Τα Μαύρα Παπούτσια της Παρέλασης ...

Το δικό μας αγόρι, επιτέλους εκδίδεται κι επισήμως!!!

ΜΑΜΑ ... ΕΤΩΝ 38..!

Χωρίς πολλά πολλά λόγια, μια μαμά ... ετών 38..!, ανοίγει την καρδιά της. Η τελευταία αυτού του κύκλου της Τετάρτης. Της Τετάρτης των ημερολογίων. Από βδομάδα πίσω στα δικά μας.

«Αγαπητό ημερολόγιο»

Ο Παύλος, φίλος αγαπημένος, ζήτησε, λέει, μια σελίδα σου –πώς να του πω πως δεν έχω γράψει σχεδόν ποτέ σε ημερολόγιο; Η πρώτη απόπειρα -και τελευταία- ήταν όταν ήμουν 11. Μου έφεραν δώρο, θυμάμαι, ένα μικρό τετραδιάκι με κλειδαριά, μαργαρίτες στο έξω μέρος, που όταν το έκλεινες οι σελίδες του φαίνονταν χρυσές. Ήταν ημερολόγιο, κι ήταν της μόδας τότε. Το άνοιξα κι έγραψα στις 3 πρώτες σελίδες –ούτε θυμάμαι τι. Θυμάμαι όμως ότι την τέταρτη μέρα άκουσα τη μαμά μου να το σχολιάζει με τη φίλη της, και να γελάνε. Πήγα κρυφά στην πόρτα της κουζίνας που καθόντουσαν και κοίταξα: το είχαν ανοιχτό μπροστά τους, το ξεφύλλιζαν κι είχαν ξεκαρδιστεί.

Μόλις το επέστρεψε στο δωμάτιό μου, έσκισα αυτά που είχα γράψει και τα πέταξα. Έπειτα το φύλαξα σε ένα συρτάρι. Και το ξέχασα για πάντα, ούτε θυμάμαι τι απέγινε…

Δεν είχα γράψει ποτέ γραμμή, πέρα από τις σχολικές εκθέσεις (με όλους τους κανόνες τους, χωρίς δείγμα φαντασίας) και εργασίες. Ποτέ από τότε. Δεν ξέρω αν το ήθελα –μάλλον όχι. Δεν ένιωσα ποτέ αυτό που λένε «γράφω όπως αναπνέω» «γράφω από ανάγκη» και τέτοια που διαβάζω ή ακούω κατά καιρούς. Και στα blog κατά τύχη έπεσα, και αυτά που πραγματικά έχω γράψει είναι ελάχιστα –και χωρίς σοβαρή σημασία.

Μου άρεσε όμως πάντα να διαβάζω. Πολύ. Από τις αγγελίες στις εφημερίδες μέχρι τα manual των συσκευών –κι όχι μόνο των δικών μου. Από πολύ μικρό παιδί, πριν πάω σχολείο –το πρώτο μου «μεγάλο» βιβλίο ήταν «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» του Καζαντζάκη, στα έξη. Και συνήθως σ’ αυτά που διαβάζω βρίσκω κι αυτά που θα ήθελα να πω. Πιο ξεκάθαρα γραμμένα, πιο καλά διατυπωμένα, πιο έξυπνα στημένα. Μπορώ να εκφράσω λοιπόν, με λόγια άλλων, ό,τι θέλω. Άσε που μιλάω –πολύ. Από παιδί, επίσης. Πάντα είχα αδυναμία στα προφορικά, αυτό που οι υπόλοιποι συνήθως φοβόντουσαν εγώ το περνούσα με άριστα. Οπότε πού καιρός για γράψιμο;

Έτσι δεν είχα ποτέ ημερολόγιο να σκίσω τη σελίδα του, όπως θέλει ο Παύλος. Παρ’ όλα αυτά το blog μου λειτουργεί –κατά ένα τρόπο- σαν τέτοιο. Γυρίζω πίσω και θυμάμαι διάφορα. Που μπορεί να έχουν σημασία μόνο για μένα, που πιθανόν μόνο εγώ κατάλαβα γιατί τα έγραψα και που μάλλον με τη μνήμη ελέφαντα -που ακόμα έχω- θα θυμόμουν έτσι κι αλλιώς. Αλλά μ’ αρέσει. Η διαδικασία, τα σχόλια –κυρίως αυτά- το ψάξιμο, η μουσική, ο συνδυασμός. Και οι άνθρωποι. Που γνώρισα, γνωρίζω και θα συνεχίσω να γνωρίζω από δω. Μ’ αρέσει, γιατί είναι όμορφο να καταλαβαίνεις τον άλλο πριν καν τον κοιτάξεις. Είναι όμορφο να τον συναντάς και να νιώθεις ότι τον ήξερες πάντα. Και να μπορείς να μιλήσεις με ανθρώπους που διαφορετικά ίσως να μην διασταυρώνονταν ποτέ οι δρόμοι σας.

Ίσως τελικά να μη θέλω να ξεκινήσω να γράφω «ημερολόγιο» -άλλωστε, ο μοναδικός μου φόβος –πραγματικά, δεν έχω άλλους- είναι να μην ξεχάσω…

Έτσι, κατέληξα να γράφω αργά. Γιατί στους φίλους δεν χαλάς χατίρια. Και γιατί είναι όμορφο να μοιράζεσαι, ίσως ό,τι πιο όμορφο μπορούμε να κάνουμε "εδώ μέσα".

Το τραγούδι που ακούγεται είναι της Χαρούλας, "Τι να πω", σε μουσική Μάνου Λοΐζου και στίχους Πυθαγόρα!

MAHLER...

Τι να πω, τι να γράψω για το πιο γλυκό mail, που έλαβα μαζί με τη σελίδα από το ημερολόγιο του Mahler...

Μόνο Χρόνια Πολλά γλυκό αγόρι με Χαρά, Ευτυχία και τρελλές, τρελλές επιτυχίες παντού!!!

VERGIN VEZZOSA ΕΤΩΝ 33

30/09/2009

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Σήμερα αποφάσισα εκτός από καρδούλες, λουλουδάκια και πεταλουδίτσες να σου καταθέσω και μερικές απόψεις μου (κάλε μη γελάς έχω) έτσι για να σου βρίσκονται.

You see, σήμερα συμπληρώνω τα 33 μου χρόνια, ω ναι τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Χριστού και της Εβίτας Περρόν. Και μιας και δεν προβλέπω μέχρι το τέλος του έτους να έχω κατακτήσει την Ασία, να έχω ιδρύσει μονοθεϊστική θρησκεία η οποία σε βάθος χρόνου θα αιματοκυλήσει τον Κόσμο, ούτε καν να γίνω Πρώτη Κυρία της Αργεντινής, είπα να ασχοληθώ με το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων, ένα θέμα που βασανίζει νυχθημερόν την πολυσχιδή προσωπικότητά μου.

Όχι αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν θα κάνω φτηνό bitching του στυλ "δεν υπάρχουν άντρες πλέον" όπως κάνει η καλή μου φίλη το Είδωλο διότι αυτή η κουβέντα έχει πλέον εξαντληθεί τόσο που βαριόμαστε και στο Salon de Beaute της Madame Nitsa να την κάνουμε.

Αναρωτιέμαι όμως για το εξής. Πως γίνεται οι τσούλες και οι τρελές να έχουν τις τύχες τις καλές? Take Meredith for example. That slut, that filthy whore from Hell πήρε όλο το Σιάτλ στους πρώτους 2 κύκλους της σειράς και να δείς που στο τέλος θα γίνει και κυρία γιατρού. Ok Qiouria δεν θα γίνει ποτέ, άλλα όπως και να έχει, δεν μπορεί αυτή η Hoover να επιβραβεύεται όταν τα υπόλοιπα σεμνά αγόρια μένουμε...ε...μένουνε στο ράφι.

Και δηλαδή τι πρέπει να κάνει μια καλή αδερφή για να την προσέξει ένας άντρας? Να σηκώσει την φούστα μέχρι το γόνατο? Να λύσει τον κότσο στα μαλλιά? Να φορέσει (θού Κύριε) τακούνια? 'Η μήπως πρέπει να ασχολείται νυχθημερόν με αποτριχώσεις και καλλωπισμούς, κρέμες και κουλικά όπως οι φιλενάδοι του Μαγκαζέ και του Σοδάδ? Όσο για το έσχατο μέτρο του να δοκιμάζει με 2-3 άντρες το χρόνο αυτό δεν το συζητώ κάν, είπαμε να κρατήσουμε κι ένα επίπεδο στην συζήτηση.

Πότε έφυγαν και δεν το πήραμε χαμπάρι οι παλιές καλές εποχές που μας περιγράφει η Εσχάτη των Γραιών Tanila, όπου ένα κορίτσι μπορούσε με τις γνώσεις της στην Γαλλική και στο πιάνω (ε στο πιάνο ήθελα να πώ), και το ταλέντο της στα οικοκυρικά να τυλίξει τον καλύτερο γαμπρό παρά την έντονη τριχοφυΐα του μουστακιού της και των μασχαλών? Τι πρέπει να κάνει ένα αγόρι καριέρας με πτυχία, διπλώματα (και τσακίσματα) για να το προσέξουν σήμερα? Λιτανεία? Εξορκισμό? Facebook?

Ξέρω πως δεν έχεις να μου δώσεις απαντήσεις αγαπημένο μου ημερολόγιο, διότι αν είχες δεν θα ήσουν εδώ τώρα άλλα σε πάνελ της Άννας Μπορώ και περπατάω στα κάρβουνα Δρούζα. Όμως κι εγώ κάπου πρέπει να τα πώ. 33 χρόνια αγαμίας δεν είναι λίγα.

Βρε μήπως τελικά αντί για vergin vezzosa να γίνω vergin vitisioza?

Αχ δεν μπορώ αγαπημένο μου ημερολόγιο να ασχοληθώ άλλο, σήμερα έχει η Αλέκα την κεντρική της ομιλία στο Πεδίον του Άρεως και πρέπει να ετοιμαστώ γιατί θα συναντηθώ σε λίγο με τις υπόλοιπες αγωνίστριες και πρέπει να ετοιμάσω το πλακάτ μου "Ο Στάλιν ζει!!!".

Σε φιλώ γλυκά, δικός σου και για τα επόμενα 33 χρόνια αγαμίας,

mahler76

Όσο για την επόμενη εβδομάδα μια μαμά ετών 38, νομίζω θα έχει να μας πει πολλά!!!

TANILA...

Μήνυμα 1ο

Μην περιμένεις κείμενο.
Όποτε πατάω το σύνδεσμο για το ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο στο προφίλ σου, μου βγάζει error 404 o πρόξυ.
Εκτός αν το γράψω εδώ, σαν σχόλιο.

Μήνυμα 2ο

ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ
ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΟ ΠΡΟΞΥ

Κρύες σταγόνες ιδρώτα έχουν αρχίσει και στολίζουν το κούτελο μου. Όχι δεν βγάζω κέρατα, αυτά τα έχω από γεννησιμιού μου. Αφρούς βγάζω από το στόμα. Δεν έχω και plan b, έτοιμο. Και να γράψω πάλι εγώ, μμμμ, χλωμό μου ακούγεται. Μετά από πολλά τηλέφωνα και mail, κατάφερα να συννενοηθώ με την Tanila. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο αγαπημένος μου Mahler, λέει ότι λέει για την εν λόγω κυρία!!!

Με τα πολλά και για να μην σας κουράζω έλαβα το πολυπόθητο mail, με την σελίδα από το ημερολόγιο της γραίας της ωραίας. Δεν σχολιάζω, δεν λέω τίποτα αφήνω τα σχόλια δικά σας. Α, και για να έχω και ήσυχο το κεφάλι μου την άλλη εβδομάδα ο φίλτατος Mahler, θα είναι ο καλεσμένος μου!!!

ΔΕΥΤΕΡΑ

Αγαπητό μου ημερολόγιο, κάθε πρωί, από τα 5 της εβδομάδας, θυμάμαι ένα παλιό παιδικό τραγούδι, της εποχής μου. Το τραγουδούσαν κάτι μπλε πλασματάκια, φανταστικοί χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, που τα λέγανε στρουμφάκια. «Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πως βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι…». Ε εγώ κάθε μέρα δεν αντέχω. Κουράστηκα να σηκώνομαι εφτά το πρωί για να πάω στη δουλειά τόσα χρόνια. ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΡΩ ΣΥΝΤΑΞΗ; Κοντεύω τα 63! Βάζω μια κούπα καφέ και σκέφτομαι πόσο ζηλεύω τη Μαρία που ροχαλίζει στο δωμάτιό της.

Θα σηκωθεί κατά τις δέκα με το πάσο της να πάει με το καροτσάκι για τη λαϊκή στο σουπερμάρκετ στο παραδιπλανό τετράγωνο, αν την αφήσει η αρθρίτιδα, και να μαγειρέψει. Άλλωστε δεν υπάρχουν πια λαϊκές στο κέντρο της Αθήνας, μόνο στα προάστια. Νοικοκυρά ε; Αυτό που τρέμανε οι γυναίκες της γενιάς μου. Και της προηγούμενης. Ε ναι λοιπόν, κι εγώ θέλω σ’ αυτή την ηλικία αντί να περπατάω αξημέρωτα τα τέσσερα τετράγωνα μέχρι το μετρό για να κατέβω στην δεύτερη στάση στο Σύνταγμα.
Γυρνάω πτώμα κατά τις τρεισήμισι το μεσημέρι στο τριάρι μας. Χλαπακιάζω και ταβλιάζομαι, αλλά που! Που να τους πάρει ο διάολος το μουνί, μας κουβαλιούνται κατά τις πέντε για επίσκεψη οι καραβλαχάρα η ξαδέλφη της η Μερόπη με την κόρη της. Δευτεριάτικα! Τουλάχιστον η άφιξη μου θύμισε ότι είναι ώρα να πάρω το χάπι μου. Υπό κανονικές συνθήκες πολύ τις διασκεδάζω αυτές τις επισκέψεις, αλλά σήμερα με ξυπνήσανε οι κάργιες και νιώθω πιο ξυνή απ’ ότι συνήθως. Έχουν πολύ πλάκα αυτές οι 2 : η μάνα θεούσα και τεθλιμμένη χήρα, να προσπαθεί μια ζωή να μας πλασάρει ότι η κόρη ακολουθεί, τη βλέπουμε και σκουντιόμαστε κρυφογελώντας γιατί η μικρή είναι ένα τσουλάκι που το μασκαρεύει η μάνα του με μακριές φούστες, κοτσίδες και γυαλιά όποτε έρχονται «να δούνε τη θεία». Μόνο που πότε πότε ξεφεύγει και φαίνεται λίγο κόκκινο σουτιέν ή στρινγκ ή λίγη κακοξεβαμμένη μάσκαρα. Σ’ όποιον δε δίνει ο θεός παιδιά, δίνει ο διάολος ανίψια. Όχι ότι μας κόφτει αν είναι τσουλάκι, το μασκάρεμα δεν καταπίνεται. Τούτες εδώ μάλλον νομίζουν ότι συζώ κι όχι ότι συγκατοικώ με τη Μαρία και ξερογλείφονται για καμιά κληρονομιά.

Τις έχω δει πως κοιτάνε το σπίτι και όχι μόνο, και την μεγάλη τηλεόραση, τα λαπιτόπια, τα υπόλοιπα μηχανήματα, λες και είναι ταμειακές μηχανές. Λες και δεν έχω συγγενείς να τ’ αφήσω. Τους τονίζω γι’ άλλη μια φορά, με ηδονή, όταν έρχεται αναπόφευκτα η κουβέντα στο σπίτι, ότι το σπίτι είναι δικό μου, πράγμα που τις κάνει πάντα να πρασινίζουν λίγο. Σήμερα πρασινίζουν πιο πολύ, γιατί με το που ετοιμάζεται η Μαρία να βγάλει τα φοντάν, έρχεται ο μικρός. «Από δω ο Αλέξανδρος, ο δικός μου ανιψιός» λέω και τις βλέπω έτοιμες να λιποθυμίσουν. Ανιψιός και δε τον έχουν δει τόσο καιρό; Πετάγεται μαλακωδώς κι η άλλη να μου κάνει χαλάστρα και τους λέει ότι δεν είναι ανιψιός ακριβώς αλλά ο γιός της κουμπάρας μου και βαφτιστήρι μου. «Ααααα ε τότε συγγένεια δεν υπάρχει» ανακουφίζονται τα 2 γύναια. «Αντιθέτως», τις πυροβολώ ανελέητα «είναι πιο στενή, πνευματικό μου παιδί παρά ανίψι μου». Υποχωρούν ατάκτως διότι «έχουν και δουλειές».

Ο μικρός κάτι έχει σήμερα. Δε λέει τι αλλά υποψιάζομαι. «Πάλι τσακώθηκες με τη μάνα σου ρε;» Κουνάει αρνητικά το κεφάλι και λέει ότι μας πεθύμησε, κακό είναι; «Μη μου λες εμένα πίπες, κάθε τρίτη μέρα εδώ είσαι, πότε πρόλαβες και μας πεθύμησες;» Τρώμε βραδυνό. ‘Άραγε θα πάει αδιάβαστος στο μάθημα που δίνει αύριο; Κοντεύει έξι χρόνια σ’αυτή τη σχολή. «Ρε συ αιώνιος φοιτητής θα μας μείνεις;» «Τελειώνω» «Άκου να σου πω, κι εγώ όλο αυτό έλεγα, άμα δεν είχα γράψει καλά». «Αλήθεια τελειώνω». Να τον έχει ξεμυαλίσει καμιά; Ή κανένας, εδώ που τα λέμε. Άραγε να έχει αρχίσει κι αυτή η μάχη; Δε δείχνει να το ξέρει ούτε κι ίδιος, τόσα χρόνια ψοφάω να του πετάξω καμιά σπόντα, να καταλάβει ότι δε με νοιάζει, εγώ με το μέρος του είμαι, αλλά δε τολμάω. Κι αν κάνω λάθος; Του απλώνω να κοιμηθεί στον μεγάλο καναπέ κι εκείνος με βοηθάει να μαζέψουμε τη ντιβιντιέρα να τη συνδέσουμε με τη μικρή τηλεόραση στο δικό μου υπνοδωμάτιο, να δούμε καμιά ταινία με τη Μαρία μέχρι να νυστάξουμε χωρίς να τον ενοχλήσουμε. Προσπαθούμε δηλαδή γιατί φυσάει και χτυπάνε οι τέντες. Χειμωνιάζει.

ΝΑ ΄ΜΑΙ ΚΑΙ ΄ΓΩ...

Καλό είναι να χώνεις κόσμο να σου λέει ιστορίες, να του κλέβεις σελίδες από το ημερολόγιό του, να βγάζει τα εσώψυχά του. Όταν κάνεις το μεγάλο λάθος και λες την επόμενη εβδομάδα, εγώ, τι;

Μπροστά στον υπολογιστή, σε μια οθόνη που έχει αντικαταστήσει το χαρτί, να προσπαθείς να συγκεντρωθείς και να αποφασίσεις τι να γράψεις. Να γράψω σκέψεις, εσώψυχα για φίλους που έφυγαν; Ή μήπως να γράψω για ανθρώπους που γνώρισα, που με σημάδεψαν και εξακολουθούν να μου κάνουν παρέα τα κρύα βράδια του χειμώνα, μόνος με ένα ποτό στο χέρι; Μήπως πάλι να γράψω για κωμικοτραγικές ιστορίες που έχουν συμβεί κατά καιρούς; Ή το πως έχω καταφέρει να είμαι με έναν άνθρωπο σχεδόν δεκαπέντε χρόνια και να δώσω συμβουλές στους νεότερους.

Να μου πεις από την άλλη, εδώ ο κόσμος καίγεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ή πνίγεται από την άλλη. Πάμε σε εκλογές για να έχουμε μια από τα ίδια, ίσως σε άλλη συσκευασία. Τους βρίζουμε αλλά την γαμημένη Κυριακή, όταν θα έρθει η ώρα των αποφάσεων, μια από τα ίδια σκατά θα βγάλουμε.
Μήπως να γράψω για άλλες εποχές που και εγώ σαν ενεργός πολίτης έτρεχα σε συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, ναι χαζέ μικρέ μου αναγνώστη, τότε τις κάναμε στο Σύνταγμα. Να πω για τις αφισοκολλήσεις και για τα μπουγέλα με τις άλλες, αντίπαλες ομάδες, που με το τέλος τα πίναμε παρέα μέχρι το πρωί; Ή να μιλήσω για τα πούλμαν της νίκης!!!

Μήπως να πιάσω κάτι πιο ιντριγκαδόρικο σαν θέμα; Να μιλήσω για απιστίες; Που έχω κάνει, αλλά και έχω δεχτεί; Ή μήπως να πιάσω το θέμα της φιλίας; 'Όσο και να πονάει. Γιατί φιλία δεν είναι μόνο γέλια, χαρές και πανηγύρια. Η φιλία είναι στα δύσκολα, στα ζόρια. Αλλά σε όποια της μορφή, σίγουρα η φιλία δεν έχει προδοσία. Πως αντιμετωπίζει κανείς κάποιον φίλο, που μαχαιρώνει μέσα στο ίδιο σου το σπίτι; Είναι τόσο εύκολο με ένα delete, να ξεχαστούν όλα;

Ή μήπως να γράψω για τα ρεφενέ πάρτυ στην Μυτιλήνη, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, με βερμούτ, ξηρούς καρπούς και τον Cristophe να ξελαρυγγιάζεται για το Girl from Salina; Τα πρώτα κρυφά φιλιά με την αδερφή του συμμαθητή μας, αλλά και τις κρυφές ματιές στα γαλάζια μάτια του Στρατή, χωρίς να ξέρεις το γιατί...

Κι όμως όλα αυτά πονάνε. Ακόμα και οι πιο όμορφες αναμνήσεις πονάνε. Για όλα αυτά τα ανέμελα που ζούσαμε. Για όλα αυτά τα όνειρα που κάναμε, τα σχέδια, τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Για ένα καλύτερο αύριο. Πονάνε οι φίλοι που έφυγαν, το κενό τους δεν γεμίζει εύκολα. Πονάνε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Πονάει πολύ που κοιτάμε αδιάφορα, αναίσθητα χωρίς να μπαίνουμε καν στον κόπο να τα αλλάξουμε. Μα πιο πολύ πονάει το να γελάω όταν μέσα μου κλαίω...

Όσο για την άλλη εβδομάδα, κρατηθείτε !!! Έρχεται η μία και μοναδική TANILA !!!

υγ Η φωτογραφία είναι δική μου και αφιερωμένη στην φίλη mindstripper... και για όσους ρωτάνε είναι ο ''φωταγωγός'' της γαλάζιας πολυκατοικίας των Εξαρχείων.

ISLAND

Update : Από σήμερα ενεργοποιώ την υπηρεσία μηνυμάτων. Συγγνώμη που το κάνω αλλά ένα μαλακομπούκωμα, έχει γεμίσει παλαιότερες αναρτήσεις με ιερογλυφικά, που και εγώ δεν ξέρω σε ποιές σελίδες παραπέμπουν. Τα δικά σας μηνύματα, εννοείται ότι και θα ανεβαίνουν χωρίς λογοκρισία. Ακόμα και των ανωνύμων.

Φιλώ σας!!!

________________________________________________________________

Ευτυχώς που υπάρχει και η Τετάρτη με τα ημερολόγιά σας και αυτός εδώ ο χώρος δικαιολογεί την ύπαρξή του. Ευτυχώς που συνδράμετε όλοι εσείς οι φίλοι και δεν έχουμε πιάσει αράχνες.

Σήμερα λοιπόν, ένας πολύ αγαπημένος φίλος, ναι υπάρχουν ακόμα φίλοι ανάμεσά μας, ο island. Ένας τυπάκος που πρώτα τον γνώρισα και μετά τον διάβασα. Ένας τυπάκος που χαίρομαι και τον ευχαριστώ για την φιλία του. Όσο για την μπιρίμπα, ετοιμαστείτε να χάσετε για άλλη μια φορά!!!

Αλλά ας αφήσω τα πολλά μπλαμπλά, και ας διαβάσουμε κάτι από το ημερολόγιό του. Όσο για την επόμενη εβδομάδα ... λέω εγώ να σας πω μια ιστορία παλιά, να σας αφήσω να ρίξετε μια ματιά και στο δικό μου κρυφό ημερολόγιο.



Αγαπητό ημερολόγιο

05/09/09

Αγαπητό ημερολόγιο. Σήμερα δεν θα γράψω ευφάνταστα σενάρια και ονειρικές μέρες. Θα γράψω την δική μου αλήθεια. Με μετριοπάθεια όμως γιατί δεν αντέχω πολύ ζόρισμα. Όχι για αυτά που συνέβησαν σήμερα. Αλλά για αυτά που υπάρχουν ως τώρα. Για τα θετικά και τα αρνητικά του εαυτού μου. Έτσι όπως τελείως υποκειμενικά τα βλέπω εγώ.

Τα άσχημα

Είμαι ένα άχρηστο γρανάζι στην μηχανή του συστήματος. Η οποία προσπαθεί να με φτύσει στα ανακυκλώσιμα για να μην κολλάει.

Ένας άνθρωπος μέτριος. Που νομίζει πως διαβάζει ποίηση και ομοίως νομίζει πως γράφει ποίηση (αρνάκι άσπρο και παχύ κτλ). Που, ακόμα χειρότερα, νομίζει πως αυτά που γράφει, όχι μόνο αρέσουν αλλά είναι και ικανά να αποτελέσουν την αφορμή για την δημιουργία ενός νέου κινήματος στην ποίηση. Προφανώς θα του ταίριαζε ονομασία κάτι ανάμεσα στο κίνημα του ρομαντισμού, του σουρεαλισμού, του σταρχιδισμού και του τίμαλακίεςγράφειςρεάνθρωπε-ισμού.

Ένα ρεμάλι που έχει πάντα κάτι να πει. Να μιλήσει επί παντός επιστητού. Που κάποιες φορές δεν νοιάζεται για την γνώμη του άλλου καθώς δεν αξίζει πάντα παρά μόνον η δική του. Που νομίζει πως γνωρίζει το σκεπτικό του άλλου και μπορεί να ψυχαναλύσει την κάθε στιγμιαία φόρτιση του συνομιλητή του. Ένας ψυχολόγος της πούτσας. Που γενικώς γνωρίζει “τα πάντα όλα”.

Ένας ανοργάνωτος που, ενώ έχει πολλή και καλή δουλειά, έχει φτάσει στο σημείο να μην έχει δεκάρα στο πορτοφόλι του και να έχει αρκετά χρέη στην τράπεζα. Που ξέρει πως το εισόδημά του είναι μικρό και συνεχίζει να κοιτά την δουλειά του ως τέχνη (μη χε) και όχι ως προσοδοφόρο επάγγελμα.

Ένας κακομοίρης ονειροπόλος που συνεχώς ονειρεύεται τα πιο ευφάνταστα σενάρια. Ότι και καλά έχει γράψει πολλά τραγούδια και από στιγμή σε στιγμή θα του ανοίξουν τις πόρτες οι εκδοτικοί οίκοι ώστε να εκδώσει τα υπέροχα ποιήματά του (γι αυτό και έχει πέσει τελευταία η εκτίμηση του κόσμου των γραμμάτων στο νόμπελ. Δεν το θεωρούν πλέον ικανό βραβείο ώστε να καλύψει το σύνολο της δουλειάς μου).

Έχω πολλά ποιήματα παλιά, σε ένα ντοσιέ και σκονίζονται. Όπως σκονίζονται και οι τότε θύμισες. Και περιμένω να βρω την κατάλληλη στιγμή να τα πετάξω. Να τα ξεχάσω. Μα ξέρω πως δεν θα σβήσουν.

Παράλληλα φαντάζεται πως έχει τις “άκρες” να κινεί τα νήματα του παρακράτους και ότι με ένα τηλεφώνημα όλοι κάθονται σούζα και δεν κουνιέται φύλλο τσακιστό. Και πως η “καλή” θα έρθει και θα αποκτήσει δικό του σπίτι μέσα στο δάσος! Δίπλα στα ξενοδοχεία του δημάρχου της Ζαχάρως και άλλο ένα να έχει θέα στο καζίνo της Πάρνηθας για να πίνει τον πρωινό καφέ του.

Και όταν έχει κορεστεί από τις μαλακίες που φαντάζεται και ξυπνάει, τότε αυτομάτως βλέπει την μίζερη ζωή του και πέφτει σε κατάθλιψη.

Αυτός είμαι εγώ. Μπέσα πράγματα. Και τώρα πρέπει να κάτσω να γράψω και τα θετικά. Μάλλον όχι. Δεν χωρούν θετικά στην αυτοκριτική.


Ακόμα και αυτός να είμαι 1000%, δεν έχει κανένα δικαίωμα, καμία κουφάλα πολιτικός, να κάνει δηλώσεις και να μιλάει εμμέσως σε μένα, λες και αναφέρεται σε 10χρονο αγόρι. Ακούω πολλά αυτές τις μέρες και αντί να ακούσω κάποιον να κάνει την αυτοκριτική του ακούω του κόσμου τις παπαριές. Έτσι είναι όμως. Όταν δίνεις δικαιώματα θα σε ξεζουμίσει ο άλλος.

Πολλά ακούμε και πολλά διαβάζουμε. Τα τραγούδια όμως έχουν ειπωθεί (σαν και αυτό που ακούμε) και λένε πολλά. Λίγη προσοχή παραπάνω χρειάζονται.

island

MINDSTRIPPER

Άντε μας μπήκε κι ο Σεπτέμβρης, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Δεν μ' αρέσει να λέω καλό χειμώνα, τουλάχιστον όχι πριν βάλω το παλτό και το κασκόλ μου. Έτσι δεν πρόκειται να το ακούσετε αυτό από εμένα.

Εγκαίνια στην χειμερινή μας περίοδο και στην στήλη ημερολόγια bloggers, κάνει μια από τις πιο παλιές παρουσίες εδώ μέσα. Η φίλη μου, γιατί φίλη μου είναι πλέον, η αγαπημένη η mindstripper. Δική της και η επιλογή του τραγουδιού που ακούγεται. The piano echoes, ο τίτλος, ότι καλύτερο για συντροφιά. Όσο για την επόμενη εβδομάδα, λέω να κλέψω μια σελίδα ημερολογίου από ένα νησί.

Αυτό που έχω γίνει

Καμμιά φορά θυμάμαι τον καιρό που ήμουν 11 χρονών. Έπεφτα και κοιμηθώ στο κρεββάτι μου τις νύχτες και χωρίς να το θέλω, σκεφτόμουν τί θα έκανα αν η γιαγιά μου πέθαινε ποτέ. Κι έβαζα τα κλάμματα και κοιμόμουνα μέσα σ΄αυτά.

Ύστερα θυμάμαι τον πατέρα μου εκείνα τα χρόνια. Γυρνούσε σπίτι από τη δουλειά κάθε μέρα κρατώντας στο χέρι τη Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη και το Ρομάντζο για τη μάνα μου. Παραμιλούσε και ούρλιαζε στον ύπνο του από τότε που τον θυμάμαι. Του άρεσε να διαβάζει, κάποτε είχα ξεκλέψει από την προσωπική του βιβλιοθήκη τον Εραστή της Λαίδης Τσάτερλυ και είχα διαβάσει σχεδόν το μισό βιβλίο πριν με πάρει χαμπάρι και το εξαφανίζει από προσώπου γης, χωρίς να αναφέρει απολύτως τίποτα. Πολύ συχνά τον έβλεπα να κλαίει στα κρυφά στις ταινίες που είχαν θλιβερό τέλος. Βούρκωνε επίσης και σε συγκινητικές σκηνές, ευτυχισμένες ή μη. Ο πατέρας μου με έμαθε χωρίς να το καταλάβει ότι τα στερεότυπα συμπεριφοράς και η κατανομή των ανθρώπων ανάλογα με αυτά, ισοδυναμούν με μία δυσωδία χειρότερη κι από το βόθρο που είχαμε κάποτε στο χωριό.

Θυμάμαι και τη μάνα μου τότε. Ωραία γυναίκα, πολύ όμορφη, καπάτσα. Και πολύ αγχωτική. Αγαπούσε πολύ τη μουσική. Αγαπούσε τη ζωγραφική, τα σχέδια, τα χρώματα, την αρμονία. Ο κόσμος έλεγε πάντα πόσο δυναμική ήτανε, μα με τα χρόνια εγώ κατάλαβα την υπέρμετρη ανάγκη που είχε να αγαπηθεί παράφορα, γιατί η ίδια αγαπούσε με αυτόν τον τρόπο - κι έτσι έπνιγε όποια λογική τολμούσε να την περιτριγυρίσει. Όχι μόνο τη δική της, αλλά και των άλλων. Η μάνα μου με έμαθε χωρίς να το καταλάβει ότι οι συγκρίσεις σε τούτον τον κόσμο είναι ένας λαβύρινθος που άμα σ' αρπάξει, σού 'χει ρουφήξει το αίμα πολύ πιο γρήγορα κι από βρυκόλακα. Μία φορά στις εκατό μόνο, μη σου πω στις χίλιες, αν είσαι μαχητής καλός κι όχι άμα υπάρχει Θεός, μπορεί και να σε φτύσει έξω και να σωθείς, να γίνεις ερημίτης απ' αυτούς που χαρίζουν στα παιδιά καραμέλες, σοκολάτες και ιστορίες ψεύτικες και μακρυνές από τούτο το σύμπαν.

Θυμάμαι και μένα τότε. Θυμάμαι ότι φίλους δεν είχα πολλούς. Για την ακρίβεια είχα μόνο μία κολλητή, που όμως δεν ήταν κιόλας. Αλλά δεν μου κόστιζε πολύ γιατί εφ' όσον δεν ήξερα τί εστί φιλία, τί είχαμε, τί χάσαμε. Για το άτομό μου ντρεπόμουν, για λόγους που είχαν βάση σε υπόσταση πραγματική και για άλλους που στηρίζονταν στην συνεσταλμένη μου φύση. Δεν ζήλευα, δεν διεκδικούσα, δεν έκθετα με κανέναν τρόπο τον εαυτό μου σε τρίτους, είτε αυτό αφορούσε το να πάω στο περίπτερο να πάρω γαριδάκια, είτε να απαγγείλω ένα ποίημα στη γιορτή του σχολείου. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι ο αγώνας που θα έκανα με τον εαυτό μου για να έρθω σε μία ισορροπία με αυτά μου τα χαρακτηριστικά, θα αποτελούσε ένα βήμα στη ζωή μου με τεράστια σημασία: αυτό που σταματάς πλέον να υπονομεύεις εσένα προκειμένου να ενσωματωθείς με το σύμπαν, και απλά λες ότι το σύμπαν μπορεί να πάει να γαμηθεί, μόνο να φροντίσει να το κάνει μακρυά από τη δική σου πόρτα - άλλωστε κι αυτή είναι θέμα χρόνου πότε θα ανατιναχτεί σε χίλια κομμάτια και θα επιτρέψει στα σκυλιά του χρόνου να λεηλατήσουν όλα όσα προστάτευε ποτέ πίσω της.

Θυμάμαι που πέρασε ο καιρός. Πέρασε και τώρα κοιτάζω στον καθρέφτη μου και βλέπω μία γυναίκα που άλλοι λένε ότι είναι έτσι, άλλοι λένε ότι είναι αλλιώς. Έχει κι ένα blog που το άνοιξε για πλάκα, ύστερα το συνέχισε για σκοπούς ψυχοθεραπευτικούς και στο τέλος το προσέθεσε με καμάρι σαν bullet point στο ζωντανό βιογραφικό της. Και είναι αρκετά τα πράγματα που έχει περάσει, που έχει δει κι έχει να δει και να ζήσει ακόμα, και που ένα είναι το σίγουρο, ότι ο χρόνος δε θα της φτάσει. Τόσο τετριμμένη σκέψη... Και τόσο δύσκολη η σύλληψη αυτής μέσα στην απλότητά της.

Αν αυτό που ήμουν τότε γνώριζε σε κάποια κόκκινη τρύπα του χρόνου, αυτό που έχω γίνει τώρα, όπου και θα μου έδινα να διαβάσω το παραπάνω κείμενο, ίσως να κοίταζα τον εαυτό μου με στραβό μάτι. Ίσως να σκεφτόμουν ότι έχω μπροστά μου άλλη μία ηλίθια που υποκρίνεται τουλάχιστον κατά το ήμισι της ύπαρξής της, γιατί αγάπη μου, αυτό που γράφεις σε σχέση μ' αυτό που δείχνεις είναι δύο πράγματα, δύο άνθρωποι ασύνδετοι ο ένας με τον άλλον. Ίσως έτσι να έλεγα, κι αυτο γιατί όση ώρα θα άκουγα, δεν θα σταματούσα να σκέφτομαι και να κρίνω και να συγκρίνω, ίσως και να διέκοπτα χωρίς να ακολουθώ τον βηματισμό και τα συναισθήματα και τα νοήματα που θα μου απλώνονταν εκεί, μπροστά μου.

Κόκκινες τρύπες δεν υπάρχουν, κι εγώ δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσω τον εαυτό μου και να σκεφτώ έστω και για λίγα δευτερόλεπτα τό πόσο αδιάφορος μπορεί να μου είναι. Έχω όμως εμπιστοσύνη σε πολύ μεγάλο μέρος αυτού του κόσμου να με βγάλει ασπροπρόσωπη και το σκεπτικό μου να βγει αληθινό. Για την ακρίβεια επαληθεύομαι κάθε μέρα, με κάθε τρόπο, αλλά δε θα το συνεχίσω, γιατί μπορεί και να νομίσεις ότι είμαι μία ξιπασμένη.

Επειδή όμως μπορεί και να είμαι τελικά, θα το συνεχίσω.

Ετούτο το κείμενο είναι για σένα που μπορεί να περνάς δύσκολα από μέσα σου, μπορεί να περνάς δύσκολα και στην απ' έξω. Είναι για μένα, που έχω πει τόσο μεγάλα λόγια στη ζωή μου και που εγώ η ίδια ήμουν η πρώτη να τα καταρρίψω και μαζί τους να καταρριφθώ κι εγώ. Είναι αυτό που θα έγραφα στο ημερολόγιό μου, για να έχω να θυμάμαι τον καιρό που έκανα ένα έτσι, πήρα τη νοητή στροφή, κι από τον δρόμο μπήκα στα απέραντα πράσινα χωράφια και τα λίγο πιο μοναχικά μονοπάτια. Και μαζί μ' αυτούς, είναι για σένα, που περνάς εύκολα και μέσα και απ' έξω σου.

Στερεότυπα.
Σύγκριση.
Πυροβολισμός της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης στα γεννητικά όργανα.

Λένε ότι πίσω από τις μεγαλύτερες αλήθειες κρύβονται τα μεγαλύτερα ψέμματα. Όμως αγάπη μου, εγώ έχω μάθει ότι πίσω από ένα ψέμα κρύβεται πάντα μία αλήθεια, το λιγότερο εκατό φορές μεγαλύτερη και πολύ πιο διακριτή, σίγουρα δισεκατομύρια φορές λιγότερο φανταχτερή απ' αυτό.

Κι αν κάποτε δεν είχα τα κότσια να ανοίγω τα μάτια μου και να αντικρύσω αυτές τις αλήθειες κατάματα, ήρθε η ώρα που μαζεύτηκαν όλες παρέα και μου χτυπήσαν ένα όμορφο πρωί την πόρτα.

"Άνοιξέ μας."
"Ποιός είναι;"
"Είμαστε αυτό που έχεις γίνει."

KAHRAMAN...

update : Μην νομίζετε αγαπημένοι ότι σας έχω ξεχάσει ή ότι η αγαπητή η mindstripper, αρνήθηκε ... Απλά είναι διακοπές, δεν θα σας αποκαλύψω που και οι διακοπές είναι ιερές. Θα είναι μαζί μας μόλις επιστρέψει. Αντ' αυτής ετοιμάζεται μια συνέντευξη που θα συζητηθεί. Σε επαφή λοιπόν και καλά μπάνια βρε παίδες, έστω όσοι από εσάς έχετε ήδη φύγει!!! Οι υπόλοιποι απλά ας ονειρευόμαστε την μέρα που θα φύγουμε!



Μετά από μια κοπιαστική μέρα, με ευχάριστη κατάληξη στο Διόνυσο, με ένα ποτήρι ούζο και με μια Ακρόπολη λουσμένη στο φως, με ένα πρόγραμμα βαρύ που περιλαμβάνει ένα ταξίδι αστραπή στο Ναύπλιο, καθώς και μία έκλειψη ηλίου (φτου, μακριά από εμάς), 11 και κάτι βράδυ Τρίτης, με τα φλέβαρα όχι απλά βαριά αλλά μολύβι ... μια κλεμμένη σελίδα του Kahraman, παρμένη από το ημερολόγιο ενός τρελού.

Με μιά ελπίδα και προσμονή στο να μην φάω πόρτα, κάλεσμα στέλνω σε ένα από τα τρία καλύτερα αλλά και παλαιότερα ιστολόγια. Στην αγαπητή mindstripper, που ελπίζω να μου δώσει μια σελίδα από το δικό της ημερολόγιο.

Αλλά ας μην λέω πολλά, γιατί στο πληκτρολόγιο πάνω με βλέπω να κοιμάμαι, ο Kahraman αποκαλύπτεται ...

(Σ.τ.Σ. Το κείμενο έχει και μουσική υπόκρουση. Ή μάλλον… παράκρουση)

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

Πάνε δυο χρόνια. Παρά κάτι. Δυο χρόνια μακριά σου. Σαν να πέρασαν δυο αιώνες. Το τελευταίο ειδύλλιο- πώς λέμε το τελευταίο τανγκό; Όχι στο Παρίσι. Στην Αθήνα. Δυο χρόνια χωρίς έρωτα είναι πολύ. Αβάσταχτα πολύ, για μένα που γεννήθηκα με την καρδιά στο πέτο. Σαν γαρύφαλλο. Σαν τα γαρύφαλλα που έγλειφες από τον μπακλαβά, θυμάσαι; Για να πάρεις την τελευταία σταγόνα μέλι. Και τα ‘παιζες στα δόντια σου. Κοιτάζοντάς με. Παιχνιδιάρικα, γιατί ήξερες. Πόσο σε ήθελα. Πόσο σε θέλω. (Χριστέ μου, πόσο σε θέλω!).

Ήξερες. Ότι δεν μπορούσα να σκύψω και να σε φιλήσω. Όχι στο ξένο μαγαζί. Τα βράδια όμως; Τα βράδια σου μάτωνα τα χείλια. (Να σε πιω, να σε χορτάσω, να ρουφήξω την ανάσα σου). Και χανόμουν στα μάτια σου. Ξέρω δυο μάτια γαλανά, γαλανά, γαλανά, σαν ουρανού κομμάτια. Κι εγώ. (Ξέρεις πώς σκουραίνει το χρώμα τους από τον πόθο; Γίνονται μαβιά, σαν την μπλούζα που σου χάρισα. Θυμάσαι; Τη φοράς ακόμα άραγε; Κι όταν τη φοράς, με σκέφεσαι; Αλήθεια, με σκέφτεσαι καθόλου;).

Κι αποκοιμιόμουν με το πρόσωπο χωμένο στον λαιμό σου. Εκεί που σγουραίνουν τα μαλλιά σου. (Μην κουρευτείς ποτέ. Σου πάνε λίγο μακριά. Ξανθαίνουν στις άκρες). Μεθώντας με τη μυρωδιά σου. (Στον σβέρκο, εκεί που ιδρώνεις. Με τρέλαινε η μυρωδιά σου. Ακόμα και τώρα, μια ζωή μετά, νιώθω αυτή τη μυρωδιά πάνω μου ώρες-ώρες. Νιώθω τα σημάδια. Σημάδια όλα δικά σου). Έχεις νιώσει ποτέ έτσι για κάποιον; (Για μένα; Δες πώς σε κοιτάω. Κρέμομαι από τα χείλη σου. Ξέρω δυο χείλη τρυφερά, τρυφερά, σαν κόκκινα γεράνια. Πες «ναι» κι ας είναι ψέματα).

Όλο σου το κορμί ν’ αντιδράει στην παρουσία του; Να ανατριχιάζεις σαν αγγίζεστε; Να μην μπορείς να πάρεις τα χέρια σου από πάνω του; Να σου πάει το δέρμα του, η γεύση του, οι μυρωδιές του, όλα του; Τόσο, που ν’ αναρωτιέσαι πώς έζησες τόσα χρόνια μακριά του; Σαν να γεννήθηκες γι’αυτή τη στιγμή και μόνο, σαν ν’ αρχίζει η ζωή σου αυτή τη στιγμή και μόνο, σαν να υπάρχει αυτή η στιγμή και μόνο, η κάθε στιγμή που περνάτε μαζί -και μόνο; Σαν έτοιμος από καιρό;

Σαν να γεννήθηκες με την καρδιά σε ξένα στήθη; Ξέρεις πώς είναι; (Πες κάτι. Ο,τιδήποτε, μόνο πες μου κάτι). Με σκοτώνουν οι σιωπές σου. Με σκοτώνει η απόσταση. Με σκοτώνει η απουσία σου. Με σκοτώνει το όνομά σου στις επαφές του κινητού μου, κάθε φορά που πατάω το «Λ». Γιατί δεν με παίρνεις πια. Ούτε εγώ. Κάνω την καρδιά μου πέτρα και δεν σου τηλεφωνώ ποτέ. Κι ύστερα κανόνισα και δεν σου τηλεφώνησα, ούτε μια φορά. Μόνο που εγώ δεν έκλαψα πικρά. Γι’ αυτό μου λείπεις ακόμα, ίσως.

Σου γράφω όμως. Παλιομοδίτικα, μακροσκελή γράμματα. Που δεν τα στέλνω ποτέ. Γιατί εσύ είσαι εκεί. Κι εγώ εδώ. Σε δυο αντίθετες άκρες της χώρας. Κι έχεις κάποιον άλλο. (Γιατί μου έστειλες μήνυμα τότε; Γιατί μου χάιδευες το μέτωπο εκείνο το βράδυ, στο Γκάζι; Γιατί με στοιχειώνεις ακόμα; Εσύ προχώρησες. Άσε με κι εμένα να συνεχίσω τη ζωή μου. Δεν αντέχω άλλο, μωρό μου. Σ’ αγαπώ, αλλά δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Δεν…).

Φοβάμαι. Τι κι άντρας που είμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Ότι δεν θα σε έχω ποτέ. Ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Ότι δεν θα ξαναγαπήσω ποτέ. (Όχι όπως εσένα. Όχι εσένα).

Πάνε δυο χρόνια. Παρά κάτι. Δυο χρόνια μακριά σου. Δυο αιώνες. Μια ζωή.

b|a|s|n\i/a

Από που να το πιάσω λοιπόν το θέμα και τι εισαγωγή να σας κάνω? Λοιπόν θα μείνω μόνο στο γεγονός ότι η αγαπημένη wintersea αλλά και ο λατρεμένος blueprintsoulis μου απένειμαν το βραβείο. Θέλω να τους ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας, και με την σειρά μου να το απονέμω μόνο σε έναν!!!
Κανονικά ήθελα να το δώσω σε όλους εσάς που έχω δίπλα στα links μου, εκτός από έναν, αλλά μου πέφτετε πολλοί. Έτσι αποφάσισα να το δώσω σε έναν νέο φίλο, που ξεκινάει τώρα και που θεωρώ ότι έχει πολύ καλή γραφή. Ελπίζω και το μέλλον να είναι έτσι. Στον φίλο τον Kahraman που με έχει συνεπάρει με το ημερολόγιο ενός τρελού!!!

Ήθελα να σας πω και για την συναυλία του Michael Bolton, που πήγα. αλλά θεωρώ ότι χρειάζεται νέο ποστ!!! Ένα θα σας πω, ότι άξιζε ήταν τα παιδιά της ασφάλειας!!!

Τέλος πάντων, στο θέμα μας, και το θέμα μας είναι ότι έφτασε η Τετάρτη, η μέρα η δική σας. Φιλοξενούμενος σήμερα ένα από τα καλύτερα παιδιά που είχα την χαρά να γνωρίσω από εδώ μέσα. Τον φίλο μου τον b|a|s|n\i/a. Όσο για την άλλη Τετάρτη, λέω να καλέσω κάποιον που αποφάσισε να κλείσει το blog του αλλά που πιστεύω ότι σε μένα δεν θα αρνηθεί. Στον φίλο μου τον Jimmy Rose!!! Στην ιστορία μας λοιπόν!!!

Τέσσερα Πέντε Έξι

προσπαθώ. να θυμηθώ. εικόνες τρυφερά χαμογελαστές. θυμάμαι μερικές. που σου χτένιζα τα μαλλιά. στο αμάξι. και τραγουδούσα. που έτρεχα στον δρόμο. και σου φώναζα. πιάσε με. και γέλασες. και έτρεξες με το χέρι στο τσεπάκι. μην σου φύγουν τα γυαλιά. θυμάμαι που έπεσα πάνω του. σε μία στροφή. στο αμάξι. όταν σου χτένιζα τα μαλλιά. και έσπασε το δόντι. και σταμάτησα να τραγουδώ. τον κοίταξα στα μάτια. μισοχτενισμένη. μισονευριασμένη. μας χαστούκισες. και φώναζες. φωνές. θυμάμαι που παραπάτησα. και έπεσα. σε κοίταξα στα μάτια. και περίμενα. να με πιάσεις. με έπιασες. μισολαχανισμένος. μισονευριασμένος. με χαστούκισες. που σου έπεσαν τα γυαλιά. από το τσεπάκι. σαν έσκυψες να με σηκώσεις. που λερώθηκα. και φώναζες. φωνές.

θυμάμαι που ζήτησες κόκα κόλα. και χαμογέλασα. εγώ εγώ. να φέρω εγώ. πόση χαρά και πόση υπερηφάνεια μπορείς να νοιώθεις στην ηλικία που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι μπορείς να τα καταφέρεις; να μεταφέρεις ένα μπουκάλι κόκα κόλα; και πόση ντροπή και άγχος όταν το μπουκάλι γλιστρά από τα δύο σου χέρια που με τόση ιεροτελεστία προσπαθείς να βγάλεις από το ψυγείο; ένα μπουκάλι κόκα κόλα. γυάλινο. σε κοίταξα στα μάτια. ένα συγγνώμη. που κατεδάφισα την προσπάθεια. δεν με ένοιαξε το τσούξιμο στα πόδια. το κοίταξα στα μάτια. το χέρι. στο πρόσωπο. και πάλι. και πάλι. το σπρώξιμο στην πόρτα. του ψυγείου. και φώναζες. φωνές.

θυμάμαι. τον πειρατή. το τόπι. την αλίκη. ζήτησες να αλλάξουμε κανάλι. δεν ήταν κατάλληλο για παιδιά. τα μαγιό. σε κοίταξα στα μάτια. και μίλησα αν πας καλά. αφού είχαμε γυρίσει από την παραλία. και όλοι φορούσαν μαγιό. εκεί να ήταν περισσότερο κατάλληλα; πώς τόλμησα να μιλήσω; και φώναζες. φωνές. με έσυρες από τον καναπέ. στο πάτωμα. με τράβηξες από την μπλούζα. να πάω στην κουζίνα. με το τρία. γιατί ήταν ακατάλληλα τα μαγιό. σκίστηκε. και αυτή. μα δεν με ένοιαζε. δεν ήταν καινούργια.

θυμάμαι. που ήρθα στην πλατεία. και φώναζα. χαρές. για το ποδήλατο. χωρίς τις ρόδες. τις βοηθητικές. είχα μάθει στην κατηφόρα. στην ευθεία. πόση χαρά και πόση υπερηφάνεια μπορείς να νοιώθεις στην ηλικία που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι τα καταφέρνεις; χωρίς τις ρόδες τις βοηθητικές; και πόση ντροπή και άγχος όταν ξεχνάς την στροφή; και δεν τα καταφέρνεις; και πέφτεις στο τραπέζι; στις καρέκλες; να ακούς τα γυαλιά από τα ποτήρια; δεν με ένοιαξε το τσούξιμο στα πόδια. στα χέρια. σας κοίταξα στα μάτια. στην πλατεία. με σήκωσες. κοιτώντας με στα μάτια. σφίγγοντας το μπράτσο. να τα πούμε σπίτι. έφυγα με το ποδήλατο. χωρίς τις βοηθητικές. ήταν κατηφόρα. και ευθεία. ήθελα να γυρνούσα να σας κάνω να το πιστέψετε. ότι έμαθα. χωρίς βοηθητικές. και θυμόμουν την στροφή. μα θα τα λέγαμε σπίτι.

θυμάμαι που δεν κρύωνα. το πουλόβερ στην τσάντα. πρώτη ώρα γυμναστική. με την καινούργια μου φρουίτ οφ δε λούμ. άσπρη. μπουφάν και έτοιμος. ίσως κρύωνες εσύ. όχι εγώ. και φώναζες. φωνές. για το πουλόβερ. πού είναι. να το φορέσω. μα δεν κρύωνα. και είχα πρώτη ώρα γυμναστική. έβρεχε απλώς. θα φορούσα το μπουφάν στις σκάλες. και φώναζες. φωνές. για το πουλόβερ. για το μπουφάν. σε κοίταξα στα μάτια. τράβηξες την μπλούζα από τον λαιμό. την έσκισες. την καινούργια μου την μπλούζα. μέχρι κάτω. σε κοίταξα στα μάτια. έφυγα. με την σκισμένη μου καινούργια μπλούζα. φόρεσα το μπουφάν στην στάση. ήθελα να βραχώ. να κρυώσω. έκανα γυμναστική με το πουλόβερ. και ας μην κρύωνα.

θυμάμαι. το ένα. το δύο. το τρία. και νόμιζα θα συνέχιζες. να μετράς. τέσσερα. πέντε. έξι. μα πάντα σταματούσες στο τρία. και ξεκούμπωνες την λουρίδα. με το τρία. σε κοιτούσα στα μάτια. και ας φοβόμουνα. αυτό που δεν καταλάβαινα. γιατί να πάω για ντους με το τρία. και όχι με το έξι. με το δέκα. με το δεκατρία. με το τρία για ύπνο. με το τρία για μπάνιο. με το τρία στο τραπέζι. και μερικές φορές. μετρούσα. μέσα μου. μετά το τρία. και έτρεχα. και ας μην ήξερα να μετρώ.

θυμάμαι. να προσπαθώ. εικόνες. τρυφερά χαμογελαστές. χωρίς να καταλαβαίνω. τι μπορεί να σημαίνει τρυφερότητα. και την ένοιωσα κάποιες στιγμές. όταν έμαθα να μετρώ. ίσως να μην την ένοιωσες και εσύ. μικρός. στο χωριό. στην κατοχή. και τα δόντια σου χαλάσανε από τις σταφίδες. ίσως να μην την ένοιωσες και εσύ. μικρή. στο χωριό. και μετά τις εφτά το απόγευμα δεν σε αφήνανε να κυκλοφορείς. επειδή απλά ήσουνα κορίτσι.

θυμάμαι. να σιωπώ. τις φωνές. με το τρία. μεγαλώσαμε. περάσατε τόσα. αξεπέραστα. σας βλέπω. τρυφερά. γλυκά. χαμογελαστά. με ένα ποδήλατο. τρώγοντας μερικές σταφίδες. γυρνώντας μετά τις εφτά. πίνοντας κόκα κόλα. με μάθατε. να μετρώ. την αξία. στις στιγμές. μίας τρυφερότητας. τέσσερα. πέντε. έξι. δίχως νούμερα.

FAVA'S

εξομολόγηση η : η ενέργεια του εξομολογούμαι. 1. εμπιστευτική γνωστοποίηση των σκέψεων: Aκούω την ~ κάποιου. Ερωτική ~. Yποκριτική ~. Kάνω ~ σε κπ., εμπιστεύομαι τα μυστικά μου. 2. (εκκλ.) μυστήριο κατά το οποίο ο χριστιανός λέει τα αμαρτήματά του σε κληρικό (πνευματικό), για να ζητήσει άφεση: H ~ μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία ευχαριστία, ανήκει στα υποχρεωτικά μυστήρια. Tο απόρρητο της εξομολόγησης.

Αυτό σας ζητάω να κάνετε. Εξομολόγηση. Κάθε Τετάρτη, ένας από τους φίλους να ανοίγει την καρδιά του. Και οι υπόλοιποι σαν καλοί εξομολογητές να τον κρίνουμε. Να τον ακούμε, να τον αγκαλιάζουμε.

Η Τετάρτη αυτή ανήκει στην Φαβούλα μου, που εκτός από λατρεμένο φαγητό, είναι και αγαπημένη φίλη αλλά και πολλά υποσχόμενη και ανερχόμενη designer. Ρίχνει και αυτή ένα βότσαλο στην θάλασσα των αναμνήσεων και μας στέλνει μια σελίδα από το κρυφό της ημερολόγιο.

Για την επόμενη Τετάρτη, θα ήθελα να καλέσω ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει μέσα από αυτά εδώ τα ιστολόγια. Τον φίλο μου τον b|a|s|n\i/a, το πιο γλυκό πλάσμα ανάμεσά μας.

Αλλά πάμε να δούμε τι μας έστειλε η Φαβούλα μου...

Βότσαλα Αναμνήσεων

Έχω ψάξει ότι έχω και δεν έχω σε αυτό το σπίτι να βρω κάτι από παλιό ημερολόγιο. Δεν βρήκα τίποτα. Έχω μια βδομάδα τώρα που προσπαθώ να βρω κάτι να γράψω, πράγμα το οποίο το θεωρούσα πολύ εύκολο, αλλά δεν... Έχω θυμηθεί το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο φιλί, τον πρώτο χωρισμό, όλα τα πρώτα και τα δεύτερα και τα τρίτα που μπορείς να φανταστείς, με την ιστορία τους και δεν μπορώ να τα καταγράψω με τίποτα! Τι σκατά έχω πάθει σκέφτηκα? Κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα... Εγώ είχα μάστερ σε αυτά. Μπορούσα να σου μιλάω ώρες ατελείωτες για τότε που, και για εκείνο και για το άλλο...

Άναψα τσιγάρο και έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να ανεβάσω φωτογραφίες με λεζάντες που μου βγαίνει και το γουστάρω πολύ. Θα με χέσει ο Παύλος, είπα. Μετά είπα να αρνηθώ.. Όχι δεν είναι σωστό. Τι θα κάνωωωωω??? Απόγνωση...
Έπρεπε να βρω τι φταίει, τι φταίει και δεν βγαίνει τίποτα, τι φταίει και οι αναμνήσεις δεν θέλουν να πάρουν μορφή. Και εκεί έφαγα την πετριά.

Δεν θέλω να γράψω, όχι δεν μπορώ. Δεν θέλω γιατί σταμάτησα να ζω με το παρελθόν, επιτέλους. Αυτό ήταν. Αυτό. Αναμνήσεις που καβάλαγα χρόνια και με τράβαγαν πίσω, δεν με άφηναν να απολαύσω το σήμερα, το τώρα. Θα μου πεις όλα χάλια ήταν στη ζωή σου? Όχι, κατηγορηματικά όχι. Έχω περάσει πολύ όμορφες στιγμές. Αληθινές κ γεμάτες από συναισθήματα. Όμως αυτές έχουν πάρει άλλη μορφή μέσα μου, είναι μικρά διαμαντάκια που με στολίζουν και όχι σημεία αναφοράς.

Χωρίς να το καταλάβω, η μάλλον τώρα που το σκέφτομαι, το κατάλαβα και κλασσικά με τον χειρότερο τρόπο, έφυγα... Άλλαξα, προχώρησα. Τα μεγάλα γίνανε μικρά και τα μικρά μεγάλα. Η χαρά ανήκει στο σήμερα και η στεναχώρια επίσης. Είναι πολύ δύσκολο να πλέκεις δίχτυα καταστάσεων από το τότε έως το τώρα. Μπερδεύεσαι, γίνεσαι κουλουβάχατα και αν δεν προσέξεις, παίζει να σε τραβήξουν κάτω. Τελείωσα με αυτά.

Τώρα τι κάνω, τώρα ποια είμαι. Όλα τα άλλα, άσχημα ή ωραία, δεν είναι πια οι βαλίτσες μου, είναι τα βότσαλα από όλες τις παραλίες μου, σε ένα κουτί ασφαλισμένα, εδώ δίπλα στο κομοδίνο....

ps... Παυλίτο σε ευχαριστώ για την φιλοξενία, χωρίς να το καταλάβεις, με πήγες ένα βήμα πιο μπροστά...

BLUEPRINTS

Πολύ γρήγορα πέρασαν οι μέρες γαμώτο. Όποτε ανεβαίνω στην Θεσσαλονίκη, λες και ο χρόνος αποφασίζει να τρέξει με φρενήρεις ρυθμούς. Τι κακό και αυτό!!!

Τι να πρωτοκάνω, ποιον να πρωτοδώ, άσε που ανεβαίνω και για δουλειές και όπως και να το κάνεις χάνεις ανούσιο χρόνο σε ραντεβού, που κρατάνε δύο και τρεις ώρες, ενώ η ουσία της δουλειάς είναι ένα δεκάλεπτο το πολύ. Ευτυχώς πρόλαβα και τράβηξα κάποιες φωτογραφίες, όπως πάντα!
Είπαμε χαλαρά, αλλά έχουμε και φίλους καλούς πάνω και όπως και να το κάνεις θέλουμε να τους δούμε. Να τους χαρούμε βρε αδερφέ, να πιούμε και τα τσιπουράκια μας. Ελπίζω να με διαβάζουν οι αγαπημένοι μου συνεργάτες και να σκεφτούν πολύ τον χρόνο που θα κρατήσει το επόμενο ραντεβού μας.

Πάντως ένα θα σας πω, όποιος πάει πάνω και δεν κάνει μια στάση στον ΒΡΩΤΟ, για να χτυπήσει ένα χουγκιάρ μπεγιεντί χάνει. Άσε που αυτή την φορά δοκίμασα και σαγανάκι μπακαλιάρο με γαρίδες και σάλτσα μουστάρδας. Πάτερ, κολάστηκα πάλι, ήμαρτον!!!

Αλλά νομίζω ότι το παραέχεσα με τον χρόνο σας και την στήλη σας. Αυτά βέβαια παθαίνω όταν την κοπανάω. Άσε που έχω να σας παρουσίασω και έναν νέο τραγουδοποιό, αλλά έτσι και γράψω μια λέξη ακόμα το έτερον ήμισυ, το βλέπω να με βάζει να κοιμηθώ στον καναπέ.

Απολαύστε λοιπόν τον αγαπημένο μου blueprintsouli, sikia θα σε σκίσω, κοντά τα χέρια, φαβούλα την έβαψες, είσαι η επόμενη. Η επόμενη Τετάρτη είναι από το δικό σου ημερολόγιο!!!

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

Περίπου πριν από 25 καλοκαίρια. Μόλις είχαμε τελειώσει με τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Η ζωή ανοιγόταν μπροστά μας, ο κόσμος ήταν όλος δικός μας. Μετεφηβική απόφαση να κάνουμε επιτέλους τις πρώτες μας διακοπές ξέχωρα από τους γονείς μας. Εγώ ο κολλητός μου κι ο δικός του φίλος. Με μόνα εφόδια τα sleeping bugs μας, μια σκηνή, κάποια ρούχα και μερικά βασικά είδη επιβίωσης. Από λεφτά; Περίπου ένα μηνιάτικο της εποχής για τον καθένα μας.

Τα νησιά της εξόρμησης ήταν με τη σειρά Νάξος και Σαντορίνη. Το καράβι της εποχής έκανε 11 ώρες για να φτάσει στον τελικό προορισμό. Με ανάμικτα συναισθήματα του άγνωστου και της ανεξαρτησίας πάθαμε όλα αυτά που παθαίνουν οι πρωτάρηδες στην κατασκήνωση. Στήσαμε τη σκηνή αρχικά σε λάθος σημείο (μονοπάτι όπου περνούσαν αγροτικά και γαϊδούρια), μετά σε πλαζ γυμνιστών (ξέρεις τι είναι με το που ανοίγεις το φερμουάρ της σκηνής να αντικρίζεις ένα κώλο; Μεγάλη πλάκα σου λέω), αλλά πιο πολύ μας έμειναν οι αναμνήσεις του να τα καταφέρνουμε όπως μπορούσαμε: μαζεύοντας φασολάκια κι άλλα ζαρζαβατικά και φρούτα από τα μποστάνια της περιοχής, πίνοντας μια σκέτη μπύρα στην καλντέρα ενώ οι μυρωδιές από το χταπόδι που ψήνονταν έκαναν τους σιελογόνους αδένες να αντιδρούν όπως αυτούς της Ταμάρ μου όταν με βλέπει να τρώω, προσπαθώντας να κρύψουμε στα μαγιό λουκανικάκια κι άλλα κατεψυγμένα (όχι εγώ δεν το δοκίμασα - ευτυχώς - αυτό) από το μίνι μάρκετ της περιοχής, κι άλλα τέτοια γλαφυρά που τώρα ούτε που θα σκεφτόμουν να τολμήσω.
Ακόμη μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μια φωτιά που πολεμούσαμε ώρα να ανάψουμε με κλωναράκια από τα αλμυρίκια, στην απέραντη και - τότε - σχετικά ερημική παραλία του Καμαρίου, 5 - 10 σκηνές μόνο κι από δωμάτια πολύ λίγα πράγματα, κι όταν επιτέλους πήρε μπροστά και μπήκε το κοτόπουλο για ψήσιμο για πότε μαζεύτηκε τόσος κόσμος γύρω μας, μια μπουκιά ο καθένας μας έφαγε, αλλά γίναμε μια παρέα, κι ήρθαν οι μπύρες και οι κιθάρες και το νυχτερινό μπάνιο με φεγγαράδα, κι όλη αυτή η ανεμελιά κι ανάγκη να ρουφήξουμε τη στιγμή, το τώρα. Για γκομενιλίκια ούτε λόγος, τα χρήματα δεν έφταναν ούτε για το κέρασμα μιας σόδας. Έτσι ήμασταν: τρεις νέοι χωρίς πλάνο, που περίμεναν την αυγή της νέας πραγματικότητας που θα ερχόταν καθοριστικά στη ζωή τους ένα μήνα αργότερα.

Τα αποτελέσματα των πανελλαδικών μας χώρισαν σε τρεις διαφορετικές πόλεις, η παρέα δεν ξαναέσμιξε σε διακοπές με αυτή τη σύνθεση, με τον κολλητό μου το επαναλάβαμε για 1-2 καλοκαίρια, αλλά πιο οργανωμένα πλέον και με διαφορετική αυτοπεποίθηση και σιγουριά για αυτό που κάνουμε. Ήταν τελικά η πρώτη μας δοκιμή να βγούμε στη ζωή χωρίς τις συμβουλές των δικών μας και με μόνο εφόδιο το όποιο μυαλό μας τότε.
Βέβαια μετά από τόσα χρόνια μόνο οι καλές αναμνήσεις μένουν, ο εξωραϊσμός είναι δεδομένος, ακόμη κι οι τότε κακουχίες σήμερα φαντάζουν διαφορετικά. Αν θα το ξαναέκανα; Σαφώς κι όχι πλέον, έχουν αλλάξει και τα ζητούμενα κι οι αντοχές μου, άσε που δεν έχω πλέον να αποδείξω σε κανέναν (και κυρίως στον εαυτό μου) τίποτα, όμως εκείνο το καλοκαίρι ήταν μοναδικό από όλες τις απόψεις.

Αφιερωμένο στον κολλητό μου που δεν είναι πλέον μαζί μας και σε όλα τα σημερινά παιδιά που ξεκινούν την ζωή τους γεμάτη ελπίδες και προσδοκίες με μια μόνο συμβουλή: τολμήστε, βουτήξτε στα βαθιά, η ζωή είναι γλυκιά και το μεδούλι της είναι εύκολο και δύσκολο μαζί για να ρουφηχτεί, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο. Καλά καλοκαίρια παίδες, όλο και καλύτερα.

υγ1 ΒΡΩΤΟΣ Μητρ. Γενναδίου 6, πλ.Άθωνος τηλ 2310 223 858, πείτε από τον Παύλο στα παιδιά...
υγ2 Στην μουσική συντροφιά από την εποχή εκείνη ο Eddy Grant, τον θυμάστε?

FEVI'S

Μ' αυτά και μ΄ αυτά έφτασε η Τετάρτη. Το πως έφτασε ούτε που το κατάλαβα. Λίγο το τριήμερο, λίγο η ζεστή, λίγο το τρέξιμο στην δουλειά. Άστα να πάνε.

Ίσως φταίει που την Παρασκευή φεύγω για Θεσσαλονίκη. Έχω μήνες να ανέβω και μου λείπει πολύ. Μου λείπουν και οι φίλοι μου εκεί. Αυτή την φορά θα τους χαρώ χαλαρά...

Αλλά ας μην σας πιάνω τον χώρο. Σήμερα είναι η μέρα σας, Η μέρα της αγαπημένης μου Εύης. Άνοιξε το ημερολόγιό της και μοιράζεται μαζί μας μια ιστορία. Την άλλη Τετάρτη, χα, το έτερον ήμισυ!!!

ΖΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Η ώρα είναι 12.30 και ο καιρός θυμίζει καλοκαίρι… Περασμένα μεσάνυχτα, έξω ησυχία και εγώ κουλουριασμένη σε μια από τις φαρδιές αγαπημένες πολυθρόνες της βεράντας, που τις διάλεξα κάποτε γιατί μου θύμιζαν αγγλική εξοχή, γράφω με το laptop στηριγμένο στα πόδια μου και νοιώθω το κορμί μου να ανατριχιάζει… Όχι, δεν κάνει κρύο… Το ροζ κασμιρένιο πουλόβερ μου με κρατάει ζεστή… Το μυαλό μου είναι αυτό που με αναστατώνει… Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι ένα άλλο τέτοιο βράδυ, πέρσι, λίγο μετά το Πάσχα στο νησί… Έτσι, είχα σηκωθεί μέσα στην νύχτα και κουκουλωμένη με μια κουβέρτα είχα καθίσει στην βεράντα και είχα γράψει ένα post για τα όσα ήξερα πως θα έρθουν… Έτσι και τότε, είχα νοιώσει πως ένας καινούριος έρωτας ήταν έτοιμος να μου χτυπήσει την πόρτα… Και εκείνο το βράδυ, με θέα τα φώτα της χώρας και του λιμανιού, είχα καλοσωρήσει στην ζωή μου ένα «μωρό» που έμεινε για καιρό…
Υπάρχουν στιγμές που νοιώθεις πως ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί… Που τα σημάδια στο μυαλό αλλά και στο κορμί σου σε προετοιμάζουν για αυτό που θα έρθει… Ο Adler λέει πως αντιλαμβανόμαστε τα πάντα πρώτα με τα μάτια της ψυχής μας.. Μετά τα διυλίζουμε με την λογική μας και κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά.. Τις ελάχιστες φορές που η λογική θα συμφωνήσει με την ψυχή μας, τις ονομάζουμε διαίσθηση…. Πέρασαν χρόνια αυτογνωσίας για να καταφέρω να συμβιβαστώ με το αλάθητο κριτήριο της δικής μου ψυχής… Με την διαίσθηση μου, που όχι, για να απαντήσω άλλη μια φορά σε μια πρόσφατη ερώτηση, δεν με γέλασε ποτέ… Πέρασαν χρόνια αυτογνωσίας για να συμβιβαστώ και με την γνώση πως εγώ, πάντα ερωτεύομαι πρώτα με το μυαλό και έπειτα με το κορμί μου… Και πως πηδιέμαι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο… Έχουν περάσει πολλοί άντρες και από την ζωή και από το κρεβάτι μου…. Πέρασα πάντα καλά γιατί δεν κοιμήθηκα ποτέ στην ζωή μου με κάποιον που να μην τον ήθελα πολύ… Σχεδόν τελείως….Όμως οι άντρες που με σημάδεψαν, οι άντρες που κατάφεραν να με κρατήσουν εκεί για παραπάνω από μερικές νύχτες ή μερικές εβδομάδες, ήταν εκείνοι που πριν από το σώμα μου κατάφεραν να πηδήξουν το μυαλό μου…. Και αυτούς τους άντρες, όποτε τους συνάντησα, η ψυχή μου τους αναγνώρισε μαγικά…

Έτσι σήμερα, καθισμένη μέσα στην σιγαλιά μιας νύχτας που μυρίζει καλοκαίρι, γράφω για έναν τέτοιο άντρα που ήρθε στην ζωή μου ξαφνικά… Όταν δεν τον περίμενα καθόλου… Έναν άντρα που κατάφερε να μπει μέσα στο μυαλό μου σαν κλέφτης, εύκολα, ανησυχητικά εύκολα , που με έβαλε στο τριπάκι να ονειρεύομαι στιγμές που ξέρω ότι θα έρθουν και να ανατριχιάζω γλυκά στην σκέψη τους… Και με την σιγουριά αυτού που πρόκειται να γίνει, αυτή την σιγουριά που δεν μπορώ να την εξηγήσω σε κανέναν, ούτε καν σε εκείνον που προφανώς απορεί και προσπαθεί να με πείσει να μην ενθουσιάζομαι για να μην απογοητευτώ, κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στην μαγεία του παιχνιδιού… Χωρίς ζώνες ασφαλείας και χωρίς δίχτυα…. Ανοίγω τα χέρια μου, στροβιλίζομαι, και πέφτω στο κενό… Ξέρω πως το αλεξίπτωτο μου θα ανοίξει… Ξέρω πως σε λίγο τα πόδια μου θα αγγίξουν την γη…Είναι η αίσθηση της ελεύθερης πτώσης όμως, που ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη και σε κάνει να νοιώθεις πως για μερικά δευτερόλεπτα είσαι Θεός… Εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι στο κενό, προτού ανοίξει το αλεξίπτωτο και μειώσει την φόρα σου με ένα δυνατό τράβηγμα που σε ταρακουνάει συθέμελα προσγειώνοντας σε όχι μόνο στο χώμα αλλά και στην πραγματικότητα, εκείνα τα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι να πετάς κυριολεκτικά, σου χαρίζουν μια αίσθηση πιο ολοκληρωτική από τον μεγαλύτερο, τον δυνατότερο οργασμό…. Είναι η απόλυτη καύλα… Και μέσα στο μυαλό μου, η αρχή του παιχνιδιού, η αρχή κάθε τέτοιας ιστορίας που ξέρεις πως μπορεί να σε βγάλει έξω από τα όρια του μυαλού και του κορμιού σου, μοιάζει με ελεύθερη πτώση…
Γράφω και τα δάχτυλα μου πετάνε πάνω στο πληκτρολόγιο… Ξέρω πως θα έρθουν στιγμές που θα σε θέλω πολύ περισσότερο από σήμερα, στιγμές που θα είσαι μακριά μου και εγώ θα τρελαίνομαι, ξέρω πως θα ζήσουμε μέρες και νύχτες που θα στοιχειώσουν και τους δυο μας, ξέρω πως το παιχνιδάκι που ξεκινήσαμε θα μας πάει και τους δυο παρακάτω… Πολύ… Όπως ξέρω και πως κάποια στιγμή θα τελειώσει, και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του, και γιατί εγώ δεν είμαι έτοιμη να αλλάξω την ζωή μου για κανέναν έρωτα, όσο μεγάλος και αν είναι, και γιατί εσύ έχεις μπροστά σου πράγματα που εγώ έχω τα έχω αφήσει πίσω ….Μην με ρωτήσεις πως μπορώ να είμαι τόσο σίγουρη για αυτά που θα έρθουν.. Απλά μπορώ… Το ότι ξέρουμε το τέρμα δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορούμε να ζήσουμε την διαδρομή… Και η διαδρομή, εδώ και μέρες είναι στα χέρια σου… Εγώ θα σε ακολουθήσω… Θα ανοίξω τα χέρια μου, θα στροβιλιστώ, θα πέσω στο κενό και θα απολαύσω εκείνα τα δευτερόλεπτα της ελεύθερης μας πτώσης…Και θα προσπαθήσω να τα κάνω να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο… Μην μου την χαλάσεις αυτή την βόλτα, σε παρακαλώ… Ας μην φορέσουμε ζώνες ασφαλείας…. Καληνύχτα….

SINGLE MAMMA...

Και η μεγάλη μέρα έφτασε, αρχίζει ο κύκλος με τις ιστορίες σας. Αρχή με την αγαπημένη μου single mamma, η οποία παρ' ότι τρέχει σαν την τρελή να ετοιμάσει νυφικό και τα του γάμου, δέχτηκε ευχαρίστως να μου κάνει ποδαρικό. Θα την μαλώσω όμως, γιατί δεν μου επέλεξε τραγούδι, οπότε η επιλογή δική μου και μην με βρίζεις.

Κάποιος φίλος ρώτησε γιατί εγώ δεν γράφω στο ημερολόγιο. Λοιπόν και εγώ θα γράψω αγαπητέ μου turigr. Απλά θα γράψω την τελευταία ιστορία, που θα σηματοδοτεί και το τέλος αυτού του κύκλου. Για την επόμενη εβδομάδα, πάλι γυναίκα. Μια γυναίκα που μου έστειλε ένα από τα πιο όμορφα κείμενα του προηγούμενου κύκλου. Εύη μου η σκυτάλη δική σου!!!

Αλλά ας μην μιλάμε για το φινάλε και ας αφήσουμε την mamma να μας μιλήσει μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της ...

Ο χοίρος μου

Έχω συνηθίσει να μην ανήκω.

Στην αρχή ήταν δύσκολα γιατί βασικά είμαι τύπος της παρέας. Δοκίμασα επανειλημμένα να γίνω ένα άσπρο πρόβατο μέσα στα άσπρα πρόβατα του κοπαδιού. Όμως στο σχολείο τα κορίτσια ήταν χωρισμένα. Από τη μια μεριά τα καλά κορίτσια κι από την άλλη αυτά που πηδιούνται.

Τα καλά κορίτσια μαζεύονταν σε συντροφιές, πήγαιναν η μια στο σπίτι της άλλης και δοκίμαζαν τα ρούχα τους. Ή κρυφογελούσαν κοιτώντας τα αγόρια στο διάλειμμα. Ή έγραφαν λευκώματα. Δεν το δοκίμασα καν.

Τα κορίτσια που πηδιούνται έκαναν κοπάνες, έπιναν μπύρες στις καφετέριες της γειτονιάς, κάπνιζαν, ήταν δημοφιλή στο αντίθετο φύλο.

Προσπάθησα να γίνω ο συνδυασμός της καλής κοπέλας που κάνει παρέα με αγόρια. Αλλά αφού δεν έπινα, δεν κάπνιζα, δεν έκανα κοπάνες και δεν μπορούσα να σχολιάσω τα βυζιά της γκόμενας που περνάει, απέτυχα. Γνώρισα λοιπόν ένα σωρό έγκαυλους έφηβους που με απέρριψαν ως μη επικερδή επένδυση.

Επιτέλους στη σχολή έκανα σεξ, ξεκίνησα το κάπνισμα, το αλκοόλ, κοπάνες από το μάθημα αλλά ρε πούστη μου όλες το έκαναν πια ή τουλάχιστον αρκετές γιατί τα καλά κορίτσια εξακολουθούσαν να μαζεύονταν η μια στο σπίτι της άλλης για να δοκιμάσουν τα ρούχα τους, να συζητήσουν για αγόρια και να ονειρευτούν ποιον θα παντρευτούν. Από την άλλη, τα κακά κορίτσια έκαναν παρτούζες. Θεέ μου, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να αγοράσω το εισιτήριό μου για τις παρέες των αγοριών.

Τελειώνοντας τη σχολή είχε πάψει να με απασχολεί το που ανήκω, είχα συνηθίσει να εξέχω και ταυτόχρονα είχα αποκτήσει αρκετούς άντρες φίλους οι οποίοι, πάντα με τη βοήθεια μου, δεν εγκατέλειπαν την προσπάθεια να με πείσουν πως το να με πηδήσουν είναι η εμπειρία που λείπει από τη ζωή μου. Ταυτόχρονα γνώρισα εκ των έσω την αντρική ψυχολογία. Όση τέλος πάντων μου έλειπε.

Για μένα ο άντρας είναι ένα ευαίσθητο πλάσμα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Κάθε προσπάθεια να τον αποκτήσεις τον απομακρύνει. Η υπόλοιπη αλήθεια είναι ότι είμαι ένα ευαίσθητο πλάσμα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση και κάθε προσπάθεια να με αποκτήσεις με απομακρύνει.

Κι έτσι βρέθηκα άγαμη μεγαλοκοπέλα, εξέχουσα επικινδύνως από τον κοινωνικό ιστό να βλέπω τα χρόνια να περνάνε ενώ το μέσα μου φίλτρο ούρλιαζε «εγώ πότε θα γίνω μάνα;». Για όσους νομίζουν πως η σωστή λέξη είναι ανύπανδρη να εξηγήσω ότι άγαμη είναι αυτή που δεν έχει τελέσει γάμο ενώ ανύπανδρη είναι αυτή που δεν είναι υπό ανδρός.

Παρόλο που δεν το επεδίωξα, το να αποκτήσω παιδί ούσα άγαμη ήταν ένα βασικό κομμάτι του πάζλ. Μετά από αυτό ολοκληρώθηκε η εικόνα του αντισυμβατικού ανθρώπου που πουλούσα στους έξω. Εξακολουθούσα να εξέχω και μάλιστα περισσότερο από πριν. Θεωρητικοποίησα ότι και όσο χρειαζόταν, κάλυψα τα κενά και έπεισα τον εαυτό μου πως δεν είχα ανάγκη κανέναν. Υπεργαμάτο συναίσθημα. Το έχεις νοιώσει!

Με τον καιρό απέκτησα δέρμα χοίρου, η επιθυμία να γίνω ένα άσπρο πρόβατο μέσα στα άσπρα πρόβατα ξεθώριασε. Τώρα τελευταία εμφανίστηκε ένας επίμονος άνδρας. Ένας εισβολέας που χαράζει το χοντρόπετσο δέρμα μου. Τον διώχνω αλλά δεν φεύγει. Όταν φεύγει του τρίβομαι να γυρίσει. Με χαϊδεύει και δυσανασχετώ. Για να κοιμηθώ πρέπει να γειώσω την πατούσα μου στη δική του. Μου λέει πως με αγαπάει και απαντώ με σιωπή. Το να παντρευτώ δεν είναι για μένα «piece of cake» αλλά όταν πήγα στην εκκλησία για να δηλώσω το επικείμενο γάμο μας, ο πατέρας Θεόφιλος που με γνωρίζει από τεσσάρων χρονών με ρώτησε με ενδιαφέρον «τι κάνεις τέκνον μου;», «Φτιάχνω την οικογένειά μου» του απάντησα κι έβαλα τα κλάματα.

Οι χοίροι κλαίνε τελικά. Κι όταν έχω την απαραίτητη ψυχραιμία καταλαβαίνω ότι δε μου χαράζει το πετσί για να εισβάλλει αλλά για να με βοηθήσει να βγω.

Αυτά.

BLOGGERS' DIARIES

Πριν από κανέναν χρόνο και κάτι περίπου είχα φτιάξει μια ενότητα.
Λεγόταν bloggers' stories. Ιστορίες δικές σας, που μου εμπιστευθήκατε
Άλλοτε φανταστικές, άλλοτε βιωματικές, άλλοτε χιουμοριστικές και άλλοτε θλιμμένες

Ανάλογα με το κέφι της στιγμής. Οι ιστορίες σας έκαναν έναν κύκλο 28 επεισοδίων, που ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου.

Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν πίστευα ότι τόσοι πολλοί από εσάς θα με τιμούσαν με την παρουσία τους.

Τώρα αποφάσισα να σας βάλω πιο δύσκολα!!! Τι εννοώ...
Από αυτή την Τετάρτη και κάθε Τετάρτη, θα φιλοξενώ έναν φίλο από εσάς, αλλά όχι με φανταστικές ιστορίες, αλλά με μια ιστορία δικιά του. Θα ανοίξουμε όλοι τα κρυφά μας ημερολόγια και θα διηγηθούμε μια δικιά μας ιστορία ή μια ιστορία που μας διηγήθηκε κάποιος φίλος μας και μας έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη.

Μια μικρή ιστορία, δύο σελίδων το πολύ, αλλά που θα κρύβει μια μεγάλη εξομολόγηση..
Το τραγούδι που θα συνοδεύει την ιστορία θα είναι και αυτό δική σας επιλογή.

Κάθε Τετάρτη λοιπόν, κάποιος από εσάς θα παίρνει ένα mail ή ένα μήνυμα, που θα του ανακοινώνει ότι θα είναι ο blogger της επόμενης εβδομάδας. Τι λέτε, το κάνουμε;

Εγώ λέω ΝΑΙ!!! Το ίδιο και η single mamma, που θα είναι η καλεσμένη μου για αυτή την Τετάρτη. Ελπίζω να μου κάνει καλό ποδαρικό, όπως ο billakos πέρυσι.


Subscribe Free
Add to my Page