ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ + 2 + 1 ΙΔΕΑ

Κάποιος ήρωας από εδώ μέσα με κάλεσε να ανεβάσω δυό τραγούδια. Ένα με γυναικεία κι ένα με αντρική φωνή. Δυό τραγούδια που αντί για το σ' αγαπώ θα τα σιγομουρμούριζα. Δυσκολεύτηκα πολύ. Ποιό να πρωτοδιαλέξω.
Και δεν μου άφησαν και περιθώριο. Με ελληνικό ή με αγγλικό στίχο?
Αποφάσισα λοιπόν να ανεβάσω αυθαίρετα 4 τραγούδια.
2 + 2
Ξεκινώ με αυτά με τον αγγλικό στίχο :
1ο λοιπόν είναι το fragile αλλά με την φωνή της Cassandra Wilson

2ο είναι το wild is the wind με τον David Bowie

Και τα ελληνικά μας είναι :
1ο η αξέχαστη Μελίνα στην Φαίδρα

2ο ο Παύλος Σιδηρόπουλος στο Να μ' αγαπάς

Και η ιδέα :
Ο κάτοχος αυτού του φτωχού, πλην τίμιου blog, εν μέσω καταγγελιών, εκβιασμών, συκοφαντικών δυσφημήσεων, μηνύσεων και άλλων πολλών, αποφάσισε όπως δημιουργήσει μία στήλη καινούργια. Μία φορά την εβδομάδα θα φιλοξενεί ένα κείμενο δικό σας. Κάθε βδομάδα και ένας από εσάς θα γράφει ένα κείμενο που θα φιλοξενείται εδώ. Ελεύθερο κείμενο, ότι θέλει ο καθένας σας. Έτσι χωρίς πρόγραμμα και δέσμευση. Η μόνη δέσμευση όταν σας το ζητάω να μου στέλνετε κείμενο. Η μέρα, η δικιά σας, θα είναι η Παρασκευή.
Αυτή είναι η ιδέα. Αν δεν σας αρέσει έχετε το ελεύθερο να με κράξετε. Άλλωστε μας κράζει ο κόσμος όλος. Λοιπόν το μπαλάκι πέφτει όσον αφορά το παιχνιδάκι με το τραγούδι στους Στάθη, Blueprints και στην Φαβούλα μου.
Το μπαλάκι για το πρώτο δικό σας κείμενο για εγκαίνια πέφτει σε κάποιον που γράφει χωρίς θέμα, χωρίς πρόγραμμα. Στον billako, και ελπίζω να μου κάνει καλό ποδαρικό....

Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ... ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Όταν ξεκίνησα δειλά, αυτό εδώ το blog, χωρίς να ξέρω την συνέχεια, το έκανα γιατί διάβαζα κάποιους από δω μέσα, και επειδή δεν μ' άρεσε ο ανώνυμος σχολιασμός.
Ένα blog που από την αρχή με κέρδισε ήταν της ψιλικατζούς. Σήμερα διάβασα ότι μας αφήνει. Δεν θα το παίξω μελό, άλλωστε δεν μου πάει το στυλ.

Μια ευχή για καλή επιτυχία σε ότι έχει αποφασίσει να κάνει και μια ελπίδα ότι θα αλλάξει γνώμη κάποια στιγμή.

Πίσω στα δικά μας τώρα παίδες!!! Δεν πρόλαβα καλά καλά να γυρίσω από το Σ/Κ και να μπω στους ρυθμούς της εβδομάδας, βρήκα να με περιμένουν όχι μία, αλλά δύο προσκλήσεις για παιχνίδια.

Η πρώτη από τον basnia, σχετικό με τα 7 κακά της μοίρας μου. Λοιπόν, έχουμε και λέμε :

1. αυθόρμητος
2. με εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, ακόμα κι αν με απογοητεύουν κάποιες φορές
3. ενθουσιάζομαι εύκολα
4. ανασφαλής
5. δεν λέω να μεγαλώσω, εννοώντας ωριμάσω
6. θέλω να μου το λένε ότι με αγαπάνε αλλά και να μου το δείχνουν
7. σπάταλος

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα, αλλά τέλος πάντων.

Η δεύτερη πρόσκληση ήρθε από τον etalon, σχετικό με την περιβόητη σελίδα 123. Παρ' ότι το έχω παίξει, το ξαναπαίζω ευχάριστα, γιατί έχουμε και κάποιες αδυναμίες σε κάποιους ανθρώπους :

ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
ΖΑΝ ΡΙΣΠΕΝ

Η Άρτεμις είχε ιερά μέσα σε δάση από βαλανιδιές, ελιόδεντρα, κυπαρίσσια, ιτιές. Ένα άγαλμά της ήταν τοποθετημένο μέσα στην κουφάλα ενός κέδρου, κοντά στον Ορχομενό, στην Αρκαδία και από τα ρυάκια και τα ποτάμια, η επιρροή της κόρης της Λητούς, απλώθηκε ως τα λιμάνια κι ως την ίδια τη θάλασσα. Έγινε η προστάτιδα θεά της ναυτιλίας, αυτή που παραστέκεται στους μισεμούς και στους γυρισμούς : για τούτο της αφιέρωσαν ιερά στα λιμάνια, στ' ακρωτήρια και στις ακτές.

STOP SIEGE

Και κάποια ιρακινά blogs, που έχουν πολλά να πούνε ...

24 Steps to Liberty


Last of Iraqis


A Star from Mosul


Days of my Life


Nabil's Blog


Neurotic Iraqi Wife


αξίζει να διαβαστούν, πιστέψτε με.

Για περισσότερα μια μικρή βόλτα στο Allu Fun Marx

SINGLE MAMMA'S GAME

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΒΒΑΛΑ
Dion Fortune
μετ. Δημήτρης Ευαγγελόπουλος
εκδόσεις ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1986

Έτσι, οι τέσσερις άνεμοι έφεραν παράξενους σπόρους στη γη που είχε ετοιμαστεί για σιτάρι, αλλά δεν είχε ακόμα σπαρθεί. Από αυτούς τους σπόρους ξεπήδησε μια τροπική καλλιέργεια που δεν βρήκε ρίζες στη φυλετική παράδοση και μαράζωσε ή ανέπτυξε ασυνήθιστες μορφές.

Ο θαμένος ναός της δικής μας παράδοσης ήρθε τελικά στο φως κατά ένα μέρος, αλλά τα διασωθέντα ερείπια δεν έγιναν προσιτά στο πλατύ κοινό, αντίθετα, συσσωρεύτηκαν σε ιδιωτικές συλλογές και τα κλειδιά αυτής της γνώσης αναπαύονται στις τσέπες των ατόμων που άνοιξαν και έκλεισαν τις πόρτες εντελώς αυθαίρετα.

Ευχαριστώ την single mamma, που με κάλεσε.
Συνοπτικά εδώ οι κανονισμοί του παιχνιδιού :
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι...
εγώ με την σειρά μου καλώ τους ... Anubis, Jimmy Rose, X-Oyranoy, Mahler 76, και basντικσιον. Και εννοείται όποιος πιστός προσέλθει ...

ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Μεταξύ χιονιά, λέμε τώρα, κρυολογήματος, ελαφρού ευτυχώς αυτήν την φορά, τόνους από στημένα πορτοκάλια, τσιπουροκατανύξεων μεσημεριανών αλλά και νυκτερινών με καλούς φίλους, ήρθε και η πρόσκληση από την Μαρία. Να θυμηθώ τα παιχνίδια του παρελθόντος. Τα παιχνίδια που παίζαμε παιδιά.
Μα για να το κάνω αυτό καλή μου, πρέπει να πέσω σε ύπνωση, να κάνω αναδρομή για να θυμηθώ. Πάνε άλλωστε τόσα χρόνια πίσω. Τέλος πάντων. Επειδή υπάρχουν και κάποιες αδυναμίες, αποφάσισα να πάω σε καλή φίλη ψυχοθεραπεύτρια να υποστώ την ύπνωση. Τι να κάνω και γω ο άνθρωπος.
Η εμπειρία οδυνηρή. Εγώ να μην μπορώ να συγκεντρωθώ, θα θυμόμουν μόνο τα παιχνίδια ή θα έβγαιναν στην επιφάνεια και άλλα σκοτεινά σημεία του εαυτού μου; Θα έβγαιναν μήπως απόκρυφες ιστορίες, αμαρτίες και άλλα συμπαρομαρτούντα; Ευτυχώς που πήγα σε φίλη, με πολύ υπομονή και κατανόηση. Οπουδήποτε αλλού θα με είχαν πετάξει έξω. Ξέρω που πάω το άτιμο.
Να μην μακρηγορώ όμως. Και ας αρχίσω την εξιστόρηση των μικρών αθώων παιχνιδιών. Η αναδρομή αφορά ηλικία από 5 - 15, και στην Μυτιλήνη. Για να πω τα επόμενα παιχνίδια στην Χαλκίδα, θα πρέπει να πληρωθώ και μάλιστα αδρά.
Τα βράδια του χειμώνα παίζαμε λοιπόν σαν καλά παιδιά Φιδάκι στα μικράτα μας και Monopoly μεγαλώνοντας.
Τα θυμάστε άραγε τα αυτά τα παιχνιδάκια; Πάντως οφείλω να σας εξομολογηθώ, ότι κανένα παιδάκι δεν ήθελε να παίξει μαζί μου γιατί πάντα χτύπαγα ακριβά τετράγωνα, βλέπε Σταδίου και από μικρό και αθώο ξανθό αγγελούδι, μεταμορφωνόμουν σε Δήμο Σταρένιο. Επίσης θέλω να καταγγείλω, ότι Monopoly, παίζουμε ακόμα και σήμερα, σε κάποια βράδια παλιμπαιδισμού. Αλλά και πάλι τα παιδάκια δεν θέλουν να με παίξουν. Μήπως κάνω κάτι στραβά;
Τα καλοκαίρια, βγαίναμε στις αλάνες στο Κιόσκι, άχτιστο τότε, και παίζαμε Κρυφτό. Πάλι τα παιδάκια δεν με παίζανε. Βλέπετε σαν μικρό ξανθό αγγελούδι, με κρύβανε οι γιαγιάδες της γειτονιάς, και ήταν αδύνατο να με βρούνε. Δεν τα φύλαγα ποτέ εγώ. Άλλο καλοκαιρινό μας παιχνίδι ήταν οι σβώλοι, αλλά εκεί δεν έπαιζα εγώ τα άλλα παιδάκια. Είχα πολύ όμορφες μπίλιες για να τις ανταλλάξω.
Το φόρτε μου όμως ήταν τα καπάκια. Το θυμάστε άραγε αυτό το παιχνίδι? Με κιμωλία φτιάχναμε πάνω στα πεζοδρόμια δαιδάλους, και σημαδεύοντας με τα καπάκια, έπρεπε να τον διασχίσουμε, χωρίς να πατήσουμε γραμμή, αλλά και χωρίς να μας βγάλει ο άλλος έξω από τον διάδρομο.
Τελειώνοντας αυτή την μικρή αναδρομή, ένα παιχνίδι που παίζαμε, τα χρόνια εκείνα τα αθώα, τα καλά, ήταν και η μπουκάλα. Αχ αγωνία ποιον θα δείξει, και απογοήτευση όταν αντί για τον Στρατή μου έβγαζε την Μαρία. Και μην φανταστείτε, φιλιά στα μάγουλα ήταν. Μην πάει ο νους σε κάτι βρώμικο και διεστραμμένο, γιατί δυστυχώς σας ξέρω καλά. Ξέρω τι διεφθαρμένο αναγνωστικό κοινό έχω. Ψάχνοντας να βρω κατάλληλη εικόνα ανακάλυψα ότι έχει βγει πλέον παιχνιδάκι. Ποιο παιδάκι θα μου το κάνει δώρο; Και γω υπόσχομαι ότι θα είναι το πρώτο που θα φιλήσω.
Μου λείπουν πλάκα, πλάκα αυτά τα χρόνια. Ήμασταν παρέες τότε. Δεν παίζαμε ένα ηλεκτρονικό και μόνοι μας. Όλα τα παιχνίδια ήταν ομαδικά. Φτωχικά, αλλά ομαδικά. Με το τίποτα στήναμε παιχνίδι.
Εγώ θα καλέσω από δω να παίξει όποιος θέλει. Είπα δεν ξαναστέλνω πρόσκληση. Όποιο παιδάκι θέλει να μας παίξει καλοδεχούμενο είναι.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

update : μια μικρή σημερινή γεύση

άσπρη μέρα στην Κυψέλη
θα 'θελα η πουτάνα να σέρνω έλκηθρο κι όχι εσένα κουλό αφεντικό
ας ξεκουραστώ η έρμη, η σκύλα ...
ελπίζω να βγούμε και μετά αφεντικό ...

τέλος update

Περιμένοντας το χιόνι όπως οι περισσότεροι εδώ μέσα, φωτογραφίες από μένα για σας!

το πρώτο μας σκυλί η Alba, αλλά και το πρώτο μας αυτοκίνητο
η Τamar μας μωρό
η πρώτη μας φορά στο Luxor
οι πρώτες μας διακοπές
και εδώ στα 18 μου, πριν από ... γάμησέ τα ... χρόνια, σχεδόν όταν με πρωτοείδες.

ΦΩΝΕΣ

αΦΙερΩμΈΝα

σΕ όσουS ΠιστεΎουν

ότι Ο ΈρΩτΑς

δΕν

εΊναι γιΑ μια μΈΡα

μόΝο

MAD ABOUT YOU

Αφού συνήλθαμε από το πολιτισμικό after party, hang over,,, party with ouza, ouzi και διάφορα αλλοδαπά και ημιδαπά φαινόμενα.

Αφού αντέξαμε την απαξίωση, την καταφρόνια, την μιζέρια, την κακία του μάταιου τούτου κόσμου.

Αφού αντέξαμε την καταγραυγή της Σελήνης για την εκλογή του Χόχο - Αλέξη.

Αφού αντέξαμε την κατακραυγή της άλλης Σελήνης για το τακούνι εξπρές του άλλου Χόχο-Αλέξη.

Αφού αντέξαμε τον Μάκη να χτυπιέται - χτυπάει τον συνλουόμενό του Θέμο.

Αφού αντέξαμε βουτιές, μπαλωθιές, μπαλωματιές, πισώπλατες μαχαιριές.

Αφού αντέξαμε να είμαστε πόρνες του διαδικτύου, μετατρέποντας το blog σε dar.

Αφού αντέξαμε blind dates και δεν βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας.

Αφού άντεξα εσένα ένα ολόκληρο Σ/Κ.

Ε, τότε i'm mad about the boy!!!

Και για να μην τρελλαθούμε τελείως, μην σας δω να ψηφίζετε Καλομοίρα ή Μαρτάκη για Eurovision, γιατί αυτό δεν θα το αντέξω.

Η ψήφος είναι ιερή, give a chance to XRYSPA!!!

Και για να σας αντέξω θέλω Σάκη!!!

ΛΙΓΟ ΚΡΑΣΙ, ΛΙΓΟ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Τ' ΑΓΟΡΙA ΜΟΥ

Και όσο η νύχτα κυλούσε και κάποια στιγμή έπρεπε να φύγουμε από το πάρτι, καθότι μεγάλα ονόματα στο χώρο δεν θα καθόμασταν να το μαζέψουμε κιόλας το μαγαζί, έτσι επιβιβαστήκαμε όλοι μαζί στο φοβερό λαχανί Cayenne του Παύλου και κινήσαμε για όπου μας βγάλει ο δρόμος κυριολεκτικά, υπήρχε τόση σεξουαλική ένταση που τα παράθυρα είχαν θολώσει με το που επιβιβαστήκαμε στο όχημα. Ο δρόμος μας οδήγησε μακριά και εξωτικά, στο BIG όπου συναντήσαμε τον One Big Dj ο όποιος από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας έπαιζε μουσική αποκλειστικά για εμάς τα ερωτευμένα... Αφού λοιπόν κανονισθήκαν οι λοιπές κουμπαριές και 5 ποτά μετά είχα καταφέρει να μειώσω τις αντιστάσεις όλων... έτσι λοιπόν ξαναεπιβιβαστήκαμε χωρίς να δώσουμε στίγμα στο λαχανί Cayenne και εξαφανιστήκαμε στα σκοτεινά στενά της πόλης... κι όσο στένευαν οι δρόμοι τόσο στένευαν κι οι αποστάσεις των καθισμάτων... Έτσι λοιπόν μέσα από μια μαγευτικά λάγνα διαδρομή καταλήξαμε στην βίλα του Παύλου και του Blue prints με πρόσχημα να δούμε το χριστουγεννιάτικο dvd της Συκιάς που μας είχαν στείλει οι κολομβιανοί για λύτρα αλλά εμείς είχαμε χαλάσει τα δώρα στου ZARA και έτσι την αφήσαμε να σαπίσει, έτσι για να σκάσει λίγο το χειλάκι μας. Ως σωστός Πυργοδεσπότης ο Παύλος έβγαλε να μας κεράσει τσίπουρο σπιτικό από τας Ευβοίας, στο δεύτερο ποτηράκι είχα κορώσει, γκάνιασα ο άνθρωπος και ξαφνικά ήθελα να πειραματιστώ να δω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω με το ποτήρι... έτσι όπως κρατούσα το ποτήρι στα χέρια μου ζήτησα από τον MAD να το βαστάξει για ένα λεπτό, κι αφού το άλλο χέρι κράταγε το δικό του οι αντιστάσεις ήταν πλέον ανύπαρκτες... Λίγο το κρασί, λίγο το τσίπουρο και κάτι σουτζουκάκια καυτερά, το κορμί μου ήταν σαν ψησταριά για λουκάνικα χωριάτικα, περιττό να σας πω ότι τα έπιπλα δια χειρός Βαράγκη, πλέον αποκτήσαν άλλη αξία στον Πύργο Blue prints... Δια χειρός x-oyranoy...

Ξαφνικά σε μια πολιτισμική σύναξη βορρά, κεντρική Ελλάδος, Πελοποννήσου και Ευβοίας + 1 ακόμα θαυμαστής μας από το πάρτι (ο οποίος περίμενε στωικά κάτω από το μπαλκόνι – γιατί φυσικά έχει πολύ καλό γούστο το παιδί και ξέρει να επιλέγει), στήθηκε χορός και πανηγύρι, με τις καλύτερες των επιδόσεων γιατί πλέον δεν ήμασταν απλά οι 4 μας, είχαμε και καλεσμένο και έπρεπε να ανταμειφτεί για το καλό του γούστο. 40 μέρες κάνουν «τη-κοπή-τη-πίτα» όλοι είχαμε πέσει χάμω στους σομιέδες και ψάχναμε μανιωδώς το φλουρί στα πιο «απίθανα» σημεία, τελικά κάποια στιγμή κατά το χάραμα μπήκε μέσα στο δωμάτιο το δουλικό η Τανίλα για να ρωτήσει που είναι η κουτάλα για τα αυγά ώστε να προγευματίσουμε, τζάμπα κόπος, το φλουρί έπεσε στην Ταμάρ, αλλά δεν στενοχωριέμαι γιατί κι εγώ «έπεσα» πάνω σ’ ότι βρήκα. Μου φαίνεται ότι επιτέλους αυτό είναι το ξεκίνημα μιας υπέροχης σχέσης, ενός πολύ δυνατού δεσμού.

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΠΗΣ

…Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

Μετά τον αρραβώνα πήγαμε στην Αίγυπτο. Να γνωρίσουμε την οικογένειά του. Τότε η Αλεξάνδρεια ήταν Ελληνική. Όμορφα χρόνια, ανέμελα.

Τι ήμουνα εγώ, ένα κοριτσάκι, κι ο Θανάσης μου ένα αμούστακο όμορφο παλικαράκι. Πήγαμε, γνωρίσαμε τους δικούς του. Τον πατέρα συγκεκριμένα και την μητριά του. Η μητέρα του είχε πεθάνει στην γέννα. Δεν την γνώρισε ποτέ. Η μητριά του τον αγάπησε σαν δικό της παιδί. Βλέπεις αυτήν, δεν την αξίωσε ο Θεός κάνει δικά της. Ο πεθερός μου ασχολιόταν με το εμπόριο. Όμορφος άντρας με το μουστακάκι του, το καλοραμμένο κουστούμι του, το κομπολόι του, το κεχριμπαρένιο. Κάπνιζε ναργιλέ και το σπίτι μοσχοβολούσε. Φιλίες πολλές δεν είχανε. Οι παλιές οικογένειες, τα τζάκια, δεν δεχόντουσαν που ο πεθερός μου είχε πλουτίσει. Τον θεωρούσαν παρακατιανό, ξένο, και ο Θανάσης μου δεν είχε φίλους, μόνο τον Αλκίνοο, τον κουμπάρο μας.

Μαζί από μικρά παιδιά. Η μάνα του Αιγύπτια κι ο πατέρας του Έλληνας. Περιφρονημένη οικογένεια κι αυτή. Το ‘φερε η μοίρα και οι δυό οικογένειες γίναν μία.

Ο πεθερός μου σπούδασε και τα δύο παιδιά, στα καλύτερα σχολεία. Ο Αλκίνοος δεν το ξέχασε ποτέ. Στάθηκε στον Θανάση μου και στην οικογένειά μας, πιο κι από αδερφός. Μελαχρινός, όμορφος, με μαύρα μάτια. Είχε πάρει από την μάνα του. Όλες οι κοπέλες τον λιμπίζονταν, μα αυτός δεν είχε μάτια για καμιά. Μετά τους έβαλε ο πεθερός μου και στην δούλεψή του και εξασφάλισε τον Αλκίνοο με το 30% της επιχείρησης. Η μοίρα τους ήταν δεμένη από παντού.

Ο γάμος μας λαμπρός, έγινε στην Πόλη, στο Φανάρι. Ήταν βλέπεις πιο εύκολο να έρθουν δυό οικογένειες στην Πόλη από τα να πάμε εμείς κάτω. Στην δεξίωση είχε έρθει όλη η Πόλη, Έλληνες και Τούρκοι. Τότε δεν υπήρχαν φανερές έχθρες μεταξύ μας. Ταξίδι κάναμε στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Τι ήταν τότε; Στο Κολωνάκι έβοσκαν πρόβατα. Όμορφη πόλη. Από παντού έβλεπες την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό. Πως την κάνανε έτσι Θεέ μου;

Μετά Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία. Έξη μήνες κράτησε το ταξίδι. Ήμασταν ήσυχοι, υπήρχε ο Αλκίνοος και όλα πήγαιναν ρολόι. Ώσπου μια μέρα λάβαμε ένα τηλεγράφημα. Έπρεπε να γυρίσουμε Αλεξάνδρεια αμέσως. Άσχημα τα μαντάτα. Μύριζαν φασαρίες και ο Αλκίνοος λόγω της μητέρας του είχε διασυνδέσεις με Αιγύπτιους αξιωματούχους και τα μάθαινε από πρώτο χέρι. Θα ερχόντουσαν δύσκολες μέρες. Κάναμε συμβούλιο και να μεταφέρουμε τις επιχειρήσεις μας στην Ελλάδα.

Παρ’ ότι γυναίκα ο Θανάσης μου με άφηνε να παίρνω μέρος.. Πίστευε ότι μια θηλυκή ματιά είναι πιο αντικειμενική και πιο διαισθητική. Δεν ήταν και τόσο εύκολο να το αποδεχτούν, άλλα τα χρόνια βλέπεις. Κι έτσι ήρθαμε Ελλάδα, στις αρχές του ’30. Μέσα σε δύο χρόνια ήρθαν κι οι δικοί μου γονείς από την Πόλη. Η οικογένεια έδεσε, οι δουλειές παντρεύτηκαν. Αγοράσαμε και σπίτι. Ένα μεγάλο αρχοντικό στην Πλάκα. Στο Κολωνάκι ήρθαμε το ’58.

Μέναμε όλοι μαζί τότε. Άλλα τα χρόνια. Οι οικογένειες μένανε ενωμένες, όλοι μαζί. Ήμασταν μονιασμένοι, δεν είχαμε τίποτα να μοιράσουμε.

Μετά ήρθε ο πόλεμος, ο Θανάσης μου έφυγε. Έμεινε πίσω ο Αλκίνοος. Μας φρόντισε, μας έσωσε. Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, χάσαμε τους γονείς μας. Πέθανε ο ένας πίσω από τον άλλο. Δεν ήξερα για ποιόν να πρωτοπενθήσω. Για τους γονείς που έφυγαν ή για τον Θανάση μου που δεν έπαιρνα νέα του; Μείναμε οι δυό μας. Ο Αλκίνοος και γω.

Δύσκολα χρόνια. Δεν θέλω να τα θυμάμαι. Ο Αλκίνοος είχε δουλέψει καλά. Είχε αγοράσει γη, οικόπεδα πολλά, πριν τον πόλεμο και είχε κάνει τα κέρδη μας όλα σε χρυσές λίρες και κοσμήματα. Δεν πεινάσαμε δόξα τω Θεώ. Το σπίτι μεγάλο, άδειο πια. Αποφασίσαμε και μαζέψαμε κόσμο φτωχό, πεινασμένο, κυρίως παιδιά και νέους που είχαν χάσει τους δικούς τους. Να έχουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαγάκι. Είναι αμαρτία να έχεις και να μην μοιράζεσαι. Έτσι, να αναπαυθούν και οι ψυχές των δικών μας. Εγώ στο σπίτι να φροντίζω τα παιδιά και ο Αλκίνοος στην δουλειά. Να προσπαθήσει να κρατήσει την επιχείρηση.

Τον έβλεπα που έλιωνε μέρα, με την μέρα. Μαράζωνε συνεχώς. Δεν θα άντεχα να τον χάσω κι αυτόν. Μόνο τα μάτια του είχαν μείνει να θυμίζουν τον παλιό καλό εαυτό του. Τον ρώταγα τι είχε, μα απάντηση δεν έπαιρνα. Μόνο κάτι μασημένα μισόλογα.

Μια μέρα γύρισε σπίτι ξαφνικά μεσημέρι, χλωμός, κίτρινος σαν το λεμόνι. Το Τάγμα του Θανάση μου, είχε πέσει σε ενέδρα κι είχε αποδεκατιστεί. Δεν ξέραμε αν είχε σωθεί κανένας. Δεν υπήρχαν καθόλου πληροφορίες. Ο Αλκίνοος κατέρρευσε. Έκλαιγε σαν μωρό παιδί. Φώναζε κι έλεγε ‘‘θα σκοτωθώ αν έχει πάθει κάτι, τι την θέλω την ζωή χωρίς αυτόν’’

Τότε κατάλαβα. Κατάλαβα πολλά. Κατάλαβα τι ένωνε αυτούς τους δύο άντρες. Σε άλλες εποχές θα είχα καταρρεύσει κι εγώ. Τώρα όμως όχι. Ότι καλό μου είχε αφήσει η ζωή ήταν ο Αλκίνοος. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος. Αν είναι αμαρτία η αγάπη, τότε ο πόλεμος που ζούσαμε τι ήταν; Μιλήσαμε πολύ, μου άνοιξε την καρδιά του.

Με τον Θανάση μου πρωτοανακάλυψαν παρέα τον έρωτα. Μετά γνώρισαν και τον έρωτα με τις γυναίκες. Όσο και να ακούγεται περίεργο, ήταν άλλες εποχές. Μπορεί να φαίνονταν πουριτανικές κι οι κοινωνίες κλειστές, μα ήταν αγνές. Ίσως δεν είναι αυτά τα σωστά λόγια. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

Όταν γνωρίστηκα με τον Θανάση, ο Αλκίνοος διακριτικά αποτραβήχτηκε από την ζωή του. Δεν έπαψε ποτέ όμως να τον αγαπά και να τον ποθεί. Αγάπησε κι εμένα όμως και δεν ήθελε με τίποτα να κάνει κάτι που θα με πλήγωνε.

Αν δεν είχε γίνει ο πόλεμος, αν δεν είχε αυτά τα νέα, αν ήξερε ότι ο Θανάσης μου ζούσε, δεν θα έλεγε ποτέ τίποτα. Το βάρος όμως μεγάλο που κουβαλούσε κι ο πόνος του χαμού του δυσβάσταχτος.

Πως τα φέρνει η ζωή; Να κλαίω και να πενθώ τον χαμό του άντρα μου, της μεγάλης μου αγάπης, στην αγκαλιά του εραστή του. Κι όμως δεν με ενοχλούσε καθόλου, δεν του κράταγα καμία κακία, δεν υπήρχε καν ζήλια στην καρδιά μου. Μόνο τρυφερότητα κι αγάπη αδερφική για αυτόν τον άνθρωπο.

Ο πόλεμος τέλειωσε. Σιγά, σιγά η ζωή ξανάβρισκε τους ρυθμούς της. Τα παιδιά, έφυγαν να βρουν τις οικογένειες τους. Μείνανε τρία, ορφανά, που τα πήρε ο Αλκίνοος στην δούλεψή μας. Δεν θ’ άντεχα να τους χάσω πάλι όλους. Δεν θ’ άντεχα κι άλλες απώλειες.

Με τον Αλκίνοο, δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ για τον Θανάση μας. Αλλά όσο και να σου κάνει εντύπωση από κείνο το βράδυ δεθήκαμε τόσο πολύ, που τίποτα δεν θα μας χώριζε πια.

Η ζωή μας είχε βρει τους ρυθμούς της. Πάντα όμως ήλπιζα και περίμενα ότι ο Θανάσης μου θα γύρναγε πίσω. Μου έλειπε. Ίσως επειδή είχε αρχίσει να χτυπά και το βιολογικό μου ρολόι. Ήθελα ένα παιδί. Και τόσα χρόνια με τον Θανάση μου δεν καταφέραμε να κάνουμε ένα. Ποιος έφταιγε, δεν ξέρω. Ο Θεός, μόνο ο Θεός ξέρει τις κινήσεις στην σκακιέρα του κόσμου. Ο καιρός πέρναγε ήσυχα, ώσπου μια μέρα στα σκαλιά του σπιτιού ήρθε ο Θανάσης μας.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

update : Σήμερα γίνεται Το Πάρτυ!!! Λέω να πάω για να σας μεταφέρω τα νέα. Προς το παρόν σας έχω άλλα νέα, η ...

ΑΝΤΙΟΠΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ...

στου Σάκη τα κιτάπια...

Τέρμα τα δίφραγκα!!!

Τα κεφάλια μέσα, μέχρι την επόμενη απόδραση. Ελπίζω σύντομα. Το σίγουρο είναι ότι θα ξαναπάω. Στα σίγουρα. Και πολύ σύντομα μάλιστα. Άλλωστε τι να προλάβεις μέσα σε τόσο λίγες μέρες? Να γνωρίσεις φίλους καινούργιους από εδώ μέσα? Να κόψεις βόλτες? Να δεις φίλους από παλιά?
Τι να προκάνει ένα κορμί? Όσο μεγάλο κι υπέροχο κι αν είναι.
Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα απ' την αρχή.
Έφτασα Παρασκευή μεσημέρι. Γνώρισα τον τρελογιατρό. Απαπαπα, τρελός όνομα και πράγμα. Καλό παιδί όμως και τσαχπίνης. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία.
Λοιπόν που λέτε ο MAD, γεννήθηκε πριν από .... σιγά μην σας πω. Τον φόβο μου να έχει. Άλλωστε έχουμε καιρό μπροστά μας για κάποια αποκαλυπτικά post. Γιατρέ για ότι με χρειαστείς, ξέρεις που θα με βρείς.
Γνώρισα και τον Αργύρη. Με σκλάβωσε και με το βλέμμα του, αλλά και με τον τρόπο που ζωγραφίζει. Ευχαριστώ για την παραχώρηση Αργύρη και σε περιμένω Αθήνα σύντομα. Χάρηκα που βρήκες δουλειά.
Συνέχεια είχε ο Στάθης. Καρντάσης, ΠΑΟΚτζής, σαλονικιός με τα όλα του. Κιμπάρης. Παρ΄όλο που έχω πει ότι δεν θα ξαναβάλω ξένο τραγούδι απ΄εδώ, κάνω μια μικρή παρασπονδία και του το αφιερώνω. Καρντάση, κανόνισε την άλλη φορά θα φέρεις και την Άννα μαζί, να πάμε για τσίπουρα. Σειρά μου.
Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρεθώ με την γλυκειά μου την Jo Jo, άσχημες οι ιώσεις αυτήν την περίοδο. Πόσο μάλλον κι όταν περιμένεις να γίνεις μανούλα. Ούτε και με την Τρελοφαντασμένη βρεθήκαμε. Το mail, το έλαβα όταν γύρισα πίσω. Είχα βλέπετε υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ανοίξω υπολογιστή. Που θα πάει όμως, την επόμενη φορά.
Γνώρισα όμως και κάποιους άλλους, που δεν ανήκουν στον χώρο μας, αλλά πέρασα όμορφα μαζί τους. Την Αγγελική, την Θηρεσία, τον Γιώργο, την Ελένη. Αλλά για αυτούς έχουμε καιρό για αποκαλύψεις.
Όσο για το πως πέρασα, ε, σιγά μην σας πω γαργαλιστικές ιστορίες, που σίγουρα κάποιοι περιμένουν με ανυπομονησία να διαβάσουν. Πάντως το ταξίδι είχε απ' όλα και ήταν υπέροχο όπως κάθε φορά που πάω Σαλονίκη.

Super Tramp - The ...