίξεις στην ώρα τους, έρχονται βουνό να σε πλακώσουν.Ας παίξουμε λοιπόν βάσει ημερομηνίας πρόσκλησης (χώσιμο το λέγαμε τα νιάτα μου, χιχιχι)

Παίγνιον Νο 1, πρόσκληση από την Βίκυ, πάμε λοιπόν :

Κανόνες : 4 πράγματα που θα άλλαζα από το παρελθόν μου και 4 που θα ήθελα για το μέλλον

Όσο και να ακούγεται περίεργο, δεν θα άλλαζα τίποτα από το παρελθόν, ούτε ένα λάθος μου, ούτε μία ανοησία, απρονοησία πείτε το όπως θέλετε... Ο λόγος απλός, πρώτον έχω επιλεκτική μνήμη και  δεύτερον τα λάθη μου είναι αυτά που σχεδίασαν το μοντέλο που έχετε μπροστά σας, οπότε πάμε στο δεύτερο!!!

Να βλέπω μόνο χαμογελαστούς ανθρώπους κι όχι άλλα μάτια βουρκωμένα.
Να αποκτήσω σαν Έλληνας το μέλλον που μου αξίζει κι όχι το μέλλον που άλλοι σχεδίασαν για μένα.
Να ξεπεράσω το όριο ζωής που έχω βάλει των 130 χρόνων και να χτυπήσω γιατί όχι 200.
Να πεθάνω στον ύπνο μου υγιής....

Παίγνιον Νο 2, πρόσκληση από την Φούλη (εδώ αν τόλμαγα ας μην έπαιζα, πωπωπω παράπονα που θα είχα, χιχιχι, αλλά αγαπάω την γάτα, παρότι έχω σκύλο), πάμε λοιπόν :

3 πράγματα που θα ήθελα να κάνω πριν πεθάνω
Να ταξιδέψω σε όλα τα μέρη που έχω ονειρευτεί
Να τα σεργιανίσουμε παρέα πιασμένοι χέρι-χέρι
Να με αγαπήσω

3 άτομα που έχω αγαπήσει πολύ
Την μικρή, ξέρει εκείνη
Αυτήν που έφυγε απότομα
Εσένα

3 αξέχαστες στιγμές στην ζωή μου
Την μέρα που φέραν στο σπίτι ένα μικρό μπλαβό πλασματάκι, την αδερφή μου
Όταν μου χτύπησες το κουδούνι χαράματα
Στα παζάρια του Ασουάν

3 πράγματα που κοιτάζω σε έναν άνθρωπο
Όταν γελάει αν γελάνε και τα μάτια του
Τον τρόπο που χρησιμοποιεί τα χέρια του όταν μιλάει
Το τρόπο που κάθεται

3 πράγματα που δεν μπορώ χωρίς αυτά
Τα τσιγάρα μου
Το πορτραίτο μιας φίλης
Το κομπολόι μου

3 πράγματα που απεχθάνομαι σε έναν άνθρωπο
Αγνωμοσύνη
Έλλειψη χιούμορ
Εκδικητικότητα

3 πράγματα που δεν θα ήθελα να μου συμβούν
Να χάσω την λογική μου
Να χάσω την ανθρωπιά μου
Να χάσω την πίστη μου στους ανθρώπους

3 μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ
Παταγονία
Τις στοές κάτω από το Ερέχθειον στην Ακρόπολη
Νεπάλ

3 επαγγέλματα που ήθελα να κάνω
Ηθοποιός
Χορευτής
Μουσικός

3 ψέμματα που έχω πει κατά καιρούς
Κοιμάμαι
Πότε επιτέλους θα τα πούμε
Λάθος αριθμό τηλεφώνου

3 πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ στην ζωή μου
Να πληγώσω κάποιον ηθελημένα
Να κάνω κακό σε ζώο
Να κλέψω

3 φοβίες μου
Να μην έχω φίλους
Να γεράσω μόνος (αδερφή για σένα χτυπάει η καμπάνα, χαχαχαχα)
Να μην προλάβω να πραγματοποιήσω όλα μου τα όνειρα

3 πράγματα που μου έμαθε η ζωή
Ότι είναι μικρή και να απολαμβάνω την κάθε στιγμή
Να είμαι ευγνώμων για το ότι έχω φίλους καρδιάς, που συνεχώς αυξάνονται
Μπορώ να ζήσω και χωρίς χρήματα και να ζήσω καλά

3 λάθη μου
Εμπιστεύτηκα λάθος ανθρώπους
Δεν εμπιστεύτηκα κάποιους άλλους ενώ το άξιζαν
Δεν πρόκειται να μάθω από τα λάθη μου

Ουφ!!! Μάλλον είναι και τα τελευταία παιχνίδια που δέχθηκα να παίξω!!!

υγ Εγώ παιχνιδάκι έπαιξα, εσείς γραφτήκατε στην νέα μου αγάπη; Ε, για πείτε μου; Πήγατε να γίνετε μέλη στο ραδιόφωνό μας; Πήγατε στο SinRadio να συνεχίσουμε την παρέα μας εκεί; Αν όχι θα με στεναχωρήσετε και δεν θα το ήθελα!!!!!

Τεσσαράκοντα Εννέα Συναπτά Έτη ...

Επτά επί Επτά...
Πενήντα μείον Ένα...
Όπως και να το κάνεις το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Τεσσαράκοντα Εννέα, συναπτά έτη συμπληρώνονται σήμερα. Πατημένα, κλεισμένα, πες το όπως θέλεις.

Τεσσαράκοντα Εννέα, χρόνια ζωής. Μια ζωή έντονη, με τα πάνω της και τα κάτω της, με τα καλά της και τα στραβά της. Μια ζωή που είχε όλα τα στοιχεία να γίνει σενάριο. Μαγική για πολλούς, απλή και συμπαθητική για μένα. Μια ζωή που όσο πίσω κι αν γυρνάω, όσο μου επιτρέπει αυτή η λατρεμένη επιλεκτική μνήμη που έχω, δεν θα της άλλαζα ούτε ένα κόμμα, ούτε μία απόστροφο.

Άνθρωποι μπήκαν, βγήκαν, χάθηκαν. Μια πόρτα ανοιχτή όλη μου η ζωή, να δέχομαι κόσμο. Σαν σαλόνι ακριβού ξενοδοχείου. Πέρασαν, έφυγαν, μείνανε. Ανάλογα με τον ρόλο που επέλεξα να δώσω στον καθένα. Ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής.

Ακριβές γνωριμίες, παρακαταθήκη για μια ζωή ολάκερη. Ακριβές απώλειες, που ακόμα πονάει η θύμησή τους, που μου δείχνει για μια ακόμα φορά πόσο γρήγορα εξελίσσονται όλα. Εξελίσσονται ή ελίσσονται σε έναν  στροβιλισμό, σε έναν κύκλο, που απλά κάποιες φορές ο ένας κύκλος συναντά και εφάπτεται για λίγο με έναν άλλον.

Ακούω το soundtrack της ζωής μου, γελάω, βουρκώνω, πέφτω, σηκώνομαι και πάλι από την αρχή. Τραγούδια θλιμμένα, παραπονιάρικα. Τραγούδια, κεφάλαια ζωής, μικρές ιστορίες καθημερινές, άλλα με happy end και άλλα όχι με τόσο. Τεσσαράκοντα Εννέα χρόνια μουσικής. Τεσσαράκοντα εννέα τραγούδια.

Την ώρα που γεννιόμουνα, κάπου ένα πικ απ έπαιζε το Flamenco Fantasy, κι εγώ στα πατουσάκια μου τα μικρά προσπάθησα να σταθώ, να στροβιλιστώ, να ορθοποδήσω. Πολλές φορές έπεσα, ακόμα πέφτω και πάντα θα πέφτω. Μα δεν υπήρξε ούτε μία φορά που δεν σηκώθηκα. Που όσο κι αν πόναγα εγώ γέλαγα, ξόρκιζα το κακό με το γέλιο.

Με ρωτάνε τι με έχει σημαδέψει, κάνε τον απολογισμό σου, ερώτηση θέμα που τέθηκε στο γραφείο. Πως αισθάνεσαι που κλείνεις τα Τεσσαράκοντα Εννέα σου χρόνια. Τι σε έχει σημαδέψει στην μέχρι τώρα σου πορεία; Πες μας δυο φράσεις κλειδιά. Χαμογέλασα, ας με διάβαζαν, θα ήξεραν......Μωρελ' μ', Αυτό το τεκνό εγώ θα το πάρω. Έστω ας διάβαζαν αυτό που έχει γραφτεί για μένα Είναι Πολύ Δύσκολο Ν' Αγαπάς....

Δυό μεγάλα κεφάλαια, τα μεγαλύτερα, τα καλύτερα, ακόμα τα ζω, ακόμα γράφω την ιστορία τους, εύχομαι μέρα που είναι σήμερα, αν οι ουρανοί είναι ανοιχτοί, τα κεφάλαια αυτά να μείνουν χωρίς επίλογο.

Περνάνε τα χρόνια, βλέπω τα παιδιά στον δρόμο και σκέφτομαι τι όνειρα κάνουν. Κάνουν όνειρα; Κάποτε ήμουνα παιδί, έκανα όνειρα, γελούσα. Κύριος ετών Τεσσαράκοντα Εννέα, που ακόμα επιμένει να κάνει όνειρα, που ακόμα γελάει, που ακόμα είναι παιδί, κι ας βλέπει την αλήθεια στον καθρέφτη.

Σήμερα δεν θα γιορτάσω όπως τις άλλες χρονιές. Σήμερα έχω ανάγκη να ακούσω ξανά και να μοιραστώ μαζί σας το soundtrack της ζωής μου. Τεσσαράκοντα Εννέα έτη, Τεσσαράκοντα Εννέα τραγούδια. Μαζί με τους παλιούς και τους νέους μου φίλους. Μαζί με τις σταθερές της ζωής μου.

υγ Ελάτε δίπλα στο σπιτικό του Λουστράκου, να σας τρατάρω τις μουσικές μου στις Εννέα το βράδυ.