AYTOS AYTOS KAI TA MYSTHRIA

ΣΤΙΣ 5 ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ...

2012-02-12T13:50:00.001+02:00

ΣΤΙΣ 17:00 ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ,

ΓΩΝΙΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΤΑΝΙΑΣ...

ΕΣΕΙΣ;

video by jpastos

Σας Καταργούμε!

2012-02-10T09:13:00.000+02:00

Από Σίβυλλα...

ΑΡΝΟΥΜΑΙ....

2012-02-07T11:43:00.000+02:00

Όχι κύριοι, αρνούμαι να απεργήσω.
Όχι κύριοι, δεν απεργώ.

Δεν θέλω να λάβω μέρος στο στημένο σας παιχνίδι. Δεν σας πιστεύω πια. Το καταφέρατε κι αυτό. Αν με θέλατε μαζί σας, από τις πρώτες υπογραφές θα έπρεπε να παραλύσετε την χώρα. Και όχι για 24 ώρες, λες και έχουμε άλλη μια αργία αλλά μέχρι να τους ρίξουμε όλους στην θάλασσα.

Τι έχουμε πάθει; Τόσο παρτάκηδες και καλοβολεμένοι γίναμε; Μα κανέναν δεν τον έχει επηρεάσει η κρίση; Τι φοβούμαστε ότι θα πάθουμε παραπάνω; Όλα τα έχουν πετσοκόψει. Μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία. Τα δικά μας όμως, όχι τα δικά τους. Τα παιδιά τους είναι στα κολέγια, οι μισθοί τους αλώβητοι κι αν από κάπου κάτι κόβουν, από αλλού τα παίρνουν διπλάσια. Εμείς; Τα παιδιά μας;

Όχι κύριοι, αρνούμαι να απεργήσω.
Όχι κύριοι, δεν απεργώ.

Αρνούμαι να πάρω μέρος στο παιχνίδι εκτόνωσης, στο παιχνίδι των εφησυχασμένων συνειδήσεων. Στην δικτατορία θα το πω, ντρέπομαι μα θα το πω. Βρισκόμουν στο Νομική, από εκεί που ξεκίνησαν όλα. Αμούστακο παιδί τότε. Τώρα ντρέπομαι. Ναι ντρέπομαι κύριοι. Ντρέπομαι για την γενιά μου. Ντρέπομαι που τους άφησα. Ντρέπομαι που τους εμπιστεύτηκα.

Όχι κύριοι, αρνούμαι να απεργήσω.
Όχι κύριοι, δεν απεργώ.

Αλλά κύριοι ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αρνούμαι να απεργήσω γιατί απλά θα πολεμήσω μόνος μου χωρίς καπελώματα, χωρίς αφεντικά, όπως τότε, που μας έπνιγε το άδικο, μας έπνιγε η Χούντα. Με όπλα μου την Ιστορία μου, την Ελευθερία μου, Την Δημοκρατία μου.

Όχι κύριοι, αρνούμαι να απεργήσω.
Η απεργία δεν αποτελεί πλέον όπλο. Όπλο μου είναι ο ΠΟΛΕΜΟΣ...

υγ Αληθινή συνομιλία σήμερα 7/2/2012 στην στάση του λεωφορείου.

Που Πας Καλέ Μου Λουστράκο...

2012-02-04T18:15:00.001+02:00

Μια μετακόμιση ακόμα θα κάνω απ'το σπίτι το παλιό

Μια μετακόμιση για πλάκα ή για σοβαρό σκοπό...

Αυτά μας έλεγε το τραγουδάκι του Μικρούτσικου πριν κάποια χρόνια με την φωνή της Βόσσου.

Κάπως έτσι κι εγώ αποφάσισα να πάρω το ραδιοφωνάκι μου από εδώ και να το βάλω σε ένα νέο ολοκαίνουργιο σπιτικό. Βλέπετε γίνονται τόσα πολλά πια στον κόσμο μας, που πνίγομαι και θέλω πάλι να γράψω. Να βρίσω, να φωνάξω, να ξεσηκωθώ, να οργανωθώ και να πάρω σβάρνα τις πλατείες.

Έχοντας εδώ τις μουσικές μου δραστηριότητες ήταν δύσκολο και το γράψιμο, συν το ότι είχε αρχίσει το πράγμα να κολλάει, όσον αφορά σχόλια, μηνύματα κλπ. Έτσι νέο σπιτικό για τις εκπομπές και τα ραδιοφωνικά με νέα και από εδώ σιγά θα προσπαθήσω να ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Ελάτε λοιπόν, πατήστε εδώ και μεταφερθείτε στο νέο μου σπιτικό. Σας περιμένω...

Thank God It's Friday

2012-02-03T08:10:00.001+02:00

Thank God It's Friday @ Loustrakos'

Και σαν Παρασκευή που είναι, μέχρι τις 19:00 κάντε και από μια παραγγελιά!!!

Το πιο αγαπημένο σας τραγούδι. Αυτό το ένα και μοναδικό!

Αν δεν ακούτε για δοκιμάστε και εδώ!!!

O Mahler76 Live @ Loustrakos'

2012-02-02T08:05:00.004+02:00

O Mahler76 Live @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00 @ TempoRadio

http://109.169.47.188:32972

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ @ LOUSTRAKOS'

2012-02-01T00:01:00.003+02:00

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ @ LOUSTRAKOS'

Tonight @ 21:00 @ Tempo Radio

http://72.55.149.162:23157

Griechische Herz Über Alles

2012-01-29T23:10:00.000+02:00

Griechische Herz Über Alles

το βράδυ στις 9, στο δικό μας ραδιόφωνο

UK No 1 Chart Collection @ Loustrakos'

2012-01-27T00:18:00.001+02:00

UK No 1 Chart Collection @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00 @ temporadio

address to broadcast: 87.117.196.97:17321

Buena Vista Social Club @ Loustrakos'

2012-01-26T07:58:00.000+02:00

Buena Vista Social Club @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00 @ temporadio

Loustrakos is back....

2012-01-25T08:04:00.001+02:00

Loustrakos is back....

Tonight @ 9:00 @ TempoRadio

Restart...

2012-01-22T14:36:00.001+02:00

Σε ένα τηλεφώνημα μου με τον Νόστο, του είπα ότι οι παρέες γράφουν ιστορίες...

Πάντα το πίστευα, απλά ναι, τώρα το πιστεύω ακόμα περισσότερο. Δεν θα μπω στην διακδικασία να μιλήσω για όλους εσάς που με τιμήσατε με την παρουσία σας. Άλλοστε είστε η παρέα μου. Τα φιλαράκια μου.

Χάρηκα όσο τίποτα που ο Πύργος ξανάνοιξε, γέμισε με φωνές, χαρές, παρέες. Νέοι φίλοι προστέθηκαν, άνθρωποι που μέχρι χθες δεν γνώριζα την ύπαρξή τους, αλλά με την πρώτη ραδιοφωνική απόπειρα προστέθηκαν στην παρέα.

Άνθρωποι που λες και γνωριζόμασταν από παλιά, κάπου είχαμε χαθεί στον δρόμο και ξαναβρεθήκαμε στην πορεία. Τι πιο όμορφο, τι πιο ελπιδοφόρο στην μίζερη εποχή που προσπαθούν κάποιοι να μας χώσουν. Ε, δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Τις φοβούνται τις παρέες και κυρίως τις χαμογελαστά σκεπτόμενες παρέες. Καιρός να αρχίσουν και να μας υπολογίζουν και να μας φοβούνται.

Αλλά, ααα, άλλο ήθελα σήμερα να γράψω. Λοιπόν σήμερα κάνουμε restart!!! Το βράδυ στις 9 ο Evil Chef φοράει τα κόκκινά του και ξεκινάει το νέο μας μωρό. Σας περιμένουμε με μουσικές, κουβεντούλα, παρεούλα και με διάθεση να ανατρέψουμε τα καθημερινά.

Εγώ θα σκάσω μύτη την Τετάρτη στις 25/01/2012 με το καθημερινό μας ραντεβού στις 9 το βράδυ και ο Blue κάθε Σ/Κ στις 7. Άντε με το δεξί να γίνει το restart, ετοιμάζονται και φίλοι για να πιάσουν μικρόφωνα αλλά αυτά όλα θα τα πούμε στο μέλλον.

Προς το παρόν απόψε στις 9 όλα στα κόκκινα!!!

Let's Dance @ Loustrakos

2012-01-20T00:05:00.000+02:00

Let's Dance @ Loustrakos

Tonight @ 21:00 @ pbr

Δεχόμεθα παραγγελιές, μέχρι 5 super χορευτικά τραγούδια, όλων των ειδών από τον καθένα σας.

Παραγγελιές δεκτές μέχρι 17:00

υγ μη χορευτικά κατά την κρίση του παραγωγού κόπτονται και απομακρύνονται

ως μολυσματικά ...

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ @ LOUSTRAKOS'

2012-01-19T09:56:00.000+02:00

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ @ LOUSTRAKOS'

Tonight @ 21:00 @ pbr

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο ... Μέρος 2ον

2012-01-18T08:13:00.000+02:00

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο ... Μέρος 2ον

απόψε στις 21:00 στο pbr

Για την Ψυχή του Λουστράκου

2012-01-17T12:01:00.003+02:00

Για την Ψυχή του Λουστράκου

Θα μου επιτρέψετε μια αλλάγή στο πρόγραμμα σήμερα.

Απόψε στις 21:00 και μέχρι τα μεσάνυχτα παίζω για την ψυχή μου...

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο

2012-01-15T17:42:00.005+02:00

Νίκος Γκάτσος στον Λουστράκο

Αυτή την Δευτέρα 16/1/2012 και στις εννιά το βράδυ, στο pbr,
ξεκινάει ο Λουστράκος

μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Γκάτσο.

Σας περιμένω.

Υ.Γ.

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

Ολοι εχουμε μια κουβερτα περισευουμενη και μπορούν, να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465.

Επίσης στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο, ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί. Επίσης κέντρο σίτισης Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους... (κοινοποιήστε το).

Αντέγραψα από τα μπλογκ του Evil Chef και του BEAR HIV

Noche De Estreno

2012-01-14T14:34:00.001+02:00

Νύχτα Πρεμιέρας απόψε στο pbr.

19:00 - 20:00 Ραδιοτυπίες

21:00 - 00:00 Όλα στο Κόκκινο

Μην λείπει κανένας!!!

V.I.P. Party at Loustrakos'

2012-01-13T08:27:00.000+02:00

V.I.P. Party @ Loustrakos' Tonight @ 21:00

With Αθηνά Ola de Palabras

And Christina

Menu Evil Chef

BarTender BluePrints

Special Guest Star Zouzouna

Detuning by Mahler

Let Me Roll It ... @ Loustrakos'

2012-01-12T08:13:00.001+02:00

Let Me Roll It ... @ Loustrakos' @ 21:00

μπορείτε στο κλίμα των χθεσινών επιλογών μου να ζητήσετε μέχρι 2 τραγούδια και μέχρι τις 19:30

Η Σμαραγδένια Στον Λουστράκο

2012-01-11T08:30:00.000+02:00

Η Σμαραγδένια Στον Λουστράκο

απόψε στις 21:00 στο pbr

Bear HIV ... Live ... @ Loustrakos'

2012-01-09T23:45:00.000+02:00

Bear HIV ... Live ... @ Loustrakos'

@ 21:00 @ pbr

Support by Fouli

Special Guest Star Γιαγιά Αντιγόνη

Detuning by Mahler

Δύσκολα Φεγγάρια @ Λουστράκο

2012-01-09T06:28:00.000+02:00

Δύσκολα Φεγγάρια @ Λουστράκο @ 21:00

So_Far Live @ Loustrakos'

2012-01-06T09:28:00.000+02:00

So_Far Live @ Loustrakos'

Tonight @ 21:00

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ... ΛΕΜΕ ...

2012-01-05T07:51:00.000+02:00

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ... ΛΕΜΕ ... @ 21:00 @ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

Παραγγελιές δεκτές μέχρι τις 16:00 ... Προλάβετε ...

Retro @ Loustrakos'

2012-01-04T08:31:00.000+02:00

Retro @ Loustrakos' @21:00

First Radio Broadcast of the Year

2012-01-03T10:22:00.000+02:00

First Radio Broadcast of the Year @ 21:00 @ Loustrakos'

2012 ... New Era

2012-01-02T12:15:00.001+02:00

Καλή και Ευτυχισμένη Χρονιά να έχουμε με Χαρά, Ευτυχία και με Αγωνιστική διάθεση!!!

Άντε να πάμε και στα του ραδιοφώνου τώρα!

Λοιπόν ξεκινάμε αύριο με το καλό σταθερά στις 9 το βράδυ, εδώ στο pbr.

Κάθε μέρα με ένα δίωρο πλέον πρόγραμμα, από Δευτέρα έως Πέμπτη 21:00-23:00, και τις Παρασκευές με ένα τρίωρο πρόγραμμα 21:00-00:00.

Μία μέρα την εβδομάδα, θα έχουμε καλεσμένο ή την μουσική του λίστα και τις Παρασκευές θα έχουμε τις παραγγελιές σας, ότι γουστάρει η ψυχή σας να ακούει, όσο πιο ανατρεπτικά τόσο πιο καλά!!!

Τις άλλες μέρες το κλασσικό μας ... εγώ και εσείς θα φτιάχνουμε παρέα την εκπομπή!!!

Finale ... 2011

2011-12-30T09:22:00.000+02:00

Finale ... 2011

Που? Στον Λουστράκο...

Ώρα? 21:00

Και επειδή είμαι και καλό παιδί, μέχρι τις 16:00 δέχομαι παραγγελιές σε ελληνικά άσματα και που ξέρετε ίσως και τα βάλω.....

Rock Cats @ Loustrakos'

2011-12-29T09:45:00.000+02:00

Η Φούλη ροκάρει στον Λουστράκο

Απόψε στις 21:00

Evil Chef ... Live @ Loystrakos'

2011-12-28T09:33:00.000+02:00

Evil Chef ... Live @ Loystrakos' @ 21:00

Δήμητρα ... Τάνια ... Καρκίνος7 ... @ Λουστράκο

2011-12-27T00:40:00.000+02:00

Δήμητρα ... Τάνια ... Καρκίνος7

@ Λουστράκο @ 21:00

Μ' αυτό περνάνε όλα ...

2011-12-26T12:42:00.000+02:00

Χρόνια σας Πολλά με Χαρά και Ευτυχία!!!

Και το βράδυ ραντεβού στον αέρα στις 9...

Μ' αυτό περνάνε όλα ...

Evil Santa's Chef @ Loustrakos'

2011-12-23T08:05:00.001+02:00

Evil Santa's Chef @ Loustrakos' @ 21:00

Merry Christmas ... Ho Ho Ho

Mr Hubert @ Loustrakos'

2011-12-22T11:30:00.000+02:00

Mr Hubert @ Loustrakos' @ 21:00

@ 22:00 ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ... ΑΧΤΑΡΜΑΣ PART II

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ... Ο ΑΧΤΑΡΜΑΣ

2011-12-21T08:03:00.000+02:00

ΑΠΟΨΕ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ Ο ΑΧΤΑΡΜΑΣ @ 21:00 @ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟΣ

Αφήστε παραγγελιές τραγουδιών για το βράδυ...

υγ παραγγελιές δεκτές μέχρι τις 20:00

ΚΑΡΝΤΑΣΗ ... Η ΛΙΣΤΑ ΣΟΥ ...

2011-12-20T12:55:00.000+02:00

Ο Καρντάσης στον Λουστράκο, απόψε στις 21:00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

2011-12-19T07:54:00.000+02:00

ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 21:00 ΣΤΟΝ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

ZOUZOUNA @ LOUSTRAKOS'

2011-12-16T17:02:00.000+02:00

Tonight @ 21:00 Zouzouna @ Loustrakos'

Live?

Mystery...

COULA LIVE @ LOUSTRAKOS

2011-12-15T12:29:00.000+02:00

Tonight Live @ Loustrakos @ 21:00 COULA!!!

Stay Tuned...

ΜΕΤΡΑΩ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΝ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

2011-12-14T17:54:00.000+02:00

ΜΕΤΡΑΩ ΣΤΙΓΜΕΣ @ 21:00 @ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

Ginger at Loustrakos'

2011-12-13T19:05:00.000+02:00

Tonight Ginger at Loustrakos' at 21:00

Stay tuned...

ΔΕΥΤΕΡΑ ... ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ

2011-12-12T18:43:00.001+02:00

ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ @ 21:00 @ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ

Fly, Robin, Fly

Dirla Dada @ Loustrakos'

2011-12-09T18:16:00.000+02:00

Dirla Dada @ Loustrakos' @ 21:00

Μακάρι να 'χαμε ζωή μην τηνε παίρνει ο Χάρος...

2011-12-08T17:04:00.000+02:00

απόψε στις 9 στον Λουστράκο

"Μακάρι να 'χαμε ζωή μην τηνε παίρνει ο Χάρος

ν'ανάβει στο ρακόμελο τσ' ελπίδας μου ο φάρος"

Άσωτος Γιός at Loustrakos' Live

2011-12-07T17:56:00.000+02:00

Live tonight @ 21:00 ο Άσωτος Γιός @ Loustrakos'

ΠΑΙΖΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ...

2011-12-06T19:20:00.000+02:00

Απόψε στις 9 ο Λουστράκος παίζει για την πάρτη του...

Koueen Feat. Mahler at Loustrakos'

2011-12-05T08:05:00.001+02:00

Τα κόκκινα χαλιά στρώθηκαν για να υποδεχθύμε στον πύργο την Koueen.
Βέβαια πάντα καραδοκεί ο ανατρεπτικός Mahler για να δυναμιτήσει την δεξίωση.

Koueen feat. Mahler tonight @ 21:00 @ Loustrakos'

Christina at Loustrakos'

2011-12-02T20:30:00.000+02:00

Christina's music at Loustrakos' tonight at 21:00

stay tuned

On The Border...

2011-12-01T20:45:00.003+02:00

On The Border@21:00

Seirios at Loustrakos'

2011-11-30T20:55:00.007+02:00

Seirios at Loustrakos'

Mama and Papa tonight at Loustrakos'

2011-11-29T20:58:00.001+02:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΞΑΝΑ!!!

Live @ Loustakos' Mama and Papa

ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΜΟΥ....

2011-11-28T08:32:00.001+02:00

Τα χάπια μου, τα νεύρα μου κι ένα ταξί να φύγω. Πολύ γεμάτο το διήμερο που μας πέρασε, σε σημείο σήμερα να μην θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Ράκος λέμε. Να δω πως θα την βγάλουμε και αυτή την εβδομάδα.

Ευτυχώς κάποιες εκκρεμότητες πήραν τον δρόμο τους για επίλυση, μας βασανίζει ακόμα η κατάσταση εδώ στην πατρίδα, αλλά που θα πάει ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε προς το καλύτερο. Θα ξυπνήσουμε που θα πάει να διώξουμε την βρώμα από πάνω μας.

Ψυχολογικά τώρα, χμμ!!! Μάλλον θέλω γιατρό. Και μάλιστα επειγόντως. Τσατάλια τα νεύρα. Ασανσέρ ένα πράγμα. Μία πάνω, μία κάτω. Ανοίγω τηλεόραση ειδήσεις, κάτω τα νεύρα στο πάτωμα. Η ψυχολογία δε, ένα με την τάφρο του ασανσέρ. Τι θα κάνω γιατρέ μου;

Είπα λοιπόν να φέρω απόψε στην εκπομπή την Έφη Μαμαλούκα. Ψυχολόγο. Να στήσω και τον καναπέ απέναντι και να ψυχαναληθώ ένα πράγμα. Να μας μιλήσει για την κρίση. Να μας δώσει κάποιες συμβουλές. Να στείλετε και εσείς τις απορίες σας. Έτσι χαλαρά να το παλέψουμε να βρούμε μία άκρη, μία λύση.

Και την Τετάρτη λέω να ακούσουμε τις μουσικές του Σείριου, να μας ταξιδέψουν, να μας ηρεμήσουν την ψυχή. Τώρα αν προκύψει και κάτι άλλο θα σας ενημερώσω έγκαιρα. Αυτά προς το παρόν. Καλή εβδομάδα να έχουμε και σας περιμένω κάθε βράδυ στι 9, εκεί δίπλα στο κασελάκι του Λουστράκου!

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΕ WINTERSEA ΚΑΙ BLUEPRINTS...

2011-11-24T10:40:00.000+02:00

Πέμπτη σήμερις κι η εβδομάδα πήρε την κατηφόρα της. Φτάνει στο φινάλε. Ευτυχώς γιατί δεν άντεχα άλλο ο άνθρωπος.

Την τελευταία εβδομάδα αποφάσισα να μην ακούω αλλά και να μην διαβάζω ειδήσεις, παρά μόνο τα πολιτιστικά. Άλλωστε τι έχουν να μου πουν πλέον. Αν θα υπογράψει ο Αντωνάκης? Την θυμάστε την ελληνική ταινία "η δε γυνή να φοβήται τον άντρα"; Την ατάκα Ε, σκάσε Αντωνάκη, την θυμάστε;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα πλέον. Τι να μου πουν και οι εργατοπατέρες με τις κοινωνικές τους ευαισθησίες των χαμένων τους δικαιωμάτων. Κοινωνική ευαισθησία αγαπητέ δείχνεις όταν ο διπλανός σου υποφέρει και του συμπαραστέκεσαι, όχι όταν θίγονται τα δικά σου συμφέροντα. Αλήθεια στις αυξήσεις των τιμολογίων όλα αυτά τα χρόνια που ήταν η κοινωνική ευαισθησία;

Τέλος πάντων. Κάντε μια βόλτα από το θέατρο του Νέου Κόσμου. Δευτερότριτα Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη με τον Μάνο Καρατζογιάννη και την Βασιλική Τρουφάκου σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Αξίζει. Ρίχτε και μια ματιά στο βιντεάκι!

Πίσω στα δικά μας τώρα. Μην ξεχαστείτε απόψε στο ραντεβού των εννέα με τον Λουστράκο. Σήμερα στην παρέα μας θα είναι η αγαπημένη WinterSea, με τις μουσικές επιλογές της και όχι μόνο. Όσο για αύριο Παρασκευή παρέα από μικροφώνου ο Blueprints, όχι με δικές του μουσικές επιλογές, αλλά με πολύ αλκοόλ, τσιγάρο και καψουροτράγουδα. Τώρα αν σπάσουμε και κανένα πιατικό, ε, τι να κάνουμε μας αρέσει να γλεντάμε!!!

Αυτά για σήμερα και εις άλλα με υγεία!!! Ένα καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ...

2011-11-21T19:09:00.000+02:00

Είναι φορές που η ζωή παίζει κάτι παιχνίδια, αμάν Παναγιά μου, μέρα που είναι σήμερα.

Αλλά να μην σας μπερδεύω. Το μεσημέρι είμαι στο μετρό και επιστρέφω σπίτι. Στη στάση Χαλανδρίου, μπαίνει ένα ζευγάρι μέσα, συνολικής ηλικίας πάνω από ενάμιση αιώνα. Αυτός φανερά καταβεβλημένος, αυτή πιο κοτσανάτη. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό.

Κάθονται στο απέναντί μου κάθισμα. Δεν μιλάνε, απλά ρίχνουν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο. Έχουν τα κορμιά τους μια οικειότητα, από αυτές που δίνει ο χρόνος. Όλη τους η στιχομυθία γίνεται με τα μάτια. Με τα μάτια απαντάει ο ένας στον άλλο, αλλά και με τα μάτια σχολιάζουν ότι βλέπουν μέσα στο βαγόνι.

Η μόνη κίνηση που κάνουν είναι αυτή να ακουμπήσει το χέρι της πάνω στο γόνατό του και αυτός να χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλά του το χέρι της. Τα μάτια του ήταν υγρά, από ευχαρίστηση κι ευγνωμοσύνη.

Ζήλεψα. Ζήλεψα πολύ. Που έχουν καταφέρει να είναι μαζί πάνω από μισό αιώνα. Που έχουν δικούς τους κώδικες. Που κατάφεραν να κλείσουν την μιζέρια του κόσμου έξω από τον μικρόκοσμό τους. Που έμοιαζε εκείνη την στιγμή το μόνο πράγμα που να τους απασχολεί ήταν το άγγιγμα και η ματιά.

Φταίει που είμαι ευσυγκίνητος αυτό το διάστημα. Μπορεί να φταίνε οι απανωτές ναρκώσεις του οδοντίατρου. Μάλλον φταίει που το Σάββατο στις 26 κλείνουμε 17 χρόνια και πάμε στα 18. Γιαυτό ζήλεψα. Γιατί θέλω και εμείς να είμαστε έτσι μετά από τόσα χρόνια. Γιατί θέλω να είμαστε μαζί μετά από τόσα χρόνια. Να μιλάμε με τα μάτια.

Και εκεί που με βλέπεις να γράφω αυτό το ποστ, χωρίς να ξέρεις τι γράφω, καθισμένος στην πολυθρόνα απέναντί μου, ανάβεις τσιγάρο, τραβάς μια βαθιά τζούρα και μου το έρχεσαι και μου το δίνεις.

- Τι είναι αυτό;
- Έτσι που σε έβλεπα να γράφεις φαντάστηκα ότι ήθελες τσιγάρο.

Ίσως ήδη το έχουμε και ένα πουλάκι μου λέει και ότι θα το κρατήσουμε. Έχεις αυτόν τον τρόπο να με ρίχνεις στο πάτωμα...

Άντε πολύ ζουμί έπεσε.

υγ1 Λοιπόν θα σας ανακοινώσω και επίσημα από εδώ, ότι ο Λουστράκος, την Πέμπτη στις 24/11θα έχει παρεούλα την αγαπημένη WinterSea, με τις μουσικές της και θα σας περιμένουμε στην παρέα μας.

υγ2 Αλλά και την Παρασκευή περιμένουμε την ψυχολόγο Έφη Μαμαλούκα, λίγο αργά στις 10 το βράδυ και θα μιλήσουμε για τις επιπτώσεις της κρίσης στην ψυχολογία μας και αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, λέω τώρα εγώ. Αν έχετε ερωτήσεις στείλτε τις!!!

ΤΡΑ ΛΑ ΛΑ

2011-11-18T17:22:00.003+02:00

Πάει και αυτό. Φτάσαμε Παρασκευή, με ένα μυαλό άδειο, ένα κορμί κουρασμένο κι ένα τοπίο παγωμένο.

Αλλά εμείς ακόμα αντιστεκόμαστε. Ακόμα είμαστε όρθιοι χαμογελαστοί στο πείσμα των καιρών αλλά και του καιρού.

Σήμερα στις 21:00 παρεούλα με μουσικές έτσι λίγο πιο ανάλαφρες. Το βαρύναμε τις τελευταίες μέρες.

υγ από την Δευτέρα ακριβώς από κάτω θα βρίσκονται οι εκπομπές των 5 τελευταίων εκπομπών, αλλά και εγώ το Σ/Κ θα ασχοληθώ με τα blogs των αγαπημένων φίλων που τόσο έχω παραμελήσει....

BLOODY WEDNESDAY...

2011-11-16T19:11:00.005+02:00

Bloody Wednesday, η σημερινή!

Δίνουν ψόφο (όχι δεν έγραψα λάθος) εμπιστοσύνης στην τερατό-κυβέρνηση, αλλά και γιατί έχουμε bloody καλεσμένο απόψε στις 21:00, ώρα Ελλάδας Ginger μου και πέρασμα guest είδε φαγητό, ποτό και μπήκε και ο Mahler.

Θα πέσει μάλλον πολύ γέλιο, χαχαχα!!! Στις εννέα ακριβώς πατήστε ΕΔΩ!!!

ΜΑΝΟΣ...

2011-11-15T18:42:00.001+02:00

Απόψε στις εννέα το βράδυ ο δικός μου ο Μάνος στον Λουστράκο.

Σας περιμένω...

Και για όσους την έχασαν ...

OLA DE PALABRAS...

2011-11-14T07:42:00.001+02:00

Update : Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη μου Αθηνά που με τις μουσικές επιλογές της μου χάρισε μία απίστευτη εκπομπή. Θέλω να ευχαριστήσω και όλους εσάς που μου κρατήσατε παρέα απόψε. Και επειδή στα όμορφα πρέπει να μπορούμε να ανατρέχουμε στις δύσκολες μέρες, εδώ είναι η σημερινή μας βραδιά.

Και αφού πλέον έχουμε πρωθυπουργό και κυβέρνηση, τον 11ο παρακαλώ της μεταπολίτευσης, μπορούμε πλέον όλοι χαλαρά να κοιμόμαστε ήσυχοι ότι σωθήκαμε!!!

Τώρα εγώ γιατί αυτή την κυβέρνηση δεν την αναγνωρίζω και γιατί δεν την θεωρώ και τόσο συνταγματικά ορθή, ε, τι να κάνουμε, ας μου επιτρέψετε να είμαι στο ταπεινό 20% που ήθελε Δημοκρατικές διαδικασίες και εκλογές.

Κάπου διάβαζα ότι το 74 είχαμε χούντα συνταγματαρχών και τώρα έχουμε χούντα τραπεζιτών. Εμείς πρώτοι, οι Ιταλοί στο καπάκι. Για να δούμε πια θα είναι η τρίτη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης! Διαβάστε αυτό το ενδιαφέρον άρθρο στο press-block. "Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Και αν της προκύψουν, υπάρχουν πάντοτε τα προσχήματα των δημοκρατικών διαδικασιών."

Προς το παρόν όμως για συντονιστείτε το βράδυ στις εννιά στην εκπομπή "Που πας καλέ μου Λουστράκο". Μουσικές επιλογές έχει κάνει η Αθηνά! Μακάρι να την είχαμε και μαζί μας απόψε, αλλά που θα πάει θα κάνουμε και μια εκπομπή παρέα, σωστά; Υπόσχομαι να μιλάω όσο το δυνατόν λιγότερο για να απολαύσουμε τις υπέροχες μουσικές της.

Και για να σας φτιάξω το κέφι την Τετάρτη στις 16/11 θα έχουμε καλεσμένο τον αγαπημένο Toy Maker με ματωμένες μουσικές επιλογές!!! Άντε να έχουμε μια καλή εβδομάδα και όσο το δυνατόν πιο ήρεμη αν και μάλλον θερμή την κόβω.

ΕΚΠΟΜΠΕΣ...

2011-11-11T09:16:00.000+02:00

Σήμερα 11/11/11 ημέρα Παρασκευή θα σας αφήσω με δύο εκπομπές έτσι για να τις ακούσετε και εσείς που δεν τα καταφέρατε.

Δύο εκπομπές με πολύ αγαπημένους μου καλεσμένους την λατρευτή μου ροζ Fevis και του ανατρεπτικού μου Mahler.

Καλές ακροάσεις και καλό σας Σαββατοκύριακο. Μπορείτε να κοιμηθείτε ήσυχοι η χώρα έχει πρωθυπουργό!!!

ΕΝΑ ΦΡΑΓΚΟ Η ΒΙΟΛΕΤΑ...

2011-11-10T08:33:00.000+02:00

Κι έφτασε η Πέμπτη!!!

Μέχρι τώρα που πίνω τον πρωινό καφέ πρωθυπουργό ή χώρα δεν έχει και όπως φαίνεται μάλλον και σήμερα τζούφιο το βλέπω. Ίσως μας το κρατάνε έκπληξη για την Παρασκευή που ολοκληρώνεται και η θητεία του GAP ως πρόεδρος του κινήματος. Τι να πω. Ότι και να πω είναι λίγο.

Πρωθυπουργό μπορεί να μην έχουμε αλλά εμείς εδώ στο ραδιομέγαρο του πύργου το βράδυ στις 9 ακριβώς θα έχουμε την λατρεμένη Fevis παρέα με τις μουσικές επιλογές της και όχι μόνο. Συντονιστείτε στο PbR, σας περιμένουμε όλους.
Κατά τα άλλα χθες έγινε εδώ του Mahler το κάγκελο, έπρεπε να υπήρχε κάμερα, χάσατε τα καλύτερα!!! Ένα φράγκο η βιολέτα η πολιτική μας ζωή!!!

Ενδεχομένως να υπάρξουν και updates, αναλόγως των εξελίξεων, αν και δε το κόβω. Την κάνω για ντουζάκι και εργασία. Ο Λουστράκος πρέπει να ετοιμαστεί για το βράδυ!!!

Καλημέρα να έχουμε όλοι μας!!!

2 ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ...

2011-11-07T10:09:00.001+02:00

Έτσι για να έχουμε μια καλή εβδομάδα, μετά από ένα αδιάφορο και αναμενόμενο Σαββατοκύριακο.

1η Απορία : Ο φερόμενος νέος πρωθυπουργός κος Λουκάς Παπαδήμος δεν ήταν αυτός που έφτιαξε τα στοιχεία επί Γκόλουμ για να μπούμε στην ευρωπαϊκή ένωση και διετέλεσε και σύμβουλος του Γιωργάκη επί των οικονομικών (για να μην πω τις θέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο που κατείχε) τώρα είναι κατάλληλος για να μας βγάλει από την κρίση ή για να μας χώσει πιο βαθειά σε αυτή;

2η Απορία : Αυτοί οι της ευρώπης γιατί έχουν λυσσάξει τόσο πολύ να μας δώσουν την 6η δόση και το νέο μνημόνιο ενώ απ' ότι λένε είμαστε επιεικώς ανεπιθύμητοι, ανεύθυνοι και άλλα στερητικά;

1η Διαπίστωση : Όλο αυτό που έγινε μεταξύ Γιωργάκη και Αντωνάκη μέσα στο Σαββατοκύριακο, δεν σας θυμίζει πάρα πολύ πρώην τρελά ερωτευμένο ζευγάρι που είναι στα διαζύγια και μοιράζουν την επιμέλεια του παιδιού και το μοίρασμα της περιουσίας; Βρε μπας και εκεί στο αμέρικα που συγκατοικούσαν έπαιζε και τίποτα άλλο και τους βγήκε απωθημενιά τώρα στα γεράματα;

Αυτά τα ολίγα έχω για Δευτέρα πρωί και για να μην ξεχνιόμαστε σήμερα το βάδυ στις εννέα και στο press-block radio, ο λουστράκος έχει σεκλέτια και καψούρες. Για να σας δω από εκεί!!!
Και το καλύτερο για φινάλε!!! Την Τετάρτη στις εννέα το βράδυ στο press-block radio, πρώτος καλεσμένος του λουστράκου, δηλαδή ποδαρικό θα κάνει ο Mahler. Θα πέσει πολύ γέλιο για να μην πω κράξιμο!!! Θα γίνει κοινώς του Mahler το κάγκελο!!!

Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι, όλα κι αν τα δώσαμε!!!

2011-11-04T10:41:00.002+02:00

Αυτό ήταν πάμε παρακάτω με φαντάσματα παρελθόντος, με ανθρώπους που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν, δυστυχώς όχι ερήμην μας.

Απλά στο καταστατικό της ΕΕ δεν υπάρχει πρόβλεψη για έξοδο χώρας. Οπότε τι θέλει να μας πει ο ποιητής? Κάντε το δημοψήφισμα και κάντε την με ελαφριά πηδηματάκια!!!

Τα κουτά παιδιά, νομίζουν ότι έτσι απλά θα καθαρίσουν? Μα ακολουθεί η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία.

Αχ φίλη τα έλεγες αλλά ποιος σε άκουγε? Αληθινή σε όλα, ακόμα και στον χρόνο που θα γινόντουσαν.

Οι Κινέζοι ακούσατε, είπαν στους φίλους Ευρωπαίους λύστε την κρίση μόνοι σας. No money no honey dear!!!

Και τώρα ποιος? Ο Αντωνάκης? Μα συμφοιτητές με τον Γιωργάκη και συγκάτοικοι σαν φοιτητές. Δεν είμαι συνωμοσιολόγος αλλά βρε παιδιά ταυτόχρονα ο ένας Πρωθυπουργός και ο άλλος Αρχηγός Αντιπολίτευσης. Τυχαίο? Δεν νομίζω!!!

Η Αριστερά? Εδώ γελάμε. Ακόλουθοι και ανακόλουθοι. Γαντζωμένοι σε φαντάσματα του παρελθόντος, διαιρεμένοι και ας μην πω άλλα.

Δηλαδή? Το μέλλον τελειώνει εδώ? Όχι βέβαια, δεν θέλω απαισιοδοξίες.

Ξέρετε τι πιστεύω? Ότι ποτέ δεν πιστέψαμε στο τι αξίζουμε. Χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο λαός στην εξουσία, αλλά εννοώ ο λαός και όχι τα κοράκια και τα φαντάσματα του λαού.

Να βάλουμε μυαλό επιτέλους και να ψηφίσουμε όχι βάσει προσωπικών συμφερόντων, αλλά βάσει συμφερόντων της Πατρίδας. Λέξη που έχουμε βγάλει από το λεξιλόγιό μας. Να μου πεις εδώ γράφουμε greeklish τις λέξεις θα θυμόμαστε?

Επιτέλους να τιμωρήσουμε. Αυτούς που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Φτιάξανε νόμους για τα μέτρα τους. Καιρός να φτιαχτούν νόμοι και στα δικά μας τα μέτρα. Έλεγχος σε όλους ανεξαιρέτως που κυβέρνησαν από 74 και μετά. Είμαστε σε πόλεμο πλέον. Δεν ισχύει η ασυλία για κανέναν τους.

Και πολεμάμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Τον κακό μας εαυτό. Τις συνήθειές μας. Ελπίζω να μην επικρατήσει πάλι.

Οι μάγκες μέχρι χθες λεφτά δεν είχαν για την υγεία. 13,5 δις τα μοιράστηκαν όλοι τους. Ακούσατε κανένα από αριστερά μέχρι δεξιά να πει, όχι δεν τα θέλουμε, ο κόσμος πεινάει.

Βρε αϊ γαμηθείτε όλοι σας. Υποκριτές που θα έχετε τα μούτρα να μου ζητήσετε και την ψήφο μου την ιερή.

Αχ, σαν τον Τράγκα τράγκα μάνα μου ακούγομαι. Θεέ μου δείξε μου τον δρόμο. Αν είναι να σωθεί η Ιστορία μας, η Αξιοπρέπειά μας, η Πατρίδα μου και στην δραχμή γυρνάω και στην μπομπότα.

Αλλά αυτοί που μας έφεραν εδώ από το 74 και μετά να λογοδοτήσουν. Ακόμα κι απ’ τον τάφο τους. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα της Αλήθειας για όλους μας.

Και για να το τελειώσω εδώ με έχει κουράσει αυτή η εξάρτιση από την καρέκλα!!!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ...

2011-10-24T12:25:00.000+03:00

Σε μια χώρα που βουλιάζει, σε μια ζωή που δεν έχει καμιά αξία, σε έναν κόσμο που δεν πήρε το μάθημά του, ξέχασε εύκολα, παραδόθηκε σε πάθη και μικροπολιτικές ολιγοπωλίων, σε έναν τέτοιο προσπαθώ να μαζέψω κομμάτια, τα συντρίμμια, να τα ενώσω να ορθοποδήσω.

Όχι πάντα εύκολα, αλλά με ένα μεγάλο προβάδισμα. Το 2004 όταν η Ελλάδα ευημερούσε, εγώ βάραγα κανόνι. Πίστεψα ότι η ζωή τελείωνε. Τα έβλεπα όλα μαύρα, χωρίς μέλλον, χωρίς αύριο. Η ζωή με διέψευσε με την πιο τρανή της απόδειξη. Πανηγυρικά θα έλεγα.

Το ίδιο ζω και τώρα. Με μια μεγάλη διαφορά. Τώρα το ζούμε όλοι μαζί. Λοιπόν θα σας πω απλά χωρίς αναλύσεις, γιατί ούτε οικονομολόγος είμαι αλλά ούτε και πολιτικός αναλυτής. Κυρίες και κύριοι, όλα θα πάνε καλά. Πιστέψτε με και μην τα βλέπετε μαύρα. Μαύρο είναι το παρόν και έτσι θέλουν κάποιοι να βλέπουμε και το μέλλον μας. Αλλά η ζωή έχει άλλα σχέδια και ίσως μας βγουν και σε καλό.

Ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουν πολλά, να αλλάξουμε και εμείς. Χάσαμε τις πραγματικές αξίες της ζωής. Καιρός να τις ξαναβρούμε. Να βρούμε τον άνθρωπο ξανά. Να απλώσουμε το χέρι, να χαμογελάσουμε και να ντύσουμε το μέλλον με χρώματα ζωντανά, παστέλ, αγαπημένα.

Πιστέψτε κάποιον που το έχει ξαναζήσει το σενάριο και θα δείτε ότι η ζωή και το μέλλον θα διαψεύσει για άλλη μια φορά τους επικίνδυνους μπουρδολόγους των παραθύρων είτε τηλεοπτικών είτε εδρανικών, που προσπαθούν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους.

Νομίζω ότι έφτασε η ώρα και ο κόσμος, εσύ, εγώ ο διπλανός να αποκτήσει και αυτός κεκτημένα και διακαιώματα. Άλλωστε αν αφήσουμε στην άκρη μικροπολιτικές (που στο φινάλε ανήκουν στους γονείς μας), ε, είμαστε αριθμητικά περισσότεροι.

υγ ο λόγος που έχω εξαφανιστεί είναι γιατί κάθε βράδυ από τις εννέα και μετά το παλεύω να κάνω ραδιόφωνο. Αν θέλετε με βρίσκεται "Που πας καλέ μου λουστράκο"

4+4+4=48

2011-08-16T00:01:00.000+03:00

Περνάνε τα άτιμα τα καλοκαίρια γρήγορα, αλλά και τόσο γλυκά όταν τα έχεις ζήσει....

Κοπιάστε για ένα γλυκάκι, κερνάει το κατάστημα.

Τ' αφεντικό τρελάθηκε, γιορτάζει και το ρίχνει έξω!!!

ΛΟΥΣΤΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ....

2011-08-08T15:38:00.000+03:00

Είμαι ο Παύλος, κανονικά έπρεπε να γράψω ότι είμαι και καλά και είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι είμαι blogger για όσους δεν το ξέρουν τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια.

Θα μου πεις και τι σας κόφτει εσάς το πόσα χρόνια είμαι, αφού άντε βαριά βαριά να γράψω μια φορά τον μήνα. Σπουδαίο το κατόρθωμα. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Από προσωπική επιλογή γράφω ενυπόγραφα τα 4 από τα 5 χρόνια. Ο λόγος που το κάνω έχει να κάνει και λίγο με τον ναρκισσισμό μου αλλά κυρίως έχει να κάνει με το ότι δεν κρύβομαι από κανέναν και από τίποτα.

Από επιλογή δεν βάζω διαφημίσεις στο υπέροχο αυτό ιστολόγιο, παρά μόνο δουλειές φίλων. Προτάσεις μου είχε γίνει και από κάποια τράπεζα. Φάγανε πόρτα. Θα μου πεις εσένα βρήκε η τράπεζα; Χαρά στα κτυπήματα που έχεις. Έλα μου ντε, το ίδιο είπα και εγώ. Πάντως πόρτα έφαγαν, όπως είχα φάει και εγώ για ένα δάνειο.

Ο λόγος που τα γράφω αυτά είναι γιατί τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς ντόρος περί ανωνυμίας των μπλογκς. Δεν είμαι ειδικός να κρίνω, ούτε έχω και τις κατάλληλες γνώσεις. Αυτό όμως που με το φτωχό μου μυαλό καταλαβαίνω είναι ένα γενικότερο πλαίσιο καταστρατήγησης ελευθεριών του ατόμου έχει μπει σε εφαρμογή.

Ίσως σε κάποια θέματα θα έπρεπε να μπει ένα νομικό πλαίσιο. Ίσως πράγματα που για σειρά ετών δεν είχαν γίνει, γίνονται μαζεμένα μέσα σε μια μέρα και μας κακοφαίνεται. Ίσως τα περισσότερα δεν είναι και τα δικαιότερα, άλλωστε στοχευμένα πάλι στις πλάτες μας γίνονται. Ίσως, τι να πω.

Αυτό όμως που ξέρω, ίσως γιατί είναι μέσα στο DNA μας, είναι ότι δύο μέτρα και δύο σταθμά, δεν γίνεται. Δεν πάει άλλο. Θέλεις επώνυμο διαδίκτυο αγαπητή μου Κυβέρνηση; Μαζί σου, αλλά θα σε παρακαλούσα να μου δώσεις και τα επώνυμα όλων αυτών που εμπλέκονται στα σκάνδαλα των τελευταίων 30 ετών και ας έχουν παραγραφεί δεν με πειράζει. Έτσι για την Ιστορία βρε γαμώτο. Θέλεις να γράφω επώνυμα; Κανένα πρόβλημα, αλλά και αυτά τα παλληκάρια που με προσέχουν και με περιφρουρούν στις διαδηλώσεις, θα ήθελα να φοράνε αυτά τα γαμημένα ταμπελάκια με το Α.Μ και το ονοματάκι τους, έτσι για να ξέρω ποιόν να ευχαριστήσω και σε ποιόν να στείλω λουλούδια που με γλύτωσε από τους κακούς με τις κουκούλες που θέλαν να μου ανοίξουν το κεφάλι. Άσε που και κάποια είναι γαμισάμπλ μέσα στην στολή τους και ένα φετίχ με την στολή όσο και να το πεις κρυπτοβόσκει, οπότε ποιος είσαι εσύ που μου χαλάς την τύχη;

Ποτέ δεν φοβήθηκα να πω την γνώμη και να πάω ενάντια ακόμα και σε ιδεολογίες που ακολουθούσα και πάντα το έκανα με Όνομα και Επώνυμο! Έτσι θα εξακολουθήσω να κάνω αλλά θα συνεχίζω και να υποστηρίζω τις Ελευθερίες μου αλλά και των άλλων. Η κουκούλα δεν μου πάει, άσε που χαλάει και το μαλλί.

Και αφού είστε τόσο μάγκες εσείς οι 300 που νομοθετείτε ξεκινήστε το ξεσκαρτάρισμα από τα δικά σας μαγαζιά και μετά πιάστε και τα δικά μας. Τότε πρώτος εγώ θα είμαι με το μέρος σας και θα σας χειροκροτώ και θα σας υπσοτηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις. Μέχρι τότε όμως αγαπητοί μου θα είμαστε απέναντι, στα σοκάκια της Πλατείας.

Α!!!! και για να μην ξεχαστώ!!! Βρέθηκε ο τίτλος της εκπομπής!!!

ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΛΟΥΣΤΡΑΚΟ;

ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ …

2011-07-09T09:56:00.000+03:00

Διαβάζω, ακούω, βλέπω…

Κουράστηκα, φτώχεια, ανέχεια, γκρίνια, θυμός, οργή.

Που είναι η άνοιξη; Που πήγε το καλοκαίρι; Γιατί μας το πήραν μακριά; Σαν άνθρωπος είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος. Κάποιοι λένε ότι είμαι πολύ παραπάνω από όσο πρέπει. Γιατί ρε φίλε; Σου κλέβω το χαμόγελο ή σου φωτίζω την μιζέρια σου;
Δεν ήμασταν μίζεροι εμείς. Μίζερους μας ήθελαν και κοντεύουν να το καταφέρουν. Γερμανικό μοντέλο τρόπου ζωής. Μα πως; Με ποιόν τρόπο; Έχουν αυτοί τον ήλιο μας ή μήπως εμείς την συννεφιά τους;

Σε πείσμα των καιρών θα γελάω, θα χαίρομαι τον ήλιο και την θάλασσα, θα βρίσκομαι με αγαπημένους φίλους, θα κοροϊδεύω την κατήφεια, θα κλείνω πονηρά το μάτι στην μιζέρια, θα βγαίνω στις πλατείες.

Θέλω να βλέπω τις κόκκινες μπουκαμβίλιες στους τοίχους των σπιτιών στην Πλάκα, στα μπαλκόνια στις πολυκατοικίες των Εξαρχείων. Να μυρίζω τα γαρύφαλλα και την τσίκνα από της ψησταριές. Να βλέπω παραστάσεις του δρόμου, της αυλής, της γειτονιάς. Να ακούω κόσμο να τραγουδάει στις ταβέρνες, να κάνει καντάδα στον δρόμο.

Γυρνάω πίσω, μνήμες από ασπρόμαυρες ταινίες, μνήμες από παιδικά χρόνια με τον κόσμο να περνάει καλά με ντομάτα, τυρί κι ελιές. Τώρα μάθαμε στην ρόκα παρμεζάνα. Μόλις η μάνα μου κατάλαβε τι έτρωγε έβαλε τις φωνές. «Αυτό ούτε στις γίδες στο χωριό δεν το δίναμε και τώρα θα το φάμε εμείς;» και με μια κίνηση μεγαλοπρέπειας άδειασε το πιάτο στα σκουπίδια.
Όλοι τρέχουν στον δρόμο. Μα τόσο πολύ βιάζονται; Να πάνε που; Να κάνουν τι; Άγχος, άγχος, ρουτίνα. Μάθαμε να ζούμε για το αύριο και το τώρα, το ξεχάσαμε. Σε ένα αύριο που δεν λέει να έρθει. Μα πως θα πάμε στο αύριο αν δεν ζήσουμε το σήμερα, το τώρα;

Εννιά ώρες δουλειάς για τους τυχερούς και κανένα δίωρο στον δρόμο πήγαινε – έλα. Βάλε κι επτά ώρες ύπνο, σύνολο δεκαοκτώ. Αν είσαι τυχερός και τα βρίσκεις όλα έτοιμα σπίτι σου μένουν και έξη ώρες χαλάρωσης και διασκέδασης. Αν όχι, που είναι και το σύνηθες τότε με τι κουράγιο θα δεις τον άνθρωπό σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου; Και τα Σαββατοκύριακα, περνάνε τόσο γρήγορα γαμώτο. Ούτε να ξεκουραστείς δεν προλαβαίνεις.

Γι’ αυτό όπως λέει και ο Τσακνής, γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, αρπάζω το σήμερα, γελάω, ερωτεύομαι, κόβω βόλτες, πίνω τις ρακές μου, κλείνω το μάτι στην μιζέρια τους και δηλώνω αθεράπευτα αισιόδοξος για το τώρα. Ε, όχι που θα τους έκανα το χατήρι!

29/06

2011-06-29T12:55:00.003+03:00

Update : και ο αξιότιμος κος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αν θέλει να μου κάνει ένα δώρο, λόγω εορτής ... ας παραιτηθεί...

Η γιορτή σήμερα, αντί για τον πύργο θα γίνει στο Σύνταγμα....

Θα κερνάμε μάσκες αντί για παστάκια...

FUCK ... ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΛΑΘΟΣ ...

2011-06-06T17:44:00.002+03:00

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '70. Σκηνικό ένα σπίτι με 15 μέτρα τζαμαρίας πάνω στο Κιόσκι, στην Μυτιλήνη, 150 μέτρα από τις αποθήκες Στρατού, απέναντι από μια αλάνα τότε και την Λέσχη Στρατού.

Στην τζαμαρία καθισμένοι καμιά 20αριά πιτσιρικάδες από 9 έως 16 χρονών. Μέσα από την τζαμαρία εννιάχρονος dj παίζει μουσική. Flamenco κυρίως. Η παρέα όμως έξω θέλει ελληνικά. Τα flamenco τους πέφτουν βαριά. O dj στις προσταγές του κοινού του, ανατρέχει στην δισκοθήκη. Τραβάει έναν δίσκο, τον βάζει πάνω στο πικ απ, dual νομίζω, και δυναμώνει τα ηχεία.

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα, αρχίζει να τραγουδά ο Μπιθικώτσης. Ο πιτσιρικάς, σε δέκα λεπτά είχε κλείσει την μουσική, και βρίκσεται καθισμένος απέναντι από τον πατέρα του και κάποιον οικογενειακό φίλο και γείτονα. Ο φίλος ήταν Συνταγματάρχης, ο πατέρας κόκκινος έτοιμος να λιποθυμήσει και ο εννιάχρονος πιτσιρικάς έκπληκτος που τον μάλωναν. Οι φίλοι έξω από την τζαμαρία φώναζαν ότι ο μικρός ήταν αθώος. Άλλωστε σιγά μην μπορούσε να καταλάβει τι έλεγε το τραγούδι.

Ο πιτσιρικάς μεγάλωσε, πέρασε από διάφορα κόμματα, μικρά και μεγάλα ή αν προτιμάτε μεγάλα και αργότερα πιο μικρά. Τον δίσκο τον έχει ακόμα. Κατάφερε και τον κράτησε. Το πικ απ δεν υπάρχει πια. Ο δίσκος όμως παίζει πάλι, δυνατά, κάθε Κυριακάτικο απόγευμα, πριν την βόλτα στην πλατεία.

Ο εννιάχρονος είναι πλέον στα 48 του, ευτυχισμένος απ' ότι λένε, επιτυχημένος απ' ότι λένε, αγαπητός απ' ότι λένε. Βολεμένος για κάποιους, ανήσυχος για κάποιους άλλους. Συχνά φοβάται. Όχι την χρεωκοπία, αλλά την βία. Σε όλες τις μορφές της. Ακόμα και την λεκτική. Κατάλοιπα βλέπετε. Δύσκολα τα χρόνια τότε.

Μέσα του βράζει, θυμώνει, είναι έτοιμος να εκραγεί. Δεν μπορεί άλλο να τον κοροϊδεύουν έτσι κατάμουτρα. Δεν τον νοιάζει άν χάσει ότι με κόπο έχει αποκτήσει. Δεν τον φοβίζει το ψωμοτύρι στο τραπέζι ούτε το ότι μπορεί να μετακινείται πλέον με τις συγκοινωνίες και όχι από άποψη, αλλά επειδή δεν μπορεί να συντηρήσει το ακριβό του αυτοκίνητο.

Άλλωστε πριν κάποια χρόνια τα έχασε όλα και ξεκίνησε όχι από το μηδέν αλλά από το μείον. Όλα αυτά δεν του λένε τίποτα. Παιδιά δεν έχει για να νοιάζεται. Έχουν όμως οι φίλοι του. Έχει ακόμα η πλατεία μπροστά στο σπίτι του. Μπορεί να είναι παιδιά μεταναστών, να φωνάζουν σε άλλη γλώσσα, αλλά το γέλιο των παιδιών είναι το ίδιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Δεν έχει Πατρίδα, πάντα έλεγε όπου γης και Πατρίς. Έχει όμως μέσα του κάτι από τον Πλάτωνα. Τον διάβαζε μικρός όταν άκουγε τον Μπηθικώτση. Έχει μέσα του, κάπου εκεί βαθειά κρυμμένη, μια εικόνα, να παίζει τάβλι με τον Μάνο στο χωριό, δίπλα στην θάλασσα. Τον Κατράκη στον Χριστόφορο Κολόμβο του Καζαντζάκη. Την Μελίνα απέναντί του σαν Υπουργό Πολιτισμού και αυτός να μην μπορεί να πει λέξη, παρά μόνο να θέλει να σιγομουρμουρίσει το αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι. Έχει μέσα του το γαλάζιο του Αιγαίου στην Οία, το πορτοκαλί του ήλιου στον Μόλυβο, το μπλε του ουρανού και το άσπρο του Παρθενώνα. Έχει μέσα του κομματάκια που αν τα βάλεις μαζί θα κάνεις την Ελλάδα του. Την μάνα του.

Αυτή την μάνα που κάποιοι θέλουν να του την πουλήσουν στα παζάρια της Δύσης. Αυτοί που τα όνειρά τους έχουν αυτό το άρρωστο πράσινο χρώμα που έχει το δολάριο. Αυτό το πράσινο που είναι σαν να ξερνάς χολή. Αυτοί που δεν έχουν την μαγκιά να τον δουν στα μάτια. Να του πούνε γιατί;

Αυτός ο μεσήλικας πια, έψαξε βαθειά και ξέθαψε το εννιάχρονο αγόρι. Τώρα ξέρει τι θέλει να πει το τραγούδι. Τώρα ξέρει γιατί ενώνει την φωνή του μαζί με τον κόσμο. Ακόμα φοβάται την βία αλλά όχι τόσο πια όσο παλιά. Το μόνο που εύχεται είναι να μην ξανακάνει πια τα ίδια λάθη. Να μην πιστέψει κανέναν τους και όταν φτάσει στην κάλπη να γράψει πάνω στο ψηφοδέλτιο που θα του δώσουν την λέξη "ΕΛΛΑΔΑ".

ΥΓ Fuck ... Όχι!!! Πάλι λάθος ... Τίτλος

ΑΠ' ΟΛΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΡΙ...

2011-05-29T22:51:00.000+03:00

Κι απ' όλα έχει το πανέρι

κι αριστερά και δεξιά

Μα σα βουτάς με λάθος χέρι

Στο πράγμα φέρνεις μπερδεψιά

Λαϊκό άσμα του 1983, στίχοι, μουσικοί, εκτέλεση Φίλιππος Νικολάου!!! Αυτό λοιπόν το τραγουδάκι μου ήρθε στο μυαλό στην σημερινή μου βόλτα σήμερα στην Πλατεία των Αγανακτισμένων.

Τι θέλει να πει ο ποιητής. Τα πάντα είδαν τα μπιρμπιλωτά μου ματάκια. Κόσμο που φώναζε "ουστ!!!" "κλέφτες" και το καλύτερο " Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία ... η Χούντα δεν τελείωσε το ΄73". Παλάμες ανοικτές προς την βουλή και παραδόξως αρκετούς ηθοποιούς. Ονόματα δεν λέμε βασικά γιατί δεν θυμάμαι, αν εξαιρέσεις την Ράντου, με τον Βασίλη και την κόρη τους.

Ένα θα σας πω, πέτυχα πάνω σε ποδήλατο, το παλικαράκι που αγοράζω τυριά και άλλα εκλεκτά της Κρητικής γης, εννοείται και ρακί και δεν τον γνώρισα. Τον χαιρέτησα βέβαια, μόνο που δεν τον φίλησα, τώρα ένα τεκνό να πέφτει πάνω σου με το ποδήλατο και να σου χαμογελάει γιατί Αυτό σε ξέρει, ε, δεν είναι και λίγο. Μόλις έφυγε βέβαια ρώτησα την ομήγυρη για το ποιός ήταν, με κοίταξαν με απορία, μου είπαν την ατάκα ότι από Αλτσχάιμερ καλά πάω και μου είπαν ποιό ήταν το τεκνό. Ρόμπα σας λέω!!!

Πρέπει να είχε κοντά στις 50,000 κόσμο. Εντυπωσιακό δεν μπορώ να πω!!! Αλλά, εδώ μπαίνει το αλλά. Καλή η αγανάκτηση, αλλά περιμένω τον θυμό πλέον. Το ξέσπασμα και να μην εκτονωθεί η οργή με την "αγανάκτηση". Είμαι από φύση αισιόδοξος και κάτι μου λέει ότι δεν θα μείνουμε εκεί. Αν μη τι άλλο δεν γουστάρω να δικαιωθεί ο Πάγκαλος λέγοντας ότι είναι επανάσταση της τεχνολογίας χωρίς επιχειρήματα.

Ναι "φίλε μου μαζί τα φάγαμε". Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, αλλά μην ξεχνάς ότι είναι η αρχή. Θα τον βρούμε τον δρόμο μας και όσο για το ότι στην Αίγυπτο τι κέρδισαν, την κατοχή του στρατού όπως είπες, θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι αγαπητέ μου. Έχετε καμιά διαφορά με την Χούντα που πέρασε από την Ελλάδα; Που είναι οι ελευθερίες οέο; Εκτός κι εννοείς ελευθερία να μπορώ να αγοράσω το παπουτσάκι των 405 ευρώ, όταν θα βγούμε από την κρίση.

Τώρα που είπα παπουτσάκι, αλήθεια αγαπητέ Δήμαρχε αυτής της πόλης, γιατί σε όλη την Αθήνα κάνουν εργασίες τα συνεργεία εργάσιμες μέρες και ώρες ενώ τα πλακάκια στην Βουκουρεστίου τα αλλάζουν Κυριακή βράδυ;

Αλλά στο θέμα μας. Ετερόκλητο πλήθος. Αυτό όχι κατ' ανάγκη κακό. Μάλλον καλό θα το έλεγα. Βέβαια είχε και την Λουκά με τα κλασικά της, ότι είναι του αντίχριστου όλα αυτά και μας τιμωρεί ο Θεός και, και, και.....

Τους καλύτερους να παίζουν τάβλι κατάχαμα στον δρόμο. Καλά αυτούς τους ζήλεψα τρελά!!! Μάλλον καρντάσια χαλαρά πρέπει να είναι!!

Ερώτηση ηλιθίου, οι ξυλοπόδαροι τι δουλειά είχαν μες το πλήθος; Αγανακτισμένοι και αυτοί ή έχει η πλατεία περισσότερο κόσμο από εκεί που δίνουν παραστάσεις;

Αλλά ξεφύγαμε πάλι από το θέμα μας. Ναι απ' όλα έχει η πλατεία. Αυτό είναι το καλό. Ηγέτη δεν έχει και δεν είναι κατ' ανάγκη κακό. Το κακό είναι ότι και σήμερα που ξαναπήγα, δεν είδα όραμα. Αυτό όμως που με φοβίζει και το απεύχομαι είναι ότι την ώρα της κάλπης ο αγανακτισμένος θα ψηφίσει πάλι αυτόν που θα του υποσχεθεί τα περισσότερα.

Υγ Και για όσους δεν το ξέρουν, ευκαιρία να μάθουν το τραγουδάκι.

ΣΙΓΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ...

2011-05-25T17:33:00.001+03:00

Φτωχεύουμε, δεν φτωχεύουμε. Ευρώ και το σκ@τό μας παξιμάδι ή της μιας δραχμής τα γιασεμιά? Διλήμματα, διλήμματα, διλήμματα.

Δεν πάει άλλο. Ο κόσμος δεν μιλάει. Ο τσαμπουκαλεμένος Έλληνας, αραχτός στον καναπέ παρακολουθεί αμέτοχος τις εξελίξεις. Και εγώ, μαζί του είμαι στον καναπέ. Αλλά για πόσο ακόμα;

Οι Ισπανοί κάνουν ησυχία, μην μας ξυπνήσουν. Σήμερα στις 6 το απόγευμα στο Σύνταγμα. Χωρίς κομματικές ταμπέλες και πανό. Πάμε να διαμαρτυρηθούμε γιορτάζοντας. Αλήθεια θα είναι και οι φίλοι μας τα ΜΑΤ εκεί; Τους κάλεσε κανένας ή ακάλεστα θα έρθουν τα παληκάρια; Θα φέρουν και τα κοκτέιλ τους μαζί ή με άδεια χέρια θα είναι;

Θα μας ακούσει κανείς; Θα μας πάρει στα σοβαρά κανείς; Ή θα πουν πιάσαν οι ζέστες και οι επαναλήψεις στην τηλεόραση και βγήκαν να ξεσκάσουν;

Ένα ξέρω, ένα θέλω... Ότι είναι να γίνει να γίνει σήμερα. Δεν με νοιάζει να γυρίσω στην δραχμή. Στην αβεβαιότητα δεν θέλω να ζω. Ξέρω πολλοί θα πείτε μα το να γυρίσουμε στην δραχμή είναι χρεωκοπία. Μα και το να ζεις με δανεικά χρεωκοπία δεν είναι; Και για να λέμε και κάποιες αλήθειες χέστηκα αν θα παρασύρω και κάποιες τράπεζες μαζί μου στην κατηφόρα.

Βαρέθηκα να μαστιγώνομαι για να γλυτώνουν μερικοί. Και ο φίλος ο Άκης αθώος από το ΣΔΟΕ. Λες και δεν ξέρουμε τι γίνεται στις αγοραπωλησίες και σε ποια τιμή γίνονται τα συμβόλαια. Αλλά ποιος από όλους να μιλήσει; Αγοραστές, πωλητές, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι ή μεσίτες;

Αλήθεια που είναι εκείνοι οι καλλιτέχνες που μαζευόντουσαν στις πλατείες με συναυλίες διαμαρτυρίας; Για την Κύπρο, την Γιουγκοσλαβία για το κακό κι άδικο κάθε πλατεία είχε και ένα πρώτο όνομα να τραγουδάει. Για την Ελλάδα, κανένας σας ρε αλήτες;

Έχεις και τον Νιόνιο να θέλει να φτιάξει νέα Μακρόνησο. Φίλε Νιόνιο, κάτι σαν και σένα ξεφτίλισαν το Πολυτεχνείο. Κάτι σαν και σένα ξεφτίλισαν τις λέξεις άνθρωπος, αγωνιστής, ιστορία. Και που είσαι φέτος στα γενέθλιά σου κάλεσε την Τζούλια για πιο γκλαμουριά. Άσε που το Καλομοιράκι την έκανε.

Κι ύστερα μου λες δεν γράφω. Τέρμα από εδώ. Τώρα είναι η σειρά της πλατείας και του δρόμου να μιλήσουν, να γράψουν την Νέα Ελληνική Ιστορία.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ ...

2011-05-06T12:10:00.000+03:00

Και η ζωή συνεχίζεται με τα καλά της, τα κακά της, τα στραβά και τα ανάποδά της. Σήμερα όμως είναι Παρασκευή, συννεφιασμένη, αλλά με διάθεση τρελά ανεβασμένη!!!

Πολλά έγιναν την εβδομάδα που πέρασε. Ένα μόνο θα σας πω!!! Συντονιστείτε και σύντομα ξεκινάμε και στον αέρα. Τι εννοεί όμως ο ποιητής?

Λοιπόν δέχτηκα πρόταση - πρόσκληση για ραδιοφωνική εκπομπή, καθημερινή καθώς και μία καλή Σαββατιάτικη. Ετοιμαστείτε. Και όταν λέω ετοιμαστείτε, δεν εννοώ για να με ακούτε, που αυτό το θεωρώ δεδομένο, καλά είμαι και πολύ ψώνιο, αλλά να έρθετε καλεσμένοι.

Ένας απλός όρος που έβαλα για να κάνω την εκπομπή είναι το να έχω καλεσμένους. Και όχι όποιους - όποιους, αλλά εσάς. Τα ιντερνετικά φιλαράκια μου. Και αν είστε μακρυά, γιατί κάποιοι το ξέρω αυτό θα πούνε, εεεε, τεχνολογία guys, και εσείς στο αέρα παρέα μου.

Μόλις οριστικοποιηθούν ημερομηνία και ώρες, ετοιμαστείτε. Θα σας έρθουν προσκλήσεις και ξέρω ότι δεν θα μου το αρνηθείτε. Σωστά; Άλλωστε καιρός είναι να ακουστούν και οι φωνές μας!!!

Προς το παρόν σας φιλάω γλυκά και σας εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο.

υγ1 Δέχομαι προτάσεις για τον τίτλο της εκπομπής.
υγ2 Αφιερωμένο εξαιρετικά!!!!

Τ' ΑΣΤΕΡΙ ...

2011-05-05T12:43:00.000+03:00

ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ...

2011-04-27T19:00:00.003+03:00

Πάει, πέρασε κι αυτό. Πάσχα τέλος. Επόμενο καθισιό, χμμμ. Άστο καλύτερα πονάει. Από εχθές το σπίτι γέμισε πάλι κόσμο. Κατά το προσφιλές μας έθιμο, τέτοια εποχή, το έτερον ήμισυ την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για το χωριό, συνήθως παίρνει και το τέκνο μαζί και εγώ μένω πίσω να φυλάω τον πύργο! Όχι ότι με χαλάει ιδιαίτερα, αλλά να όταν θέλεις να δώσεις το φιλί της αγάπης, εεε, εκεί χωλαίνει λίγο το πράγμα.

Σε γενικές γραμμές, φέτος είχε Ρώσικη εκκλησία την Μ. Παρασκευή, με μια εξαιρετική χορωδία και ως συνήθως πολύ φαγητό. Αχ, πάρα πολύ φαγητό, σε σπίτια αγαπημένων φίλων, που ευτυχώς δεν με ξέχασαν και με γέμισαν με προσκλήσεις.

Από Κυριακή βράδυ, βέβαια η απόφαση ήταν σπίτι μέχρι την Τρίτη που επιστροφή και πάλι στην καθημερινότητα. Χωμένος σε ένα καναπέ, σαν μωρό στην κούνια του. Απόφαση που τηρήθηκε ούτε ως προς το σκέλος να μην πάω πουθενά, αλλά δεν τηρήθηκε ούτε και ως προς το σκέλος της ξεκούρασης. Είχα ξεχάσει βλέπετε τους Γιώργηδες, με πρώτον και καλύτερο τον πατέρα. Έτσι μια βόλτα στο χωριό έστω και για λίγες ώρες ήταν επιβεβλημένη.

Τελικά με αυτές τις αργίες, τι γίνεται ρε παιδιά. Θέλω τουλάχιστον άλλες δυο τρεις μέρες τουλάχιστον για ξεκούραση. Είναι και αυτός ο καιρός, που λες και το επίτηδες, να με σπρώχνει όλο και πιο βαθιά στο κρεββάτι για χουχούλιασμα.

Που θα πάει μπόρα είναι θα περάσει κι αυτό. Τόσα και τόσα έχουν περάσει. Αυτό θα μείνει; Η διάθεση ασανσέρ, πότε πάνω, πότε κάτω χωρίς να υπάρχει κάποιος χριστιανός να πατήσει το stop. Πάνω ή κάτω, δεν με πειράζει. Stop θέλω να είναι. Να πέσω στο πάτωμα, να πάρω την εμβρυακή μου στάση και να κλείσω τα μάτια. Να κοιμηθώ στο πάτωμα, που λέει και η Τάνια (πάντα βουρκώνω με αυτό το τραγούδι) και όταν το λέει και ξαπλώνει και εκείνη στην σκηνή. Άντε δεν ....

Νομίζω ότι σιγά σιγά κλείνει ένας ακόμα κύκλος στην ζωή μου. Νομίζω ότι η μεγάλη πόλη έχει αρχίζει και με κουράζει. Θέλω ένα σπίτι στην θάλασσα, μακρυά από την φασαρία. Με ένα μποστάνι μικρό και μια βάρκα δεμένη. Θέλω να να ξαναβρώ τον Παύλο, τον κάπου χαμένο στις φιλοδοξίες, στην καθημερινότητα, στην τριβή.

Αν τον βρω, θα βρω και όλους τους άλλους ή όσους δεν ξαναβρώ ίσως δεν ήταν της μοίρας μας γραφτό. Θέλω μουσική, πολύ μουσική, καθόλου ειδήσεις, καθόλου φασαρία.

Ίσως γερνάω και δεν θέλω να το παραδεχτώ. Ίσως η "μοναξιά" των εορτών. Ίσως πάλι ο καιρός ή τα φεγγάρια. Είναι τίποτα ανάδρομο εκεί πάνω; Ας μου πει κανείς....

ΤΟ ΦΙΛΙ...

2011-04-21T14:21:00.000+03:00

Τους τελευταίους μήνες το metro έχει μπει για τα καλά στην ζωή μου. Τουλάχιστον δυό φορές την μέρα. Βλέπω, ακούω, ακουμπάω χιλιάδες βλέμματα και σώματα καθημερινά. Σκυθρωπά, χαρούμενα, ερωτευμένα, προβληματισμένα, πονεμένα, νυσταγμένα.

Τι ιστορίες να κρύβουν από πίσω; Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δει από την κλειδαρότρυπα, να αφουγκραστεί, να μάθει την ιστορία που κρύβουν από πίσω. Κάποιες φορές το καταφέρνω να πιάσω κουβέντα μαζί τους. Κάποιες άλλες, τις περισσότερες αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη, να οργιάσει, να δώσει χρώμα και λόγο.

Στάση Χαλάνδρι. Αυτή γύρω στα 17, αυτός στα 22. Αυτή όμορφη δεν θα την έλεγες. Είχε όμως κάτι. Ίσως την αυθάδεια και την φρεσκάδα των 17 της χρόνων. Αυτός πάλι, να τον πιεις στο ποτήρι. Από αυτά τα πλάσματα, που πιπέρι στην γλώσσα μου, μέρες που είναι, θέλεις να τα βάλεις κάτω και να τα ξεκοκαλίσεις.

Ερωτευμένα, μέχρι εκεί που δεν πάει. Κάθονται διαγώνια απέναντί μου. Και αρχίζει το γλέντι. Αγκαλιές, φιλιά, περιπτύξεις. Τα παιδιά προσέφεραν απλόχερα τον έρωτά τους στο κοινό του metro. Αυτός αφοσιωμένος σε αυτή. Ψυχή και σώμα. Δοσμένος στους εναγκαλισμούς και στα φιλιά. Αυτή συμμετείχε, αλλά με μια μικρή διαφορά.

Η νεαρά κόρη αντί να εστιάζει στον νεαρό την πόθο της και τον έρωτά της, είχε το βλέμμα στραμμένο στους γύρω, με προκλητικές ματιές, λάγνες και αυτάρεσκες. Κοίταζε λέγοντας από την μια, κοιτάτε τι έχω εγώ δικό μου, κατά δικό μου, αλλά και από την άλλη σαν άλλη μια Λολίτα των καιρών κοίταζε κατάματα τους άντρες προκαλώντας τους. Άντρες κατά προτίμηση πάνω από τα 40 τους χρόνια, προκαλώντας τους αισθήματα αμηχανίας με τις λάγνες ματιές της.

Που και που σταμάταγαν τις περιπτύξεις για να πούνε κάτι ή να δούνε το κινητό τους (αλήθεια πέστε μου, έχεις τον έρωτά σου απέναντι και κοιτάζεις το κινητό;) ή να φτιάξουν λίγο τα μπουφάν που χάσανε την φόρμα τους από τις αγκαλιές. Και πάλι φτου κι απ' την αρχή.

Έλα όμως που ο πιτσιρικάς, μπορεί να είχε πέσει με τα μούτρα στο βάζο με το μέλι, αλλά χαζό μάλλον δεν θα τον έλεγες, πιάνει το βλέμμα της μικρής. Αυτή προσπαθεί να το μπαλώσει κλείνοντας του το στόμα με ένα παθιασμένο φιλί, αλλά ο μικρός, που, Τούρκος. Έξαλλος, με το βλέμμα να γυαλίζει επικίνδυνα. Δεν μιλάει. Απομακρύνεται λίγο από κοντά της, την κοιτάει έντονα στα μάτια, της δίνει ένα χαστούκι και πριν προλάβει κάποιος ή και αυτή η ίδια να αντιδράσει, έχει κατέβει. Η νεαρά συνέχισε, αλλά με βλέμμα θολό, λίγο δακρυσμένο, λίγο θυμωμένο, λίγο αμήχανο.

Σε δυό στάσεις μετά κατέβηκα κι εγώ. Πίσω στην πραγματικότητα του δρόμου, στις μέρες αργίας που έρχονται, στον προγραμματισμό του χάρτη διασκέδασης.

υγ Και μην ξεχνιόμαστε Καλή Ανάσταση να έχουμε παίδες.

Η ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

2011-04-17T14:02:00.000+03:00

Ο Νικόλας πήγε να βρει τον φίλο του τον Μανώλη.

Καλό του ταξίδι

ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

2011-04-14T19:21:00.001+03:00

Ταβερνάκι, κάπου στα Εξάρχεια, με αυλή, δέντρα, βαρέλια κρασί και καλούς μεζέδες. Ο καιρός ψιλοέφτιαξε, αν και λένε ότι θα ξαναχαλάσει, αλλά εντάξει δεκτό. Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς λίγο κρύο και ψιλόβροχο δεν λέει. Χαλάει η παράδοση.

Τι? Ποιο είναι? Σιγά μην σας πω. Άστε να έχουμε και εμείς ένα καταφύγιο όασης δίπλα στο σπίτι. Ένα ταβερνάκι που θυμίζει άλλες εποχές. Με τον τροβαδούρο του να παίζει στην κιθάρα το Paloma Bianca και στο καπάκι το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας.

Τετράδα πήγαμε. Η τρεις φίλοι από παλιά, από τα πολύ παλιά μας. Η τέταρτη φρέσκια σε μένα, αλλά πως γίνεται ρε παιδί μου να νομίζω ότι και αυτή μας συντρόφευε στις τρέλες μας? Αχ, το τι έχουν τραβήξει από μένα δεν λέγεται ούτε και περιγράφεται. Μάλλον και τα δύο γίνονται, αλλά ας μην θίξουμε οικογένειες και κλείσουμε σπίτια.

Με την Ν. όλα αυτά τα χρόνια δεν χαθήκαμε ποτέ. Πάντα εκεί, πάντα σταθερό ντουβάρι της ζωής μου. Ο βράχος που πάντα με σταμάταγε από την κατρακύλα. Εκεί να έχει τον ρόλο του κυματοθραύστη στους αέρηδες, στις φουρτούνες, στα στραπάτσα. Όσα χρόνια με θυμάμαι, την θυμάμαι στο πλάι, άλλοτε διακριτική παρουσία και άλλοτε ανεμοθύελλα. Πως το κατάφερνε δεν το ξέρω. Έχει κι άλλα καλά, πολλά καλά, αλλά εδώ λέω να βάλω τελεία. Μπορεί να αρχίσετε να την διεκδικείτε.

Ο έτερος Καππαδόκης ο Α., από τους ανθρώπους που μπορεί να κάνω και δυο χρόνια να τον δω. Πάντα μαθαίνω όμως νέα του και πάντα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Εδώ είναι που δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, χαχαχα.

Παρέα και η νέα φίλη, εκ Χιλής, αλλά γνώριμη από παλιά. Αυτό που σας έλεγα πριν. Κάποιους ανθρώπους είναι σαν να τους ξέρεις από πάντα. Σαν να έχεις περάσει ατέλειωτα καλοκαίρια σε μια παραλία και να λες τα εσώψυχά σου.

Ο λόγος της μάζωξης. Ε, πεθυμήσαμε ο ένας τον άλλον, αλλά και για να μιλήσουμε και για ένα νέο project του Α. Να ακούσει τις γνώμες, να δει πως το βλέπουμε ξέρετε πως γίνονται αυτά τα πράγματα. Αν δεν μιλήσεις στους φίλους, στην οικογένεια, που θα τα πεις.

Τώρα εγώ που ξέρετε εσείς, είμαι σοβαρός, μετρημένος, φιλοσοφημένος και πάνω από όλα ηπίων τόνων, όχι απλά δεν πέταξα την σκούφια μου, αλλά ανέλαβα και ενεργή δράση. Ε, είπαμε, μην ρωτάτε, λίγο μετά το Πάσχα θα σας τα πω όλα. Αφήστε με πρώτα να τα χωνέψω και μετά τα συζητάμε.

Αλλά, ξέρετε, ο λόγος που γράφω δεν είναι τα μελλοντικά μας σχέδια. Είναι αυτό το κάτι στο μάτι των φίλων που σε αγκαλιάζει, σε κάνει να αισθάνεσαι σημαντικός ξανά, σε ζεσταίνει αυτές τις μέρες τις απομόνωσης, σε κάνει να αισθάνεσαι πάλι άνθρωπος. Σε κάνει να αισθάνεσαι τυχερός γιατί ξέρεις πως ότι και να γίνει πάντα θα υπάρχει ένα σπιτάκι, κάπου σε ένα νησί που θα σε περιμένει. Σε κάνει να φουσκώνεις από χαρά και περηφάνια, σαν το παγώνι, γιατί δεν είσαι μόνος. Σε κάνει, βρε φίλε, να ονειρεύεσαι ξανά.

Υπάρχει νομίζω μια εκπομπή που λέγεται "οι παρέες γράφουν ιστορία", ή κάπως έτσι. Γιατί ένα μικρό πουλάκι μου λέει ότι η δική μας παρέα μόλις ξεκίνησε να γράφει την δικιά της;

υγ1 Αν με διαβάζεις αγαπητέ Α., κατάλαβες ότι την πρόταση σου, όχι απλά την αποδέχομαι, αλλά την έδεσα κιόλας και ήδη σχεδιάζω τα καλύτερα.

υγ2 αν υπάρχουν λάθη συγχωρέστε με, αλλά δεν πρόκειται να το ξαναδιαβάσω, γιατί παίζει και να μην το ανεβάσω έτσι και το κάνω.

ΣΚΟΡΠΙΑ...

2011-03-28T19:08:00.001+03:00

Περνάει ο καιρός, χωρίς αναρτήσεις και από εμένα, αλλά και από φίλους πολυγραφότατους. Περίεργα πράγματα, σαν τους καιρούς που ζούμε.

Ή δεν έχουμε να πούμε τίποτα, ή έχουμε τόσα πολλά, που μπροστά στην οθόνη κολλάμε, χαζεύουμε και τελικά δεν γράφουμε. Ίσως πάλι οι ζωές μας να αρχίζουν να αποκτούν νόημα μεγαλύτερο από τις ίντσες της οθόνης και από την πληθώρα των εικονικών μας φίλων.

Ακόμα εγώ δεν έχω αποφασίσει σε ποια κατηγορία θέλω να υπαχθώ. Ίσως και δεν θέλω να υπάγομαι πλέον πουθενά. Να μην ανήκω πουθενά, βρε αδερφέ. Ίσως μόνο σε κάποιους πολύ δικούς μου ανθρώπους, σε κάποια μου όνειρα, σε μένα.

Στην δουλειά, τον τελευταίο καιρό μας απασχόλησε ένα πολύ ενδιαφέρον project. Το Food and Leisure Guide. Βγήκε, όμορφη δουλειά, στημένο με μεράκι. το πως ήρθε κι έδεσε η συνεργασία είναι ιστορία για να λέμε και γελάμε τον χειμώνα. Πάντως Εύη μου, τα εύσημα αξίζουν στον team της The Smiling Hippo (καλά και εγώ σε αυτό το team ανήκω) αλλά και στον Πάνο. Αν μη τι άλλο καιρός ήταν να τον ξαναδιαβάσουμε. Μας είχε λείψει o άτιμος. Αλλά να μην ευλογάω τα γένια μου, ας το κάνουν οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ακόμα και αυτοί οι ανώνυμοι, ξέρεις εσύ, χιχιχιχι. Ας είναι καλοτάξιδο στον χώρο της ιντερνετικής σφαίρας.

Οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα, που δεν έχω καταλάβει ότι μπήκε η άνοιξη. Το συζητάω με φίλους και αυτοί μου λένε τα ίδια. Πότε πέρασε ο Μάρτης κανένας δεν το κατάλαβε. Μεταξύ μας κώλο μέσα δεν έχω βάλει όλον αυτό το καιρό. Μια η δουλειά, μια η άλλη δουλειά, μια μπιριμποβραδιές, μια φίλοι σπίτι μας, σπίτι τους, μια βόλτες εντός εκτός κι επί τα αυτά. Λίγο θέλει ο άνθρωπος να μην έχει όχι διάθεση να γράψει, αλλά και να ανοίξει τον υπολογιστή. Οι κακεντρεχείς βέβαια θα πούνε, χα για την φάρμα χρόνος υπάρχει! Μπα και αυτή πλέον φυτοζωεί. Με σπορές εβδομαδιαίες, έτσι για τον καφέ του Σαββατοκύριακου.
Άσε που πλέον 3 συνεχόμενες Κυριακές στην Βόσσου, με ενδεχόμενη τέταρτη, με βλέπω να πιάνω το πιάνο και το μικρόφωνο. Γιατί τον χορό τον έπιασα. Τι άλλο μου μένει; Άσε που στο τέλος θα νομίζουν ότι είμαι ο επίσημος αγαπημένος της Σοφίας.

Τώρα, μάλλον, σήμερα το βράδυ, πάω επίσημος καλεσμένος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στην πρεμιέρα του φίλου Μάνου. Εδώ θα βρείτε το πρόγραμμα της παράστασης "Πράξη Χωρίς λόγια". Εγώ με τα χεράκια μου βρε έφτιαξα το πρόγραμμα.

Ουφ! Και μετά μου λέτε γιατί δεν σας γράφω. Άντε σκόρπια σας τα είπα, αλλά από το να μην σας τα έλεγα καθόλου!!!

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ...UPDATE

2011-03-13T21:14:00.002+02:00

UPDATE : Με κούρασε να το ανεβάσω, αλλά νομίζω ότι άξιξε τον κόπο. Απολαύστε την Βόσσου στο summertime ...

Πάμε πίσω παλιά, κάπου στο 1982. Στα Εξάρχεια, στο Αχ Μαρία. Τι σας λέω τώρα.

Κάποιο νέο κορίτσι, έγκυο όπως έμαθα σήμερα στην κόρη της. Η Σοφία. Κάθεται διακριτικά, ντροπαλά στο πιάνο και τραγουδάει το summertime.

Τριάντα χρόνια μετά στο MONO TAPAS BAR, μεσημέρι Κυριακής, η ίδια Σοφία με ένα πιάνο μας χαρίζει την άνοιξη.

Με τραγούδια δικά της και όχι μόνο, από το φιλαράκι στην πίστα από φώσφορο. Με την ίδια ευκολία από την Μαρινέλα στον Ρέμο. Από τον Μπιθικώτση στην Γαλάνη.

Με ένα μαγαζί όρθιο να παραληρεί στο summertime, ένα μαγαζί που κάποια στιγμή κάποιος τσιγγάνος που πέρναγε απ΄έξω έπιασε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδά Βοσκόπουλο.

Είχα πάρα μα πάρα πολύ καιρό να νιώσω τόσο καλά ακούγοντας κάποιον να τραγουδά. Με ένα πιάνο και μια κιθάρα. Ντυμένη στα μαύρα πίσω από το λευκό της πιάνο. Να μας θυμίζει τη νιότη μας. Να μας θυμίζει γιατί αγαπάμε την Ελλάδα και γιατί είμαστε περήφανοι. Χωρίς φανφάρες και μπαλέτα.

Να ακούς το κλασικό, πως γίνεται μια τέτοια φωνή να θεωρείται τρίτης Εθνικής. Κόσμος να μπαίνει στο μαγαζί, περαστικοί από τον δρόμο, ακούγοντας την φωνή της. Μαγεμένοι.

Ένα σας λέω, τύφλα γύρισα σπίτι και το τι γράφω, χμμμμ, Θεός ξέρει. Σας εγκαταλείπω χωμένος στην μαγεία και την ζεστασιά της φωνής της. Μη με παρεξηγήσετε, δεν έχω ξεσουρώσει ακόμη.

Ένα σας λέω, ήδη έκλεισα τραπέζι για την άλλη Κυριακή και σας υπόσχομαι βίντεο δικό μου!!!

BECKETT 2011

2011-03-12T22:35:00.001+02:00

Τι τραβάμε και εμείς οι φτωχές οι Ρουμάνες για να συνδράμομε στις οικολογικές ανησυχίες αγαπημένων φίλων.

Δεν έχω κουράγια να σας διηγηθώ το τι έγινε μέχρι να ετοιμαστεί. Απλά πηγαίνετε να το δείτε!!!

Περιμένω σχόλια!!!

υγ. Όσο για το τι έγινε θα επανέλθω με ζουμερές λεπτομέρειες.
Καλό Σαββατόβραδο παίδες!

ΠΑΜΕ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ...

2011-03-03T19:00:00.005+02:00

Το ξέρω, όσο πάει γράφω και πιο σπάνια, πιο αργά. Βαριέμαι όμως. Σαν να με ποτίζουν κάτι στο νερό και σέρνομαι όλη την μέρα. Σαν να ψεκάζουν τον αέρα που αναπνέω. Βρε λες ο Χαρδαβέλας να έχει δίκιο ότι μας ψεκάζουν? Και το ωραίο είναι ότι όλο και πιο πολλοί φίλοι και γνωστοί αισθάνονται μια από τα ίδια. Μέχρι και η Ταμάρ, ένα πράγμα με τον καναπέ. Άντε στην καλύτερη να κάτσει σε μαξιλάρες.

Άκουσα προχθές ότι αποφασίστηκε η μείωση 20% της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων. Σιγά τα αυγά, αφού καταχρεωμένα είναι στις τράπεζες. Κάτι μας είπαν.
Αλλά ας αλλάξουμε λίγο ύφος και στυλάκι, απόκριες είναι βρε αδερφέ, ας το ρίξουμε και λίγο έξω. Θα ξεκινήσω όμως με ένα μεγάλο παράπονο. Εδώ και δέκα μέρες παρακαλάω το έτερον ήμισυ, καθώς και φίλους να ντυθούμε και να ανηφορίσουμε στα δρομάκια της Πλάκας το Σάββατο το βράδυ και με λένε γραφικό. Που πήγε η χαρά βρε παιδιά? Και καλά θα μου πείτε κρίση, που όρεξη για τέτοια, που λεφτά για ξόδεμα.

Εγώ θυμάμαι ότι και σε άλλες δύσκολες εποχές, μια ρόμπα της γιαγιάς και μια μαντίλα την είχαμε βρε αδερφέ να την βάλουμε. Και μην ακούσω κανένα να λέει ότι δεν έχει κάτι γελοίο μέσα στην ντουλάπα του. Να πάρουμε βόλτα τις ρούγες και τα σπίτια φίλων. Να γελάσουμε, να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε με τα φάλτσα μας μέσα στην μέση του δρόμου. Φαντασία χρειάζεται και αυτή ακόμα δεν έχει φορολογηθεί.

Είμαι 47 χρονών και δεν λέω να το βάλω κάτω. Έστω και μόνος μου κάτι θα βρω να φορέσω. Κάτι σε χρυσό, μπροκάρ ή ταφταδένιο. Μια κουρτίνα θα την ξεκρεμάσω και με παραμάνες και κορδέλες στολή θα την κάνω. Έστω και μόνος μου την βόλτα θα την κάνω. Έτσι μασκαράς από επιλογή δική μου και όχι μασκαράς από επιλογή άλλων. Και θα τραγουδήσω και θα χορέψω και θα πιω να μεθύσω. Και μην φανταστείτε, φλασκί στην κωλότσεπη θα έχω, με ρακί. Σιγά μην πληρώσω 10 ευρώ το παγάκι.

Ας φανταστούμε ότι είμαστε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, ήρωες και εμείς Ελληνικής ταινίας. Ασπρόμαυροι, μπατίρηδες, αλλά με όνειρα και κέφι για ζωή. Έστω ας το κάνουμε για ένα βράδυ και που ξέρεις μπορεί και να μας αρέσει και να αρχίσουμε να ονειρευόμαστε ξανά.

Και κάνω έκκληση από εδώ, όποιος φίλος blogger θέλει και γουστάρει να δηλώσει συμμετοχή. Βάζω τον πύργο, να μαζευτούμε και να ντυθούμε και μετά βουρ για γλέντι. Και μην ακούσω αντιρρήσεις. Σάββατο βράδυ και πάμε για βραδιά τρελού καρναβαλιού. Άει σιχτίρ πια. Πάμε να τους δείξουμε πως και χωρίς ευρώ στην τσέπη το κέφι δεν το χάνουμε!

υγ Τραγουδάκι λατρεμένο, παλιό πλακιώτικο και χιλιοτραγουδισμένο.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ...

2011-02-10T15:49:00.006+02:00

Είναι εδώ και αρκετές μέρες, που θέλω να γράψω κι όμως κάποιο αόρατο χέρι με σταματάει.

Θέλω να γράψω για τον κόσμο που βλέπω στο Μετρό. Τα σκοτεινά τους πρόσωπα, έτοιμα να εκραγούν στο παραμικρό. Τα πιτσιρίκια, με ακουστικά στα αυτιά και κατεβασμένα μάτια, που σαν να έχουν σηκώσει ένα αόρατο τείχος γύρω τους, μια ασπίδα προστασίας για το κακό που τα περιβάλλει. Τον καθαρό αέρα, έξω από το Μετρό, με την υποψία του δειλινού στον ορίζοντα και τα διαολεμένα κορναρίσματα των οδηγών, που όλοι βιάζονται να φτάσουν κάπου, αλλά μένουν ακινητοποιημένοι να βρίζουν την τύχη τους την κορδελιάστρα.

Θέλω να γράψω για τις απεργίες στα ΜΜΜ, στα φαρμακεία, στους γιατρούς, στους, στους, στους. Μα το μόνο που έχω είναι συμπαράσταση. Αυτά είναι τα μέσα τους για τον αγώνα τους. Δεν κρίνω αν είναι δίκαιος ή όχι. Από την μεριά τους είναι δίκαιος. Άρα το δίκιο τους θα το υποστηρίξουν όπως μπορούν.

Θέλω να μιλήσω για τους 300, τους λαθρομετανάστες. Μα εδώ έχουν κάνει λάθος το νούμερο. Δεν είναι 300, είμαστε πάνω από 9,000,000 λαθρομετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα. Προσέξατε; Κάποτε την πατρίδα την έγραφα με Π κεφαλαίο. Τώρα με π μικρό. Και όχι γιατί ντρέπομαι που γεννήθηκα Έλληνας ή που μένω ακόμα Ελλάδα, αλλά γιατί κάποιοι θέλουν να την μικρύνουν, να την τσεκουρώσουν. Την έχουν κάνει έρμαιο των δικών τους προσωπικών φιλοδοξιών.

Χαίρομαι για τους Αιγύπτιους που αποφάσισαν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Ένας από τους πιο ευγενικούς λαούς που έχω γνωρίσει ποτέ. Μακάρι να είχα τα κότσια να πήγαινα να μείνω και εγώ μαζί τους στην πλατεία Ελευθερίας. Για όσο χρειαστεί. Αφού δεν βγαίνουμε εδώ στους δρόμους, ας βγούμε στους δρόμους στο Κάιρο.
Θέλω να σχολιάσω για τον τρόπο διαμαρτυρίας των Ιταλών, με τα πανό στα μπαλκόνια τους και την λέξη παραιτήσου. Το σκέφτεστε να το κάνουμε και εδώ; Εγώ στο μπαλκόνι μου, όχι ένα αλλά τρία πανό θα βάλω. Ένα για να παραιτηθούν. Ένα για να μου δώσουν ένα ποσοστό από αυτά που φάγαμε μαζί. Και ένα τρίτο για να μου δώσουν πίσω την ζωή μου.

Να μιλήσω για τα συνδικάτα μας. Τους εργατοπατεράδες μας, που μέσα στα γραφεία τους και με εξασφαλισμένες παχουλές αποδοχές αποφασίζουν για 4ωρες στάσεις εργασίας. Μα έτσι κερδίζετε ο αγώνας; Με 4ωρα; Πριν πολλά, πολλά χρόνια στο εργοστάσιο που δούλευα κάναμε απεργία που κράτησε κοντά μήνα. Και εννοείται ότι η πλειοψηφία των αιτημάτων μας έγινε δεκτή. Τώρα με το 4ωρο, τι να χέσουν.

Θέλω να πω και για το κίνημα πολιτών ¨δεν πληρώνω¨. Αλλά τι να πω. Βρε φίλε αν είχα δεν θα πλήρωνα; Πάντα δεν πλήρωνα τα δικά μου μαζί με τα δικά σου ρε φίλε; Αλλά όταν είχα. Τώρα που δεν έχω δώσε πίστωση. Ακριβαίνουν τα πάντα, εκτός από τους μισθούς, που φτηναίνουν ένα πράγμα, σαν τις ζωές μας.

Θέλω να μιλήσω για πολλά, που βλέπω, διαβάζω και ακούω. Κι όμως κάποιο αόρατο χέρι με τραβάει μακριά από την οθόνη και με βγάζει στους δρόμους. Δειλά στην αρχή σαν παρατηρητή. Πιο θαρρετά αργότερα, με λίγους ακόμα δειλούς παρατηρητές σαν και μένα. Που θα βρούμε κι άλλες ομάδες δειλών παρατηρητών εκεί έξω. Που ο καθένας θα μας μεταφέρει όσα βλέπει κι ακούει. Και κάπου στο τέλος ένα μεγάλο ποτάμι από ομάδες δειλών παρατηρητών, που δεν θα τους νοιάζει πια τίποτα, γιατί δεν θα έχουνε και τίποτα άλλο να χάσουν, παρά μόνο την αξιοπρέπεια τους, που κάποιοι πήγαν να βάλουν και σε αυτή χέρι.

Το τραγουδάκι αφιερωμένο στα 300 "παληκάρια" της Πλατείας Συντάγματος.

ΜE ENA CAMPARI ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ...

2011-01-20T16:59:00.006+02:00

Σήμερα, με έφερε ο δρόμος για άλλη μια φορά στο στέκι του τελευταίου χρόνου. Εκεί ανάμεσα στα μάρμαρα, με ένα τσιγάρο να αργοσβήνει στα δάκτυλα και ένα μπουκαλάκι Campari στα δύο.

Η αντίθεση του λευκού, του κόκκινου και του καπνού, ταινία χολιγουντιανή, του ΄50. Το ντύσιμο επίσημο, σμόκιν για εμένα, μακριά μεταξωτή σμαραγδί τουαλέτα για εσένα. Σμαραγδί στο χρώμα των ματιών σου.

Άλλωστε και η παρέα δεν ήταν όποια κι όποια. Οι δυό μας, όπως πέρυσι τέτοια εποχή στην Θεσσαλονίκη. Τα πίναμε στην σουίτα, γελώντας δυνατά σαν να ήταν η τελευταία μας φορά. Ανέμελοι, χωρίς να μας νοιάζει που μας άκουγαν. Γελώντας με τα βλέμματα τους, που μετά τις 12 το βράδυ ερχόμουν στην σουίτα και παραγγέλναμε Campari, με όσο πιο πολύ φασαρία γινόταν. Που να φανταζόντουσαν ότι για μας η μέρα ξεκίναγε στις 12 το βράδυ.
Τότε άνοιγαν τα μάτια μας και οι καρδιές μας. Σαν να είχαμε ένα δικό μας βιολογικό ρολόι. Βραδινές ώρες ζούσαμε τα καλύτερα. Από συζητήσεις με ένα ποτήρι κατακόκκινο Campari και μια φέτα πορτοκάλι με τριμμένο πάγο έως το ατελείωτο τουρνουά μπιρίμπας, διανθισμένο με μεζεδάκια, κρασί και πολύ κουβέντα. Τα θέματά μας πολλά και ποικίλα. Άλλωστε και εμείς μέρος την ποικιλότητας αυτού του κόσμου είμαστε. Πόσο αριστοτεχνικά έδενε το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον ήταν κάτι που μόνο διάσιμοι ταχυδακτυλουργοί μπορούσαν να το κάνουν. Ταχυδακτυλουργοί, μάγοι κι εσύ.

Και στους δυό μας αρέσει η φασαρία, ο κόσμος και κυρίως να μην περνάμε απαρατήρητοι. Μας τρελαίνει αυτό και τους δυό μας. Ζούμε για αυτό και το απολαμβάνουμε. Όσο πιο δυνατά, πιο έντονα μπορούμε. Δεν μπορούσαν να ξέρουν, αλλά και δεν θέλαμε να ξέρουν. Μας άρεσε να ¨σκανδαλίζουμε¨ τον κόσμο, με την καλή πάντα έννοια. Είχε πλάκα, να βλέπουμε το πετάρισμα στα μάτια τους και το αμήχανο χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Ίσως γιατί κάπου στο βάθος ξέραμε ότι ίσως δεν υπάρξει αύριο.

Εμείς θα ξαναβρεθούμε σύντομα κοντά, να σκανδαλίσουμε λίγο και την άλλη ζωή, να μην την αφήνουμε να βαλτώνει με τα χερουβείμ της, καθισμένα γύρω από σμαραγδένια νερά. Να περπατήσουμε στα πράσινα λιβάδια των ουρανών, να πετάξουμε βότσαλα στις γαλάζιες λίμνες που σχηματίζουν τα σύννεφα την ώρα που πάει να ξημερώσει η νέα μέρα, να φιλοσοφίσουμε πίνοντας το νέκταρ των Θεών και να περιμένουμε την μέρα που θα ξαναγυρίσουμε για την καινούρια μας αποστολή.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ... ΣΑΝ ΧΘΕΣ

2011-01-11T11:38:00.006+02:00

Ιστορία παλιά, σαν παλιό κρασί, κόκκινο γλυκόπιοτο. Εκείνα τα χρόνια τα παλιά, που όλο και πιο πολύ στριφογυρνάνε στο μυαλό μου.

Το σπίτι απέναντι από τα Τσαμάκια. Στο Κιόσκι. Από το δωμάτιο να βλέπεις πεύκα, θάλασσα και στο βάθος την Μικρά Ασία. Η κυρά Λένη από πάνω να σκουπίζει και να μας φωνάζει για πρωινό.

Ζεστό ζυμωτό ψωμί, με φρέσκο βούτυρο και γλυκό του κουταλιού από πάνω. Εγώ ανάποδος από μικρός το ήθελα με αλάτι και πιπέρι. Όχι με γλυκό. Ίσως γιατί από μικρός ήθελα να γευτώ το αλάτι της ζωής, με το πιπέρι του, την σπιρτάδα που θα το νοστιμέψει.
Ανέμελα χρόνια, χαρούμενα, έβλεπα το μέλλον μόνο με φωτεινά χρώματα. Χαρούμενο, γελαστό, ευτυχισμένο. Με ανθρώπους που αγαπώ πάντα δίπλα μου, με το σπίτι ανοιχτό, έτσι το είχε η μάνα μου, έτσι το θέλω και εγώ. Να μπαίνει κόσμος και με πατάτες και αυγά και μια ντομάτα τριαντάφυλλο και να στήνεται το γλέντι. Με το τίποτα. Με τον φίλο.

Αναμονή για το Σαββατιάτικο πάρτι. Που θα το κάνουμε αυτό το Σάββατο; Στου Γιώργου, θα λείπουν οι δικοί του σε ένα κάλεσμα. Εγώ θα φέρω βερμούτ … εγώ το κονιάκ … εγώ ξηρούς καρπούς … εγώ θα βάλω την μάνα μου να μας φτιάξει μια πίτα … και εγώ θα φέρω το πικ απ, το φορητό με τα δισκάκια. Θα το κάψουμε πάλι.

15χρονα παιδιά ήμασταν μην φανταστείτε τρελές ηλικίες. Άντε μέχρι 18 οι μεγαλύτεροι. Αυτοί έπρεπε και να μας προσέχουν εμάς τους μικρότερους. Να μην πιούμε εμείς, παρά μόνο αναψυκτικά, άντε και με μια γουλιά κονιάκ μέσα για το καλό. Χορός, καρδιοχτύπια, τα πρώτα σκιρτήματα, και μετά μπουκάλα. Μαζεμένοι όλοι σε έναν μεγάλο κύκλο και με μια δόση ζαβολιάς γιατί όλοι ξέραμε ποιος γούσταρε ποια.

Τα χρόνια πέρασαν όχι και τόσο ανέμελα, όχι και τόσο χαρούμενα, όχι και τόσο ευτυχισμένα. Πάντα όμως το χαμόγελο ήταν εκεί καρφωμένο στο στόμα σαν τατουάζ ανεξίτηλο. Ίσως γιατί ήθελα να ξορκίζω και το κακό, ίσως γιατί ήθελα να το τρομάξω να το διώξω. Ίσως γιατί ποτέ δεν ήθελα ο άλλος να ξέρει τι περνάω. Είχε τα δικά του, γιατί να τον φορτώσω κι άλλο.
Τώρα σαν να κάνει η ιστορία κύκλους, όλο και περισσότερο μαζευόμαστε, μιλάμε, γελάμε, χορεύουμε. Όχι, μπουκάλα δεν παίζουμε πια, γιατί τα ταίρια μας τα έχουμε βρει εδώ και χρόνια, αλλά ξαναβρίσκουμε τον άνθρωπο. Τον φίλο, τον κολλητό. Ψάχνουμε βρίσκουμε και καινούργιους και όλο ο κύκλος και μεγαλώνει.
Τώρα δεν μιλάμε για το αύριο, αλλά για το σήμερα. Θυμόμαστε ιστορίες, πολλές από αυτές τις έχουμε ξαναπεί, αλλά ποιος νοιάζεται. Έφτιαξα κρεατόπιτα και αγκινάρες, Άννα φέρε κρασί, Ζωή εσύ φέρε ρακί από τον Θανάση, Κατερίνα εκείνα τα ωραία γλυκάκια θα μας φέρεις, Νατάσα φέρε τις ιστορίες σου και εσύ Χρήστο τις κασέτες από το Μοναστηράκι. Σήμερα θέλω να ακούσω Χριστιάνα. Γιάννη θα κάνεις διανομή μετά τις κυρίες σπίτια τους; Έλα Γιώργο είσαι Αθήνα; Τσακίσου το βράδυ έχουμε γλέντι στο σπίτι.

Ναι ο γείτονας μπορεί να γκρινιάζει, αλλά ποιος τον χέζει. Ξινός όπως πάντα είναι. Σκέψου τον ενοχλεί το σκυλί όταν περπατάει στο σπίτι. Θα βάλω καμιά μέρα κανένα 12ποντο και θα του κάνω τα νεύρα κρόσσια και όποτε έρχεται θα του λέω μα κύριε Νίκο μας, εδώ δεν έχουμε καμιά γυναίκα, ελάτε να δείτε. Χάλια τα νεύρα σας, να το προσέξετε. Του είπα κανά δυό φορές να έρθει αλλά μας έγραψε.

Βρε καλά θα πάει το 2011, όσο και να χτυπιούνται, όσο και να θέλουν να μας τρομοκρατήσουν, δεν θα περάσει. Έκαναν ένα μεγάλο λάθος με τις συμπεριφορές τους, έφεραν τον κόσμο ξανά μαζί. Τον έσμιξαν πάλι, δημιούργησαν παρέες, παρέες που ξαναγράφουν ιστορία, παρέες που ένα κλικ θέλουν κι από το τραπέζι να βγούνε στους δρόμους. Και το κλικ κοντοζυγώνει.

Υγ1 Καλή Χρονιά να έχουμε, με χαμόγελο και αισιοδοξία.
Υγ2 Αφορμή στάθηκε η ιστορία της φίλης που επέστρεψε δυναμικά!

4 YEARS!!!

2010-12-13T10:45:00.008+02:00

Τρίτη 13/12/2006. Πες το περιέργεια, πες στο ανασφάλεια γιατί το έτερον ήμισυ είχε κολλήσει με τον διάολο των ιστολογίων, έκανα το λάθος να φτιάξω και εγώ ένα.

ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ο τίτλος. Ανώνυμος στην αρχή, με την βούλα μετά. Από την στιγμή που αποφάσισα να εκτεθώ, ε, ας το κάνω με μεγαλοπρέπεια!!!

Κοπιάστε λοιπόν, γιατί πέρασαν 4 χρόνια από τότε και σήμερα το γιορτάζουμε.

Ξεκινάμε με ρακί, κατευθείαν από την παραγωγή. Πάρτε ποτήρια!!!
Ε, ξεροσφύρι δεν λέει!, Πάρτε και ένα μεζεδάκι!
Μα θα το γιορτάσουμε χωρίς γλυκά; Τι θα έλεγε και η μητέρα, κάλεσμα χωρίς το σαραγλί του, μισό κάλεσμα!!!
Άντε λοιπόν και εις άλλα με υγεία και τα καλύτερα έρχονται!!!

υγ Σιγά μην κωλώσουμε στην κρίση!!! Ενωμένοι, ποτέ νικημένοι!!! Άντε εβίβα το πρώτο!

ΜΕΓΑΛΕ, ΜΟΥ ΔΑΝΕΙΖΕΙΣ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΑΚΙ, PLEASE?

2010-12-07T16:25:00.006+02:00

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε?

Ο υπουργός μοντέλο, δεν θέλει λέει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, πίσω. Απλά τα θέλει με μακροχρόνιο δανεισμό. Και το καλύτερο; Δεν μας το πρότειναν οι Ugly, αλλά ήταν δικιά μας ιδέα!!! Βρε, που πάμε, που πάμε!!!

Δηλαδή αγόρι όμορφο για να καταλάβω, να πάρω πίσω δανεικό, κάτι που μου έχουν κλέψει;

Δεν μας φτάνει το ξεπούλημα στην ζωή μας, τώρα και στον πολιτισμό μας. Καλά κάνει και τους τα χώνει ο Σταμάτης, ποιος Σταμάτης; Ένας είναι ο Σταμάτης, ο Κραουνάκης. Να μας πληρώνουν δικαιώματα πνευματικά, για την κληρονομιά που τους δανείσαμε. Έχε χάρη που το παληκάρι όταν φουντώνει χάνει το δίκιο του, αλλά έχει απόλυτο δίκιο.
Ώρες, ώρες νομίζω ότι βρίσκομαι στην ζώνη του λυκόφωτος, σε ένα παράλληλο σύμπαν βρε αδερφέ.

Αλήθεια η Τζούλια πήρε άδεια από τον υπουργούκο για τα γυρίσματα στην Ολυμπία ή από μόνη της, με δική της πρωτοβουλία, βρε η Αστέρω πήγε; Άντε το καλοκαίρι και στην Επίδαυρο. Να δω Ιφιγένεια με δύο έργα live sex και τίποτα στον κόσμο.

Είχανε δεν είχανε με νευριάσανε πάλι. Ευτυχώς που η Μελίνα την έκανε νωρίς, γιατί σίγουρα αν είχε γλυτώσει τότε, το εγκεφαλικό θα το είχε στην κολότσεπη.

Μεγάλε, άκου, τα μάρμαρα, δεν είναι δικά σου. Κουμάντο στα δικά σου παιχνιδάκια. Ρε, αυτοί πάνε να με χαζέψουν τελείως.

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ...

2010-12-03T12:49:00.008+02:00

Τον τελευταίο καιρό ένα μεγάλο ουφ, ένα μεγαλύτερο αχ και ένα τεράστιο άντε γαμηθείτε όλοι σας, με βαραίνει.

Ένα ουφ, άντε πάλι κουτσά, στραβά τα βολέψαμε. Ας είναι καλά οι γονείς που μας έμαθαν πέντε πράγματα περί οικιακής οικονομίας.

Ένα αχ, για αυτά που μας ξημερώνει το αύριο. Παλιότερα κάναμε όνειρα, σχέδια, γελάγαμε. Το όνειρο διακόπτεται πλέον από το ξυπνητήρι στην καλύτερη και από τον θόρυβο του κομπρεσέρ στην χειρότερη. Τα σχέδια είναι ανάμνηση παλιά. Τι σχέδια να κάνεις, όταν δεν γελά μαζί σου πια μόνο ο Θεός αλλά και ο κάθε τυχάρπαστος που ξυπνά καυλωμένος και σκέφτεται πως θα μας γαμήσει όχι μόνο την μέρα, αλλά και την ζωή ολάκερη.
Γελάγαμε. Και τώρα γελάμε, αλλά με ένα γέλιο μάλλον ανάμνηση του παλιού, ξέγνοιαστου, ηχηρού μας γέλιου. Κάτι σαν φάντασμα γέλιου.

Κοροϊδία από παντού. Που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Από τους πολιτικάντηδες αυτής της χώρας, από τους τίμιους συνδικαλιστές μας, από την τίμια και ειλικρινή κουστωδία των τηλεαστέρων της δημοσιογραφίας, που κύριο μέλημά τους είναι η ενημέρωσή μας; Μεγάλη η λίστα.
Να συνεχίσω με εμένα, που ο καναπές με έχει βολέψει, αν και παλιός και δεν παίρνω τον κώλο μου να τους πάρω με τις πέτρες; Να συνεχίσω με φίλους σε μια ίδια παράξενη κατάσταση χειμερίας νάρκης που έχουν πέσει και αυτοί; Η φιλοσοφία του καναπέως, όπως λέει και μια φίλη.

Το άσχημο είναι ότι δεν υπάρχει όραμα ή μάλλον δεν υπάρχει αυτός που θα μας ξυπνήσει, που και τι δεν θα έδινα για να έβλεπα όχι 300 αλλά έστω έναν πολιτικό που να μην σκέφτεται ούτε την καρέκλα, ούτε τον θώκο, ούτε τα πολιτικά του κόστη, αλλά να έβλεπε την Ελλάδα.
Γιατί ρε φίλε να μπω σε θυσίες; Εσύ έκανες καλά την δουλειά σου και ζητάς από εμένα τις ευθύνες; Σε άλλη χώρα ήσουνα υπουργός και δεν ήξερες τι γινόταν, πριν στρώσεις την κολάρα σου στην πρωθυπουργική καρέκλα; Και αφού ρε φιλάρα είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κάτι σαν σε πόλεμο δηλαδή, τι κάνεις; Έπιασες κανέναν; Δήμευσες καμιά περιουσία; Έχωσες κανέναν μέσα; Μόνο κάτι τελειωμένους, τύπου Άκη, τους ξεφωνίζεις και τι; Έκοψε η μαγιονέζα τους από την σύγχυση και αγοράζουν κρυφά από μαυραγορίτες το μπρικ τους. Βρε α, να μου χαθείς και συ για να μην πω τίποτα άλλο.
Διαβάζω ότι σε αγγλικές σχολές διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά. Εδώ όχι μόνο δεν τα διδάσκουν, αλλά γαμάνε και την Ελληνική γλώσσα. Δεν σου λέω να διαβάζεις κείμενο από το πρωτότυπο, αλλά μια απλή καθαρεύουσα βρε ζώο. Που έχεις καταντήσει τα νέα παιδιά, να βλέπουν πρωτότυπο κείμενο του Παπαδιαμάντη και να νομίζουν ότι έχει γραφεί σε ξένη γλώσσα.

Αρνείστε την Ιστορία μας. Ρε, πούστη σαν τον Άδωνη ακούγομαι. Άντε και με εκπομπή στο Τηλεάστυ με βλέπω. Δεν έχετε ακούσει ποτέ σας να λένε ότι λαός χωρίς Ιστορία είναι λαός χωρίς μέλλον; Ή μήπως τελικά αυτό θέλετε; Να μην έχουμε μέλλον;
Και να μην πιάσω και στο στόμα μου και την αντιπολίτευση. Εκεί να δεις το μεγάλο μπάχαλο. Η Ντορούλα, μαλάκα, η Ντορούλα το παίζει σωτήρας. Πια η Ντορούλα. Ήμαρτον συχώρα με Θεέ μου. Να μην πω για την τιμημένη αριστερά, που σε τέτοιους καιρούς αντί να είναι ενωμένη, σαράντα πέντε Γιάννηδες και εξήντα Αλαβάνοι έχουν καταντήσει. Κουτσοί στραβοί με κόμμα. Βρε μπας και να κάνουμε και εμείς οι μπλόγκερς ένα κόμμα; Όλοι κάνουν και από ένα. Εμείς γιατί όχι; Άλλωστε αφού μαζί τα φάγαμε, ε, να μην έχουμε κι εμείς ένα κόμμα; Και να είναι ήρεμοι, δεν θα τους ξεχάσουμε, θα τους καλούμε στα τσιμπούσια μας.

Άντε μιας και πήρα φόρα, φόρα κατηφόρα, να πιάσω και τους εργατοπατέρες μας. Πάντα ήξερα το τι καθήκια ήταν. Τώρα το απόδειξαν περίτρανα. Έλα βρε να παίξουμε τις κουμπάρες, πήγες δεν πήγα, ήσουνα δεν ήμουνα. Αφού ήσουνα βρε μεγαλομαλάκα και το ήξερες ότι θα σε καρφώσουν, τι τις ήθελες τις δηλώσεις;
Και τελευταίοι οι αγαπημένοι μου. Οι αστέρες των 8. Δηλώνουν δημοσιογράφοι που μέλημα τους είναι να ενημερώνουν, να ξεσκεπάζουν σκάνδαλα, να στριμώχνουν με ερωτήσεις καλεσμένους και πολιτικούς. Μα γιατί γίνομαι κακούλης; Αφού τα παιδιά τα κάνουν όλα αυτά, όταν βέβαια δεν είναι καλεσμένοι σε γιότ, αεροπλάνα και βαπόρια. Τα κάνουν όταν έχει καθυστερήσει η δόση της επόμενης κρατικής διαφήμισης ή όταν το αντίπαλο 8, πάει καλύτερα σε νούμερα. Βρε ουστ, καλύτερο ρεπορτάζ κάνει η Πετρούλα, παρά όλοι εσείς μαζί.

Άντε να μου γαμηθείτε όλοι σας, που έχετε βαλθεί όλοι μαζί να με κάνετε ζόμπι των αποφάσεων σας. Κύριοι χθες ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της δουλείας. Προσέξτε γιατί πλησιάζει η μέρα, που με ή χωρίς αρχηγό, θα βγούμε στους δρόμους και όχι απλά θα σας πάρουμε με τις πέτρες αλλά θα σας γαμήσουμε κιόλας. Και ξέρετε τι απωθημένο βγάζει κάποιος που τον γαμάνε χωρίς την θέληση του τόσα χρόνια; Πιστέψτε με, δεν θέλετε να μάθετε.

Τα είπα και αμαρτία δεν έχω. Τουλάχιστον εγώ έχω ήσυχη συνείδηση. Τους έχω προειδοποιήσει.

16 ΧΡΟΝΙΑ ... 16 ΧΡΟΝΙΑ?

2010-11-26T00:01:00.006+02:00

16 χρόνια, 16 χρόνια…

Τι λες, ρε μεγάλε; Πέρασαν κιόλας 16 χρόνια; Σαν ψέματα μου φαίνεται ή μάλλον σαν ένα μεγάλο ταξίδι που ακόμα καλά κρατάει. Με τις φουρτούνες, τις μπουνάτσες, τα σκαμπανεβάσματα.

10 χρόνια, 10 χρόνια…

Πλάκα μου κάνεις; 10 χρόνια κάτω από την ίδια στέγη. Παρέα και με το παιδί. Θυμάσαι; Τα παράτησες όλα όταν σου είπα ένα Σάββατο, δεν έρχεσαι να δουλέψουμε παρέα στο χωριό και να μείνουμε και μαζί; Δεν απάντησες τότε, αλλά την Δευτέρα με πήρες στο τηλέφωνο και μου είπες, ξέρεις πριν από πέντε λεπτά παραιτήθηκα, το βράδυ είμαι στο χωριό.

Θυμάσαι το άγχος της μάνας μου; Τι θα πούνε βρε παιδί μου στο χωριό, να έχουμε τόσο μεγάλο σπίτι και εσύ να μένεις στο ενοίκιο και μάλιστα με άντρα παρέα; Θα λένε ότι έχουμε τσακωθεί. Θυμάσαι τι της απάντησα; Ε, να έρχεσαι με τον μπαμπά κάθε Κυριακή και να τρώμε όλοι μαζί παρέα στην βεράντα, να μας βλέπουν και να μην έχουν τι να πουν.

Θυμάσαι την ατάκα της μάνας σου, όταν πρωτοπήγαμε στο χωριό σου ένα Σαββατοκύριακο; Αφού μας έστρωσε στο διπλό κρεβάτι, μας τάισε, μας πότισε και όλα τα σχετικά, την ώρα που φεύγαμε είπε την ατάκα που ακόμα με κάνει να τρέχω, σε συμπαθώ γιατί αγαπάς τον γιό μου, όχι σαν την άλλη την άχρηστη του άλλου μου γιου!!!

Είναι τόσα αυτά που θέλω να γράψω, να πω, να φωνάξω. Αλήθεια θα έχει μονόπετρο φέτος; 16 χρόνια το περιμένω, πότε επιτέλους θα με αποκαταστήσεις; Θυμάσαι που όταν ξεκίνησε το θέμα γάμου και μας ρώταγαν; Τους κοιτάγαμε και γελάγαμε. Λες και θα άλλαζε κάτι.
Δεν θα μπω στην διαδικασία να γράψω πάλι για το πώς συνέβη το μοιραίο. Άλλωστε ακόμα και μετά από τόσο καιρό που το έγραψα, όλοι μου λένε ακόμα για την ατάκα, αυτό το τεκνό εγώ θα το πάρω.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να γράψω την καθημερινότητά μας. Άλλωστε δεν αφορά κανέναν ποιος από τους δυο μας έχει κάνει τους μεγαλύτερους συμβιβασμούς για να περπατήσει αυτή η σχέση. Για να μην πω ότι δεν με συμφέρει κιόλας.

Σε βλέπω, πάλι πήρες αυτό το πονηρό γελάκι, αυτό που τόσο μου αρέσει και τόσο πολύ θυμίζει τον Αλέκο, όταν κάνει διαολιές. Περάσαμε δύσκολα, κόσμος μπήκε και βγήκε από την ζωή μας, φίλους αγαπημένους χάσαμε, δουλειές τινάξαμε στον αέρα, αλλά εμείς εκεί. Σε πείσμα των κακών. Θυμάσαι, άραγε, τον και καλά φίλο αστρολόγο, που από το πρώτο εξάμηνο μας έλεγε, εσείς χρόνο δεν βγάλετε παρέα. Να τον χαίρονται στην εφημερίδα που γράφει.

Δεν ξέρω, είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, αλλά από την άλλη φοβάμαι να τα μοιραστώ. Ίσως γιατί βρίσκω πολύ φτωχές τις λέξεις ή να πω καλύτερα το λεξιλόγιό μου, για να περιγράψω κάτι τόσο μεγάλο. Ίσως πάλι, γιατί εμείς μιλάμε με τα μάτια, με ένα άγγιγμα, με ένα πεταχτό φιλί.

Γελάω όταν με ρωτάνε, είσαι μόνος; Αλλά πιο πολύ γελάω όταν λέω ότι έχω μία σχέση εδώ και 16 χρόνια, που κρατάει γερά. Γελάω με την έκφραση θαυμασμού ανάμικτης με απορία, που βλέπω στα πρόσωπά τους. Μάλλον είμαστε είδος προς εξαφάνιση.
Δεν μπορούν να φανταστούν, πως είναι να γυρνάς από την δουλειά και να υπάρχει φαγητό στο σπίτι. Να υπάρχει ένας άνθρωπος που με μια ματιά να ξέρει τι έχεις όρεξη να φας. Που με μια ματιά να ξέρει πια κουβέντα θα σε ανακουφίσει.

Το ξέρω δεν μιλάμε και πολύ μεταξύ μας. Ίσως γιατί και οι δυο μας είμαστε από εκείνη την πάστα των ανθρώπων, που δεν θέλουμε να φορτώνουμε τα προβλήματά μας σε άλλους. Δεν είναι τυχαίο που και οι δυο μας λατρέψαμε το δεν μιλάμε με τον Τερζή.
Πολλοί ρωτάνε πως είναι το σεξ μετά από τόσα χρόνια. Τι να απαντήσεις; Ότι σεξ είναι ακόμα και μια αγκαλιά τα κρύα βράδια του χειμώνα; Σεξ είναι να βάζεις κομπρέσες στο μουσκεμένο μέτωπο από τον ιδρώτα; Σεξ είναι να βλέπεις τον άνθρωπό σου να είναι εκεί, στα δύσκολα, στα εύκολα, στα πάντα;

Αγαπημένο σου καλαμπούρι είναι όταν σου είχε ανοίξει το κεφάλι και έτρεχε αίματα και εγώ έψαχνα κόκκινη πετσέτα για να μην αφήσω λεκέ. Σκέφτηκες πολύ ότι αυτός είναι δικός σου τρόπος σκέψης που έγινε δικός μου;

Με φοβίζει καμιά φορά το πόσο σου μοιάζω, αλλά ακόμα περισσότερο το πόσο μου μοιάζεις εσύ πλέον. Καμιά φορά νομίζω ότι έχω σχέση με εμένα. Τρομακτικό, δεν νομίζεις;
Λίγο μελό μου έχει βγει φέτος, ίσως γερνάω. Αλλά προτιμώ το μελό να μου βγει εδώ και το γέλιο να βγει σε σένα, ζωντανό, καθαρό, φωτεινό. Θέλω να είμαστε ανέμελοι, κι ας μην μας αφήνουν. Να αρχίσουμε ξανά τις μικρές αποδράσεις, ακόμα και μέσα στο σπίτι. Να αλλάξουμε και λίγο τα χρώματα στο σαλόνι. Τα θέλω ακόμα πιο φωτεινά, πιο εκτυφλωτικά. Θέλω να πετάξω όλα τα παλιά έπιπλα, να καθόμαστε πάλι στις μαξιλάρες, που έχει κάνει κατάληψη το παιδί, να μουδιάζει το πόδι μου και να με τραβάς γελώντας να σηκωθώ.

Θέλω, θέλω, θέλω αλλά πιο πολύ απ’ όλα θέλω και τα επόμενα 16, για να μην πω 116 να είμαστε μαζί. Εσύ, εγώ και η κουμπάρα, ξεδοντιασμένα γερόντια, να θυμόμαστε τα παλιά και η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά να θυμόμαστε. Βέβαια, φοβάμαι ότι σκόπιμα κάποιοι θα κάνουν τους κουφούς, κάποιοι θα κάνουν τον ανήξερο, κάποιοι θα λένε ότι έχουν πάθει αμνησία. Φαντάζομαι το πώς θα είμαστε και με πιάνουν τα γέλια. Σκέψου αν με λες τώρα παράξενο, τι έχεις να αντιμετωπίσεις.

Αλήθεια πες μου, πως περάσανε 16 χρόνια; Ή μήπως θα έπρεπε να πω, πως με ανέχτηκες 16 χρόνια;

Αλήθεια πες, μου, πως πας από αντοχές; Θα αντέξεις για άλλα τόσα κι ακόμα περισσότερα γιατί, εγώ αντέχω!!!

υγ μια βόλτα από εκεί θα σας δώσει μια άλλη εκδοχή της ιστορίας...

ΔΙΛΗΜΜΑ...

2010-11-09T13:38:00.006+02:00

Πρώτος γύρος εκλογών. Μεγάλος νικητής η αποχή, που μαζί με τα λευκά και τα άκυρα ξεπέρασε το 50άρι!!!

Γύρος δεύτερος knock out. Μεγάλο το δίλημμα. Ευτυχώς όχι για μένα. Εγώ ακόμα ψηφίζω στο χωριουδάκι μου. Όσο για εσάς, εδώ σας θέλω πέρδικες!
4 χρόνια τον βρίζατε και εδώ που τα λέμε δεν είχατε καθόλου άδικο. Κατάφερε ότι κανένας άλλος. Να παρουσιάζει το απόλυτο τίποτα σαν έργο. Βέβαια θέλει ταλέντο για να το κάνεις.

Ο άλλος τώρα; Αδοκίμαστος, ενδεχομένως καλός, ενδεχομένως χειρότερος από τον προηγούμενο. Ρίσκο, αλλά τις περισσότερες φορές αξίζει να τα παίρνουμε τα ρίσκα μας.

Στο χέρι σας είναι να το φάτε στην μάπα για άλλα 4 χρονάκια που πιστεύω ότι θα είναι και τα πιο δημιουργικά του, για τον ίδιο όχι για την πόλη. Στο χέρι σας και να ρισκάρετε.

Τι λέτε, θα το ξανακάνετε το λάθος; Το δίλημμα δικό σας!!!

Από εμένα καλή λευτεριά πατριώτες από τα σκουπίδια....

ΔΙΚΑΙΩΜΑ...

2010-11-05T12:08:00.017+02:00

Μπροστά σε μια οθόνη, ο blogger να κάνει ανακατεύθυνση και εγώ να θέλω να γράψω, να έχω τόσα πολλά να γράψω, αλλά όταν έρχεται η ώρα το απόλυτο κενό.

Δεν ξέρω τι φταίει. Κανονικά δεν πρέπει να έχω λόγο να είμαι έτσι. Η δουλειά πάει περίφημα. Η σχέση θέλω να πιστεύω ακόμα καλύτερα. Η υγεία, ταύρος. Τότε γιατί?

Είμαι σε μία μετέωρη κατάσταση σχεδόν τα τελευταία δύο χρόνια. Πριν από την δολοφονία του Αλέξανδρου. Σαν κάτι να μου βρομούσε, σαν κάτι να μην μου άρεσε. Ίσως γιατί έχω μια περίεργη ματιά να κοιτάζω τα πράγματα.

Έβλεπα εδώ και χρόνια, όχι τώρα που είναι καθημερινό φαινόμενο, ανθρώπους καλοντυμένους να ψάχνουν τα σκουπίδια, αργά, πολύ αργά το βράδυ. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Το έβλεπα, προσπαθούσα να το αγνοήσω, κάποιες φορές το κατάφερνα. Το καμπανάκι όμως χτύπαγε. Έλεγα θα έχουμε εξελίξεις, γεγονότα περίεργα θα συμβούν.

Πίστεψα και εγώ ότι τα λεφτά υπάρχουν. Ήθελα να το πιστέψω, παρότι το ήξερα. Που σκατά υπήρχαν; Δεν παράγουμε και τίποτα. Ήλιο, θάλασσα, τζατζίκι και σουβλάκι. Υπήρχαν όμως και εξακολουθούν να υπάρχουν σε συγκεκριμένες τσέπες. Σε τσέπες ανθρώπων που τουλάχιστον απ' ότι ξέρω δεν έχουν εργαστεί και ποτέ. Σε ανθρώπους των θα, θα, θα....

Πίστεψα ότι θα τιμωρηθούν. Ότι κάτι θα αλλάξει. Ότι αν και την τελευταία στιγμή κάτι θα γίνει. Ο απο μηχανής Θεός θα βάλει το χέρι του. Αλλά δεν εμφανίστηκε δυστυχώς. Μάταια τον περιμέναμε. Ίσως και αυτός βαρέθηκε. Ίσως η στάση του αυτή είχε σκοπό να μας ανοίξει τα μάτια.

Ακούω πολύ συχνά την Ρωμιοσύνη. Θεοδωράκης - Ρίτσος. Μου φαίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Ακόμα και από την εποχή της. Ακούω το Ρεμπέτικο. Ξαρχάκος - Γκάτσος και Μάνα μου Ελλάς. Για να γαληνέψω βάζω τον Μάνο να παίζει πιάνο στα 30 του Νυχτερινά.
Το 1988 μίλαγα με μεγαλοστέλεχος Γαλλικής εταιρίας εξοπλιστικών προγραμμάτων. Με ρώτησε αν είχα πάει Παρίσι και αν είχα πάει στο Λούβρο. Του απάντησα ότι Παρίσι είχα πάει πολλές φορές. Στο Λούβρο καμία. Παραξενεύτηκε πως και δεν είχα πάει να δω το άγαλμα της Απτέρου Νίκης. Και η αφοπλιστική μου απάντηση ήταν μα αυτός είναι ο λόγος που δεν πάω. Αν θα την δω ποτέ, θα την δω μόνο λουσμένη από το φως της Ελλάδας. Ο τύπος έβαλε τα γέλια και μου απάντησε μα εκεί είναι προφυλαγμένη, άλλωστε τι άλλο έχει να δείξει ο Ελληνικός Πολιτισμός. Μάρμαρα και ομοφυλόφιλους Και εγώ γελώντας του απάντησα, τότε καλέ μου γιατί προσπαθείτε να μας μιμηθείτε τόσα χρόνια μετά; Δύο μέρες μετά είχα πρόταση για δουλειά και με πολύ μεγάλο μισθό για τα δεδεμένα της εποχής. Σχεδόν τον 6μηνο μισθό του πατέρα μου εγώ θα τον είχα μηνιαίες αποδοχές. Κι όλα αυτά στα 25 μου.

Τότε στα 25 ήμουνα περήφανος που είχα γεννηθεί Έλληνας. Τώρα στα 47 μου είμαι ακόμα πιο υπερήφανος. Όχι δεν θα τους κάνω την χάρη να με αντιμετωπίζουν σαν τον παρακατιανό φτωχό συγγενή τους. Δεν θα τους κάνω την χάρη να γίνω το πειραματόζωό τους. "Αφού έπιασε με τους Έλληνες, θα πιάσει και σε όλο τον κόσμο". Είναι δικό τους και όχι δικό μου.

Δεν θα τους κάνω την χάρη μα είμαι αμέτοχος σε αυτές τις εκλογές. Άλλωστε ποτέ δεν μου άρεσε να είμαι. Η ψήφος δεν είναι υποχρέωση, είναι δικαίωμα. Και όσο κι αν φωνάζουν οι σειρήνες των ΜΜΕ, βλέπετε δεν είπα πουλημένων, ίσως γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποιοι που δεν είναι, την χαρά της αποχής από εμένα δεν θα την έχουν.

Όσο για το τι θα ψηφίσω; Μα είναι τόσα πολλά τα μικρά κόμματα, που δεν μπορεί, όλο και κάτι θα βρω. Κι αν δεν με καλύψει και κανένα, ε, υπάρχει και το άκυρο. Πάντως σαν αποχή εμένα δεν θα με μετρήσουν. Ελπίζω το μήνυμα να τους το δώσω. Κι αν δεν το πάρουν, ε, Σάββατο κοντογιορτή, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να βάλουν μυαλό.

Πολλά από τα κεκτημένα μου και από τα δικαιώματά μου, πάνε να καταπατήσουν. Αρκετά μέχρι εδώ. Εγώ να σας παρακολουθώ αμέτοχος με την φυτεμένη χαρά ότι σας τιμωρώ γιατί απέχω, ξεχάστε το. Αρκετά απείχα. Καιρός φίλοι μου καλοί πολιτικάντηδες να δείτε πόσα απίδια βάζει ο σάκος Τα δικαιώματά μου πίσω, γιατί σας πήρε και σας σήκωσε.

υγ Αφιερωμένο στους 300, με τους παρατρεχάμενους τους, αυτούς που το Πολυτεχνείο το ξεφτίλισαν, αυτούς που το Πολυτεχνείο το μετέτρεψαν σε χρέος δικό μας και κέρδος δικό τους το "τραγουδάκι" που ακολουθεί.

ΠΡΩΙΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

2010-10-16T13:25:00.010+03:00

Όταν παιδί μου περνάς όμορφα το βράδυ σου, η επόμενη μέρα σου φαίνεται αλλιώτικη, διαφορετική, όμορφη. Υπεύθυνη βραδιάς η αγαπημένη Fevis, ο "Mάνος", ο blueprintsoulis και η αφεντιά μου. Βέβαια, κάποιος Πόντιος έλειπε από την παρέα, αλλά επειδή του έχουμε μια αδυναμία του το συγχωρούμε για άλλη μια φορά!

Κάπου έξω, γλυκιά βραδιά, χαλαρό ποτό, τσιγάρο, φαγητό και πολύ μπλα, μπλα, μπλα. Άνθρωποι με διαφορετικούς δρόμους ο καθένας, αλλά με πολλά σταυροδρόμια κοινά από τα βάθη των αιώνων. Κοινοί γνωστοί, φίλοι, στέκια. Κάπου στην δεκαετία των 80'ς, μπορεί και να είχαμε βρεθεί και τότε κάποια στιγμή. Αλλά το τώρα είναι πιο γλυκό. Παίδες ευχαριστώ για την βραδιά.

Πρωινό Σαββάτου, με μια ηλιόλουστη μέρα, που απ' ότι λένε οι δυσοίωνοι μετεωρολόγοι μας θα εξελιχθεί σε βροχές και καταιγίδες. Δεν πειράζει και η βροχή καλοδεχούμενη, να ξεπλύνει την ασχήμια που πάνε να μας επιβάλλουν.
Καφεδάκι, το έτερον ήμισυ να παλεύει με το ντεκόρ της βεράντας και με τα κουβαδάκια του και τις γλαστρούλες του και εγώ πρωινό τσιγάρο και ζάπινγκ. Ξαφνικά μπροστά μου η Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Λατρεμένη ηθοποιός από τα παλιά. Από την εποχή του ελεύθερου θεάτρου. Τι χιούμορ αστείρευτο, τι αυτοσαρκασμός για να μην πω τι ταλεντάρα. Και κάπου εκεί το μυαλό και το μάτι χάθηκαν στις σκέψεις.

Για ηθοποιούς αγαπημένους και καθόλου καβαλημένους. Βλέπω τους νέους, διαβάζω ή βλέπω συνεντεύξεις τους. Ο χορός των αταλάντων, της σιλικόνης και του κοιλιακού. Γνωστοί για σκανδαλάκια, με ποιότητα ανύπαρκτη έως μηδενική. Τι έγινε ρε παιδιά. Χάθηκε το ταλέντο από την Ελλάδα; Βέβαια μην τους παίρνει όλους η μπάλα, υπάρχουν ευτυχώς και κάποιες εξαιρέσεις.

Είπαμε είναι Σάββατο, περάσαμε όμορφα χθες το βράδυ, ας πάμε να ανοίξουμε και κανένα βιβλίο, γιατί σε λίγο αρχίζει το μάθημα τουρκικής και ανάθεμα αν ξέρω τι μου γίνεται.

ΛΑΛΑ...

2010-10-08T13:42:00.002+03:00

Σήμερα το blog, ένεκα Παρασκευής έχει διάθεση για λαλα!!!!

Καλό Σ/Κ αγόρια και κορίτσια!!!

ΒΑΛΤΟ ΔΥΝΑΤΑ!!! ΔΗΜΗΤΡΑ - ΤΑΝΙΑ

ΦΙΛΕ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ... ΑΛΛΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΛΑ!!!

2010-10-04T11:10:00.013+03:00

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα... Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο κληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ... Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας!
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

ΥΓ Δεν είναι δικό μου κείμενο, είναι mail που έλαβα από τον blueprints, αλλά είναι σαν κάποιος να άκουσε τις αναμνήσεις μου και να τις έβαλε σε τάξη!!!

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

2010-10-01T13:38:00.008+03:00

Well, well πρώτη του μήνα σήμερα... Καλώς να μας μπει, αλλά ακόμα καλύτερα να μας βγει. Λένε θα είναι δύσκολος τούτος ο χειμώνας. Εγώ λέω παράξενος. Λίγο η οικονομία που πάει σκ@τ@, λίγο η διάθεση που μάλλον αστρολογικά έχει σελήνη στους ιχθύες και είναι σαν ασανσέρ, μια πάνω, μια κάτω, που σταματημό δεν έχει.

Που θα πάει θα την παλέψουμε. Έχουμε περάσει Κατοχή εμείς, όχι άλλο κεφάλαιο, έχουμε περάσει Χούντα εμείς. Και αυτό που με φοβίζει είναι ότι ο κόσμος την αναπολεί. Και όχι άτομα που δεν την έχουν ζήσει και τα ακούνε μέσα από διηγήσεις, Αλλά άνθρωποι που την περίοδο της χούντας ήταν αντικαθεστωτικοί.

Μα να μην υπάρχει μια μέση λύση. Πάντα να είμαστε σαν λαός στα άκρα; Βέβαια και ο πολιτισμός που δημιουργήσαμε σε αυτό βασιζόταν. Στο ότι είμαστε άνθρωποι των άκρων, τι έγινε ρε παίδες και έκοψε η μαγιονέζα ξαφνικά;

Βέβαια η ακραία αισιοδοξία που με διακατέχει μου σφυρίζει ότι, όχι δεν θα γίνει το θαύμα, αλλά κάποια στιγμή και μάλλον σύντομα θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Και ξανά προς την δόξα παιδιά. Άλλωστε και η ιστορία μας το δείχνει, ότι πρέπει πρώτα να κωλοκάτσουμε στον πάτο με τα σκ@τ@, και μετά να τα κάνουμε όλα λίμπα.
Πήρα αρκετά mail, αλλά και τηλέφωνα, από φίλους εδώ μέσα που μου έβαζαν χέρι για το ότι προανήγγειλα το κλείσιμο του blog. Λοιπόν να τα ξεκαθαρίσουμε. Είχα μία σκέψη. Επειδή θεωρώ ότι εδώ κάναμε τον κύκλο μας σαν μοναχικές υπάρξεις καιρός είναι να ανοίξουμε έναν νέο κύκλο ομαδικό. Είναι σαν το ανέκδοτο με τους καλόγερους που φωνάζει ο πρώτος ¨κάντε κύκλο βρε παιδιά¨.

Λοιπόν ετοιμάζεται blogάκι νέο και κάποιοι από εσάς θα πάρουν πρόσκληση συγγραφής. Με το ίδιο όνομα που έχετε ή και με άλλο, δική σας η απόφαση. Θα έχετε τον κωδικούλη σας και όποτε κάνετε κέφι θα γράφετε εκεί, θα κράζετε εκεί, θα ξεκατινιάζεστε εκεί, θα φλερτάρετε εκεί, θα βάζετε τις μουσικές σας και γενικά ότι σας κέφι. Θα είναι παρεϊστικο, ομαδικό και ελπίζω και επιτυχημένο.

Όσο για αυτό εδώ το ιστολόγιο, θα παραμείνει, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, απλά θα γράφω μόνο τα πολύ αναγκαία και κυρίως λέω να ανεβάζω μουσικές από εδώ.

ΣΙΓΑ, ΣΙΓΑ

2010-09-22T17:48:00.003+03:00

Και επειδή σιγά σιγά, κλείνουμε τετραετία εδώ μέσα, λέμε να την κάνουμε. Βέβαια ο τερματισμός έχει προσδιορισθεί για 13/12/2010. Μέχρι τότε θα σας έχω πει τα πως και τα γιατί.

Προς το παρόν τραγουδάκι χαρωπό για το μέσον της εβδομάδας!!!

10 ΑΓΑΠΕΣ Ή 10 ΑΓΑΠΩ...

2010-09-16T11:44:00.022+03:00

Φίλοι καλοί με κάλεσαν στο παιχνιδάκι τούτο. Η λατρεμένη Fevis και ο αγαπημένος sCaTterEdThoUghtS. Δεν μπορούσα λοιπόν να τους αρνηθώ και να τους χαλάσω χατήρι.

10 αγάπες ή 10 αγαπώ. Χωρίς σειρά και τάξη, πάμε λοιπόν :

1. Αγαπώ εσένα, που με ανέχεσαι εδώ και 16 χρόνια και μεταξύ μας δεν είμαι και ότι πιο εύκολο στον κόσμο τούτο. Αγαπώ και το παιδί μας, που μας περιμένει σκαρφαλωμένο στα κάγκελα κάθε φορά που γυρνάμε σπίτι.
2. Λατρεύω το βλέμμα που μου έριξε και το χαμόγελο που μου έσκασε πριν από πολλά πολλά χρόνια, ένα κοριτσάκι 3 μόλις ημερών. Η αδερφή μου. Σ' αγαπώ μικρή και το ξέρεις.

3. Την μουσική, όλων των ειδών και χωρίς σύνορα, αρκεί ο στίχος ή η μελωδία να γεμίζει την καρδιά μου.

4. Αγαπώ να τραβώ φωτογραφίες, φίλους, γνωστούς αλλά και ανυποψίαστα πρόσωπα, άγνωστα πορτρέτα της συλλογής μου.
5. Αγαπώ εμένα. Μου πήρε 47 χρόνια, αλλά στο τέλος το κατάφερα.

6. Που πας βρε καραμήτρο δίχως φίλους; Αγαπώ τους φίλους μου ή μάλλον λατρεύω τους φίλους μου. Μην τολμήσετε να κατηγορήσετε κανέναν τους, σας έσκισα. Μόνο εγώ έχω αυτό το δικαίωμα, εντάξει; Άλλωστε δικοί μου είναι, η οικογένειά μου.

7. Αγαπώ τον χορό, να στροβιλίζομαι, να λικνίζομαι, να σπάω την μέση ή να σηκώνω τα χέρια σαν προσευχή στον ουρανό. Παλιά χόρευα πολύ, στην πορεία το είχα κόψει, έλεγα τόπο στα νιάτα, τώρα λέω δεν γαμιέται αφού χορεύω καλύτερα από πολλούς, ας μάθουν τουλάχιστον και καμιά φιγούρα από τα παλιά.

8. Τον ήλιο, το φεγγάρι, την θάλασσα. Αν δε, συνδυάζονται και με ταβερνούλα δίπλα στο κύμα ακόμα καλύτερα. Ούζο, μεζεδάκι, παρέα, βουτιές. Κάτι σαν το φετεινό καλοκαίρι πίσω στην πατρίδα. Αγαπώ την Μυτιλήνη. Είναι η πατρίδα μου, ο τόπος που γεννήθηκα, που μεγάλωσα.
9. Το τσιγάρο, σε ώρες μοναξιάς ή και με παρέα ακόμα καλύτερα. Και όπως λέει και η Ζυράννα Ζατέλη «Το να ζούμε σαν άρρωστοι για να πεθάνουμε υγιείς δεν βλέπω να έχει και πολύ νόημα».
10. Αγαπώ το να κλείνω το μάτι στην ζωή και να χαμογελάω, όσες αναποδιές και τρικλοποδιές και να μου βάζει. Δεν γαμιέται, άλλωστε μια ζωή την έχουμε!
10 + 1 Δυό ανθρώπους, που τους χρωστάω πολλά αν όχι τα πάντα. Μας πήρε χρόνια να τα βρούμε, ακόμα καυγαδίζουμε αλλά όσους καυγάδες και να έχουμε η αγάπη μας είναι πάντα πιο δυνατή. Δεν τους το λέω συχνά ότι τους αγαπώ, μην πάρουν και αέρα, αλλά νομίζω το ξέρουν. Αγαπώ που τους έχω ακόμα και τους δυό, γερούς και δυνατούς.

Αυτά λοιπόν. Εγώ δεν είμαι κακό παιδί και δεν καλώ κόσμο. Όποιος θέλει και δεν το έχει παίξει ακόμα ευπρόσδεκτος. Ή μάλλον, χαχαχα, θα καλέσω μια φίλη, καινούρια, τώρα έκλεισε χρόνο η φιλία μας και είναι ένα από τα καλά που μου έφερε αυτή εδώ η παρέα. Ωραίους και καλούς φίλους. Λοιπόν τι λες mind, θα μας καταδεχθείς;

Και θα τελειώσω με ένα βιντεάκι και συνάμα τραγουδάκι αφιερωμένο, ξέρεις εσύ!!!

ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΤΟ ΛΕΣ ΠΟΣΤ?

2010-09-09T14:44:00.013+03:00

Πέμπτη σήμερα, φινάλε άλλης μιας εβδομάδας. Σχετικά δύσκολης, βλέπεται σε καιρούς που κόσμο απολύουν, εμένα, εκτός από μία δουλεία που έκανα (λέμε τώρα), έσκασε μύτη και δεύτερη, για να πω την αλήθεια 6 μήνες μου πήρε για να πω το ναι.

Άντε λέω, μία το πρωί, μία το απόγευμα, κουτσά στραβά θα τα βολέψω. Σαν να μην φτάνει αυτό σκάει μύτη και τρίτη. Βραδυνής απασχόλησης, ή μάλλον ντεμί βραδινής. Τι σκατά λέω, μόνο εγώ είμαι τόσο προσοντούχος που δεν θέλουν άλλον?

Βέβαια η τρίτη δουλειά, είναι μία που κάτω από άλλες συνθήκες θα σκότωνα για να την κάνω. Τώρα? Χμ, δύσκολο να απαντήσω. Ευτυχώς που έχω περιθώριο ένα μήνα για να πω ναι ή όχι. Θα το σκεφτώ, θα το σκεφτώ, θα το ξανασκεφτώ και τελικά ξέρω, ότι μου έρθει εκείνη τη στιγμή στο κεφάλι θα πω. Και επειδή είμαι και ένας άνθρωπος που δεν λέω εύκολα όχι, ε, μάλλον για ναι το κόβω.

Τέλος πάντων. Μετά από αρκετό καιρό ντεμί απραξίας, πήρε φωτιά ο κώλος μας και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Το πρωί μαθήτρια, το βράδυ τσούλα. Εντάξει, το κάναμε και παλιά και δεν πληρωνόμασταν. Τώρα ας πέφτουν τα φράγκα, να έχουμε πετρέλαιο για τον χειμώνα.

Ζέστη σήμερα για μπανάκι, αλλά χωρίς τουτού που σκατά να πας. Βλέπετε η όμορφη πανσέληνος, που να πάει και να μην ξανάρθει, έφερε ένα ωραιότατο τρακάρισμα, καθώς ο γείτονας αποφάσισε να παραβιάσει κόκκινο και να καρφωθεί στην δεξιά (γαμώ την δεξιά μου) ρόδα της μαουνίτσας μου.

Τι άλλο να δείτε έγινε, α, αποφάσισαν να απαγορεύσουν το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους. Λες και εκεί που έχουν πάει τα ποτά και οι καφέδες κάθε μέρα έξω ήμασταν και τα πίναμε και τα καπνίζαμε. Βρε, δεν βλέπετε τους Ρώσσους? Πιείτε, καπνίστε, βοηθείστε την οικονομία μας. Άσε που έτσι όπως πάνε τα πράγματα, τι μας έμεινε? Τσιγάρο, ατέλειωτο βαρειά η μοναξιά μου. Άει σιχτίρ, πέρα από πλάκα έχω τόσα νεύρα, που όχι αν με πιάσεις από την μύτη, αλλά και με την ιδέα ότι πας να μου την πιάσεις θα σκάσω.

Έχω το προνόμιο να έχω ζήσει στην δικτατορία. Βέβαια πιτσιρίκι τότε, αλλά πάντα μου έκανε εντύπωση ο βουβός θυμός που έβλεπα στα μάτια των γύρω μου. Το ίδιο βλέπω και τώρα. Και το κακό είναι ότι την δικτατορία πλέον την έχουμε επιλέξει εμείς και την έχουμε βαφτίσει δημοκρατία. Κάτι σαν τα κοτόπουλα, που τα βαφτίζουμε φασολάδα, σε περιόδους νηστείας.

Σε δυο μήνες έχουμε εκλογές, για να αναδείξουμε τον νέο άρχοντα του δήμου μας. Σκατά στην μούρη τους. Όχι, μην το πάρετε στραβά, δεν σημαίνει ότι επειδή τα έχω πάρει δεν θα πάω να ψηφίσω. Απλά, βαριέμαι τα χιλιάδες τηλέφωνα που θα πέσουν, πρώτον για να είμαι σε κάποιον συνδυασμό, ναι βρε μην γελάτε, χρόνια με κυνηγάνε, και δεύτερον που θα με θυμηθεί ο κάθε πικραμένος, τεταρτοπεμπτοξάδερφος της θειάς μου της Πιπίτσας για να ψηφίσω τον κουμπάρο, του συμπέθερου, του γαμπρού της, Αναστάση, που είναι καλό παιδί και τίμιο και να το βοηθήσουμε.

Το κακό του να ψηφίζεις ακόμα στο χωριό σου. Βέβαια από την άλλη ξέρεις πολύ καλά τι κουμάσι είναι ο καθένας τους, πολύ καλύτερα από τα μεγάλα χωριά, τις πρωτεύουσες. Όχι ότι εδώ παραδείγματος χάρη δεν ξέρουμε τι γίνεται. Βέβαια είναι απορίας άξιο, όσες φορές πάω στην Θεσσαλονίκη, όλοι βρίζουν τον Πανίκα. Μια καλή κουβέντα από κανέναν δεν άκουσα, κι όμως από την πρώτη Κυριακή. Πως γίνεται αυτό δεν ξέρω και δεν το κατάλαβα ποτέ. Το ίδιο και στας Αθήνας. Όλοι βρίζουν αυτή την ποντικομαμμή, τον δεντροφάγο τον Νικηταρά. Πως έρχεται πάλι πρώτος και πως θα ξαναβγεί Κύριος ξέρει.

Πάντως δεν τους κάνω την χάρη, ούτε λευκό, ούτε άκυρο, ούτε αποχή. Θα ψηφίσω. Θα τον βρω τον τρελλό του χωριού και μην σας πω ότι θα του μαζέψω και σταυρούς. Είδαμε με τους σοβαρούς και μορφωμένους τόσα χρόνια τι κερδίσαμε. Ας βγάλουμε και κανέναν πιο αλαφροΐσκιωτο μπας και δούμε χαΐρι σε αυτή την ζωή.

Πάλι για αλλού ξεκίνησα, κι αλλού το πληκτρολόγιο με πήγε. Δεν πειράζει όμως, χαλάλι.

υγ1 φωτογραφίες βαριέμαι να ανεβάσω σήμερις.
υγ2 άντε και καλό μας Σαββατοκύριακο παίδες.

ΧΜ ... ΚΙ' ΑΛΛΟ

2010-09-02T15:55:00.005+03:00

Το ξέρω, το ξέρω, μην βαράτε ... έχω χαθεί και σκοπεύω να παραμείνω λίγο ακόμα χαμένος.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις εικόνες, τις γεύσεις, τις αγκαλιές, που το έτερον ήμισυ περιέγραψε, θα βρίσκεται το φτωχό μου μυαλό.
Θα αγναντεύω το πέλαγος, το φεγγάρι και τον ήλιο. Θα σας κλείνω τσαχπίνικα το μάτι και όταν φορτώσω για τα καλά θα τα ξαναπούμε με νέα σχέδια για έναν χειμώνα που οι Κασσάνδρες τον θέλουν δύσκολο, αλλά εμείς δεν μασάμε. Με χαμόγελο θα τους τα χαλάσουμε τα σχέδια τελικά.

υγ και για τους φίλους καπνιστές, ο Πύργος επαναλειτουργεί. Πάρτε τα τσιγάρα σας, τα ποτά σας, τις μουσικές σας και κοπιάστε.

ΕΚΠΟΜΠΗ

2010-07-19T11:26:00.009+03:00

Το Σάββατο που πέρασε, βρέθηκα καλεσμένος και σε άλλη εκπομπή!!!
Η φίλη mindstripper, μου έδωσε μικρόφωνο!!!

Ακούστε εδώ την εκπομπή ή κατεβάστε την!!!

υγ έχει γέλιο!

update : Αν έχετε χάσει ημίαιμο λαμπραντόρ στην περιοχή του Βύρωνα, πηγαίνεται στη LILY...

ΓΛΥΚΑΚΙ;

2010-06-29T05:21:00.002+03:00