ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΙΚΑ?...

...Ή μια συνέντευξη με τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΟΛΙΟ

Δύσκολο να παίρνεις συνέντευξη από κάποιον που δεν τον ξέρεις, που δεν τον έχεις απέναντι που ότι ξέρεις για αυτόν είναι μέσα από το βιογραφικό του αλλά κυρίως μέσα από τις μουσικές του. Αρχική επιλογή το κλασικό και πάντα εύκολο ερωτηματολόγιο του Προυστ. Κάπου μέσα μου όμως δεν το ήθελα. Δεν ήταν αυτά που θα ήθελα να μάθω από τον καλεσμένο μου.

Κλισέ ερωτήσεις, κλισέ απαντήσεις, δεν νομίζω ότι είναι αυτό που εκφράζει τον Δημήτρη Λιόλιο και σαν άνθρωπο αλλά κυρίως σαν τραγουδοποιό. Και αφού σε αυτό το ιστολόγιο μας αρέσουν τα δύσκολα, ελπίζοντας για την επιείκειά σας αλλά και κυρίως από την υπομονή και την καλοσύνη που θα δείξει ο Δημήτρης Λιόλιος, βουτιά στα βαθειά και πάμε για τις ερωτήσεις.

Είπαμε επιείκεια, λοιπόν, πρώτη φορά το κάνω και ελπίζω όχι τελευταία.


- Διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι είσαι αυτοδίδακτος στην κιθάρα και μάλιστα από μικρή ηλικία. Ροκ από τα γεννοφάσκια σου λοιπόν. Και σε εποχές που το ροκ ήταν τρόπος ζωής και όχι life style. Πώς ήταν η αρχή Δημήτρη; Με τι όνειρα ξεκίναγες;

Ξεκίνησα την πορεία μου ακολουθώντας μια ζωή που την έβλεπα να πηγαίνει μακριά χέρι-χέρι με τα όνειρά μου. Το να δημιουργείς σημαίνει την αποδοχή του παιδιού που έχουμε όλοι μέσα μας είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα. Σε ένα ταξίδι λοιπόν με αυτές τις παραμέτρους το μόνο που πραγματικά σε νοιάζει είναι το πώς θα εκφραστείς και θα εκφράσεις αυτό που αγαπάς και πιστεύεις. Δεν ξέρω αν η πορεία μου ως τώρα ήταν ροκ… ξέρω όμως ότι πάντα ακολουθούσα την ψυχή μου και αυτό που γούσταρα χωρίς να προδώσω τον εαυτό μου ούτε στιγμή σε όποια επιλογή μου.

- Πρέπει να ήσουνα η ψυχή της παρέας πάντως. Τις εποχές εκείνες όποιος είχε κιθάρα και έπαιζε το house of the rising sun, ήταν περιζήτητος. Να φανταστώ ότι το motto της ζωής σου ήταν sex and drugs and rock and roll?

Μεγαλώνοντας περνάμε μέσα από διάφορα mottos που πιστεύουμε κατά καιρούς. Να σου πω τώρα… το sex and drugs and rock and roll ήταν μια ατάκα που υπήρχε και έτεινε να επιβληθεί μέσα από τα διάφορα ρεύματα εκείνης της εποχής. Δεν μπορώ να πω ότι ταίριαζα απόλυτα με αυτό ούτε μπορώ να πω ότι τελικά το αποδέχθηκα στη δική μου ζωή...

Το Rock n roll είναι τρόπος ζωής όσον αφορά την πλευρά που προσεγγίζεις την κάθε μέρα που περνάει… Ζήσε έντονα, ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος.

Έμένα πάντα μου άρεσε η ζωή όπως και το να την ανακαλύπτω κάθε λεπτό..κάθε στιγμή. Δεν χώρεσε αυτό το motto στη δική μου ζωή.

Ναι..ειδικά εκείνες τις εποχές όποιος έπαιζε κιθάρα στις παρέες ήταν όντως περιζήτητος… Ήταν οι εποχές που ο κόσμος ακόμα είχε ένα τραγούδι στα χείλη και δεν βομβαρδιζόταν με χιλιάδες ακούσματα και ένα σωρό «must» της κάθε περιστασιακής μουσικής και μη, μόδας… Μια απλή και όμορφη μελωδία ήταν αρκετή για να σε κάνει να δείς τη ζωή με άλλο μάτι.

Τώρα, απλώς η μουσική αντιμετωπίζεται ως το background του υπάρχοντος σκηνικού… Θα ήθελα να νοιώσω ξανά αυτό το συναίσθημα που όταν κάποιος έριχνε την ιδέα για κιθάρα και ποτό στην παραλία ήταν κάτι το μαγικό…


- Πλούσιες σπουδές σε κλασική κιθάρα, σε πιάνο και αρμονία αλλά και σε μαθήματα σε σχολή θεάτρου. Τι σε έσπρωξε σε αυτή την επιλογή?

Δεν υπήρξε τίποτα παραπάνω από την αγάπη μου για την μουσική...σε όλες της τις μορφές και υποστάσεις Ήθελα να μάθω αυτό που αποτελούσε το βασικό στοιχείο των ονείρων μου.
Είχα την τύχη να έχω μεταξύ άλλων, εκπληκτικούς καθηγητές όπως ο Δημήτρης Φάμπας στην κλασσική κιθάρα, Βασίλης Τσαμπρόπουλος στην Jazz Θεωρία κ.α… Το Θέατρο ήρθε σαν «απρόσκλητος επισκέπτης» στην πορεία μου.

Είχα την τιμή να γνωρίσω τον αξέχαστο Διομήδη Φωτιάδη όταν ξεκινούσε να ιδρύσει τη σχολή Θεάτρου στην Ελλάδα. Μια φιλία που μου δίδαξε πολλά… Λίγο αργότερα ενορχήστρωσα την μουσική του Γιώργου Γερασιμίδη στην παιδική επιθεώρηση «Δώσε μου να κάνω μία…» με την Ελένη και την Νατάσα Γερασιμίδου. Τα παιδιά είναι οι πιο απόλυτοι «κριτές»… Η αγνότητα τους τα κάνει τόσο απλά να δείχνουν ότι κάτι τους αρέσει ή όχι… συνεπώς, δημιουργώντας για παιδιά, κάποιος ανεβάζει τον πήχη ψηλά κατά τη γνώμη μου…


- Έχεις δώσει συναυλίες με μεγάλα ονόματα της Ελληνικής ροκ σκηνής. Φατμέ, Λάκης Παπαδόπουλος, Γιοκαρίνης αλλά και Παύλος Σιδηρόπουλος. Τι θυμάσαι από τότε? Τι σου έχει αφήσει αυτή η εποχή?

Η αγνότητα της εποχής… Η ειλικρίνεια και η ευθύτητα της προσφοράς… Η δίψα της ζήτησης για καλή μουσική… απλώς αυτό…

- Πώς ήταν ο Σιδηρόπουλος σαν άνθρωπος

Τον Παύλο τον έζησα πολύ λίγο σχετικά με άλλους που θα μπορούσαν να μιλήσουν γι αυτόν πιο καλά από μένα και να πουν πολλά περισσότερα… Απλώς θυμάμαι ότι ενέπνεε τον σεβασμό όλων μας σε μια περίοδο που θέτονταν οι βάσεις της ελληνικής ροκ σκηνής..

- Πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι εγώ την εποχή εκείνη ήμουνα πιο πολύ παιδί της disco. Τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτω την ροκ σκηνή της δεκαετίας του 70-80. Τραγούδια που σνόμπαρα τότε, ακούγοντάς τα τώρα βλέπω το πόσο σημερινά είναι. Ίσως γιατί υπάρχει μια καθαρότητα στον ήχο και κυρίως στον στίχο. Μια και μιλάμε για την εποχή εκείνη, που τα πράγματα ήταν πιο ρομαντικά, ή ίσως εμείς μετά από τόσα χρόνια τα βλέπουμε ρομαντικά, βλέπεις διαφορές με την σημερινή ροκ σκηνή? Αλήθεια υπάρχει ροκ σκηνή στην Ελλάδα του 2009? Ή απλά είναι κάποιοι γερόλυκοι της εποχής που το παλεύουν ακόμα?

Αναμφισβήτητα υπάρχουν διαφορές. Ζούμε στην εποχή του « και τι έγινε…» Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά στα πάντα… όχι μόνο στη μουσική.

Η μουσική της δεκαετίας του ΄70 έθεσε τα σημερινά standards είτε το θέλουμε είτε όχι. Η τεχνική, η ποιότητα παραγωγής, ο ήχος είναι πράγματα που όντως έχουν αναβαθμιστεί.΄Όπως κάθε τι στο πέρασμα των χρόνων. Η κεντρική ιδέα όμως πάντα βρίσκεται πίσω εκεί. Δεν είναι τυχαίο που ακούς το Wish you were here και έχεις την εντύπωση ότι το όλο album έχει γραφτεί/ηχογραφηθεί πρόσφατα… και όμως.. είναι του 1974… Το album Space Oddity του David Bowie ηχογραφήθηκε το ΄67!!! Και ακούγεται σαν να κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες… Η ουσία της show biz πιστεύω δεν αλλάζει ποτέ… οι τακτικές είναι που αλλάζουν πάντα Μιλώντας λοιπόν καθαρά για μουσική και μόνο, θεωρώ ότι το motto Long Live Rock n Roll είναι που ταιριάζει εδώ.

Αλλάξαμε εμείς και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πάντα γύρω μας… το θέμα παραμένει το ίδιο. Και έτσι θα πρεπε ούτως η άλλως.

Η ιστορία όμως, πάει ακόμα πιο πίσω… Στον Elvis, στον Jerry Lee Lewis.. σε όλα αυτά τα ιερά τέρατα που έδειξαν στον κόσμο ότι η σκηνή που στέκεται ο καλλιτέχνης για να ερμηνεύσει μπορεί… να πάλλεται από τις νότες… Εκεί ξεκίνησαν όλα… Όσον αφορά την Ελλάδα του 2009, θα πω ότι ναι..υπάρχει ροκ.

Και πολύ καλό μάλιστα. Έχουμε εκπληκτικούς καλλιτέχνες, δημιουργούς, μπάντες, που πραγματικά είναι αξιόλογοι και κρατάνε το επίπεδο παρα πολύ ψηλά. Οι γερόλυκοι της ροκ αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο… είναι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν στις πλάτες τους όλη αύτη τη πορεία του ροκ στην Ελλάδα για να μπορεί να υπάρχει αυτή η πλούσια σκηνή τώρα… και όμως.. αυτοί οι γερόλυκοι σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα θέτουν τα standards…


- Και τώρα νέα δουλειά, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΙΚΑ, από την δισκογραφική εταιρία ΑΥΛΟΣ. Τι είναι η αγάπη τελικά για σένα?

Κατ΄αρχήν να αναφέρω ότι είχα την τύχη σε αυτή την καινούργια δισκογραφική μου δουλειά να συνεργαστώ με αξιόλογους καλλιτέχνες όπως είναι ο Γιάννης Ζουγανέλης ο οποίος συμμετέχει και στο τραγούδι «Δεσμοί- Επίδεσμοι», τον Γιάννη τον Γιοκαρίνη ,Ηλία Πασχάλη και άλλους.

Αγάπη για μένα σημαίνει να μπορείς να δίνεις χώρο στον εαυτό σου και κατ ‘επέκτασιν στους άλλους… Δεν θεωρώ ότι η αναζήτησή μου αυτή δίνει την ακριβή απάντηση.

Ακολουθεί απλώς την αγάπη σε κάποιες από τις μορφές και εκφράσεις της για να φτάσει στο τέλος να συνειδητοποιήσει πως το να προσδοκάς από τον άλλον είναι το «θέλω και απαιτώ» του παιδιού που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Είναι λογικό λοιπόν όταν προσδοκούμε, αρκετές φορές να απογοητευόμαστε κι όλας. Κι αυτό πονάει… Θέλει χώρο και χρόνο η αγάπη… γι αυτό πρώτα πρέπει να αγαπάμε εμάς τους ίδιους…

«Αγάπησε και λίγο εσένα
Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα
Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις
Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις
Αγάπησε και λίγο εσένα»

- Εδώ είπες μεγάλη κουβέντα Δημήτρη. Αλήθεια τον αγαπάς εσύ τον Δημήτρη ή απλά προτρέπεις εμάς?
Τα λέω να τ΄ακούω κι εγώ….:-))

- Και το μέλλον? Κάποιες συνεργασίες στο εξωτερικό μαθαίνω. Θα σε δούμε ζωντανά το καλοκαίρι?
Μέσω της ιστοσελίδας του myspace είχα την τύχη να γνωρίσω και να γίνω φίλος με την βαθύτερη έννοια της λέξης με αρκετούς δημιουργούς, στιχουργούς και μουσικούς από το εξωτερικό.

Τα τελευταία 2 χρόνια, συγκεντρώθηκε κάποιο υλικό το οποίο σχεδιάζω να κυκλοφορήσω σύντομα εκεί. Φαντάζομαι θα έχει κυκλοφορήσει μέχρι τον Οκτώβριο.

Αυτό τον καιρό δουλέυω με τους μουσικούς μου για τις Live εμφανίσεις μου που θα ξεκινήσουν από τα μέσα Σεπτέμβρη

.........................

Και ένα ευχάριστο νέο που το έμαθα αφού είχε γίνει η συνέντευξη. Εδώ και λίγες ημέρες το τραγούδι του Δημήτρη Stormy Εyes απο την επερχόμενη δουλειά του στο έξωτερικό είναι μέσα στη λίστα των τραγουδιών που επέλεξε η Microsoft Windows για την καινούργια της διαφημιστική καμπάνια.


LINKS
Δημἠτρης Λιόλιος Official Site
Δημήτρης Λιόλιος My Space
Leo D on My Space

υγ1 Το Stormy Eyes και το Αγάπησε και λίγο εσένα, είναι τα τραγούδια του Δημήτρη Λιόλιου που μας κρατάνε συντροφιά

υγ2 Το ημερολόγιο του αγαπημένου μου φίλου b|a|s|n\i/a μεταφέρεται για την επόμενη Τετάρτη. Ελπίζω μα με συγχωρέσετε....

ΚΕΡΑΣΜΑ...

Υπάρχει γλυκό για όλους ...
...Κοπιάστε!!!

R.I.P.

Τέλη της δεκαετίας του '70 αρχές '80 καθισμένοι μπροστά σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση, καθηλωμένοι, παρακολουθούσαμε με ευλαβική προσοχή, τι άλλο? Charlie's Angels.
Kate Jackson. Jaclyn Smith, Farah Fawcett. Το τι ξανθιά φράντζα και ατίθασο μαλλί, με ασορτί στρας μπλουζάκι με ανοιχτό ντεκολτέ έπαιζε δεν το συζητώ.
Από την άλλη τα Σάββατα, άσπρη κάλτσα, στενό τζιν παντελόνι, σκαρπίνι και στροβιλισμοί στην πίστα στους ρυθμούς του Off the wall και του Thriller.
Michael Jackson, ο απόλυτος άρχοντας των disco της εποχής. Όποιος αντέγραφε καλύτερα τις φιγούρες του ήταν και ο βασιλιάς της βραδιάς.
Ανοίγοντας το χαζοκούτι σήμερα η Farah και ο Michael δεν μένουν πια εδώ. Πέθαναν, και μαζί τους συνειδητοποίησα πως πέθαναν και τα νιάτα μου. Καλό τους ταξίδι.

FAVA'S

εξομολόγηση η : η ενέργεια του εξομολογούμαι. 1. εμπιστευτική γνωστοποίηση των σκέψεων: Aκούω την ~ κάποιου. Ερωτική ~. Yποκριτική ~. Kάνω ~ σε κπ., εμπιστεύομαι τα μυστικά μου. 2. (εκκλ.) μυστήριο κατά το οποίο ο χριστιανός λέει τα αμαρτήματά του σε κληρικό (πνευματικό), για να ζητήσει άφεση: H ~ μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία ευχαριστία, ανήκει στα υποχρεωτικά μυστήρια. Tο απόρρητο της εξομολόγησης.

Αυτό σας ζητάω να κάνετε. Εξομολόγηση. Κάθε Τετάρτη, ένας από τους φίλους να ανοίγει την καρδιά του. Και οι υπόλοιποι σαν καλοί εξομολογητές να τον κρίνουμε. Να τον ακούμε, να τον αγκαλιάζουμε.

Η Τετάρτη αυτή ανήκει στην Φαβούλα μου, που εκτός από λατρεμένο φαγητό, είναι και αγαπημένη φίλη αλλά και πολλά υποσχόμενη και ανερχόμενη designer. Ρίχνει και αυτή ένα βότσαλο στην θάλασσα των αναμνήσεων και μας στέλνει μια σελίδα από το κρυφό της ημερολόγιο.

Για την επόμενη Τετάρτη, θα ήθελα να καλέσω ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει μέσα από αυτά εδώ τα ιστολόγια. Τον φίλο μου τον b|a|s|n\i/a, το πιο γλυκό πλάσμα ανάμεσά μας.

Αλλά πάμε να δούμε τι μας έστειλε η Φαβούλα μου...

Βότσαλα Αναμνήσεων

Έχω ψάξει ότι έχω και δεν έχω σε αυτό το σπίτι να βρω κάτι από παλιό ημερολόγιο. Δεν βρήκα τίποτα. Έχω μια βδομάδα τώρα που προσπαθώ να βρω κάτι να γράψω, πράγμα το οποίο το θεωρούσα πολύ εύκολο, αλλά δεν... Έχω θυμηθεί το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο φιλί, τον πρώτο χωρισμό, όλα τα πρώτα και τα δεύτερα και τα τρίτα που μπορείς να φανταστείς, με την ιστορία τους και δεν μπορώ να τα καταγράψω με τίποτα! Τι σκατά έχω πάθει σκέφτηκα? Κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα... Εγώ είχα μάστερ σε αυτά. Μπορούσα να σου μιλάω ώρες ατελείωτες για τότε που, και για εκείνο και για το άλλο...

Άναψα τσιγάρο και έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να ανεβάσω φωτογραφίες με λεζάντες που μου βγαίνει και το γουστάρω πολύ. Θα με χέσει ο Παύλος, είπα. Μετά είπα να αρνηθώ.. Όχι δεν είναι σωστό. Τι θα κάνωωωωω??? Απόγνωση...
Έπρεπε να βρω τι φταίει, τι φταίει και δεν βγαίνει τίποτα, τι φταίει και οι αναμνήσεις δεν θέλουν να πάρουν μορφή. Και εκεί έφαγα την πετριά.

Δεν θέλω να γράψω, όχι δεν μπορώ. Δεν θέλω γιατί σταμάτησα να ζω με το παρελθόν, επιτέλους. Αυτό ήταν. Αυτό. Αναμνήσεις που καβάλαγα χρόνια και με τράβαγαν πίσω, δεν με άφηναν να απολαύσω το σήμερα, το τώρα. Θα μου πεις όλα χάλια ήταν στη ζωή σου? Όχι, κατηγορηματικά όχι. Έχω περάσει πολύ όμορφες στιγμές. Αληθινές κ γεμάτες από συναισθήματα. Όμως αυτές έχουν πάρει άλλη μορφή μέσα μου, είναι μικρά διαμαντάκια που με στολίζουν και όχι σημεία αναφοράς.

Χωρίς να το καταλάβω, η μάλλον τώρα που το σκέφτομαι, το κατάλαβα και κλασσικά με τον χειρότερο τρόπο, έφυγα... Άλλαξα, προχώρησα. Τα μεγάλα γίνανε μικρά και τα μικρά μεγάλα. Η χαρά ανήκει στο σήμερα και η στεναχώρια επίσης. Είναι πολύ δύσκολο να πλέκεις δίχτυα καταστάσεων από το τότε έως το τώρα. Μπερδεύεσαι, γίνεσαι κουλουβάχατα και αν δεν προσέξεις, παίζει να σε τραβήξουν κάτω. Τελείωσα με αυτά.

Τώρα τι κάνω, τώρα ποια είμαι. Όλα τα άλλα, άσχημα ή ωραία, δεν είναι πια οι βαλίτσες μου, είναι τα βότσαλα από όλες τις παραλίες μου, σε ένα κουτί ασφαλισμένα, εδώ δίπλα στο κομοδίνο....

ps... Παυλίτο σε ευχαριστώ για την φιλοξενία, χωρίς να το καταλάβεις, με πήγες ένα βήμα πιο μπροστά...

Μ+Μ, ΜΕΛΙΝΑ+ΜΑΡΜΑΡΑ

Πίνοντας καφεδάκι σήμερα Σάββατο, άκουγα City FM, την φίλη μου την Νατάσα, να μιλάει για πολλά και διάφορα.
Κύριο θέμα της ημέρας τα εγκαίνια του νέου μουσείου Ακρόπολης. Πολλές αναφορές στην Μελίνα, την Μελίνα που έκανε αγώνα για την επιστροφή των Μαρμάρων, την Μελίνα που απ' ότι διάβαζα σε διάφορα sites και blogs, κάποιοι σήμερα την ξέχασαν ή ακόμα χειρότερα δεν ήθελαν να την θυμούνται.
Δεν θα μπω στα παιχνιδάκια πολιτικής και δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα, άλλωστε την μηδενική μας μνήμη την ξέρω και την ξέρω καλά. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα είναι φτωχά, μισά, μίζερα τα εγκαίνια χωρίς την λάμψη της.

Δείτε το βιντεάκι απο την μηχανή του χρόνου. Και ας μην ξεχνάμε τόσο εύκολα. Λαός χωρίς μνήμη, είναι λαός χωρίς ιστορία, είναι λαός χωρίς μέλλον.

Και όπως είπε ο Dusan Sidjanski, πρόεδρος της Ελβετικής επιτροπής για την επιστροφή των μαρμάρων και σε άπταιστα ελληνικά στην εκπομπή της Νατάσας "Λέμε για την Ενωμένη Ευρώπη, ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα ενωμένα μάρμαρα".
Και μία πρόταση για όσους έχουν μείνει στο κλινόν άστυ, κάντε μια βόλτα από το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς. Γίνεται το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία. Εκεί σίγουρα θα βρείτε εισητήρια, βλέπετε δεν θα υπάρχουν κάμερες.

BLUEPRINTS

Πολύ γρήγορα πέρασαν οι μέρες γαμώτο. Όποτε ανεβαίνω στην Θεσσαλονίκη, λες και ο χρόνος αποφασίζει να τρέξει με φρενήρεις ρυθμούς. Τι κακό και αυτό!!!

Τι να πρωτοκάνω, ποιον να πρωτοδώ, άσε που ανεβαίνω και για δουλειές και όπως και να το κάνεις χάνεις ανούσιο χρόνο σε ραντεβού, που κρατάνε δύο και τρεις ώρες, ενώ η ουσία της δουλειάς είναι ένα δεκάλεπτο το πολύ. Ευτυχώς πρόλαβα και τράβηξα κάποιες φωτογραφίες, όπως πάντα!
Είπαμε χαλαρά, αλλά έχουμε και φίλους καλούς πάνω και όπως και να το κάνεις θέλουμε να τους δούμε. Να τους χαρούμε βρε αδερφέ, να πιούμε και τα τσιπουράκια μας. Ελπίζω να με διαβάζουν οι αγαπημένοι μου συνεργάτες και να σκεφτούν πολύ τον χρόνο που θα κρατήσει το επόμενο ραντεβού μας.

Πάντως ένα θα σας πω, όποιος πάει πάνω και δεν κάνει μια στάση στον ΒΡΩΤΟ, για να χτυπήσει ένα χουγκιάρ μπεγιεντί χάνει. Άσε που αυτή την φορά δοκίμασα και σαγανάκι μπακαλιάρο με γαρίδες και σάλτσα μουστάρδας. Πάτερ, κολάστηκα πάλι, ήμαρτον!!!

Αλλά νομίζω ότι το παραέχεσα με τον χρόνο σας και την στήλη σας. Αυτά βέβαια παθαίνω όταν την κοπανάω. Άσε που έχω να σας παρουσίασω και έναν νέο τραγουδοποιό, αλλά έτσι και γράψω μια λέξη ακόμα το έτερον ήμισυ, το βλέπω να με βάζει να κοιμηθώ στον καναπέ.

Απολαύστε λοιπόν τον αγαπημένο μου blueprintsouli, sikia θα σε σκίσω, κοντά τα χέρια, φαβούλα την έβαψες, είσαι η επόμενη. Η επόμενη Τετάρτη είναι από το δικό σου ημερολόγιο!!!

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

Περίπου πριν από 25 καλοκαίρια. Μόλις είχαμε τελειώσει με τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Η ζωή ανοιγόταν μπροστά μας, ο κόσμος ήταν όλος δικός μας. Μετεφηβική απόφαση να κάνουμε επιτέλους τις πρώτες μας διακοπές ξέχωρα από τους γονείς μας. Εγώ ο κολλητός μου κι ο δικός του φίλος. Με μόνα εφόδια τα sleeping bugs μας, μια σκηνή, κάποια ρούχα και μερικά βασικά είδη επιβίωσης. Από λεφτά; Περίπου ένα μηνιάτικο της εποχής για τον καθένα μας.

Τα νησιά της εξόρμησης ήταν με τη σειρά Νάξος και Σαντορίνη. Το καράβι της εποχής έκανε 11 ώρες για να φτάσει στον τελικό προορισμό. Με ανάμικτα συναισθήματα του άγνωστου και της ανεξαρτησίας πάθαμε όλα αυτά που παθαίνουν οι πρωτάρηδες στην κατασκήνωση. Στήσαμε τη σκηνή αρχικά σε λάθος σημείο (μονοπάτι όπου περνούσαν αγροτικά και γαϊδούρια), μετά σε πλαζ γυμνιστών (ξέρεις τι είναι με το που ανοίγεις το φερμουάρ της σκηνής να αντικρίζεις ένα κώλο; Μεγάλη πλάκα σου λέω), αλλά πιο πολύ μας έμειναν οι αναμνήσεις του να τα καταφέρνουμε όπως μπορούσαμε: μαζεύοντας φασολάκια κι άλλα ζαρζαβατικά και φρούτα από τα μποστάνια της περιοχής, πίνοντας μια σκέτη μπύρα στην καλντέρα ενώ οι μυρωδιές από το χταπόδι που ψήνονταν έκαναν τους σιελογόνους αδένες να αντιδρούν όπως αυτούς της Ταμάρ μου όταν με βλέπει να τρώω, προσπαθώντας να κρύψουμε στα μαγιό λουκανικάκια κι άλλα κατεψυγμένα (όχι εγώ δεν το δοκίμασα - ευτυχώς - αυτό) από το μίνι μάρκετ της περιοχής, κι άλλα τέτοια γλαφυρά που τώρα ούτε που θα σκεφτόμουν να τολμήσω.
Ακόμη μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μια φωτιά που πολεμούσαμε ώρα να ανάψουμε με κλωναράκια από τα αλμυρίκια, στην απέραντη και - τότε - σχετικά ερημική παραλία του Καμαρίου, 5 - 10 σκηνές μόνο κι από δωμάτια πολύ λίγα πράγματα, κι όταν επιτέλους πήρε μπροστά και μπήκε το κοτόπουλο για ψήσιμο για πότε μαζεύτηκε τόσος κόσμος γύρω μας, μια μπουκιά ο καθένας μας έφαγε, αλλά γίναμε μια παρέα, κι ήρθαν οι μπύρες και οι κιθάρες και το νυχτερινό μπάνιο με φεγγαράδα, κι όλη αυτή η ανεμελιά κι ανάγκη να ρουφήξουμε τη στιγμή, το τώρα. Για γκομενιλίκια ούτε λόγος, τα χρήματα δεν έφταναν ούτε για το κέρασμα μιας σόδας. Έτσι ήμασταν: τρεις νέοι χωρίς πλάνο, που περίμεναν την αυγή της νέας πραγματικότητας που θα ερχόταν καθοριστικά στη ζωή τους ένα μήνα αργότερα.

Τα αποτελέσματα των πανελλαδικών μας χώρισαν σε τρεις διαφορετικές πόλεις, η παρέα δεν ξαναέσμιξε σε διακοπές με αυτή τη σύνθεση, με τον κολλητό μου το επαναλάβαμε για 1-2 καλοκαίρια, αλλά πιο οργανωμένα πλέον και με διαφορετική αυτοπεποίθηση και σιγουριά για αυτό που κάνουμε. Ήταν τελικά η πρώτη μας δοκιμή να βγούμε στη ζωή χωρίς τις συμβουλές των δικών μας και με μόνο εφόδιο το όποιο μυαλό μας τότε.
Βέβαια μετά από τόσα χρόνια μόνο οι καλές αναμνήσεις μένουν, ο εξωραϊσμός είναι δεδομένος, ακόμη κι οι τότε κακουχίες σήμερα φαντάζουν διαφορετικά. Αν θα το ξαναέκανα; Σαφώς κι όχι πλέον, έχουν αλλάξει και τα ζητούμενα κι οι αντοχές μου, άσε που δεν έχω πλέον να αποδείξω σε κανέναν (και κυρίως στον εαυτό μου) τίποτα, όμως εκείνο το καλοκαίρι ήταν μοναδικό από όλες τις απόψεις.

Αφιερωμένο στον κολλητό μου που δεν είναι πλέον μαζί μας και σε όλα τα σημερινά παιδιά που ξεκινούν την ζωή τους γεμάτη ελπίδες και προσδοκίες με μια μόνο συμβουλή: τολμήστε, βουτήξτε στα βαθιά, η ζωή είναι γλυκιά και το μεδούλι της είναι εύκολο και δύσκολο μαζί για να ρουφηχτεί, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο. Καλά καλοκαίρια παίδες, όλο και καλύτερα.

υγ1 ΒΡΩΤΟΣ Μητρ. Γενναδίου 6, πλ.Άθωνος τηλ 2310 223 858, πείτε από τον Παύλο στα παιδιά...
υγ2 Στην μουσική συντροφιά από την εποχή εκείνη ο Eddy Grant, τον θυμάστε?

FEVI'S

Μ' αυτά και μ΄ αυτά έφτασε η Τετάρτη. Το πως έφτασε ούτε που το κατάλαβα. Λίγο το τριήμερο, λίγο η ζεστή, λίγο το τρέξιμο στην δουλειά. Άστα να πάνε.

Ίσως φταίει που την Παρασκευή φεύγω για Θεσσαλονίκη. Έχω μήνες να ανέβω και μου λείπει πολύ. Μου λείπουν και οι φίλοι μου εκεί. Αυτή την φορά θα τους χαρώ χαλαρά...

Αλλά ας μην σας πιάνω τον χώρο. Σήμερα είναι η μέρα σας, Η μέρα της αγαπημένης μου Εύης. Άνοιξε το ημερολόγιό της και μοιράζεται μαζί μας μια ιστορία. Την άλλη Τετάρτη, χα, το έτερον ήμισυ!!!

ΖΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Η ώρα είναι 12.30 και ο καιρός θυμίζει καλοκαίρι… Περασμένα μεσάνυχτα, έξω ησυχία και εγώ κουλουριασμένη σε μια από τις φαρδιές αγαπημένες πολυθρόνες της βεράντας, που τις διάλεξα κάποτε γιατί μου θύμιζαν αγγλική εξοχή, γράφω με το laptop στηριγμένο στα πόδια μου και νοιώθω το κορμί μου να ανατριχιάζει… Όχι, δεν κάνει κρύο… Το ροζ κασμιρένιο πουλόβερ μου με κρατάει ζεστή… Το μυαλό μου είναι αυτό που με αναστατώνει… Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι ένα άλλο τέτοιο βράδυ, πέρσι, λίγο μετά το Πάσχα στο νησί… Έτσι, είχα σηκωθεί μέσα στην νύχτα και κουκουλωμένη με μια κουβέρτα είχα καθίσει στην βεράντα και είχα γράψει ένα post για τα όσα ήξερα πως θα έρθουν… Έτσι και τότε, είχα νοιώσει πως ένας καινούριος έρωτας ήταν έτοιμος να μου χτυπήσει την πόρτα… Και εκείνο το βράδυ, με θέα τα φώτα της χώρας και του λιμανιού, είχα καλοσωρήσει στην ζωή μου ένα «μωρό» που έμεινε για καιρό…
Υπάρχουν στιγμές που νοιώθεις πως ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί… Που τα σημάδια στο μυαλό αλλά και στο κορμί σου σε προετοιμάζουν για αυτό που θα έρθει… Ο Adler λέει πως αντιλαμβανόμαστε τα πάντα πρώτα με τα μάτια της ψυχής μας.. Μετά τα διυλίζουμε με την λογική μας και κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά.. Τις ελάχιστες φορές που η λογική θα συμφωνήσει με την ψυχή μας, τις ονομάζουμε διαίσθηση…. Πέρασαν χρόνια αυτογνωσίας για να καταφέρω να συμβιβαστώ με το αλάθητο κριτήριο της δικής μου ψυχής… Με την διαίσθηση μου, που όχι, για να απαντήσω άλλη μια φορά σε μια πρόσφατη ερώτηση, δεν με γέλασε ποτέ… Πέρασαν χρόνια αυτογνωσίας για να συμβιβαστώ και με την γνώση πως εγώ, πάντα ερωτεύομαι πρώτα με το μυαλό και έπειτα με το κορμί μου… Και πως πηδιέμαι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο… Έχουν περάσει πολλοί άντρες και από την ζωή και από το κρεβάτι μου…. Πέρασα πάντα καλά γιατί δεν κοιμήθηκα ποτέ στην ζωή μου με κάποιον που να μην τον ήθελα πολύ… Σχεδόν τελείως….Όμως οι άντρες που με σημάδεψαν, οι άντρες που κατάφεραν να με κρατήσουν εκεί για παραπάνω από μερικές νύχτες ή μερικές εβδομάδες, ήταν εκείνοι που πριν από το σώμα μου κατάφεραν να πηδήξουν το μυαλό μου…. Και αυτούς τους άντρες, όποτε τους συνάντησα, η ψυχή μου τους αναγνώρισε μαγικά…

Έτσι σήμερα, καθισμένη μέσα στην σιγαλιά μιας νύχτας που μυρίζει καλοκαίρι, γράφω για έναν τέτοιο άντρα που ήρθε στην ζωή μου ξαφνικά… Όταν δεν τον περίμενα καθόλου… Έναν άντρα που κατάφερε να μπει μέσα στο μυαλό μου σαν κλέφτης, εύκολα, ανησυχητικά εύκολα , που με έβαλε στο τριπάκι να ονειρεύομαι στιγμές που ξέρω ότι θα έρθουν και να ανατριχιάζω γλυκά στην σκέψη τους… Και με την σιγουριά αυτού που πρόκειται να γίνει, αυτή την σιγουριά που δεν μπορώ να την εξηγήσω σε κανέναν, ούτε καν σε εκείνον που προφανώς απορεί και προσπαθεί να με πείσει να μην ενθουσιάζομαι για να μην απογοητευτώ, κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στην μαγεία του παιχνιδιού… Χωρίς ζώνες ασφαλείας και χωρίς δίχτυα…. Ανοίγω τα χέρια μου, στροβιλίζομαι, και πέφτω στο κενό… Ξέρω πως το αλεξίπτωτο μου θα ανοίξει… Ξέρω πως σε λίγο τα πόδια μου θα αγγίξουν την γη…Είναι η αίσθηση της ελεύθερης πτώσης όμως, που ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη και σε κάνει να νοιώθεις πως για μερικά δευτερόλεπτα είσαι Θεός… Εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι στο κενό, προτού ανοίξει το αλεξίπτωτο και μειώσει την φόρα σου με ένα δυνατό τράβηγμα που σε ταρακουνάει συθέμελα προσγειώνοντας σε όχι μόνο στο χώμα αλλά και στην πραγματικότητα, εκείνα τα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι να πετάς κυριολεκτικά, σου χαρίζουν μια αίσθηση πιο ολοκληρωτική από τον μεγαλύτερο, τον δυνατότερο οργασμό…. Είναι η απόλυτη καύλα… Και μέσα στο μυαλό μου, η αρχή του παιχνιδιού, η αρχή κάθε τέτοιας ιστορίας που ξέρεις πως μπορεί να σε βγάλει έξω από τα όρια του μυαλού και του κορμιού σου, μοιάζει με ελεύθερη πτώση…
Γράφω και τα δάχτυλα μου πετάνε πάνω στο πληκτρολόγιο… Ξέρω πως θα έρθουν στιγμές που θα σε θέλω πολύ περισσότερο από σήμερα, στιγμές που θα είσαι μακριά μου και εγώ θα τρελαίνομαι, ξέρω πως θα ζήσουμε μέρες και νύχτες που θα στοιχειώσουν και τους δυο μας, ξέρω πως το παιχνιδάκι που ξεκινήσαμε θα μας πάει και τους δυο παρακάτω… Πολύ… Όπως ξέρω και πως κάποια στιγμή θα τελειώσει, και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του, και γιατί εγώ δεν είμαι έτοιμη να αλλάξω την ζωή μου για κανέναν έρωτα, όσο μεγάλος και αν είναι, και γιατί εσύ έχεις μπροστά σου πράγματα που εγώ έχω τα έχω αφήσει πίσω ….Μην με ρωτήσεις πως μπορώ να είμαι τόσο σίγουρη για αυτά που θα έρθουν.. Απλά μπορώ… Το ότι ξέρουμε το τέρμα δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορούμε να ζήσουμε την διαδρομή… Και η διαδρομή, εδώ και μέρες είναι στα χέρια σου… Εγώ θα σε ακολουθήσω… Θα ανοίξω τα χέρια μου, θα στροβιλιστώ, θα πέσω στο κενό και θα απολαύσω εκείνα τα δευτερόλεπτα της ελεύθερης μας πτώσης…Και θα προσπαθήσω να τα κάνω να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο… Μην μου την χαλάσεις αυτή την βόλτα, σε παρακαλώ… Ας μην φορέσουμε ζώνες ασφαλείας…. Καληνύχτα….

ΕΚΛΟΓΕΣ 2009 ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ

Σάββατο μεσημεράκι, ανάμεσα στα τσουμπλέκια της κουζίνας, μιας και αποφάσισα να φτιάξω παστίτσιο, με το παιδί και έναν καλό φίλο φαντάρο, που έχει άδεια ορκομωσίας, με τον ιδρώτα να τρέχει αργά και βασανιστικά από τους καλοσχηματισμένους μου κροτάφους, στο μυώδη λαιμό μου και χαμηλά πιο κάτω στο σμιλεμένο στέρνο μου... απαπά, τελείως βίπερ νόρα το έκανα... και να σκεφτείς ότι σκοπό είχα να μιλήσω για τις εκλογές...

Πρώτη φορά που λέτε αγαπητοί μου αναγνώστες, και μετά από 28 συναπτά έτη εκλογικών αναμετρήσεων, αποφάσισα φέτος να απέχω από την διαδικασία. Ποιος εγώ που και αφίσες έχω κολλήσει και ξύλο έχω παίξει με αντίπαλες ομάδες και στο μπαλκόνι έχω βγει από την ηλικία των 11 ετών. Η ξανθιά μικρούλα βγήκε πολύ αργότερα σε μπαλκόνι. Απλά αυτή βγήκε στο Σύνταγμα και εγώ στην Μυτιλήνη και με έναν πατέρα να παθαίνει εγκεφαλικό από κάτω μόλις με είδε χέρι χέρι με τον Αντρέα να χαιρετάω και εγώ!!! Μιλάμε για το 1974, άλλες εποχές τότε και ο μπαμπάς δημόσιος υπάλληλος...
Στο θέμα μας λοιπόν, τι λέγαμε? Α, ναι, ότι φέτος αποφάσισα να μην πάω να ψηφίσω. Πέρα από την πλάκα και την τεμπελιά κανένας τους δεν με εκφράζει. Τουλάχιστον την δική μου τσέπη, γιατί πλέον αποφάσισα ότι θα ψηφίζω και εγώ με γνώμονα την δική μου τσέπη και όχι την δική τους!!!

Βέβαια στις βουλευτικές, δεν θα τους κάνω την χάρη, εκεί και θα ψηφίσω και θα μαυρίσω. Το τι θα μαυρίσω εύκολο, το τι θα ψηφίσω πολύ δύσκολο. Τι κάνουμε λοιπόν? Πως την παλεύουμε αγαπητά μου φιλαράκια?

Ούτως ή άλλως τα ίδια κόμματα θα ξαναδούμε και πάλι, τις ίδιες φάτσες, τις ίδιες οικογένεις, τις ίδιες τσέπες. Να μην μιλήσω για πολιτικές, γιατί εκεί θα πέσει πολύ ξεκατίνιασμα!!! Σκυμμένος πάνω από την μπεσαμέλ και με το άγχος μην μου κόψει, λαμπάκι, συννεφάκι, ιδέα!!! Χα!!! Το βρήκα!!! Το βρήκα!!!

Άρχισα να φωνάζω περήφανος και χαρωπός από την κουζίνα. Το έτερον ήμισυ κόντεψε να πάθει αποπληξία, σου λέει δεν είναι καλά, αν είναι έτσι να κάνουμε σεξ πιο συχνά. Το αγόρι μου νόμιζε ότι είχα οργασμό με καθυστέρηση δωδεκαώρου!!!
Λοιπόν να μην τα πολυλογώ γιατί πρέπει να τσεκάρω και την πρόοδο του ψησίματος, τι ιδέα λέτε να μου ήρθε στο κεφάλι? Αφού τα κόμματα δεν αλλάζουν και είτε μικρό είτε μεγάλο ένα από αυτά θα ψηφίσω, τι αποφάσισα?

Στις επόμενες εκλογές αγαπητοί μου θα ψάξω και θα δω ποιοι πήραν τις λιγότερες ψήφους από κάθε κόμμα, ξέρετε αυτούς που βάζουν ίσα, ίσα για να γεμίζουν τις λίστες. Ε, λοιπόν αυτούς θα σταυρώσω, θα ξεκληρίσω τις οικογένειες, θα γεμίσω την Βουλή με τους μαϊντανούς των ψηφοδελτίων και που θα πάει αν μην τι άλλο θα φτιάξω καινούργιο συκώτι όταν θα βλέπω τις μούρες από τις οικογένειες απέξω!!!

Εσείς τι λέτε; Την κάνουμε αυτή την κίνηση; Ψηφίζουμε στις βουλευτικές τους μαϊντανούς των ψηφοδελτίων; Πως σας φαίνεται η ιδέα; Κάνουμε αυτή την κίνηση; ΩΧ!!! Το παστίτσιο καίγεται!!!!

SINGLE MAMMA...

Και η μεγάλη μέρα έφτασε, αρχίζει ο κύκλος με τις ιστορίες σας. Αρχή με την αγαπημένη μου single mamma, η οποία παρ' ότι τρέχει σαν την τρελή να ετοιμάσει νυφικό και τα του γάμου, δέχτηκε ευχαρίστως να μου κάνει ποδαρικό. Θα την μαλώσω όμως, γιατί δεν μου επέλεξε τραγούδι, οπότε η επιλογή δική μου και μην με βρίζεις.

Κάποιος φίλος ρώτησε γιατί εγώ δεν γράφω στο ημερολόγιο. Λοιπόν και εγώ θα γράψω αγαπητέ μου turigr. Απλά θα γράψω την τελευταία ιστορία, που θα σηματοδοτεί και το τέλος αυτού του κύκλου. Για την επόμενη εβδομάδα, πάλι γυναίκα. Μια γυναίκα που μου έστειλε ένα από τα πιο όμορφα κείμενα του προηγούμενου κύκλου. Εύη μου η σκυτάλη δική σου!!!

Αλλά ας μην μιλάμε για το φινάλε και ας αφήσουμε την mamma να μας μιλήσει μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της ...

Ο χοίρος μου

Έχω συνηθίσει να μην ανήκω.

Στην αρχή ήταν δύσκολα γιατί βασικά είμαι τύπος της παρέας. Δοκίμασα επανειλημμένα να γίνω ένα άσπρο πρόβατο μέσα στα άσπρα πρόβατα του κοπαδιού. Όμως στο σχολείο τα κορίτσια ήταν χωρισμένα. Από τη μια μεριά τα καλά κορίτσια κι από την άλλη αυτά που πηδιούνται.

Τα καλά κορίτσια μαζεύονταν σε συντροφιές, πήγαιναν η μια στο σπίτι της άλλης και δοκίμαζαν τα ρούχα τους. Ή κρυφογελούσαν κοιτώντας τα αγόρια στο διάλειμμα. Ή έγραφαν λευκώματα. Δεν το δοκίμασα καν.

Τα κορίτσια που πηδιούνται έκαναν κοπάνες, έπιναν μπύρες στις καφετέριες της γειτονιάς, κάπνιζαν, ήταν δημοφιλή στο αντίθετο φύλο.

Προσπάθησα να γίνω ο συνδυασμός της καλής κοπέλας που κάνει παρέα με αγόρια. Αλλά αφού δεν έπινα, δεν κάπνιζα, δεν έκανα κοπάνες και δεν μπορούσα να σχολιάσω τα βυζιά της γκόμενας που περνάει, απέτυχα. Γνώρισα λοιπόν ένα σωρό έγκαυλους έφηβους που με απέρριψαν ως μη επικερδή επένδυση.

Επιτέλους στη σχολή έκανα σεξ, ξεκίνησα το κάπνισμα, το αλκοόλ, κοπάνες από το μάθημα αλλά ρε πούστη μου όλες το έκαναν πια ή τουλάχιστον αρκετές γιατί τα καλά κορίτσια εξακολουθούσαν να μαζεύονταν η μια στο σπίτι της άλλης για να δοκιμάσουν τα ρούχα τους, να συζητήσουν για αγόρια και να ονειρευτούν ποιον θα παντρευτούν. Από την άλλη, τα κακά κορίτσια έκαναν παρτούζες. Θεέ μου, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να αγοράσω το εισιτήριό μου για τις παρέες των αγοριών.

Τελειώνοντας τη σχολή είχε πάψει να με απασχολεί το που ανήκω, είχα συνηθίσει να εξέχω και ταυτόχρονα είχα αποκτήσει αρκετούς άντρες φίλους οι οποίοι, πάντα με τη βοήθεια μου, δεν εγκατέλειπαν την προσπάθεια να με πείσουν πως το να με πηδήσουν είναι η εμπειρία που λείπει από τη ζωή μου. Ταυτόχρονα γνώρισα εκ των έσω την αντρική ψυχολογία. Όση τέλος πάντων μου έλειπε.

Για μένα ο άντρας είναι ένα ευαίσθητο πλάσμα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Κάθε προσπάθεια να τον αποκτήσεις τον απομακρύνει. Η υπόλοιπη αλήθεια είναι ότι είμαι ένα ευαίσθητο πλάσμα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση και κάθε προσπάθεια να με αποκτήσεις με απομακρύνει.

Κι έτσι βρέθηκα άγαμη μεγαλοκοπέλα, εξέχουσα επικινδύνως από τον κοινωνικό ιστό να βλέπω τα χρόνια να περνάνε ενώ το μέσα μου φίλτρο ούρλιαζε «εγώ πότε θα γίνω μάνα;». Για όσους νομίζουν πως η σωστή λέξη είναι ανύπανδρη να εξηγήσω ότι άγαμη είναι αυτή που δεν έχει τελέσει γάμο ενώ ανύπανδρη είναι αυτή που δεν είναι υπό ανδρός.

Παρόλο που δεν το επεδίωξα, το να αποκτήσω παιδί ούσα άγαμη ήταν ένα βασικό κομμάτι του πάζλ. Μετά από αυτό ολοκληρώθηκε η εικόνα του αντισυμβατικού ανθρώπου που πουλούσα στους έξω. Εξακολουθούσα να εξέχω και μάλιστα περισσότερο από πριν. Θεωρητικοποίησα ότι και όσο χρειαζόταν, κάλυψα τα κενά και έπεισα τον εαυτό μου πως δεν είχα ανάγκη κανέναν. Υπεργαμάτο συναίσθημα. Το έχεις νοιώσει!

Με τον καιρό απέκτησα δέρμα χοίρου, η επιθυμία να γίνω ένα άσπρο πρόβατο μέσα στα άσπρα πρόβατα ξεθώριασε. Τώρα τελευταία εμφανίστηκε ένας επίμονος άνδρας. Ένας εισβολέας που χαράζει το χοντρόπετσο δέρμα μου. Τον διώχνω αλλά δεν φεύγει. Όταν φεύγει του τρίβομαι να γυρίσει. Με χαϊδεύει και δυσανασχετώ. Για να κοιμηθώ πρέπει να γειώσω την πατούσα μου στη δική του. Μου λέει πως με αγαπάει και απαντώ με σιωπή. Το να παντρευτώ δεν είναι για μένα «piece of cake» αλλά όταν πήγα στην εκκλησία για να δηλώσω το επικείμενο γάμο μας, ο πατέρας Θεόφιλος που με γνωρίζει από τεσσάρων χρονών με ρώτησε με ενδιαφέρον «τι κάνεις τέκνον μου;», «Φτιάχνω την οικογένειά μου» του απάντησα κι έβαλα τα κλάματα.

Οι χοίροι κλαίνε τελικά. Κι όταν έχω την απαραίτητη ψυχραιμία καταλαβαίνω ότι δε μου χαράζει το πετσί για να εισβάλλει αλλά για να με βοηθήσει να βγω.

Αυτά.