ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ...

Είναι φορές που η ζωή παίζει κάτι παιχνίδια, αμάν Παναγιά μου, μέρα που είναι σήμερα.

Αλλά να μην σας μπερδεύω. Το μεσημέρι είμαι στο μετρό και επιστρέφω σπίτι. Στη στάση Χαλανδρίου, μπαίνει ένα ζευγάρι μέσα, συνολικής ηλικίας πάνω από ενάμιση αιώνα. Αυτός φανερά καταβεβλημένος, αυτή πιο κοτσανάτη. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό.

Κάθονται στο απέναντί μου κάθισμα. Δεν μιλάνε, απλά ρίχνουν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο. Έχουν τα κορμιά τους μια οικειότητα, από αυτές που δίνει ο χρόνος. Όλη τους η στιχομυθία γίνεται με τα μάτια. Με τα μάτια απαντάει ο ένας στον άλλο, αλλά και με τα μάτια σχολιάζουν ότι βλέπουν μέσα στο βαγόνι.

Η μόνη κίνηση που κάνουν είναι αυτή να ακουμπήσει το χέρι της πάνω στο γόνατό του και αυτός να χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλά του το χέρι της. Τα μάτια του ήταν υγρά, από ευχαρίστηση κι ευγνωμοσύνη.

Ζήλεψα. Ζήλεψα πολύ. Που έχουν καταφέρει να είναι μαζί πάνω από μισό αιώνα. Που έχουν δικούς τους κώδικες. Που κατάφεραν να κλείσουν την μιζέρια του κόσμου έξω από τον μικρόκοσμό τους. Που έμοιαζε εκείνη την στιγμή το μόνο πράγμα που να τους απασχολεί ήταν το άγγιγμα και η ματιά.

Φταίει που είμαι ευσυγκίνητος αυτό το διάστημα. Μπορεί να φταίνε οι απανωτές ναρκώσεις του οδοντίατρου. Μάλλον φταίει που το Σάββατο στις 26 κλείνουμε 17 χρόνια και πάμε στα 18. Γιαυτό ζήλεψα. Γιατί θέλω και εμείς να είμαστε έτσι μετά από τόσα χρόνια. Γιατί θέλω να είμαστε μαζί μετά από τόσα χρόνια. Να μιλάμε με τα μάτια.

Και εκεί που με βλέπεις να γράφω αυτό το ποστ, χωρίς να ξέρεις τι γράφω, καθισμένος στην πολυθρόνα απέναντί μου, ανάβεις τσιγάρο, τραβάς μια βαθιά τζούρα και μου το έρχεσαι και μου το δίνεις.

- Τι είναι αυτό;
- Έτσι που σε έβλεπα να γράφεις φαντάστηκα ότι ήθελες τσιγάρο.

Ίσως ήδη το έχουμε και ένα πουλάκι μου λέει και ότι θα το κρατήσουμε. Έχεις αυτόν τον τρόπο να με ρίχνεις στο πάτωμα...

Άντε πολύ ζουμί έπεσε.

υγ1  Λοιπόν θα σας ανακοινώσω και επίσημα από εδώ, ότι ο Λουστράκος, την Πέμπτη στις 24/11θα έχει παρεούλα την αγαπημένη WinterSea, με τις μουσικές της και θα σας περιμένουμε στην παρέα μας.

υγ2 Αλλά και την Παρασκευή περιμένουμε την ψυχολόγο Έφη Μαμαλούκα, λίγο αργά στις 10 το βράδυ και θα μιλήσουμε για τις επιπτώσεις της κρίσης στην ψυχολογία μας και αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, λέω τώρα εγώ. Αν έχετε ερωτήσεις στείλτε τις!!!

ΤΟ ΦΙΛΙ...

Τους τελευταίους μήνες το metro έχει μπει για τα καλά στην ζωή μου. Τουλάχιστον δυό φορές την μέρα. Βλέπω, ακούω, ακουμπάω χιλιάδες βλέμματα και σώματα καθημερινά. Σκυθρωπά, χαρούμενα, ερωτευμένα, προβληματισμένα, πονεμένα, νυσταγμένα.

Τι ιστορίες να κρύβουν από πίσω; Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δει από την κλειδαρότρυπα, να αφουγκραστεί, να μάθει την ιστορία που κρύβουν από πίσω. Κάποιες φορές το καταφέρνω να πιάσω κουβέντα μαζί τους. Κάποιες άλλες, τις περισσότερες αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη, να οργιάσει, να δώσει χρώμα και λόγο.

Στάση Χαλάνδρι. Αυτή γύρω στα 17, αυτός στα 22. Αυτή όμορφη δεν θα την έλεγες. Είχε όμως κάτι. Ίσως την αυθάδεια και την φρεσκάδα των 17 της χρόνων. Αυτός πάλι, να τον πιεις στο ποτήρι. Από αυτά τα πλάσματα, που πιπέρι στην γλώσσα μου, μέρες που είναι, θέλεις να τα βάλεις κάτω και να τα ξεκοκαλίσεις.

Ερωτευμένα, μέχρι εκεί που δεν πάει. Κάθονται διαγώνια απέναντί μου. Και αρχίζει το γλέντι. Αγκαλιές, φιλιά, περιπτύξεις. Τα παιδιά προσέφεραν απλόχερα τον έρωτά τους στο κοινό του metro. Αυτός αφοσιωμένος σε αυτή. Ψυχή και σώμα. Δοσμένος στους εναγκαλισμούς και στα φιλιά. Αυτή συμμετείχε, αλλά με μια μικρή διαφορά.

 Η νεαρά κόρη αντί να εστιάζει στον νεαρό την πόθο της και τον έρωτά της, είχε το βλέμμα στραμμένο στους γύρω, με προκλητικές ματιές, λάγνες και αυτάρεσκες. Κοίταζε λέγοντας από την μια, κοιτάτε τι έχω εγώ δικό μου, κατά δικό μου, αλλά και από την άλλη σαν άλλη μια Λολίτα των καιρών κοίταζε κατάματα τους άντρες προκαλώντας τους. Άντρες κατά προτίμηση πάνω από τα 40 τους χρόνια, προκαλώντας τους αισθήματα αμηχανίας με τις λάγνες ματιές της.

Που και που σταμάταγαν τις περιπτύξεις για να πούνε κάτι ή να δούνε το κινητό τους (αλήθεια πέστε μου, έχεις τον έρωτά σου απέναντι και κοιτάζεις το κινητό;) ή να φτιάξουν λίγο τα μπουφάν που χάσανε την φόρμα τους από τις αγκαλιές. Και πάλι φτου κι απ' την αρχή.

Έλα όμως που ο πιτσιρικάς, μπορεί να είχε πέσει με τα μούτρα στο βάζο με το μέλι, αλλά χαζό μάλλον δεν θα τον έλεγες, πιάνει το βλέμμα της μικρής. Αυτή προσπαθεί να το μπαλώσει κλείνοντας του το στόμα με ένα παθιασμένο φιλί, αλλά ο μικρός, που, Τούρκος. Έξαλλος, με το βλέμμα να γυαλίζει επικίνδυνα. Δεν μιλάει. Απομακρύνεται λίγο από κοντά της, την κοιτάει έντονα στα μάτια, της δίνει ένα χαστούκι και πριν προλάβει κάποιος ή και αυτή η ίδια να αντιδράσει, έχει κατέβει. Η νεαρά συνέχισε, αλλά με βλέμμα θολό, λίγο δακρυσμένο, λίγο θυμωμένο, λίγο αμήχανο.

Σε δυό στάσεις μετά κατέβηκα κι εγώ. Πίσω στην πραγματικότητα του δρόμου, στις μέρες αργίας που έρχονται, στον προγραμματισμό του χάρτη διασκέδασης.

υγ Και μην ξεχνιόμαστε Καλή Ανάσταση να έχουμε παίδες.