Όταν τα κέφια είναι χάλια, όταν αισθάνεσαι ότι η ζωή σε προσπερνάει, όταν σε δυό μέρες είναι Χριστούγεννα και συ ούτε έχεις στολίσει, αλλά ούτε και θέλεις.
Όταν τα γεγονότα τρέχουν με ρυθμούς τρελούς, όταν παρακαλάς μέσα σου αυτό που ξεκίνησε να μην τελειώσει άδοξα, να μην χαθεί η ουσία στον δρόμο, να μην πάει το αίμα χαμένο.
Όταν το μόνο που θέλεις είναι να είσαι όλη την μέρα κουκουλωμένος, κρυμμένος από όλους και από όλα.
Τότε, τι κάνεις?
Δεν μπορώ να πω ότι φέτος είναι τα πιο όμορφα μου Χριστούγεννα. Μια παγωμένη αδιαφορία με έχει ρίξει κάτω.
Είναι μέρες που θέλω να μιλήσω για τα γεγονότα, αλλά το μόνο που θα βγει είναι θυμός και βρισιές.
Για όλους και για όλα. Και κυρίως για μένα, που επιτρέπω να μου φέρονται έτσι. Που τους ψηφίζω για να μου φέρονται έτσι.
Δεν θα γίνω καλύτερος άνθρωπος, δεν θέλω να γίνω. Θέλω όμως να μου φέρονται καλύτερα. Έχω την απαίτηση να μην υποτιμούν την νοημοσύνη μου.
Συνταγή Χριστουγεννιάτικη ήθελα να σας γράψω. Φαγητό που κάνουν τις γιορτές στην Μυτιλήνη, αλλά δεν μου βγαίνει.
Προτιμώ να πάρω την κατσαρόλα και να την πετάξω στα μούτρα τους, στο δέντρο τους, στις ζωές τους.
Ξέρω ότι και σεις αισθάνεστε πάνω κάτω τα ίδια. Σας διαβάζω. Βαρέθηκα να είμαι το πιόνι τους. Βαρέθηκα να κάνω θυσίες για να περνάνε οι άλλοι καλά. Τώρα θέλω να κάνουν οι άλλοι θυσίες, για να περάσω και γω καλά.
Χριστουγεννιάτικο τραγούδι ήθελα να ανεβάσω αλλά δεν μου βγαίνει. Αντ' αυτού, Λοΐζος, Λόρκα, Γκάτσος.
Το άκου ανθρωπάκο του Weilhelm Reich, θα ξαναδιαβάσω. Να δω που έκανα λάθος, να δω που φταίω.
Δεν έχω ευχές για φέτος να φέρω. Μόνο ένα μεγάλο ντροπή τους. Μόνο ένα μεγάλο ντροπή μου.
υγ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο Δημήτρη, που του χτυπά ο στρατός την πόρτα, για το mail που μου έστειλε.
υγ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο Δημήτρη, που του χτυπά ο στρατός την πόρτα, για το mail που μου έστειλε.
