16.3.09

ΜΑΝΟΣ 1+1

Μπαίνοντας στη Θεσσαλονίκη το '45, αργά το βράδυ της Μ. Πέμπτης είχε τελειώσει η λειτουργία και οι εκκλησιές άδειες, φωτισμένες ηχούσαν πένθιμα. Περπατούσα μόνος και θαμπωμένος - είπα από μέσα μου : "Θεέ μου, πόση αμαρτία πρέπει να περιέχει αυτή η πόλη για να έχει τόσες εκκλησιές". Ο προσφερόμενος νεανικός έρωτας, μετεμφυλιακά υπήρξε συγκλονιστικός. Η επιθυμία δεν είχε προσχήματα. Μόνο η ερωτική λειτουργία διατηρούσε μερικούς γοητευτικούς μυστικούς κώδικες με τους οποίους ολοκλήρωνε φαντασιώσεις, οράματα και τολμηρές προθέσεις.

Η Θεσσαλονίκη είχε, τω καιρώ εκείνω, τρεις κοινωνικές τάξεις χωρίς μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους.. Την αστική, την μικροαστική και την λεγόμενη λαϊκή ή εργατική. Οι τάξεις αυτές είχαν μιαν ανομολόγητη έλξη ανάμεσά τους που εκδηλωνότανε με τον ομοφυλόφιλο έρωτα των παιδιών τους. Και οι διάφορες συνοικίες της Θεσσαλονίκης συνδέονταν η μία με την άλλη, με λεωφορεία και με νεανικές διαδρομές αναζητήσεων συντρόφων.

Κι έτσι έγινα φανατικός λάτρης της πόλης και των αφανών κατοίκων της. Τα παλιά σπίτια, οι ατελείωτες συνοικίες, οι κεντρικοί μα και οι απόκεντροι δρόμοι της, λειτουργούσαν θρησκευτικά τον ερωτισμό των νεαρών κατοίκων της και την υπέροχη και τόσο προχωρημένη αταξική ερωτική συνείδησή τους.

Συγχρόνως μου έγινε αντιληπτό πως ο αρχαίος έρωτας δεν έχει τόση αξία στον καιρό μας, δίχως αυτό το ανομολόγητο αίσθημα αμαρτίας κι ενοχής που μας παρέχει η βυζαντινή θρησκευτική κληρονομιά μας.

Και όλ' αυτά επιχειρώ να τα συνθέσω, σε μια πολύχρωμη τοιχογραφία που περιέχει ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου κι ένα του Γιώργου Χρονά, βυζαντινές υμνωδίες, λαϊκούς ρυθμούς και μια στρατιωτική μπάντα που να παίζει επίμονα το "Ειδύλλιο του Ζήγκφριντ" του Βάγκνερ.

Το έργο αυτό το αφιερώνω σ' όσους μπορούν ακόμη να διαβρωθούν από την Μουσική και το Τραγούδι.

Μάνος Χατζιδάκις
Τα τραγούδια της αμαρτίας
4/1/1993


Πίσω, στο 1981, φοιτητής μόλις έχω έρθει Αθήνα, ελεύθερος από τον καθωσπρεπισμό της επαρχίας, ψάχνω να βρω τον εαυτό μου, την ταυτότητά μου, την χαρά μου. Φίλος της εποχής εκείνης ο Δημήτρης Β., φίλος από την Χαλκίδα, μεγαλύτερος στην ηλικία και προστάτης στα πρώτα μου βήματα στην πρωτεύουσα.

Ο Δημήτρης φοιτητής της νομικής τότε, καλλιτεχνική φύση, ανακατευόταν με το τρίτο πρόγραμμα. Φίλος του Μάνου. Από εκείνον τον γνώρισα και γω. Βρεθήκαμε αρκετές φορές. Συγγνώμη που δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά είναι κάποια πράγματα, τόσο ιερά, τόσο δικά μου, που δεν θέλω να τα μοιράζομαι. Ίσως γιατί είμαι πολύ κακομαθημένος, ίσως γιατί πολλοί έχουν μιλήσει για αυτόν. Ίσως γιατί δεν είναι εδώ για να τους διαψεύσει.

Δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτούς, δεν το αξίζω, αλλά το κυριότερο δεν αξίζει στον Μάνο και σε αυτό που αντιπροσωπεύει για μένα αλλά και για τόσους ανθρώπους. Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε κάτι που διάβασα στην rodia, αλλά και ένα e-mail που έλαβα από την Μαρία.

Μακάρι η προσπάθεια του radiobubble, να πιάσει τόπο. Το έχουμε άλλωστε τόσο πολύ ανάγκη.

17 comments:

  1. ΤΙ ΝΑ ΠΩ.....ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ...
    ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΠΑΙΔΙ....

    ReplyDelete
  2. Καλημέρα.. με όμορφες αναμνήσεις..

    ReplyDelete
  3. "δεν είναι εδώ για να τους διαψεύσει", πολύ σοφή η άποψή σου.

    Πες μου τώρα πως πίναμε ποτό τα καλοκαίρια στον ίδιο πεζόδρομο κοντά στο σπίτι του!
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!!

    ReplyDelete
  4. για να μην συνηθίσουμε ποτέ...
    μια πολύ καλή εβδομάδα να έχουμε.
    φιλιά πολλά!

    ReplyDelete
  5. πολύ όμορφη ανάρτηση!!! ευχαριστώ..

    καλημέρες, καλή εβδομάδα!!

    φιλιάαααααααααα...

    ReplyDelete
  6. πολυ ομορφο, πολυ πολυ ομορφο...
    αγκαλια μεγαλη :)

    ReplyDelete
  7. έχει κάτι αυτή η πόλη. που σε πνίγει και σε απελευθερώνει ταυτόχρονα.
    από τη μία τα στενά δρομάκια και από την άλλη η άπλα της θάλασσας. δεν ξέρω τι. όλα αυτά μαζί. μπορεί και τίποτα

    ReplyDelete
  8. :)χαρτινο το φεγγαρακι.. Καλη εβδομαδα!

    ReplyDelete
  9. Πόσο μικροί φαντάζουμε μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους... Φύλα καλά αυτό το θησαυρό, Παύλο.

    ReplyDelete
  10. Έτσι Παύλο, για να μην συνηθίσουμε ποτέ! Πολύ όμορφο το κείμενό σου για τον Χατζιδάκι... σ' ευχαριστώ πολύ :) Φιλιά και καλημέρα!

    ReplyDelete
  11. τι γλυκειά ανάρτηση :) την καλησπέρα μου

    ReplyDelete
  12. Το μικρό θησαυρό με το υλικό που προέκυψε από το αφιέρωμα (blog posts, εκπομπές, video, εικόνες, αφίσες κ.α.) θα τον βρεις μαζεμένο εδώ http://www.radiobubble.gr/blog/hatzidakis-tribute-day/3759

    ευχαριστούμε για την προθυμία, τη συμμετοχή, την καλή παρέα

    ReplyDelete
  13. είμαστε τόσο τυχεροί που μας άφησε παρακαταθήκη το συγκλονιστικό έργο του! και εσύ ακόμα περισσότερο που είχες την τύχη να τον γνωρίσεις, πραγματικός θυσαυρός ειναι αυτές οι αναμνήσεις!

    ReplyDelete
  14. Πολύ καλή προσπάθεια παιδιά!

    Σας ευχαριστούμε!

    ReplyDelete
  15. με κόλλησες με τον μάνο....

    ReplyDelete

Πόσα μυστήρια να λύσω πια?