ΤΑΓΜΕΝΑ

Αχ, μιας και επιστρέψαμε στα πάτρια εδάφη και με τον πατέρα σώο και αβλαβή από αύριο στην οικία του, είπαμε και μεις να ασχοληθούμε και λίγο με τα ταγμένα και μη πραγματοποιημένα.
Δηλαδή, δύο παιχνιδάκια που με έχουν καλέσει και θέλω να παίξω, και άντε και κάποιες φωτογραφίες από τον πύργο, που έχουμε υποσχεθεί εδώ και καιρό.

Να ξεκινήσουμε όμως με την λατρεμένη φάβα. Αγάπη μου να η τσάντα, που δεν την αποχωρίζομαι ποτέ. Ακόμα και όταν φοράω κοστούμι, αυτή είναι πάντα στο πλευρό μου. Αφιερωμένη σε σένα λοιπόν, αλλά μόνο σαν φωτογραφία, λολ!!!
Παιχνιδάκι Νο 2, ή κάλεσμα Νο 2 από το πολυαγαπημένο μου gatti.
3 ευχές είναι το παιχνιδάκι. Βρίσκαμε λοιπόν το λυχνάρι του Αλαντίν, και μας έλεγε το τζίνι να κάνουμε τρεις ευχές. Μία για το άτομό μας, μία για ένα αγαπημένο μας άτομο και μία για έναν εχθρό μας. Τι ευχές λοιπόν?

Έχουμε και λέμε, για μένα θα ζήταγα να είναι γεμάτη η ζωή μου από χαρά. Το ίδιο θα ζήταγα και για το αγαπημένο μου πρόσωπο. Να είναι πάντα χαρούμενο. Όσο για τον εχθρό, τώρα, δεν έχω και τοοοοόσο μεγαλείο ψυχής, οπότε θα ζήταγα να είναι απλά χαζοχαρούμενος. Μην τα κάνουμε και όλα ίσωμα, δηλαδή.

Kαι οι φωτογραφίες από τον πύργο!!!
Βέβαια, το βράδυ με τα κεριά είναι πιο επιβλητικός!!!

Η tamar, μην δει κάμερα, στήνεται σαν μοντέλο
Το τραπέζι του 1950, κλεμμένο από την θεία και οι καρέκλες του 1965, κλεμμένες από την μαμά, βρήκαν την γωνιά τους!!!
Όπως βλέπετε τα χρώματα δίνουν και παίρνουν, όπως και τα βάζα!!!
Και μια και μιλάμε για χρώματα δηλαδή, έχουμε βάλει και άλλα!!!
Να σκεφτείτε, η μπουκαμβίλια ζήλεψε και έβγαλε κι αυτή πορτοκαλί άνθη.
Η θέα από μπρος!!!
Και από πίσω!!!
Και ... από ψηλά ο δρόμος μας!!!
Άντε και το ηλιοβασίλεμα, αν έλειπαν και οι κεραίες!!!

update
Στην tanila με αγάπη!!!



Subscribe Free
Add to my Page

ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ ...

Πολλά τα νέα, από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ας τα πάρω λοιπόν από την αρχή και σιγά σιγά να δούμε πως θα ξετυλιχτεί το κουβάρι.

Το προηγούμενο Σάββατο όπως όλοι σας γνωρίζετε είχα γενέθλια. Έμπαινα αισίως στα 45. Είχε και πανσέληνο εκείνο το βράδυ, οπότε ο κώλος μου ήθελε κάτι το διαφορετικό. Το κάτι το διαφορετικό λοιπόν ήταν 500 χιλιόμετρα μακριά μου. Μικρό το κακό. Φόρτωσα το έτερον ήμισυ, και δύο πολύ καλές μου φίλες και βρεθήκαμε στην Βεργίνα.
Η βραδιά μαγευτική, το φεγγάρι κατακόκκινο. Στον χώρο του τύμβου είχε συναυλία ο Γιώργος Καζαντζής με την ορχήστρα του. Το φεγγάρι να χάνεται σιγά σιγά λόγω έκλειψης. Και εγώ περιχαρής που τα κατάφερα.

Την επομένη, πήγαμε στον τάφο του Φιλίππου, δεν θα σας πω πολλά, άλλωστε το έχει κάνει καταπληκτικά η φίλη η Ρίτσα. Αυτό που θα σας πω πάντως είναι ότι όσοι δεν έχετε πάει, πρέπει οπωσδήποτε να πάτε. Ένα από τα ωραιότερα μουσεία που έχω πάει ποτέ.

Η ξενάγηση μας έγινε από την καλή φίλη, την αρχαιολόγο, Αγγελική Κοτταρίδη, και ήταν κάτι το μαγευτικό. Μετά μια επίσκεψη στον χώρο των ανακτόρων του Φιλίππου, όπου γίνονται εργασίες αναστήλωσης.
Οι λέξεις πολύ φτωχές, να περιγράψουν και τις εικόνες αλλά και το συναίσθημα. Πιστεύω ότι όταν ολοκληρωθεί το έργο της αναστήλωσης, θα μιλάμε για την Ακρόπολη του Βορρά.
Μετά καφές με θέα, και σιγά σιγά, όσο κι αν δεν το θέλαμε, επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Με τρελά ευτράπελα, καθότι κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί από τις δύο λουρίδες δρόμου, από Πλαταμώνα μέχρι τα Μετέωρα είχαν κλείσει οι φίλοι μας οι τροχαίοι την μία. Αποτέλεσμα 11 χιλιόμετρα τα κάναμε σε δύο ώρες!!!
Το καλύτερο δε, σε επίμονες ερωτήσεις στα παλικαράκια της τροχαίας, γιατί έγινε αυτό, η απάντηση που παίρναμε αν την παίρναμε και όποτε την παίρναμε ήταν μα έχει κίνηση!!!!

Ναι χρυσά μου θα έχει κίνηση όταν αποφασίζεις τις δύο λουρίδες να τις κάνεις μία!!!!
Τέλος πάντων, αυτό το μικρό μελανό σημείο δεν θα μας χαλούσε το πόσο όμορφα περάσαμε.

Επιστροφή στην Αθήνα, ξανά πίσω στην βεράντα μας, ναι το ξέρω χρωστάω φωτογραφίες, σύντομα θα ανεβάσω...
Ντρινννννννν!!!!!!!!!!
- Ναι
- Έλα Παύλο, βάλαμε τον μπαμπά στο νοσοκομείο!!!
- Ορίστε?
- Δεν είναι τίποτα σοβαρό, αλλά δεν έρχεσαι προς τα δω, να σε δούμε και λίγο!!!

Νοσοκομείο Χαλκίδας, εξωτερικά ιατρεία. Ο μπαμπάς έπαθε κρίση οξείας γαστρεντερίτιδας. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν να του ανεβάσει στα ύψη το ζάχαρο και να του ρίξει στον πάτο τον αιματοκρίτη. Βρίσκουμε δωμάτιο, μην φανταστείτε, με μέσον. Και αποφασίζω πρώτο βράδυ να μείνω εγώ μαζί του.
Δεν θα σας πω το τι έγινε, άλλωστε είναι υλικό όχι απλά για ποστ, αλλά για βιβλίο. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι όλο το βράδυ ένας πατέρας να ζητάει κάθε πέντε λεπτά και από κάτι, λίγο νερό, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, έτσι με το που με έβλεπε ότι πήγαινα να καθίσω και ένας γιος αλλόφρων, να εκλιπαρεί τις νοσοκόμες για ένα ταβοράκι!!!

Εδώ πρέπει να σας εγκαταλείψω προς το παρόν γιατί πρέπει να ξαναπάω στο hospital, πιάνω βάρδια!!!

υγ Σας ευχαριστώ, όλους σας για τις ευχές σας!!! Επιφυλάσσομαι για το πάρτι στην βεράντα, μόλις μαζευτούμε όλοι.

45, ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΩ?

Πίσω, flash back, στο 1963, όταν η Lesley Gore τραγούδαγε το it's my party και οι Beatles τρέλαναν τον κόσμο με το she loves you, οι Ronettes με το be my baby και ο Paul με την Paula το hey Paula ο κόσμος έτρεχε να δει την αμίμητη Γεωργία Βασιλειάδου στους Γαμπρούς της Ευτυχίας, o Fellini γύρναγε το 8 1/2, ενώ το Oscar το έπαιρνε ο Λώρενς της Αραβίας.

Κάπου εκεί κι η Χορωδία Μυτιλήνης, έτρεχε, ανάμεσα στις πρόβες για την επιθεώρηση "Ήλιος, Θάλασσα κι Αρμύρα" των Αναστασιάδη, Κίνδερλη και Σκούφου και στην κλινική του Βέτσου απέναντι από τον Άγιο Θεράποντα, ο πατέρας μου, περιμένοντας την άφιξη του υψηλού μικρού.
Το υψηλό μικρό που περίμεναν την άφιξή του από τα τέλη Ιουλίου, αλλά καταδέχτηκε να δει τον κόσμο στα μέσα Αυγούστου.

Το υψηλό μικρό, που μεγάλωσε αλλά δεν ψήλωσε τραγικά, που έζησε πολλά αλλά και γνώρισε πολλούς, που τον βοήθησαν να ψηλώσει το βλέμμα του.

Το υψηλό μικρό που φέτος αποφάσισε να γιορτάσει τα 45 του διαφορετικά από άλλες φορές.

Το πως είναι μυστικό. Θα σας ανακοινωθεί κατόπιν εορτής!!!
Το υψηλό, μεγάλο πια, που με ένα ποτήρι μαργαρίτας φτιαγμένο από τον καλύτερο barman του κόσμου προσπαθεί να γράψει δυό αράδες και να κλείσει κι αυτήν την βαλίτσα που δεν λέει να κλείσει.

Για σας ένα κομμάτι τούρτα και ένα ποτήρι σαμπάνια, έτσι για το καλό μου.

Πάτα το play και βάλτο δυνατά!!! It's my party!!!

Powered by eSnips.com

ΙΣΩΣ ...

Ύστερα μετακομίσαμε, όπως είπα, σε καλύτερη γειτονιά, στην περιοχή Λυκαβηττού, απ' την μικροαστική πλευρά της οδού Ιπποκράτους. Έτσι, όταν το 'σκαγα από το σχολείο - και το 'σκαγα αρκετά συχνά, προ πάντων όταν δεν είχα λύσει αποβραδίς τα προβλήματα των μαθηματικών - στα νταμάρια του Λυκαβηττού πήγαινα κι έπαιζα μπάλα, και στις μικρές σπηλιές του έκρυψα τους πρώτους μου αθώους, και λίγο αργότερα όχι και τόσο αθώους παιδικούς έρωτες.

Πρέπει να είμαι από τους λίγους που έχουν μείνει πίσω σε μια άδεια πόλη. Αλλά να σας πω κάτι την λατρεύω αυτή την πόλη άδεια. Μ' αρέσει να περπατάω στους άδειους δρόμους, να φωτογραφίζω την ιστορία της μέσα από τα κτήρια της, να αλητεύω σε πλατείες άδειες ακόμα και από τους οικονομικούς μετανάστες, που το μόνο που ακούς είναι αραιά και που ο θόρυβος κάποιας εξάτμισης αυτοκινήτου, ή κάποιο ραδιόφωνο στην διαπασών.
Έχω ζήσει σε πολλές πόλεις. Μερικές απ' αυτές - το Σίντνεϊ, τη Νέα Υόρκη - τις αγάπησα πολύ, κι ευχαρίστως θα τις ξανάβλεπα για λίγο, έστω και μια φορά στα πέντε χρόνια. Αλλ' όση ζωή μου μένει ακόμα, εδώ προ πάντων, στην Αθήνα, θα ήθελα να την ζήσω, κι εδώ, όταν έρθει κάποτε κι εκείνη η ώρα εδώ να τελειώσω τις μέρες μου. Κι εκτός κι αν συμβεί τίποτα απρόοπτο, μάλλον έτσι θα γίνει - κάποια στιγμή που ο πληθυσμός της θα πλησιάζει τα πέντε εκατομμύρια, πεντέμισι στην αιχμή της τουριστικής περιόδου. Ως τότε, σκέφτομαι καμιά φορά, δε θα 'χει μείνει τίποτα από την Αθήνα μου, εκείνη την Αθήνα που αγάπησα. Μα κάτι μέσα μου, μου λέει πως ίσως να 'χω κι άδικο. Γιατί - εκτός κι αν γίνει πια καμιά μεγάλη, κοσμογονική αλλαγή - θα μένουν για πολύ καιρό ακόμα, για πάντα ελπίζω, ο λόφος του Λυκαβηττού κι ο λόφος του Φιλοπάππου Ως τότε βέβαια, θα ΄χουν ¨αξιοποιηθεί¨ από κάποια κακόγουστη δημοτική ή κρατική υπηρεσία και θα ΄χουν μαντρωθεί με συρματοπλέγματα. Μα τα παιδιά και τα ζευγάρια των ερωτευμένων θα βρίσκουν πάντα έναν τρόπο ν΄ ανοίγουν ένα πέρασμα, ίσα - ίσα για να μπορούνε να τρυπώσουν μέσα.

Μ' άρεσε η χθεσινή μπόρα κι ας έγινα μούσκεμα, μ' άρεσε η μυρουδιά της βρεγμένης γης που έφτανε μέχρι την βεράντα μου, και θύμιζε κάτι από τα μπαχάρια της Ανατολής. Μ' άρεσε που ο ήλιος χανόταν μέσα σε μενεξελιά σύννεφα πίσω από τον λόφο του Στρέφη.
Οι άνθρωποι μπορεί στο μεταξύ να πηγαίνουν στη Σελήνη για δουλειές, μα η μαγεία του φεγγαριού τη στιγμή που ξεπροβάλλει πάνω από την κορυφογραμμή του Υμηττού, θα μένει πάντα η ίδια. Το μοναδικό φως του Αττικού ουρανού δύσκολα θ' αλλάξει κι αυτό. Μέσα στην κόλαση που λένε πως θα γίνει η Αθήνα, θα μένει πάντα ο μικρός παράδεισος του μοναστηριού της Καισαριανής, δέκα λεπτά από το κέντρο. Απ' τα παλιά και τόσο ανθρώπινα σπιτάκια που ξέραμε, δεν θα ΄χει μείνει πια κανένα. Αλλά σ΄ αυτές τις ακαλαίσθητες πολυκατοικίες που υψώνονται στην θέση τους, θα κατοικούνε για πολύ ακόμα άνθρωποι που, έστω και παρεφθαρμένη - και σάμπως θαν' η πρώτη φορά; - θα μιλάνε λίγο πολύ την ίδια γλώσσα με μένα, θα σκέφτονται και θα αισθάνονται λίγο πολύ σαν και μένα, νέοι και νέες που, όσο θα υπάρχουνε, βιβλία, δεν μπορεί, έστω και λίγοι απ' αυτούς, θα με διαβάζουν.

Μ' αρέσουν οι νυκτερινές βόλτες στο κέντρο της πόλης. Έτσι να οδηγείς χωρίς σκοπό, βάζοντας στοίχημα με τον εαυτό σου αν θα διαβείς την Πανεπιστημίου χωρίς να σε πιάσει ούτε ένα φανάρι. Να πηγαίνω σε γειτονιές περίεργες, που ακόμα υπάρχουν σπιτάκια με αυλές και γιασεμιά, να σταματάω στην μέση του δρόμου και να ανάβω ένα τσιγάρο, σύντροφος πιστός στις βόλτες.
Δυό τρείς φορές τον τελευταίο καιρό, αργά την νύχτα, άφησα το αυτοκίνητό μου να με οδηγήσει ως τον Άγιο Γιάννη τον Ρέντη. Ανάμεσα στα εργοστάσια που ξερνάνε μολυσμένους υδρατμούς και στις εργατικές πολυκατοικίες, υπάρχουν ακόμα μερικοί λαχανόκηποι. Δε βγήκα έξω. Αλλ' όχι επειδή φοβήθηκα μη δω κανένα φίδι να ξεπροβάλλει μέσα από τα λάχανα. Δεν τα φοβάμαι εγώ τα φίδια. Τι μπορούν να σου κάνουν τα φίδια; Ο Θεός να σε φυλάει από τους ανθρώπους...

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα. Ίσως φταίει που πλησιάζει η μέρα που κλείνω τα 45. Σχεδόν μισός αιώνας. Ίσως που ήρθα και γω στην περιοχή του Λυκαβηττού. Μπορεί να φταίει που ξαναδιάβασα το βιβλίο σου, που μου είχες χαρίσει. Ίσως να φταίει ότι έφυγες πριν από είκοσι χρόνια τον Αύγουστο του '88.

υγ1 Από το Η γιαγιά μου η Αθήνα του Κώστα Ταχτσή.
υγ2 Αντώνη το πάτησα το play...

ΤΑ SANTÉ ΤΗΣ ΣΑΠΦΩΣ

Άρχισαν οι διαφημίσεις κατά του καπνίσματος. Δεν θα αναφέρω αν με βρίσκουν σύμφωνο ή αντίθετο, καπνιστής είμαι βλέπετε και δεν έχω σκοπό να το κόψω.

Δεν θα μιλήσω για το αν είναι ρατσιστικό ή όχι το μέτρο. Δεν θα αναφέρω αν κάνει καλό στην υγεία και στην τσέπη μας.

Απλά από το βιβλίο SANTÉ 15 συγγραφείς και ένα μυθικό τσιγάρο, είναι η σημερινή μας ιστορία. Ένα κείμενο του Γιώργου Μανιώτη.

ΤΑ SANTÉ ΤΗΣ ΣΑΠΦΩΣ

Στο σπίτι της δεν είχε βάλει ποτέ κανέναν. Έμενε σε ένα φτωχικό δυαράκι κάτω από την Ακρόπολη. Κυκλοφορούσαν φήμες ότι τα δωμάτια του φτωχικού της διαμερίσματος ήταν γεμάτα με πάκους από παλιές, κιτρινισμένες εφημερίδες, με κούτες πατικωμένες ως απάνω με εξωφρενικά καπέλα και ντουλάπες στουμπωμένες με χιλιάδες παλιές, αστραφτερές τουαλέτες, αγορασμένες όλες από τα αμερικάνικα.

Στις αρχές του αιώνα πρέπει να έζησε την νεότητά της. Ήταν από τις λίγες γυναίκες που είχαν τελειώσει Πανεπιστήμιο εκείνη την εποχή. Είχε ασχοληθεί και με τον χορό. Όταν ήταν νέα, είχε ένα σώμα τέλειο. Θυμάμαι μια φωτογραφία που πιθανόν μόνον σε μένα να 'χε δείξει. Γυμνή από την μέση και απάνω, φορώντας ψεύτικη γενειάδα και ακάνθινο στεφάνι, με τα χέρια ολάνοιχτα πόζαρε πάνω στον σταυρό σαν μέγας θηλυκός εσταυρωμένος. Πρέπει να είχε πιστέψει σε όλες αυτές τις ιδέες για την απελευθέρωση της γυναίκας, που ήταν τόσο πού της μόδας εκείνα τα χρόνια.

Και όμως μια ωραία πρωία τα εγκατέλειψε όλα αυτά και ασχολήθηκε με το θέατρο. Για μια νέα γυναίκα και επιστήμονα όπως ήταν αυτή, μια τέτοια απόφαση ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Και όμως μια ωραία πρωία γύρισε την πλάτη της σε όλους μας εμάς και βγήκε στην σκηνή. Ήταν άγρια και ελεύθερη ύπαρξη και αμέσως κατάλαβε την παγίδα που πήγαινε να της στήσουν.

"Όχι ... κύριοι", είπε, "εγώ δεν θα πάρω μέρος στη ζωή που εσείς ήδη έχετε προετοιμάσει για μένα. Εγώ δεν θα πάρω μέρος στο παιχνίδι σας. Εγώ θα ανέβω στην σκηνή και θα σας δείχνω τα ψέματα που σας έχουν αναγκάσει να ζείτε! Έτσι θα πορευθώ! Στην πραγματική μου ζωή δεν θα υπάρχω. Θα είμαι απλώς ένα φάντασμα! Θα υπάρχω μόνον όσο διαρκεί η παράσταση! Κάτι είναι και αυτό!"

Έτσι φρόντισε να κρατήσει τον εαυτό της αόρατο σχεδόν, μισοκρυμμένο πάντα στις πίσω σκιές των κτιρίων. Όσο ήταν νέα πρέπει να χάρηκε τον έρωτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι μακροχρόνια, νόμιμη σχέση δεν πρέπει να έκανε ποτέ. Το άβατο της μοναξιάς της δεν το πάτησε ποτέ κανείς. Δεν δέχτηκε να στήσει νοικοκυριό. Έτρωγε πάντα στο πόδι όλον αυτόν τον καιρό και επειδή -λόγω του επαγγέλματός της- δεν είχε πάντα άφθονα τα λεφτά, για να ξεγελάει την πείνα της κατέφευγε στα γλυκά. Έτσι απέκτησε το σάκχαρο της που την πριόνιζε καθημερινά καθώς τα χρόνια είχαν αρχίσει να περνούν.

Στην διάρκεια της ημέρας την έβλεπες συχνά να κάθεται μονάχη της στο τραπεζάκι κάποιου καφενείου, να πίνει τον καφέ της, να μηρυκάζει την θλίψη της, να ηλεκτρίζεται στην θέα των απόμαχων της ζωής και να καπνίζει τα κόκκινα τσιγάρα της. Αυτό το κόκκινο κουτί με την χαμογελαστή ξανθιά πάνω στο καπάκι του ήταν το φυλαχτό της. Δεν το αποχωριζόταν ποτέ. Όταν την πλησίαζες να την γνωρίσεις, το πρώτο που έκανε ήταν να σου προσφέρει τσιγάρο.

"Καπνίζεις;" σε ρωτούσε με την βραχνή φωνή της και σου 'δειχνε με νόημα το κόκκινο πακέτο. Έψαχνε να δει τις αντιδράσεις σου. Γύρευε να διακρίνει τι εντύπωση θα σου έκανε το χρώμα του κουτιού. Καθώς δίσταζε να το ανοίξει και να σου προσφέρει τσιγάρο, περιμένοντας την απάντησή σου σε ζύγιζε, σε μετρούσε λέγοντας από μέσα της : "Μωρέ, τι φρούτο είναι τούτο εδώ! Λες να είναι από τους δικούς μας ... ή μπας και είναι από τους άλλους, του σωρού;" Ήταν σαν να σου ψιθύριζε γλυκά στ' αυτί : "Εγώ, αγοράκι μου, δεν είμαι σαν τους άλλους! Εγώ δεν ανήκω στον κόσμο τούτο. Εγώ την έχω κάψει την καλύβα μου, προ πολλού! Εγώ καπνίζω αυτό που βλέπεις. Αυτή είναι η μάρκα μου. Το κόκκινο είναι το χρώμα μου! Το χρυσαφί της φαρδιάς κορδέλα η ελπίδα μου και τα ξανθά μαλλιά και τα κατακόκκινα χείλη της όμορφης γυναίκας πάνω στο καπάκι είναι τα όνειρά μου. Αν συμφωνείς, κάτσε! Αν δεν σ' αρέσει, σήκω ... φύγε!"

Αν το πακέτο δεν σου έκανε καμιά εντύπωση, ήσουν ήδη υπόθεση χαμένη γι αυτήν, αν όμως ξαφνιαζόσουν και το έπαιρνες γεμάτος θαυμασμό στα χέρια σου να το περιεργαστείς, η παράξενη αυτή γυναίκα με την βραχνή φωνή είχε γίνει για πάντα φίλη σου. Αν έλεγες : "Συγγνώμην, δεν καπνίζω...", στύλωνε τα μάτια της πάνω σου και σε έγδερνε με την λύπηση της φωνής της. "Άκαπνος είσαι;" σε ρωτούσε και ύστερα, με τα χέρια της, χωρίς να περιμένει απάντηση, σου έκανε νόημα να κάτσεις δίπλα της, να μοιραστείς τον καημό της. Το ότι δεν κάπνιζες, αυτό σήμαινε ότι δεν είχες μπει ακόμα στα βάσανα του κόσμου.
Σιγά σιγά, καπνίζοντας το ΄να τσιγάρο πίσω από το άλλο, σε συνήθιζε και σου άνοιγε την καρδιά της. Σου ΄λεγε πως κάποτε, στον Μεσοπόλεμο, όταν ήταν νέα και ωραία, την είχε ερωτευθεί ένας εργοστασιάρχης από την Αλεξάνδρεια και της είχε πει ότι αν τον παντρευόταν, θα της έχτιζε τρία θέατρα. Στην εύλογη απορία σου "Γιατί τελικά δεν τον παντρευτήκατε Σαπφώ;" άστραφτε και βροντούσε και σου απαντούσε με θυμό : "Γιατί δεν τον αγαπούσα, βλάκα!" Κι αν εσένα σε έβαζε ο διάολος να της πας κόντρα και επέμενες σε εξηγήσεις λέγοντας "Έπρεπε να θυσιάσετε τα προσωπικά σας αισθήματα χάριν της τέχνης, Σαπφώ... Τώρα θα είχατε τρία θέατρα δικά σας και θα ήσασταν θιασάρχης!", σε κοιτούσε αλαφιασμένη σαν αν έβλεπε κάποιο τραγικό δυστύχημα στη μέση του δρόμου και σε περιέλουε με το κατράμι της φωνής της πατόκορφα.

"Ηλίθιε", σου απαντούσε έτοιμη να εκραγεί, "αυτός ήταν ένας βιομήχανος, χημικός, εργοστασιάρχης που έκανε πειράματα και είχε παραμορφωθεί, σαν τον Φραγκεστάιν είχε καταντήσει!"

Αν εσύ ήθελες να κάνεις την συνάντηση πιο ενδιαφέρουσα, την άφηνες να ανάψει άλλο τσιγάρο και επανερχόσουν με άλλη ερώτηση που ήξερες εκ των προτέρων ότι θα πυροδοτήσει ανεπανόρθωτα το εκρηκτικό της ταπεραμέντο.

"Αυτό λοιπόν ήταν το μόνο φλερτ της ζωής σας;" ρωτούσες σιγανά, "Γι' αυτό λοιπόν ακούγονται όσα ακούγονται; Γι' αυτό όλες οι τραβεστί σας θεωρούν θεά και μητέρα τους;" Σε κοίταζε πλαγιομετωπικά με απέραντες υποψίες και ύστερα με το γιαταγάνι της φωνής της προσπαθούσε να σε αποκεφαλίσει.

"Άρρωστε..." ούρλιαζε εκτός εαυτού και έκανε τα κεφάλια των πάντων να στραφούν προς το μέρος της. "Άρρωστε, πας να μου κάνεις πλύση εγκεφάλου, ε; Μάθε λοιπόν να ξέρεις ότι το ΄45 με είχε ερωτευτεί και ένας αντάρτης, αλλά δυστυχώς τον εκτελέσανε..." -εδώ η φωνή της έσπαγε, τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα και το κεφάλι της γινόταν μολυβένιο και βαρύ από μια απέραντη θλίψη που την ξερίζωνε από την πραγματικότητα και την παρέσυρε στα εδάφη του δικού της περίκλειστου κόσμου.

Το κόκκινο πακέτο με την χαμογελαστή ξανθιά και τα γλυκόπικρα τσιγάρα ήταν το μόνο σημείο αναφοράς που δεν την άφηνε να χαθεί οριστικά μέσα στην απέραντη λύπη της. Την ώρα που ταξίδευε στις αναμνήσεις της, είχε τα μάτια της καρφωμένα απάνω του με απόγνωση και οδύνη. Από κει πιανόταν και ξανάμπαινε στον παρόντα χρόνο. Πάνω στο θολό, κόκκινο χρώμα εστίαζε την προσοχή της και ξαναφορούσε το παραμορφωμένο από την αρθρίτιδα σώμα της. Αναστέναζε βαθιά, έπαιρνε το πακέτο και τον αναπτήρα στα χέρια της, πλήρωνε το λογαριασμό της, σηκωνόταν και έλεγε : "Άντε, πέρασε η ώρα, καιρός ... να πάμε στα σπίτια μας!"

Οι άνθρωποι του θεάματος όπως πάντα δεν κατάλαβαν τίποτα μέσα στην ατσαλάκωτη, ηθελημένη υπεραισιοδοξία των λινών κουστουμιών τους. Δεν της φέρθηκαν καλά, δεν εκτίμησαν το ταλέντο της, δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τον αρχαίο σπαραγμό της. Άλλωστε τους ήταν άχρηστος μέσα στο ψέμα της πρώτης μεταπολεμικής εποχής που τότε ξεκινούσε με νιαουρίσματα, με λεωφόρους, με έπιπλα δανέζικα. Όλο κάτι ρόλους υπηρέτριας και σπιτονοικοκυράς της έδιναν. Πρόσωπα λαϊκά, χωρίς φύλο και επιθυμίες, που είχαν κάνει την αυτοθυσία δεύτερη φύση. Πρόσωπα που κανείς δεν υπολόγιζε αν ζουν ή πεθαίνουν. Πρόσωπα της υπομονής, που οι άλλοι γύρω, οι καινούργιοι κυρίαρχοι των σπιτιών, σπάγανε πλάκα με τις αντιδράσεις τους. Το κοινό όπως πάντα γελούσε και ξεκαρδιζόταν με τις γκριμάτσες του προσώπου της και τις αγριοφωνάρες της, ποτέ όμως αυτοί δεν είχαν σταθεί να παρατηρήσουν τα αιώνια λυπημένα μάτια της. Ποτέ όλοι αυτοί δεν είχαν αναρωτηθεί αν τα πρόσωπα που υποδυόταν νοιώθουν λύπη ή χαρά. Με ότι κι αν έκανε γελούσαν, όταν θύμωνε γελούσαν, όταν χαιρόταν γελούσαν, όταν έκλαιγε γελούσαν. Αυτήν την ίδια και τα πρόσωπα που υποδυόταν δεν τα θεωρούσαν ανθρώπους ζωντανούς. Ήταν οι απαραίτητες καρικατούρες για να γεμίζουν τα κενά της νόμιμης και επίσημης δράσης των συζύγων και των αιωνίως ερωτευμένων. Αυτή όμως δεν είχε πάρει μέρος σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Είχε αποχωρήσει στην γωνιά της και σαν λαβωμένο θηρίο παρατηρούσε έκθαμβη τα απελπισμένα καμώματα των άλλων που νόμιζαν ότι θα δώσουν κάποιο νόημα στη ζωή τους. Ήταν φυσικό λοιπόν όλοι αυτοί οι καινούργιοι υπερδραστήριοι με τα σπορ αυτοκίνητα να μην σέβονται την στάση της ζωής της και να την θεωρούν κωμικό πρόσωπο. Γι' αυτό της έδιναν πάντα τους ρόλους ενός χρήσιμου παρείσακτου που, ενώ νομίζει ότι είναι εκτός παιγνιδιού, γίνεται το γελαστό σκιάχτρο τους και το προς αποφυγήν παράδειγμα. Αυτή όμως δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν, δεν έδειξε ποτέ την αηδία της για τις νοικοκυρεμένες ψυχές τους. Πάντα ήταν ντυμένη ευπρεπώς και στις κοινωνικές συναστροφές νευρική αλλά συνεπέστατη. Το μόνο σημάδι που φανέρωνε την βαθειά της αντίθεση ήταν το κόκκινο πακέτο των τσιγάρων της. Μέσα στις συναστροφές έψαχνε απελπισμένα να βρει τους ομοίους της. Οι καιροί ήταν και είναι σκληροί και κανείς δεν έδειχνε και δεν δείχνει αυτό που πραγματικά πιστεύει και σκέφτεται. Με σήματα κρυφά επικοινωνούσαν οι υποψιασμένοι μεταξύ τους. Με μικρές λεπτομέρειες, όπως το κόκκινο πακέτο, έβρισκες και βρίσκεις τον αληθινό σου φίλο.

Προς το τέλος της ζωής της, άνθρωποι σοφοί εκτιμήσανε τη λύπη και το παράπονό της. Τράβηξαν την μάσκα του θηλυκού παλιάτσου από το πρόσωπό της και άφησαν να ηχήσει μέσα στην έρημη χώρα σπαραχτικά η τραγική δύναμη του ταλέντου της. Μόλις που κάτι πρόλαβε να παίξει με το αληθινό της πρόσωπο, μόλις που κάτι πρόλαβε να διαβάσει στο ραδιόφωνο με την αληθινή της φωνή, όμως κι αυτά τα λίγα, τα ελάχιστα στάθηκαν υπεραρκετά για να αιχμαλωτίσουν την μνήμη μας μια για πάντα. Ύστερα από λίγο, όπως συνήθως συμβαίνει σ' αυτόν τον άχαρο τόπο, ένα πρωί την βρήκαν νεκρή, καθισμένη σε μια ψάθινη καρέκλα, πεσμένη με το μισό της σώμα πάνω στο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας, να 'χει το χέρι της τεντωμένο για να πιάσει τα κόκκινα τσιγάρα της που το απόγευμα τα είχε ακουμπήσει στην άλλη άκρη.

ΤΟ SOUNDTRACK ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Η αγαπημένη so far, με κάλεσε σε παιχνιδάκι μουσικό. Τραγούδια που μ' έχουν σημαδέψει, ή τραγούδια που τα έχω συνδέσει με κάποιο σημαντικό γεγονός της ζωής μου. Η επιλογή δύσκολη, τι να διαλέξω, τι να αφήσω. Άλλωστε η μουσική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.

Σχεδόν όλες μου οι αναμνήσεις κλείνουν και κάποιο τραγούδι μέσα. Ίσως φταίει ότι απ' ότι μου λένε για να με ταΐσουν έπρεπε να παίζει μουσική και μάλιστα αυτό το τραγούδι με τους brothers four το beautiful brown eyes.

Μεγαλώνοντας λίγο μπήκα στον μυστικό κόσμο των flamencos με τραγούδια όπως αυτό το tango του Diego il Cabrillero, λάτρης βλέπετε ο πατέρας της ισπανικής μουσικής, οπότε πιστεύετε ότι εγώ θα γλίτωνα;

Και για να μην αφήσουμε έξω από τις αναμνήσεις και την μαμά και είναι μια γκρινιάρα, ο Θεός να σε σώσει, το γιλεκάκι, εδώ από την Βίκυ Μοσχολιού, που μου το τραγούδαγε αντί για νανούρισμα

Και μια που είμαστε στα μικράτα μας, ένα τραγούδι που με κάνει πάντα να θυμάμαι με αγάπη έναν πολύ καλό μας φίλο. Τον Δημήτρη τον Στεφάνου, όταν καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού μας, το μάθαινε, κάπου την δεκαετία του 60, για να δώσει εξετάσεις στην Λυρική. Για την ιστορία με αυτό το τραγούδι ξεκίνησε την καριέρα του σαν εξαιρετικό ταλέντο. Το τραγούδι είναι το Granada με τον Mario Lanza.

Συνήθως με τα τραγούδια με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία, ίσως γιατί εκτός από τις αναμνήσεις είναι και ένας εύκολος τρόπος για να πεις πράγματα ή να εκφράσεις αισθήματα και κάποιος σαν εμένα που για πολλά χρόνια με φόβιζαν οι λέξεις εύκολα εκφραζόμουν με ένα τραγούδι.

Ένα από αυτά είναι και το Seasons in the Sun με τον Terry Jacks. Τα πρώτα parties, τα πρώτα σκιρτήματα. Το κοκίνισμα στα μάγουλα, όταν ζήταγες από το κοριτσάκι να σε χορέψει. Η χαρά όταν άκουγες το ναι.

Ένα άλλο είναι το without you με Nilson. Θυμάμαι την μέρα που φεύγαμε για πάντα από την Μυτιλήνη είχαν έρθει όλοι οι φίλοι στον λιμενοβραχίονα και τραγούδαγαν αυτό το τραγούδι όπως έφευγε το καράβι με μένα πάνω του. Μιλάμε ήταν το 1976. Άλλοι τρόποι αποχαιρετισμού.

Όταν ήμουν 18 χρονών, πριν από πολλά χρόνια, γράφτηκε ένα τραγούδι για μένα. Τουλάχιστον έτσι μου είχε πει ο συνθέτης του και πολύ καλός μου φίλος ο Δημήτρης ο Λέκκας. Είναι το 18 χρονών με την Δήμητρα Γαλάνη. Δεν ξέρω αν το έλεγε αληθινά ή για να κάνει πλάκα, εγώ πάντως το έχω δέσει από τότε...

Ένα από τα κομμάτια που λατρεύω, που το άκουγα την ώρα που έδυε ο ήλιος στην καλντέρα της Σαντορίνης, στο Franco's είναι το Adagio του Tomaso Albinoni. Είναι ένα άκουσμα που μπορεί να μου φέρει δάκρυα στα μάτια. Είναι αυτό που θα ήθελα να ακούω, την ώρα που θα φεύγω για άλλες γειτονιές, για άλλα ταξίδια.

Τώρα που μιλάμε για άλλα ταξίδια Στων Αγγέλων τα μπουζούκια, είναι ένα τραγούδι που πάντα θα μου θυμίζει δυο φίλους μου να πω, δυο αδέρφια μου να πω, που έχασα μέσα σε έναν χρόνο. Από τα πιο δύσκολα τραγούδια για μένα.

Viktor Lazlo και Pleurer des rivieres. Μεγάλο τραγούδι, μεγάλος έρωτας, μεγαλύτερος χωρισμός.

Ένα πρωινό του Νοέμβρη του 94, μου έφτιαξες καφέ, βάζοντας στο πικ απ το parce mihi Domine του Jan Garbarek. Θυμάσαι; Και γω μην έχοντας ξεσουρώσει από το προηγούμενο βράδυ νόμιζα ότι είχα πεθάνει και με ψέλνανε!!!

Δυο χρόνια αργότερα μεθυσμένοι από τις μυρουδιές των μπαχαρικών στις αγορές του Καΐρου τραγουδάγαμε στην Αγορά του Αλ Χαλίλι του Αλκίνοου Ιωαννίδη και οι Αιγύπτιοι μας κοίταζαν περίεργα. Θυμάσαι;

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα κάπου στον Κάβο Ντόρο σου τραγούδησα τ' αστέρι του βοριά και συ με κοίταξες και είπες ότι είναι η μόνη φορά που δεν φάλτσαρα. Θυμάσαι;

Και το soundtrack της ζωής μου ακόμα γράφετε. Καλές ακροάσεις.