ΕΝΑ ΜΟΥΝΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΣΙΑ

Μήνυμα, έχεις μήνυμα, θα το ανοίξεις ρε;

Ακόμα να το ανοίξεις, τι περιμένεις;

Μήνυμα, έχεις μήνυμα, θα το ανοίξεις ρε;

Όλα αυτά σε επαγγελματικό ραντεβού, να μην ξέρω που να γαμωκρύψω το κινητό. Με τα πολλά το ανοίγω.

Κυριακή 22/02/2009 σε περιμένουμε στο μασκέ πάρτι που θα γίνει στο bar ..., 24 χρόνια μας έρχεσαι, μην λείψεις φέτος!!!
Η αλήθεια είναι ότι όσα χρόνια με θυμάμαι, πάντα περίμενα με προσμονή να μασκαρευτώ. Από Ζορρό, τρέμε κοντονομάρχη το έκανα πριν πολλά πολλά χρόνια, σε Φαραώ, σε ταυρομάχο, σε βασίλισσα νύχτα, σε άραβα τσαχπίνη και γαλανομάτη, σε γριά μπάμπω, σε Ιουστινιανό χωρίς την Θεοδώρα του, σε Βενετσιάνο αυλικό, σε καμπαρετζού, σε..., σε..., σε...., και εγώ δεν θυμάμαι πια.

Σβάρνα τα παίρναμε όλα. Είχαν δεν είχαν πάρτι, αλλά το καλύτερο ήταν στα σπίτια που πηγαίναμε γνωστών και φίλων, με το γνωστό παιχνιδάκι μάντεψε ποιος είμαι εγώ, έλα κυρά να σου πω την μοίρα σου και το ριζικό σου, και ότι βάζει ανθρώπου νους.
Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό, δεν προλαβαίνω να σας αφήνω σχόλια, αλλά τρέχω σε ράφτρες για την πρόβα της στολής. Σας διαβάζω στα πεταχτά, από το reader, ανάμεσα σε ραντεβού, που να μην χέσω με πάνε πίπα κώλο και έχω και να τρέξω να διαλέξω υφάσματα, φτερά και πούπουλα, μάσκες, γιατί τι να σου κάνει η μία, να παρακαλέσω φίλους ηθοποιούς να μου δανείσουν από τα βεστιάρια τους και πάει λέγοντας.

Βλέπετε δεν μπορώ να κυκλοφορώ με τα ίδια κάθε φορά. Άσε που κάποιοι κάνουν και πάρτι με θέμα, μην χέσω. Φέτος το θέμα μας είναι άσπρο μαύρο. Τι θέμα είναι αυτό κυρά μου; Να βάλω το γαμπριάτικο και να έρθω ή το νυφικό με μαύρη ζαρτιέρα;
Πες φέτος το θέμα μας είναι φαγητά. Να ντυθώ μεζεδάκι και να σου νοστιμίσω τον μπουφέ. Πες μας ότι φέτος το θέμα θα είναι τα 120 ενωμένα εργοστάσια να σου ντυθώ μπροκάρ καναπές, να αράξεις επί του καναπέως και να το φχαριστηθείς. Αλλά μην μου βάζεις μίνιμαλ θεματάκια. Μίνιμαλ πάνε να μου κάνουν την ζωή, όχι και τις Απόκριες, δεν θα το αντέξω. Θα αλλάξω χώρα. Θα πάω στην αλλοδαπή να είμαι μόνιμα καρνάβαλος.

Το καλύτερο μου όταν ντυνόμαστε σε ένα σπίτι. Το τι ακούγεται δεν λέγεται. Από το άσε κάτω την περούκα σε μένα πάει καλύτερα έως το Σούζι τρως. Και τρως και ψεύδεσαι. Συνήθως πάμε πάντα με καθυστέρηση και αυτό όχι για να κάνουμε εντύπωση, απλά όλοι δοκιμάζουμε όλων. Τι έτσι θα βγούμε;

Το πλάνο των ημερών έχει αύριο Τσικνοπέμπτη σε χωριό της Εύβοιας, με αμνοερίφιο Καρυστινό, μπορεί και μασκάρεμα της τελευταίας στιγμής με επιδρομή στα τοπικά κωλόμπαρα, να ακούσουμε λίγο Μαργαρίτη, τον Βάιο καλέ, σιγά μην ξέρουν τον Γιώργο και τα τελευταία σουξέ την Λαίδης από την Θυσία.
Παρασκευή λέμε τώρα αν έχει το κεφάλι συνέρθει και δεν φέρνει πολλές βόλτες επιστροφή. Μπορεί και όχι. Για το τριήμερο λέω να πάω στο μασκέ που κάνει το αγαπημένο μου στέκι, το Μουσικό Καφενείο. Εδώ δίπλα στην Μυτιλήνη. Θα δείξει. Άλλωστε και το έτερον ήμισυ θα πάει σε γονείς οπότε το πεδίον ελεύθερον.

Σίγουρα θα σας πω διάφορα και αν είστε και καλά παιδιά θα έχει και φωτογραφίες. Καλές απκριές να έχουμε και άντε μασκαρευτείτε σε πείσμα των καιρών. Άλλωστε λένε τις απόκριες πολλά κρυφά κι απωθημένα βγαίνουν στην επιφάνεια. Και που τα κρατάμε κρυφά τι βγαίνει?

υγ1 τα μοντέλα από παλαιότερες αποκριές, ποζάρουν αποκλειστικά για εσάς!!!

υγ2 Το τραγούδι από τα κυνηγημένα της Δόμνας Σαμίου. Ε, ρε μαλακία που μας βαράει!!!

ΕΠΟΧΕΣ ... ΕΜΜΟΝΕΣ

Μ' αγαπάς;
Άσε με να κοιμηθώ...
Αν θέλεις να κοιμηθείς πες το...
Να πω τι;
Μ' αγαπάς;
... Γέλια ...
Δεν το ξέρεις;
Το ξέρω.
Ε, τότε τι θέλεις;
Να το ακούω, πες το...

Εποχές που τα πάρτι χάλαγαν κόσμο, που ήμασταν ερωτευμένοι και όχι ερωτευμενάκια, που το βερμούτ, κύλαγε αργά στο λαρύγγι με ένα γλυκό βασανιστικό κάψιμο.

Εποχές που ο Sharif Dean χάλαγε κόσμο με το do you love me. Εποχές που ο κόσμος άγγιζε ο ένας τον άλλον, χορεύοντας blues, που φλέρταρε και δεν καθόταν μόνος σε έναν καναπέ, κουλουριασμένος και με το κοντρόλ στο χέρι.
Εποχές που τον έρωτα τον συναντούσαμε έξω και όχι πίσω από μία οθόνη υπολογιστή, κρυμμένοι στην ανωνυμία και στην ψεύτικη φωτογραφία την γεμάτη υποσχέσεις.

Εποχές που κρύβαμε ένα λουλούδι από τον κήπο στο βιβλίο που κάναμε δώρο, περιμένοντας μετά γεμάτοι αγωνία το νεύμα, το χαμόγελο, την κουβέντα την όλο υπονοούμενο.

Εποχές που βγάζαμε την γλώσσα αυθαδιάζοντας, στο κατεστημένο, στο βαριεστημένο, στο μίζερο.
Εποχές που είχαμε γιορτή κάθε μέρα, πάρτι κάθε Σάββατο, ρεφενέ, δεν είχαμε λεφτά, άλλος έβαζε το σπίτι, άλλος το ποτό, άλλος το ξηροκάρπιο, άλλος έφερνε την μουσική, συνήθως ένα πικ απ φορητό, μπαταρίας, με συλλογή από δισκάκια.

Εποχές που τα πάρτι στήνονταν στα σπίτια εναλλάξ, στις πλατείες, στις αυλές, με τα αστέρια και το φεγγάρι για φωτορυθμικά, με κεριά να τρεμοπαίζουν και με μία απίστευτη διάθεση για χορό, φλερτ, έρωτα.

Εποχές που οι γονείς κρυφοκοίταζαν από την μισάνοιχτη πόρτα, σαν τους δοσίλογους, λες και θα γινόταν στο σπίτι ρωμαϊκό όργιο. Μα δεν το είχαμε ανάγκη.
Εποχές που ο Βαλεντίνος, δεν ήταν γνωστός, που δεν χρειαζόταν μια μέρα για να προσφέρεις ή να δεχτείς.

υγ1 η γνωστή σε όλους Tamar, δέχτηκε να κάνει το μοντέλο για το συγκεκριμένο ποστ.

υγ2 αφιερωμένο σε όλους πρόλαβαν αυτές τις εποχές και δεν περιμένουν τις 14 του Φλεβάρη για να ακούσουν ή να πουν το σ' αγαπώ.

ΧΤΑΠΟΔΙ ΕΙΠΑΤΕ;

Λυσιάξατε πια με το χταποδάκι, ναι, το έφτιαξα, ναι ήταν καταπληκτικό, όχι δεν έμεινε ούτε βεντούζα, ούτε πλοκάμι, ούτε κουκούλα, αφάγωτη.

Άντε μιας και είναι Παρασκευή σήμερις, λέω να σας πω την συνταγή, να το φτιάξετε αύριο του Βαλεντίνου, λέμε, αν και εγώ με τέτοιο χταποδάκι πάντα Βαλεντίνου έχω.

Αφού σας το έχω πει, ο έρωτας περνάει από το στομάχι, γιατί δεν με ακούτε?

Λοιπόν, χρειαζόμαστε ένα χταπόδι, λίγους κόκκους μπαχάρι, τρία - τέσσερα φύλλα δάφνης, ένα κρεμμύδι ψιλομεγάλο, και ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί.

Αφού καθαρίσετε το χταποδάκι, δουλειά που σιχαίνομαι, αλλά την αναλαμβάνει πάντα το έτερον ήμισυ, το ξεπλένετε και το βάζετε σε μια κατσαρόλα, μόνο του χωρίς τίποτα. Μόλις αρχίσει να βράζει χαμηλώνετε την φωτιά και το αφήνετε να σιγοβράσει στο ζουμί που βγάζει, μέχρι να μαλακώσει.
Το καταλαβαίνετε ότι μαλάκωσε, αν το τρυπήσετε με ένα πιρούνι ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Το βράζετε χωρίς καθόλου νερό, βγάζει αυτό από μόνο του.

Όταν λοιπόν μαλακώσει το βγάζετε από την κατσαρόλα κι αν είστε μάγκες και έχει περισσέψει και λίγο ζουμί από το βράσιμο το κρατάτε. Εκεί στην πιατέλα λοιπόν που βάλατε το χταπόδι το κόβετε σε κομματάκια.

Στην κατσαρόλα βάζετε λίγο λάδι, ρίχνετε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο, το μπαχάρι και τα φύλλα δάφνης. Μόλις πάρει χρώμα το κρεμμύδι ρίχνετε και το χταποδάκι μέσα, του δίνετε δυο - τρεις βόλτες και ρίχνετε το κόκκινο κρασί. Μόλις πάρει βράση ρίχτε μέσα και το ζουμί αν σας περίσσεψε διαφορετικά λίγο νεράκι κι αφήστε το να σιγοβράσει μέχρι να δέσει το ζουμάκι.

Άντε βρε και καλή σας όρεξη και καλά βέλη από τον Βαλεντίνο / Βαλεντίνα σας!!!

υγ1 υπόσχομαι να το φτιάξω στην βεράντα του πύργου για τους νέους φίλους, ξέρουν αυτοί ποιοί είναι, μόλις φτιάξει ο καιρός.

υγ2 Ιδανικό συνοδευτικό ούζο Πιτσιλαδής!!!

ΚΕΦΙΑ...

Συννεφιές σήμερα, πάει να φέρει την μπόρα αλλά δεν το έχει καταφέρει ακόμα! Τίποτα όμως δεν πρόκειται να μου χαλάσει την διάθεση απόψε.

Από το πρωί που έχω σηκωθεί, έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο στην φάτσα μου χαραγμένο, λες και είμαι η προσωποποίηση του κλασικού χαζοχαρούμενου παιδιού, που θα πάει με τους γονείς του να του αγοράσουν εκείνο το κίτρινο ποδήλατο, που τόσο πολύ θέλει.
Ίσως να φταίει που υπάρχει μάζωξη δύο πολύ καλών φίλων σήμερα το βράδυ. Δύο φίλων που έχουμε καιρό να τα πούμε από κοντά. Να μην σας πω και ένα χρόνο.

Από το πρωί το φακιόλι στο κεφάλι, και στην κουζίνα μέσα. Θαλασσινοί μεζέδες θα υπάρχουν στο τραπέζι μας! Ετοιμάζω χταποδάκι κρασάτο, ευγενική χορηγία του φίλου από το χωριό, ψαρεμένο από τον ίδιο κάπου στον Ευβοϊκό. Οι κλασικές γαρίδες σαγανάκι, ψαράκι τηγανητό, ένα ριζότο με το ζουμί από το χταποδάκι, μπόλικο ούζο και καλή καρδιά.

Μπορεί να φταίει και το τραγουδάκι που άκουσα με το που άνοιξα τα μάτια μου. Είναι αυτό που και σεις ακούτε, που από το πρωί έβαλα τις κλακέτες στα πόδια και έχω ταράξει τον από κάτω ένοικο. Βέβαια αχώνευτος είναι, οπότε του χρειάζεται.

Ίσως φταίει που κάτι καλό πάει να γίνει στην δουλειά μου, αλλά να μην το σχολιάσω από τώρα. Είπαμε, μια δόση προκατάληψης την διαθέτει το μαγαζί.

Ακόμα και το conn-x που σήμερα έχει αποφασίσει να συνδέεται όποτε του κάνει κέφι, ακόμα και αυτό δεν μπορεί να μου χαλάσει την διάθεση.
Α, και να μην ξεχαστώ. Αύριο στην αίθουσα τέχνης, ΗΩΣ και στις 8 το βράδυ, τι δεν ξέρετε που είναι; Μα στην καρδιά της Αθήνας Χέυδεν 38, ξεκινάει η έκθεση ζωγραφικής της Αικατερίνης Κολιάκου που θα παρουσιάσει την τελευταία σειρά έργων της. Με θέματα ανθρωποκεντρικά, αντρικές και γυναικείες φιγούρες, άλλοτε χαρούμενες και άλλοτε κυνικές, με έντονα χρώματα και προσωπικό ύφος.

Η ΜΠΑΡΟΒΙΑ...

Αναμνήσεων συνέχεια ...
Πάμε πίσω, πολύ πίσω, μια εικοσαετία και βάλε. Λέτε να κινδυνεύω, που έχω τόσα συχνά flash back; Μπα, μάλλον όχι...

Στην ιστορία μας λοιπόν. Φίλος κολλητός της εποχής εκείνης, ξέρετε από εκείνους, που εσύ τους γουστάρεις, αυτοί γουστάρουν την φίλη σου την παιδική, τελικά τους κάθεται η Ρουμάνα από το διπλανό κωλόμπαρο και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι.

Ο φίλος λοιπόν που για την ιστορία θα τον πούμε Βαγγέλη αποφασίζει να ανοίξει bar προδιαγραφών, δηλαδή με πιο σικάτη bar woman από τα υπόλοιπα της μικρής επαρχιακής πόλης και ψάχνει κάποιον για μουσική. Το budget περιορισμένο, βλέπετε η σικάτη είχε υψηλό κασέ για την εποχή. Την έφερνε από την Χαλκίδα!!!

Παύλο, sos, το και το συμβαίνει, τι κάνω ρε μαλάκα? Έλα ρε κολλητέ, σκέψου κάτι. Έλα θα μου γράψεις καμιά κασέτα; Και για τους νεότερους αναγνώστες τα cd δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα. Τι να κάνω φιλότιμο παιδί γαρ, υπήρχε και το ψιλογουστάρισμα, έκανα πέτρα την καρδιά και το σκατό φιλότιμο και λέω με ύφος δέκα καρδιναλίων και βάλε : μην σκας βρε Βαγγελάκη, τι φίλοι είμαστε, σήμερα εσύ, αύριο εγώ. Θα παίζω εγώ μουσική τα Παρασκευοσάββατα. Σε κάλυψα;

- Έλα ρε φίλε θα το κάνεις εσύ για μένα; Πως θα στο ανταποδώσω;
- Κάτι θα βρούμε μην ανησυχείς (δεν θα σε πετύχω κανένα βράδυ μεθυσμένο, θα τα πούμε)

Κάπως έτσι λοιπόν κλείστηκε η συμφωνία. Κάπως έτσι ξεκίνησα και γω να δουλεύω σαν dj σε bar.
Οι απαιτήσεις μου μικρές, τα ποτά μου, η μεταφορά μου προς και από το bar, να ξεκινάω το πρόγραμμα στις 12:30 ακριβώς, να μην με ενοχλεί κανείς για την μουσική που βάζω και το κυριότερο όχι παραγγελιές. Ξέρετε πως είναι στα χωριά, δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ' ανέβει στο κρεββάτι. Και μεις είπαμε ποιότητα.

Ένα βράδυ λοιπόν, με πολύ άσχημη ψυχολογική διάθεση, για την ιστορία, ένας φίλος είχε βρεθεί σφαγμένος αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, πιστός στο καθήκον πάω να εξασκήσω τα καθήκοντά μου στο bar.

Μπαίνω στο bar, κάθομαι κονσόλα, όλος ο κόσμος χαλαρός, να ψιλοχορεύει με την κονσέρβα, περίμεναν τον μεγάλο και τρανό εμένα να κάνω πρόγραμμα. Για την ιστορία ξεκίναγα με μπιτάκια εποχής και συνέχιζα με ελληνικό ρεπερτόριο, που όσο πέρναγε η ώρα γινόταν και πιο λαϊκό, πάντα όμως με ποιότητα, ξέρετε εσείς.

Η βραδιά όμως δύσκολη, τα κέφια χάλια, και τα 3 σφηνάκια βότκα που χτύπησα μέχρι να τακτοποιήσω τους δίσκους, ναι βρε κουτά με δίσκους παίζαμε τότε μουσική, δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο.

Πρώτη επιλογή το adagio του Albinoni, δεύτερη Χατζιδάκις και ο ταχυδρόμος πέθανε. Να μην σας πω για την τρίτη. Η χαρά του επιτάφιου το πρόγραμμα.

Ο Βαγγέλης σε μία γωνιά, να τον κόβει κρύος ιδρώτας και να σκέφτεται τις επιταγές που τρέχουν. Να μην τολμάει όμως και να μιλήσει, γιατί η συμφωνία, συμφωνία. Παραδόξως αντί να φύγει ο κόσμος και να πενθεί κι ο Βαγγελάκης, που εδώ που τα λέμε, δεν πλήρωνε που δεν πλήρωνε, δεν μου καθόταν κιόλας, ε, μην είχε κι απαιτήσεις, εκεί στις θέσεις τους, και οι παραγγελίες στα ύψη. Τους πέθανα κι αυτούς μάλλον ή προσπαθούσαν να πνίξουν τον πόνο τους στο ποτό.
Στην κονσόλα μπροστά κάθεται τεκνάκι εποχής, από αυτά που λέγαμε ασπροκαλτσάδες. Ξέρετε αυτά με το τζινάκι, το πουκαμισάκι το λευκό το σιδερωμένο, το μαύρο σκαρπίνι και την λευκή καλτσούλα από κάτω. Το τεκνάκι γουστάρει τρελά, κερνάει απανωτά σφηνάκια και ποτά, προσπαθεί να πιάσει κουβέντα, εκθειάζει τις μουσικές μου επιλογές και γενικά κάνει ότι μπορεί για να πιάσει ψαριά. Άλλα χρόνια τότε, πιο αγνά.

Να πω την αμαρτία μου κολακεύτηκα, 20-22, δεν θα ήταν παραπάνω. Έλα όμως που το γούσταρε η σικάτη η bar woman, που δεν θυμάμαι και πως την λέγαν, Έλενα θαρρώ, και σε κάθε γύρο με ποτά που έφερνε ο τεκνός, τόσο αυτή γινόταν σκύλα. Ξέχναγε το υφάκι το βαρύ και το στυλάκι της κυρίας και της έβγαινε από μέσα κάτι σε πιο hard για να μην πω σε πιο wild.

Κατά τις 5, που γλυκοχάραζε, και μετά κι από και γω δεν ξέρω πόσα ποτά και σφηνάκια, άλλες αντοχές τότε, έρχεται κουνάμενη και με ναζιάρικο ύφος μου δίνει κασέτα, παρακαλώντας με γλυκά να παίξω το πρώτο τραγούδι. Οι αντοχές πεσμένες, λέω κι ένα άντε δε γαμιέται, τουλάχιστον δεν μου βάζει από τις μπόμπες, βάζω την κασέτα και πατάω play.

Το τραγούδι αυτό που παίζει το deck, Τάνια Ελληναίου η καλλιτέχνις. Παίρνει ποτό, έρχεται και κάθεται παρέα με το τεκνό στην κονσόλα, κι αρχίζει να του σιγοτραγουδάει το άσμα, το λαϊκό το νταλκαδιάρικο, ρίχνοντας ένα θολό δάκρυ την ώρα που του έπιανε το μπούτι και του έλεγε το πόσο αυτό το άσμα είναι η ζωή της.

Το τεκνό σε δύσκολη θέση, άλλες εποχές είπαμε, ήταν και ασπροκαλτσάς, που όσο να είναι την τιμάς την κάλτσα που η μανούλα την λευκαίνει, να μου ρίχνει λοξές ματιές απόγνωσης. Παρ' όλη την τύφλα μου το πιάνω το βλέμα του τεκνού, ήθελα να κάνω και καλά σκηνή στον Βαγγελάκη, πετάω κονσέρβα κασέτα δικιά μου, λέω στην bar wonam να πιάσει άλλα τρία σφηνάκια, τα φέρνει τα πίνουμε, πέρνω το τεκνό αγκαλιά και φεύγω.

Για την ιστορία με τον Βαγγέλη δεν έγινε ποτέ τίποτα, όχι για άλλον λόγο, απλά τον είδα με μαγιό και πιο λευκό και πλαδαρό σώμα δεν είχα ματαδεί στην ζωή μου. Πως κατάφερνε και το έκρυβε με τα ρούχα, ταλέντο μεγάλο!!!

Η σικάτη bar woman, δεν μου ξαναμίλησε, αλλά και δεν την ξαναέπεσε ποτέ σε τεκνό που καθόταν στην κονσόλα.

Όσο για το τεκνάκι το ασπροκαλτσάδικο, από την επομένη φορούσε χρωματιστές κάλτσες και παπούτσια Sebago.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΩΝ

Ξέρω χάθηκα πάλι, αλλά φόρτωσα ξανά το πρόγραμμά μου. Και το φόρτωσα μετακομίζοντας ή για να το πω καλύτερα φέρνοντας τούμπα για άλλη μια φορά το σπίτι, αλλά σίγουρα αυτό το ξέρετε αν διαβάζετε το έτερον ήμισυ.

Κυριακή μεσημέρι με φίλους, νέους και παλιούς, με το σπίτι να μυρίζει αχνιστό φαγητό, ευγενική χορηγία του παιδιού μου, και με μία διάθεση να αράξω.

Έλα όμως που είχα κανονίσει να πάω θέατρο εκείνη την μέρα. Έλα που βαριόμουνα και δεν ήθελα να φύγω. Έλα που φεύγοντας άφηνα το έτερον ήμισυ εκτεθειμένο σε κακόβουλα και κακεντρεχή σχόλια.

Με κρύα καρδιά χαιρέτησα την ομήγυρη, πήγα και πήρα τις φίλες και την κάναμε για θέατρο. Θα πηγαίναμε να δούμε στην Αθηναΐδα τον Καιρό των Χρυσανθέμων, του Μάνου Ελευθερίου με τον Τάκη Χρυσικάκο και την Νικολέτα Βλαβιανού σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη και σκηνικά Ντίνου Πετράτου.

Τον Χρυσικάκο σαν ηθοποιό τον πάω. Μ' αρέσει πολύ. Τον είχα δει σε παλαιότερες παραστάσεις στο Εθνικό και τον ξεχώριζα για την στόφα του. Βέβαια πέρυσι για να πω την αμαρτία μου δεν ήταν και ότι καλύτερο είχα δει.

Οι φίλοι στο σπίτι μόλις άκουσαν που πάω και τι πάω να δω με ψιλοξεφώνισαν. Βλέπετε το βιβλίο, τους είχε φανεί άκρως βαρετό και κουραστικό με όλες τις λεπτομέρειες του συγγραφέα.
Μόλις μπήκαμε στο θέατρο και κάθισα στα αναπαυτικά καθίσματά του για να μην πω χώθηκα, μια υπνηλία, ένας στούφος μου ήρθε. Γυρνάω και λέω στην διπλανή φίλη, αν με πάρει ο ύπνος και ροχαλίζω ξύπνα με. Η απάντηση της φίλης... μην ανησυχείς θα σε κλοτσήσω.

Με αυτή την διάθεση, όχι και την καταλληλότερη πήγα θέατρο. Χτυπάει πρώτο κουδούνι, δεύτερο κουδούνι, τρίτο κουδούνι, σβήνουν τα φώτα και ξεκινάει η παράσταση.

Και ξαφνικά εγώ που το μόνο που ήθελα εκείνη την Κυριακή ήταν να αράξω με τους φίλους και να χουζουρέψω, βρέθηκα στην Σύρο του 1896 μαζί με την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου στο σπίτι της οικογενείας Πινά. Βρέθηκα να να χάνομαι με τις μουσικές που επιμελήθηκε ο Νίκος Βίττης, να γίνομαι ένα με τον θίασο και να κρατάω ένα μπουκέτο χρυσάνθεμα για να τα προσφέρω στην κυρία Πινά.

Ένας Χρυσικάκος που για άλλη μια φορά με ταξίδεψε στα μαγικά μονοπάτια του θεάτρου. Καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Είναι να το έχεις τελικά και ο Χρυσικάκος το έχει.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε παίδες και όχι μόνο μία φορά. Και επειδή είμαι καλό παιδί και σας σκέφτομαι, σας έχω εξασφαλίσει δύο διπλές προσκλήσεις για την παράσταση. Στείλε mail ή αφήστε εδώ μήνυμα!!!