ΞΕΝΗ ΑΚΤΗ

- Γιατί με φιλάς;
- ...
- Δηλαδή μ΄αγαπάς;
- Χαχαχα
- Πες το!!!
- Θα στο λέω αύριο!!! Όλη την μέρα!!!
- Αύριο; Τι είναι αύριο;
- Χαχαχα, Πρωταπριλιά!!!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΥΡΙΑΝΑ Σ'ΑΓΑΠΩ....
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ



ΞΕΝΗ ΑΚΤΗ

Στίχοι: Κίτρινα Ποδήλατα
Μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα
Πρώτη εκτέλεση:Δήμητρα Γαλάνη και Κίτρινα Ποδήλατα

Αν ποτέ θυμηθείς τα τρένα που φύγανε
μην κλείσεις τα μάτια, μη γίνεις κομμάτια
απλά χαμογέλασε
εγώ δεν μπορώ πια να παιδεύομαι
κι άλλο να καίγομαι σ’ αυτή τη φωτιά.

Ποτάμι βαθύ μέσα μας κρύβεται
και για όλα ευθύνεται
το πάθος ζεστό
μετά από καιρό πια παραδίνομαι
για πάντα αφήνομαι
στο μαύρο βυθό
κάποτε.

Κάποτε, όταν πια ξεχάσουμε μια ζωή που μαζί περάσαμε
Θα ’ναι αργά και το όνειρο θα σβήσει
Θα ’ναι αργά κι όλα αυτά που ζήσαμε
σαν σκιές στο κενό θα ρίξουμε
μοναξιά στο μεγάλο παραμύθι.

Σε μια ξένη απ’ τον κόσμο ακτή περπατάω
δεν ξέρω γιατί ούτε πού πάω
στη θαμμένη απ’ την άμμο ματιά σου ξεσπάω
το χρόνο που πια δεν κυλά τραγουδάω
το χρόνο που πια δε κυλά.

03-ΞΕΝΗ ΑΚΤΗ.mp3 -

ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ....

pali-pali - Mixakis Tzouganakis

Εδώ, χωρίς σκοπό, χωρίς καμία διάθεση. Ίσως φταίνε τα πάνω κάτω του καιρού. Ίσως το ότι από την Κυριακή μέχρι και σήμερα, το σπίτι έγινε ένα μικρό ξενοδοχείο. Δεν προλάβαινα να αλλάξω τα σεντόνια. Νομίζω ότι ο τελευταίος επισκέπτης κοιμήθηκε στου προηγούμενου. Απαπα, τι να πω.

Πολλές βόλτες τον τελευταίο καιρό. Για δουλειά πάντα, αλλά και για διασκέδαση. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου δεν λέγανε οι παλιοί? Σοφοί άνθρωποι τελικά? Σε πολλά. Το κυριότερο δεν είχαν τηλεόραση. Τι βλέπουν τα μάτια μου, Θεέ μου.

Για να μην πω τι ακούνε τα αυτάκια μου. Κοντεύω να ξεχάσω τα ελληνικά μου. Μόνο ο Άδωνις τελικά μιλάει σωστά? Αν υποψιαστώ κάτι τέτοιο θα πεθάνω!!!

Γιατί άραγε το επιτρέψαμε αυτό να συμβεί? Κάποτε υπήρχαν αξίες, ιδανικά, φιλίες, άνθρωποι. Που σκατά έχουν χαθεί όλα αυτά? Μήπως έχω παραξενέψει τόσο και μου φταίνε όλα? Βρε μπας και γερνάω?

Ας ελπίζουμε ότι αύριο, τουλάχιστον η Αθήνα θα σκοτεινιάσει από τις 8:30 και για μία ώρα. Θα φωτιστεί από τα κεριά μας, από τις ψυχές. Που ξέρεις μπορεί να ξαναβρεί την χαμένη της αίγλη.
Πολλές βόλτες για δουλειά τις προηγούμενες μέρες. Πολλές οι εικόνες, πολλές οι φωτογραφίες, ανάλογες με την διάθεση και αυτές.

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα μείνω με σταυρωμένα χέρια. Αποφάσισα να βολτάρω άγρια αυτό το weekend, και μάλιστα ξεκινώντας από σήμερα... Λέω να πάω να δω τον γιό μου, να τσεκάρω αν του φέρονται καλά στην δουλειά. Όπως αρμόζει σε ένα είδωλο.

Αύριο αν ο καιρός το επιτρέψει λέω να πάω για τσιπουροκαταστάσεις, σε ένα new hot place!!! Σιγά μην σας πω, θα πάψει να είναι hot!!! Και το βράδυ βουρ για Favela, ξανά μανά στον φίλο τον Μιχάλη Τζουγανάκη!!! Θα πιούμε και τις ρακές μας!!! Ότι πιο όμορφο για μια βραδιά με φίλους κρητικούς και όχι μόνο!!! Προλάβετε, θα είναι για πολύ λίγο ακόμα. Το βιντεάκι από την προηγούμενη φορά που είχα πάει!!!

Τελικά μου έφτιαξε η διάθεση, τώρα αν αλλάξουν -αλλάξουμε, ακόμα καλύτερα για όλους μας!

ΜΑΝΟΣ 1+1

Μπαίνοντας στη Θεσσαλονίκη το '45, αργά το βράδυ της Μ. Πέμπτης είχε τελειώσει η λειτουργία και οι εκκλησιές άδειες, φωτισμένες ηχούσαν πένθιμα. Περπατούσα μόνος και θαμπωμένος - είπα από μέσα μου : "Θεέ μου, πόση αμαρτία πρέπει να περιέχει αυτή η πόλη για να έχει τόσες εκκλησιές". Ο προσφερόμενος νεανικός έρωτας, μετεμφυλιακά υπήρξε συγκλονιστικός. Η επιθυμία δεν είχε προσχήματα. Μόνο η ερωτική λειτουργία διατηρούσε μερικούς γοητευτικούς μυστικούς κώδικες με τους οποίους ολοκλήρωνε φαντασιώσεις, οράματα και τολμηρές προθέσεις.

Η Θεσσαλονίκη είχε, τω καιρώ εκείνω, τρεις κοινωνικές τάξεις χωρίς μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους.. Την αστική, την μικροαστική και την λεγόμενη λαϊκή ή εργατική. Οι τάξεις αυτές είχαν μιαν ανομολόγητη έλξη ανάμεσά τους που εκδηλωνότανε με τον ομοφυλόφιλο έρωτα των παιδιών τους. Και οι διάφορες συνοικίες της Θεσσαλονίκης συνδέονταν η μία με την άλλη, με λεωφορεία και με νεανικές διαδρομές αναζητήσεων συντρόφων.

Κι έτσι έγινα φανατικός λάτρης της πόλης και των αφανών κατοίκων της. Τα παλιά σπίτια, οι ατελείωτες συνοικίες, οι κεντρικοί μα και οι απόκεντροι δρόμοι της, λειτουργούσαν θρησκευτικά τον ερωτισμό των νεαρών κατοίκων της και την υπέροχη και τόσο προχωρημένη αταξική ερωτική συνείδησή τους.

Συγχρόνως μου έγινε αντιληπτό πως ο αρχαίος έρωτας δεν έχει τόση αξία στον καιρό μας, δίχως αυτό το ανομολόγητο αίσθημα αμαρτίας κι ενοχής που μας παρέχει η βυζαντινή θρησκευτική κληρονομιά μας.

Και όλ' αυτά επιχειρώ να τα συνθέσω, σε μια πολύχρωμη τοιχογραφία που περιέχει ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου κι ένα του Γιώργου Χρονά, βυζαντινές υμνωδίες, λαϊκούς ρυθμούς και μια στρατιωτική μπάντα που να παίζει επίμονα το "Ειδύλλιο του Ζήγκφριντ" του Βάγκνερ.

Το έργο αυτό το αφιερώνω σ' όσους μπορούν ακόμη να διαβρωθούν από την Μουσική και το Τραγούδι.

Μάνος Χατζιδάκις
Τα τραγούδια της αμαρτίας
4/1/1993

Πίσω, στο 1981, φοιτητής μόλις έχω έρθει Αθήνα, ελεύθερος από τον καθωσπρεπισμό της επαρχίας, ψάχνω να βρω τον εαυτό μου, την ταυτότητά μου, την χαρά μου. Φίλος της εποχής εκείνης ο Δημήτρης Β., φίλος από την Χαλκίδα, μεγαλύτερος στην ηλικία και προστάτης στα πρώτα μου βήματα στην πρωτεύουσα.

Ο Δημήτρης φοιτητής της νομικής τότε, καλλιτεχνική φύση, ανακατευόταν με το τρίτο πρόγραμμα. Φίλος του Μάνου. Από εκείνον τον γνώρισα και γω. Βρεθήκαμε αρκετές φορές. Συγγνώμη που δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά είναι κάποια πράγματα, τόσο ιερά, τόσο δικά μου, που δεν θέλω να τα μοιράζομαι. Ίσως γιατί είμαι πολύ κακομαθημένος, ίσως γιατί πολλοί έχουν μιλήσει για αυτόν. Ίσως γιατί δεν είναι εδώ για να τους διαψεύσει.

Δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτούς, δεν το αξίζω, αλλά το κυριότερο δεν αξίζει στον Μάνο και σε αυτό που αντιπροσωπεύει για μένα αλλά και για τόσους ανθρώπους. Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε κάτι που διάβασα στην rodia, αλλά και ένα e-mail που έλαβα από την Μαρία.

Μακάρι η προσπάθεια του radiobubble, να πιάσει τόπο. Το έχουμε άλλωστε τόσο πολύ ανάγκη.

ΤΗΛΕΦΩΝΑ...

Σήμερα το πρόγραμμα είχε πρωινό, μα πολύ πρωινό εγερτήριο. Όχι γιατί το ήθελα, απλά σηκώθηκα για κατούρημα, έγινε κατάληψη στο κρεβάτι από το γνωστό κακομαθημένο, δώσαμε πάλη, έχασα, έσπασαν τα νεύρα μου, έφτιαξα καφέ και τώρα τι;

Είδα την ανατολή και ήταν και συννεφιασμένη γαμώτο μου, έφτιαξα καφεδάκι κι έβαλα το διεφθαρμένο μου μυαλό σε λειτουργία. Πως περνάμε σήμερα την μέρα; Τι κάνουμε;
1ον ραντεβού στην Χαλκίδα, που δεν μπορούσα αλλά και δεν ήθελα να αναβάλλω.
2ον μετά free.

Τι κάνουμε μετά; Να γυρίσω Αθήνα και να πάω γραφείο; Δεν θα το έλεγα. Άρα τι; Απλά τα πράγματα, στροφή για νότιο Εύβοια. Στο γνωστό και μη εξαιρετέο ψαροχώρι.

-Έλα ρε, τι κάνεις;
-Πως και πρωινός; Είσαι καλά;
-Μια χαρά, κερνάς ουζάκι;
-Είσαι χωριό;
-Βρε κερνάς εσύ κι έρχομαι εγώ.
-Ότι θέλεις!!!
-Λιμανάκι θέλω!!!
-Ντύσου κι έρχομαι!!!
Μισή ώρα αργότερα, τηλέφωνο δεύτερο!
-Είμαι Βάθεια, πάω Λιμανάκι με τον Στράτο, έχεις κάποιον να αφήσεις το μαγαζί;
-Σε δέκα λεπτά είμαι εκεί.

Η γνωστή τριάδα από τα παλιά, και μιλάμε πολύ παλιά, είκοσι χρόνια και βάλε, για να μην πω τριάντα βγάλε, Στράτος, Δανάη κι η αφεντομουτσουνάρα μου, καθισμένοι δίπλα στο τζάμι, να βλέπουμε την θάλασσα, γκρι, και τα καΐκια αραγμένα.
Ο Γιώργος με το που μας είδε, και μην ρωτήσετε ποιος είναι ο Γιώργος, ο Γιώργος είναι το Λιμανάκι... το αραξοβόλι μας, δεν ήθελε πολλά πολλά, δεν είχε πιει τον τρίτο καφέ του, αλλά αμέσως και χωρίς να πούμε κουβέντα άρχισαν να πέφτουν οι μεζέδες βροχή!

Το τσίπουρο κυλούσε πάνω στα παγάκια, και τα πιρούνια έπαιρναν φωτιά. Δεν θα σας πω τι είχε πάνω το τραπέζι. Όσοι έχει τύχει να πάτε, ξέρετε. Κι όσοι δεν έχετε πάει απλά χάνεται!!!

Τηλέφωνο τρίτο!!!
- Έλα, πήγα χωριό!
- Είχες δουλειά;
- Έτσι για βόλτα.
- Καλά έκανες.
- Και είμαι με τα παιδιά!
- Πολλά φιλιά να δώσεις!
- Θα δώσω, μάντεψε που είμαστε!!!
- Μην πεις κουβέντα @@@@
- Άντε βρε στην υγειά σου!!!
- @@@@@
Αχ, το ευχαριστήθηκα, να μάθεις να με πετάς εσύ και το κακομαθημένο από το κρεβάτι. Ας όψεται που δεν πιάσατε καλή τιμή. Αλλά ποιος αγοράζει μεταχειρισμένα πια.

Βαριά καρδιά, φιλιά, και που είσαι μην χάνεσαι, μην κάνεις κανένα χρόνο να έρθεις πάλι, μας λείπεις και τα λοιπά, πίσω στο αμάξι επιστροφή.

Ο καιρός βροχερός, η διάθεση ανοιξιάτικη. Δεν με πείραξε ούτε το μποτιλιάρισμα, ούτε η βροχή, ούτε η ατσαλοσύνη των Ελλήνων οδηγών, ούτε ο φίλος ο Χρηστάκος που λύσαγε από κάποιον σταθμό με την βροχή του. Λες και δεν την έβλεπα, περίμενα ο ραδιοφωνατζής να μου την δείξει.
Με γεμάτες μπαταρίες, πίσω στον πύργο. Σήμερα θα κοιμηθώ σαν πουλάκι, τίποτα δεν θα με ταράξει. Ίσως γιατί το κακομαθημένο μαζί με τον ποταπό συνεργό του, θα κοιμηθούν τιμωρία στο αυθαίρετο της βεράντας!!!

υγ 1 Στο deck, ο φίλος Χρήστος Θηβαίος με τους Συνήθεις του Υπόπτους!
υγ2 Συγγνώμη για τις φωτό είναι από κινητό
υγ3 Την Επόμενη φορά που θα πάω, ίσως πάρω και κάποιους από εσάς μαζί μου. Άλλωστε μιάμιση ώρα δρόμος είναι.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ...

Πωλείται κακομαθημένο καθαρόαιμο μετά του αφεντικού του!!!

Περιμένω τις προσφορές σας!!!

υγ1 Εννοώ το έτερον ήμισυ!!!

υγ2 Θέλω το κρεβάτι μου πίσω!!!

15 ΧΡΟΝΙΑ