ΚΟΠΙΑΣΤΕ ...

ΚΟΠΙΑΣΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΕΡΑΣΟΥΜΕ ...

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ...

Χωρίς προλόγους, μια ιστορία από τον Ηφαιστίωνα, που λίγο πολύ θυμίζει κάτι ...

Στο νοσοκομείο…

Δύο μικρές επεμβάσεις ρουτίνας. Το άγχος βέβαια υπήρχε. Δεν χρειάστηκε να ξαναμπώ σε νοσοκομείο για κάτι εκτός από εκείνες τις μέρες που ήταν και οι πιο σημαντικές της ζωής μου, μόνο που τότε η ηλικία δεν μου επέτρεπε να το καταλάβω.

Πήγα με την ιδέα ότι δεν θα χρειαστεί να μείνω αλλά μέσα μου γνώριζα ότι θα έμενα, μόνο που δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Είχα πάρει και πράγματα μαζί μου.

Όχι πως είναι κάτι τόσο τραγικό, για κάποιους ασήμαντους λόγους δεν το ήθελα, δεν ήξερα τι θα κάνω να περάσει η ώρα, με ποιους θα είμαι στο θάλαμο, θα μου έλλειπε (έστω και για μία μέρα) το ίντερνετ.

Τα απεχθάνομαι τα νοσοκομεία, μυρίζουν, είναι όλοι σε εγρήγορση και σε αγχώνουν ακόμη πιο πολύ, είναι και ο θάνατος που παραμονεύει σαν αρπαχτικό και κάνει αισθητή την παρουσία του.

Έγινε η εισαγωγή. Ανέβηκα στο χειρουργικό. Στο διάδρομο του δευτέρου, πρόσεξα ένα παιδάκι, που καθόταν στο σαλόνι, μόνο του. Κατευθύνθηκα στην προϊσταμένη, με ετοίμασαν και μετά από ένα μισάωρο με κατέβασαν στο χειρουργείο. Μία ώρα περίπου μετά, με ανέβαζαν στο δωμάτιο που υπήρχε άλλο ένα παιδί, εκείνος πονούσε. Ήρθαν και οι συνοδοί μου να μου κάνουν παρέα. Κάποια τραβήγματα είχα. Ήθελα να βγω έξω. Περνώντας από το σαλόνι ξαναείδα το παιδί σκυμμένο με το πρόσωπο μέσα στα χέρια. Ήπια χυμό από το κυλικείο και έκανα ένα τσιγάρο, είπαμε και τα των επεμβάσεων, με γύρισαν στο δωμάτιο και έφυγαν. Έξω που συζητούσαμε σκεφτόμουν ότι μου άρεσε. Όταν ανεβαίναμε τον πέτυχα στο διάδρομο παρέα με μια κυρία, μάλλον τη μητέρα του.

Απόγευμα πια. Ο συγκάτοικος πρότεινε να πάμε έξω. Αυτός έμεινε στο σαλόνι. Ήταν και εκείνος εκεί, εγώ πήγα να πάρω λίγο αέρα έξω. Τους βρήκα στο σαλόνι. Ο συγκάτοικος με την κοπέλα του και αυτός με την κυρία. Έκατσα. Τον παρατήρησα που μιλούσε. Είκοσι ετών περίπου, ωραίο πρόσωπο, γλυκό, χείλη, μάτια εκφραστικά και λυπημένα. Γυρίσαμε στα κρεβάτια μας. Είδαμε τηλεόραση, μιλήσαμε στα κινητά μας, η κοπέλα του είχε πολύ γέλιο! Ήρθε μία φίλη μου, βγήκαμε έξω για καφέ στο κυλικείο. Ήταν στο σαλόνι μιλούσε με ένα κύριο. Κοφτά και ντροπαλά. Ντρεπόταν, είχε το κεφάλι κατεβασμένο συνέχεια. Μάλλον δεν ήταν Έλληνας. Ήπιαμε τον καφέ, έφυγε. Καθώς ανέβαινα τις σκάλες σκεφτόμουν να κάτσω να περιμένω να φύγει ο κύριος και να πιάσω κουβέντα να μάθω τι σκέφτεται. Τον είδα, γύρισα όμως στο δωμάτιο. Η κοπέλα ήταν πολύ περιποιητική. Τον γέμιζε φιλιά και χάδια. Κάπου εκεί με πήρε το παράπονο, το έδιωξα όμως αλλιώς δεν θα ηρεμούσα. Είδαμε τηλεόραση και κοιμηθήκαμε κάπως αργά.

5:50 π.μ. θερμόμετρο, πάλι υποθερμία. Ύστερα πίεση, χαμηλή. Όλα υπο- μου τα βρήκαν! Κοιμηθήκαμε για μία ώρα περίπου ακόμη. Είδαμε τηλεόραση. Κατά τις 8:30 βγήκαμε βόλτα να πάρουμε και καφέ. Ήταν στο σαλόνι με τον κύριο και μιλούσαν, κάτσαμε και εμείς. Ο κύριος έφυγε για ακτινογραφίες. Μείναμε οι τρείς μας. Δεν μίλαγε. Δεν του απευθύναμε το λόγο για να πει κάτι. Ήθελε όμως να μιλήσει. Να συμμετάσχει στη συζήτηση. Έφτασε η κουβέντα στο τσιγάρο. Μπήκε στη συζήτηση ενώ έστριβε ένα. Χάρηκα που ξεθάρρεψε. Τον κοιτούσα στα μάτια. Θλίψη έβλεπα και κούραση. Με ρώτησε αν είμαι από Αθήνα, όχι απάντησα και με ρώτησε αν κατεβαίνω συχνά, απάντησα ναι κατεβαίνω. Αναρωτήθηκα που κολλάει αυτή η ερώτηση, γνωριζόμαστε και δεν το θυμάμαι; Ο συγκάτοικος έφυγε για το δωμάτιο, μείναμε οι δυό μας. Αυτός έστριβε τσιγάρα και εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο. Ήθελα να του μιλήσω, να τον ρωτήσω τι συμβαίνει, γιατί είναι εδώ, να πω δυό λόγια να του φτιάξω το ηθικό. Κοιτούσε μηχανικά το γύρω χώρο. Δεν μου έβγαινε λέξη, όσο και αν το ήθελα. Τώρα έπαιζε με ένα σακουλάκι. Μου τείνει το σακουλάκι και με ρωτάει αν θέλω καραμέλα, όχι ευχαριστώ απαντώ. Απορούσα με τις απαντήσεις μου, δεν είμαι έτσι. Έβλεπα ότι ήθελε να μιλήσει, να πει κάτι, ίσως να ξεχαστεί. Για κάποιον λόγο ήξερα ότι το ήθελε. Νευρίασα με τον εαυτό μου, σηκώθηκα και έφυγα χωρίς καν να χαιρετίσω. Λίγο μετά σκεφτόμουν πόσο αγενής είμαι.

Έμαθα ότι η κυρία ήταν η μητέρα του και έχουν έρθει μόνοι τους μια μέρα πριν πάω εγώ. Από πού δεν έμαθα, υπέθεσα από Αθήνα, λόγω των ερωτήσεων. Κάθεται μαζί της και κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι.

Μια ώρα μετά, με το εξιτήριο στο χέρι πέρασα από το σαλόνι, να πω ένα αντίο. Δεν ήταν εκεί, κοίταξα πίσω μου το διάδρομο, κόσμος αλλά αυτός πουθενά.

Μου έμειναν τα γιατί.. για να μου θυμίζουν ακόμη και μέρες μετά ότι δεν φέρθηκα όπως έπρεπε. Γιατί θα μου πεις, τι θα άλλαζε; Τίποτα, απλά θα μιλούσα με έναν άνθρωπο που ίσως είχε την ίδια ανάγκη και εκείνος. Σου δίνεται η ευκαιρία και εσύ την πετάς. Λυπήθηκα πραγματικά. Πολύ. Πρωτόγνωρο αυτό το συναίσθημα. Ίσως δεν μπορεί κάποιος να καταλάβει. Δεν ξέρω αν και εγώ θα το καταλάβαινα αν μου το έλεγε κάποιος.

[Παύλο ευχαριστώ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία! Την ιστορία αυτή θα την αφιερώσω στον fpboy. Αυτά τα λίγα! Φιλιά σε όλους! Καλό ΠΣΚ να έχουμε!]

ΥΓ Καλεσμένος της επόμενης εβδομάδας ο αγαπημένος μου big dj και όχι μόνο!!!

ΤΑ ΑΧΡΗΣΤΑ

Ο αγαπημένος blueprintsoulis με κάλεσε να λάβω μέρος στο παιχνιδάκι 10+1 άχρηστα πράγματα που θέλετε να μάθετε για μένα!!!

Τώρα είναι σωστό αυτό; Να μου πεις τόσα και τόσα έχουμε πει, αυτό θα μας πειράξει; Έχουμε και λέμε και ο Θεός βοηθός.

Παράκληση, μην κράξετε πολύ για κάποια....

1. Όταν ήμουνα μικρός στην Μυτιλήνη με φώναζαν γλύκα. Μερικοί με φωνάζουν ακόμα κι ας κοντεύω να 45αρίσω.

2. Πιστεύω ότι σε κάποιο κτήμα μου είναι κρυμένος θησαυρός. Πεποίθηση που την έχω από παιδί.

3. Έχω κάνει αρκετές δουλειές στην ζωή μου και μία από αυτές ήταν securitas!!!

4. Εμπιστεύομαι πολύ εύκολα τους ανθρώπους και βλέπω μόνο την καλή τους πλευρά. Παρότι με έχουν πικράνει πολύ.

5. Δεν έχω τσακωθεί ποτέ, εκτός από μία φορά σε ένα επαρχιακό μπαρ, που ένα τσόλι τόλμησε να με ενοχλήσει και τον σήκωσα στον αέρα με το ένα χέρι, πιάνοντάς τον από το λαιμό και κοντεύοντας να τον πνίξω!!! Περιτό να σας πω ότι έπεσε όλο το μαγαζί για να τον πάρει από τα χέρια μου.
6. Παρότι δεν κλαίω, συγκινούμαι εύκολα και βουρκώνω όταν βλέπω μία ταινία. Ακόμα και στις κωμωδίες. Ίσως φταίει που έχω κάρμα στον καρκίνο!

7. Βριέμαι εύκολα, γι αυτό και αλλάζω κάθε τρεις και λίγο την εμφάνιση του blog. Αυτός είναι και ο λόγος που αλλάζω και εύκολα δουλειές και μάλιστα με διαφορετικό αντικείμενο μεταξύ τους. Το μόνο που δεν αλλάζω είναι τους ανθρώπους.

8. Την συλλογή από κομπολόγια που έχω, θα την δώσω στον μικρό μου φίλο Γιώργο, όταν μεγαλώσει, λέγοντάς του και μια ιστορία για τον πατέρα του. Βλέπετε δεν τον γνώρισε ποτέ. Και κάνει και την ωραιότερη αγκαλιά, που έχω πάρει ποτέ από άντρα.

9. Ο Σάκης υπάρχει ακόμα στην ζωή μου. Αλλά το blog του θα κλείσει.

10. Μεγάλες αγάπες η μουσική και συ. All time classic.

Και φτάσαμε αισίως στο +1!!!

11. Μ' αρέσει να βασανίζω την Tamar, που είναι απίστευτα λιχούδω. Η φωτογραφία θα σας πείσει!!!

Δεν καλώ κανέναν, άλλωστε νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ το έχετε παίξει. Τώρα αν έχει ξεμείνει και κάποιος και θέλει ας κοπιάσει.

ΤΟ ΡΟΖ ... ΣΟΡΤΣΑΚΙ

Περίμενα με αγωνία το κείμενο αυτής της εβδομάδας.

Ο ξενιτεμένος, πρώην θύμα απαγωγής από Κολομβιανά κακοποιά στοιχεία και κακοποιημένος από μία κακή με όλη την σημασία της λέξης, σχέση, είναι ο καλεσμένος αυτής της Παρασκευής.

Ο αγαπημένος Συκιάς. Όλοι οι φίλοι bloggers μου στέλνουν τα κείμενά τους, συνήθως την Πέμπτη. Έτσι και αυτή την φορά.

Ανοίγω το mail και βλέπω μήνυμα ‘Παυλούκο η ιστορία της Παρασκευής’. Ανοίγω το μήνυμα και τι να δω!!!! Ένα κείμενο 7 σελίδων έτσι …
Παρ’ τα αυγό και κούρευέ το!!!

Πανικός, και τώρα τι; Δεν θα έχω ιστορία Παρασκευής; Δεν γίνονται αυτά σου λέω. Τηλέφωνο ανάγκης στο είδωλο!!!! Το και το, τι κάνω; ΜΜΜΜ εσείς με τα παλιά πισιά!!! Το παιδί έχει Mac, στείλτο βρε να σε βοηθήσω.

Το στέλνω και στο καπάκι μήνυμα, Α, δεν μπορώ, ποιος ξέρει τι γραμματοσειρά έχει χρησιμοποιήσει.

Στέλνω mail στον αγαπημένο Συκιά, από όποια πηγή είχα. Τα mail μου γύρναγαν πίσω. Άγνωστη η διεύθυνση του παραλήπτη. Μήπως ο λατρεμένος που έχει κάτι δικαστικές διαμάχες με ένα μαύρο πρόβατο της γειτονιάς, έχει πέσει θύμα του; Ναι! Μάλλον δάκτυλος του.

Θεέ μου τι κάνω τώρα; Ξαφνικά θυμήθηκα κάτι από το παρελθόν. Πώς να αποκρυπτογραφώ ASCII χαρακτήρες. Δύσκολο έργο, μεγάλο, αλλά έπρεπε να υπάρχει ιστορία της Παρασκευής, έπρεπε να λάμψει η αλήθεια, κι αν ο Συκιάς με αυτό το κείμενο ζήταγε βοήθεια; Έπρεπε να το κάνω. Και να αγαπημένοι μου αναγνώστες το κείμενό του. Τα σχόλια όπως πάντα δικά σας …

ΤΟ ΡΟΖ ΣΟΡΤΣΑΚΙ

Ο Παυλούκος μου ζήτησε να γράψω την ιστορία της Παρασκευής. Με παρακάλεσε όμως αν είναι να γράψω για κάποια άτομα από το παρελθόν να μη χρησιμοποιήσω τα πραγματικά τους ονόματα και έχουμε πρόβλημα. Έτσι σήμερα θα σας μιλήσω για τη σχέση μου με τον Κατσίκο (το όνομα έχει παραποιηθεί για να προστατέψει τους ένοχους).

Με τον Κατσίκο είχα πολυετή σχέση βασανιστική και αδυσώπητη. Όμως μετά τα πρώτα χρόνια της αθωότητας και της ξεγνοιασιάς, ήρθαν τα πρώτα σύννεφα. Ο Κατσίκος μετά τη δουλειά άρχισε να βγαίνει ολοένα και πιο πολύ με τους καλούς του φίλους, την Αγλαΐα τη χοντροκώλα και το Σύφη τον ερμαφρόδιτο. Εγώ δεν είχα πρόβλημα, γιατί καλό είναι σε μια σχέση να κρατάει κανείς και τις φιλίες του και τα χόμπι του.

Ένα βράδυ άργησε να γυρίσει σπίτι, και όταν ήρθε κατά τις τρεις τα ξημερώματα, μεθυσμένος, μου είπε ότι η Αγλαΐα η χοντροκώλα και ο Σύφης ο ερμαφρόδιτος είχανε προβλήματα και το ξενυχτήσανε για να τους τα λύσει. Την επομένη, και ενώ ο Κατσίκος είχε πάει στη δουλειά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήμουν με το νεγκλιζέ και τηγάνιζα λουκουμάδες, αλλά έτρεξα να απαντήσω.

-Οικία Κατσίκου, λέγεται παρακαλώ.
-Έλα Συκιά μου.
-Ζωζώ μου εσύ είσαι?
-Όχι.
-Τζοβάνα εσύ?
-Όχι καλέ, ο Σύφης είμαι.
-Α έλα Σύφη μου τι γίνεσαι, πως τα περνάς. Το ξενυχτήσατε έμαθα χθες με το Κατσίκο.
-Χθες? Εγώ? Έχω να δω τον Κατσίκο εδώ και τρεις μήνες….

Ένιωσα μια σκοτοδίνη, μια ζαλάδα.

-Μα δεν είχατε βγει χθες?
-Όχι σου λέω, έχουμε χαθεί, γι αυτό πήρα….
Έκλεισα το τηλέφωνο και πήρα γρήγορα τηλέφωνο την Αγλαΐα τη χοντροκώλα, η οποία και αυτή μου αποκάλυψε ότι είχε να δει τον Κατσίκο μήνες….

Ένιωθα να γκρεμίζεται ο κόσμος γύρω μου. Δεν ήξερα τι να κάνω. Σκέφτηκα αρχικά να πάω στη δουλειά του Κατσίκου και να του ζητήσω να εξηγηθεί. Αλλά επειδή είμαι άτομο σεμνό και δε μου αρέσουν οι σκηνές μπροστά στον κόσμο, αποφάσισα να περιμένω να γυρίσει από τη δουλειά και στο εντωμεταξύ να βρω το καλό οικογενειακό μας φίλο, ψυχολόγο-ψυχίατρο-πατινέρ Τάκη Πιπίνογλου (ο οποίος είχε για να καταλάβετε, τη Τένια τη Μακρή, μέντορα και καθηγήτρια). Ο Τάκης προσέφερε και couple therapy, και μάταια είχα προσπαθήσει να πείσω τον Κατσίκο να πάμε να μας βοηθήσει στη σχέση μας. Ντύθηκα λοιπόν πρόχειρα με ένα σεμνό κίτρινο πουκάμισο και ένα ροζ σορτσάκι που ανοίγει από πίσω και στο πλάι, και έτρεξα στο γραφείο του Τάκη του Πιπίνογλου.

Μπαίνοντας, η γραμματέας σηκώθηκε και αγχωμένη φώναξε,
“Δε μπορείτε να πάτε μέσα, ο δόκτωρ Πιπίνογλου είναι με ασθενή.”
“Σας παρακαλώ δεσποινίς, είναι ανάγκη, δυο λεπτά μόνο θα τον απασχολήσω.”
“Όχι” φώναζε αυτή,
αναγκάστηκα να της τραβήξω τα μαλλιά να κάνει πέρα, εκείνη μου έδωσε μια κλωτσιά, εγώ της έδωσα μια σαγονιά, και τελικά κατάφερα να ανοίξω την πόρτα και να μπω μέσα στο γραφείο όπου αντίκρισα….

(ακόμη δε το έχω ξεπεράσει και η ταραχή με καταλαμβάνει καθώς γράφω αυτές εδώ τις γραμμές)…

Αντίκρισα τον Τάκη τον Πιπίνογλου γυμνό στα τέσσερα και από πάνω του τον Κατσίκο επίσης γυμνό….

Έβαλα μια φωνή και λιποθύμησα. Έχουν περάσει χρόνια από τότε αλλά ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ. Και ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, δεν φοράω ροζ σορτσάκι ούτε τρώω λουκουμάδες, γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν τη μέρα εκείνη.

Να ευχαριστήσω τον Παυλούκο που μου παραχώρησε αυτή τη στήλη να πω τον πόνο μου και κλείνοντας να σας θυμίσω, όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές. Νιάου!

Υγ 1 Λίγο πριν την ανάρτηση και αφού μου είχε φύγει ο πάτος, ο λατρεμένος έστειλε αναγνώσιμο mail, με το κείμενο της Παρασκευής.

Υγ 2 Και να μην ξεχάσω να καλέσω για την επόμενη Παρασκευή τον αγαπημένο μου Ηφαιστίωνα…

ΕΝΑ ΚΑΛΟ TRIO ...

Τέτοια εποχή, έτσι στα μέσα του Ιούνη, χωρίς να ξέρω το γιατί, με πιάνει μια ανείπωτη μελαγχολία.

Ίσως που οι πολλές ζέστες, μακριά από την θάλασσα δεν είναι το φόρτε μου. Ίσως οι διακοπές που μου φαίνονται μακρινό κι άπιαστο όνειρο, για φέτος τουλάχιστον.

Ίσως η απόφαση να παραμείνω και να δουλέψω φέτος το καλοκαίρι, λόγω κάποιων ευκαιριών που παρουσιάστηκαν.

Όλα αυτά με κάνουν γκρινιάρη, κακότροπο αλλά και τεμπέλη. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε μια οθόνη μπροστά, ούτε για να γράψω δυό αράδες, αλλά ούτε και να κάνω μιας δραχμής δουλειά.

Το μόνο καλό οι φωτεινές αναλαμπές των 3ημέρων, άντε και καμιά φορά 4ημέρων στον βορρά και καμιά φορά και στον Μοριά.

Βέβαια η ιστορία πάντα με διαψεύδει, πάντα κάπου πάω την τελευταία στιγμή. Όλο και κάπου λιάζω το κορμί μου, έστω και σε μια πισίνα δίπλα.

Μπορεί να φταίει βέβαια που σήμερα συνόδεψα τον 5χρονο φίλο μου τον Γιώργη να βγάλει τα κρεατάκια του. Αντέχω σχεδόν στα πάντα. Στον παιδικό τον πόνο δεν αντέχω. Στο κρέμασμα από τον λαιμό για να μην τον πάρουν οι γιατροί. Και στα μάτια που σε κοιτάνε όλο προσμονή και ελπίδα, ότι δεν θα τους προδώσεις. Στο πεισμωμένο μουτράκι μετά.
Πολλά τα τσιγάρα της αναμονής, κι όλα αναμμένα με σπίρτα. Μ' αρέσει η μυρουδιά του τσιγάρου όταν ανάβω με σπίρτο. Μου θυμίζει κλεφτά τσιγάρα των μαθητικών μου χρόνων.
Ίσως αυτός να είναι και ο κυριότερος λόγος της κακοκεφιάς μου.

Το έτερον μου ήμισυ, που το χω και σε εκτίμηση χαζεύει το φεγγάρι να ξεπροβάλει πάνω από τις ταράτσες, την ώρα που πανηγυρικά χάνει η Γαλλία.

Ελλάς - Γαλλία συμμαχία. Τι μόνο εμείς; Και οι αγαπητοί μας εταίροι εκτός.

Όσο για την ιδέα που σας είπα στο post της Παρασκευής, θα σας ανακοινώνω από πριν το όνομα αυτού που θα του παίρνουμε συνέντευξη. Το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα είναι blogger. Εννοείτε ότι και θα αναφέρετε ποιος ρωτάει. Μένει λίγο να το στρώσω στο μυαλό μου και να σας ανακοινώσω τον πρώτο καλεσμένο μας.

Πάω να την πέσω. Μπορεί να είναι νωρίς ακόμα, αλλά νομίζω ότι μου χρειάζεται ένα καλό trio με το μαξιλάρι μου, το σεντόνι μου κι εμένα.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ + 1 ΙΔΕΑ

UPDATE : Γενικά την ιστορία της Παρασκευής, την αφήνω μέχρι την Δευτέρα. Έλα όμως που σαν σήμερα στις 15/6/1994, χάθηκε ένας μεγάλος Έλληνας. Ο Μάνος Χατζιδάκις. Ένας άνθρωπος, που ευθύνεται κατά πολύ για το ποιος έγινα στην πορεία της ζωής μου. Μου το θύμισε ο etalon. Αντί άλλων αφήστε την Δήμητρα να μας ταξιδέψει στον κόσμο του.

Με μια ζεστή καλοκαιρινή καλησπέρα, θέλω να ξεκινήσω σήμερα. Αυτή την φορά no news, αν εξαιρέσεις τα 2 γκολάκια που φάγαμε και που δεν είμαι ο καταλληλότερος να κρίνω. Βέβαια οι ugly (Άγγλοι, αμόρφωτοι) φίλοι μας λένε no news, good news. Ξέρουν αυτοί, ή νομίζουν ότι ξέρουν.

Ακούω βεβαία ότι ξετσούμισε και το Γιωργάκη και τα έβαλε με τον Κινέζο. Ε, ρε γλέντια!!!

Η ιδέα : Το σεμνό και ταπεινό τούτο ιστολόγιο, αποφάσισε κάπου, κάπου να φιλοξενεί υπό τύπον συνέντευξης και έναν καλεσμένο. Με μια μικρή διαφορά. Δεν θα είμαι εγώ που θα κάνω τις ερωτήσεις, αλλά εσείς. Θα σας ανακοινώνω το όνομα του καλεσμένου και οι δέκα πρώτοι φίλοι bloggers, που θα στέλνουν στο e-mail μου ερωτήσεις, αυτές και θα κάνω. Δηλαδή θα τον ρωτάω εγώ για εσάς. Τι λέτε; Το κάνουμε; Αρχίζουμε τις ανακρίσεις;

Αρκετά όμως σας ζάλισα Σήμερα καλεσμένος μας είναι ο αγαπημένος μου καρντασοπαοκοχαζομπαμπάς ο Στάθης. Ένα από τα καλύτερα παιδιά, και απίστευτα μυαλά που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Δικός σας.

...

Γυρνώντας στο μπλογκ μου από την δουλειά την προηγούμενη εβδομάδα βρίσκω στο ψηφιακό μου γραμματοκιβώτιο ένα γράμμα από τον PAVLO να με καλεί να γράψω ένα κειμενάκι για τον περίφημο Blogger της Παρασκευής που διοργανώνει στο δικό του ιστολόγιο. Μπορείς να πεις όχι σε μια τέτοια τιμή? .... Αυτό λέω και εγώ... Αλλά εδώ τίθετε ένα σοβαρό ζήτημα - και αν δεν τίθεται το τίθω εγω που λέει και η λαίδη..- τι να γράψω?!

Ωραία, πού είναι το πρόβλημα, μου απαντάει ο άλλος μου εαυτός. Θα γράψεις ότι γράφεις και στο δικό σου το μπλόγκ. Ναι αλλά στο δικό μου το μπλογκ τον τελευταίο καιρό δεν γραφω και πολλά πράγματα ένεκα το μωρό, ανταπαντώ εγώ. Τι να γράψω δηλαδή? Κανένα αστυνομικό ρεπορτάζ για το ποιος σκότωσε τον Σεργιανόπουλο? Ή μήπως να το παίξω Χίος και να γράφω :

Τραγική ειρωνεία είναι το τελευταίο σίριαλ του Ρήγα «Κόκκινο δωμάτιο». Και ο πιο ευφάνταστος δημιουργός δεν θα πίστευε ποτέ ότι ο τίτλος του σίριαλ του Αλέξανδρου Ρήγα θα «δανειζόταν» στον δολοφόνο για να πλημμυρίσει το διαμέρισμα του θύματος στο αίμα του.

Άσε γιατι θα με πιάσει πάλι η γκρίνια και τα νεύρα μου για όλους αυτούς τους υποκριτές που 4 μήνες πριν μιλούσαν για τον "Έμπορο Ναρκωτικών" και προχθές για τον "Ασυμβίβαστο Ηθοποιό"! Έλεος δηλαδή!

Η επόμενη εναλάκτική ήταν ήδη έτοιμη. Γιατί δεν κάνεις κανένα αφιέρωμα στις αγαπημένες σου ταινίες τώρα που βγήκε και ο τελευταίος Ιντιάνα στην μεγάλη οθόνη?



Δεν νομίζω να το κάνω για δύο λόγους, με ακούω να μιλάω δυνατά. Πρώτον αυτο έγινε πριν απο 15 μέρες και δεύτερον είμαι ακόμα απογοητευμένος από τον Σπίλμπεργκ από τον τρόπο που σοδόμισε παρέα με τον κοντοστούπη, δύο από τους αγαπημένους μου συγγραφείς Επιστημονικής Φαντασίας τον Φίλιπ Ντικ στο Minority Report και τον Γουελς στο War of the Worlds. Άσε που η επόμενη ταινία που θα δω στο σινεμά μπορεί να είναι ο Γουίνι - λέμε τώρα. Καλά λοιπόν τότε κάνε ένα αφιέρωμα στις φωτογραφίες που άφησαν εποχή όπως το περίφημο φιλί στην Ταίμς Σκουέρ!

Καλή ιδέα αλλά μετά θα πρέπει να βάλω και φωτογραφίες σαν και αυτή

ή αυτή

η αυτή

και δεν λέει γιατί πάλι θα μελαγχολήσουμε και έρχεται και σαββατοκύριακο και δεν λέει!

Ε με έσκασες! Απλά διάλεξε ένα τραγούδι και πες ένα καλό Σαββατοκύριακο όπως κάνεις πάντα και τελείωσε η υπόθεση! Ωραία ας βάλω λοιπόν το Blue Jean από τον David Bowie, να ευχηθώ σε όλους να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο και να αφήσω τον άλλο μου εαυτό στην ησυχία του!

Παύλο σε ευχαριστώ για την πρόσκληση!
Φιλιά σε όλους!
Καλό Σαββατοκύριακο!

υγ. Καλεσμένος της επόμενης εβδομάδας, ο μεγάλος νικητής μαγειρικής, ο αγαπημένος και λατρεμένος Συκιάς, που αν και ξημεροβραδιάζεται στα δικαστήρια, λόγω της γνωστής διαμάχης του με τον προβατούκο, βρήκε λίγο χρόνο να περάσει κι από εδώ να μας διηγηθεί μια ιστορία.

ΜΕΤΡΑΩ ΣΤΙΓΜΕΣ

Τσαγκαροδευτέρα σήμερις. Μετά από ένα δεκαήμερο, κουραστικό μεν, απολαυστικό δε, που ξεκίνησε όπως όλοι θα ξέρετε από την Σαλονίκη, αλλά κατέληξε στα Πούληθρα, μέσω Μονεμβασιάς, πάλι εδώ στο μαγκανοπήγαδο

Τι να πω, έξω ετοιμάζεται να ρίξει καρέκλες, ένας καιρός ίδιος με την διάθεσή μου. Μια διάθεση που ακροβατεί ανάμεσα στα γεγονότα των τελευταίων ημερών και στην κουζίνα που σιγοκαίει το αγαπημένο φαγητό της πουτάνας.

Hanging around

Χωρίς προλόγους, χωρίς εικόνες μόνο με τον Bryan Eno να ακούγεται στο βάθος η So Far, με δική της ευθύνη …

Hanging around

Εκείνο το μεσημέρι στο Αμπού Σιμπέλ έβραζε ο τόπος. Η έκφραση είναι μικρή για το Αμπού Σιμπέλ, αγγίζαμε τα όρια της εξάχνωσης.
Οι κλιματισμοί κλειστοί, λιώναμε μέσα στα ρούχα μας στους 40 και κάτι βαθμούς.
Κάτω, το μυαλό θολώνει, παθαίνει ένα περίεργο vertigo, η ατμόσφαιρα βαραίνει από τις αναθυμιάσεις ,σηκώνεις τα μάτια και θολά διακρίνεις αυτό που έβλεπες καθαρά. Δεν είσαι άνθρωπος , είσαι κάτι άλλο. Άσκοπο να ρωτήσεις τι, δεν υπάρχει νόημα.
Ούτε και θέλεις εξάλλου. Αφήνεσαι να λιώσεις και να εξαφανιστείς.
Τίποτα δεν σταματά την ανάγκη μου να γίνομαι χίλια κομμάτια…
Η Αίγυπτος είναι η χώρα των παραισθήσεων. Βλέπεις, αγγίζεις, αντικατοπτρίζεται το είδωλο, δεν ξέρεις αν είναι εκεί ή όχι, δεν ξέρεις αν το είδες, το άκουσες, το είπες, το γνώρισες, μπορεί να είναι και έτσι μπορεί να είναι μια περαστική φελούκα στο Νείλο… μια σκιά που διαμορφώθηκε τυχαία και έδωσε έναν άλλο αρχιτεκτονικό τόνο στις πυραμίδες…
Μπαρ ξενοδοχείου, αργά το βράδυ. Βαριέμαι να κάτσω στο δωμάτιό μου ή μάλλον δεν θέλω να κάτσω άλλο. Πιάνω μια θέση στη γωνία, στρατηγική; Ναι στρατηγική.
Είναι σχετικά νωρίς ακόμα. Μanagers , διπλωματικές αποστολές, τα γνωστά callgirls που δεν φορούν τα μεταξωτά σατέν αέρινα φορέματα που θα ταίριαζε για την ιδιότητά τους εκεί, ούτε έχουν τον μυστηριώδη αέρα και τις λεπτές κινήσεις, χαχανίζουν και καπνίζουν βαμμένες έντονα και ντυμένες πρόχειρα για την περίσταση , ο μπάρμαν ντηλάρει και κάνει τις επαφές,
κάποιοι Ιάπωνες και Κορεάτες, το συνηθισμένο σκηνικό.
Βουλιάζω και παρακολουθώ με μισόκλειστα μάτια, προσπαθώντας να αφουγκραστώ, να νιώσω έστω και ένα δευτερόλεπτο από τις ζωές τους. Η ώρα περνά ευχάριστα, όλοι μα όλοι θα περάσουν έστω και για λίγο από το μπαρ. Συνηθίζεται…
Το μπαρ μεγάλο, κάτι σε τζαζ που εναλλάσσεται, αντιμετώπιση του χρόνου με παθητικό reverse…
-Pointless moments…
Ακούω την ώριμη αντρική φωνή δίπλα μου. Γυρίζω αργά, με την πείρα του ταξιδιώτη που σε παρόμοιες στιγμές έχει ακούσει αντίστοιχες ατάκες, γελάω , σηκώνω τους ώμους…
- A lot of them hanged around.. απαντώ…
Εκεί γύρω στα απροσδιόριστα 40, αριστοκρατική φιγούρα, μελαχρινός, σπινθηροβόλο διεισδυτικό βλέμμα των Αράβων , τα ρούχα δεν δείχνουν ‘κουρασμένα’ πάνω του, ελάχιστες ρυτίδες στο πρόσωπο, τόσο όσο πρέπει να φαίνεται η ένταση , τόσο όσο πρέπει να υπόσχεται χαλάρωση…
Τέτοιες ώρες η κουβέντα είναι εύκολη, με οποιονδήποτε, για οτιδήποτε. Ξεκινά χωρίς συστάσεις, οι άνθρωποι δεν έχουν ιδιότητες που τους έφεραν εκεί, είναι απλά τοποθετημένοι στο χώρο και το χρόνο, hangedaround ..
Συστήθηκε ως Jacques, θα ήθελα να συστηθώ ως Solitaire όπως στην ταινία του James Bond, προτίμησα το διακριτικό So_Far και αρχίσαμε το πινγκ-πονγκ των εξυπνάδων ανταλλάσσοντας γοητείες, με σιωπές για να δημιουργούν μυστήριο…παρατηρώντας και μετρώντας ο ένας τον άλλον μέσα από τις κινήσεις…
Όταν ένας άντρας καπνίζει, μπορείς να καταλάβεις πολλά από τον τρόπο που ανάβει το τσιγάρο του. Οι αγχωτικοί , οι νευρωτικοί έχουν γρήγορες κινήσεις, προσπαθώντας να είναι «μέσα» στη στιγμή, οι ανασφαλείς σε κοιτούν την ώρα που το ανάβουν για να δουν πού είσαι εσύ, όσοι έχουν αυτοπεποίθηση απολαμβάνουν τη στιγμή τους ξέροντας ότι έχεις τα μάτια σου καρφωμένα πάνω τους. Μου άρεσε η σιγουριά του, συνεχίζω την κουβέντα…
Κουβέντα για όλα, για την Αίγυπτο, για τη ζωή, για τα ταξίδια… οι άνθρωποι χαλαρώνουν μιλούν για τις ζωές τους, οι συστάσεις έρχονται σιγά, σιγά, βγαίνουν και όσα τους σημαδεύουν, μιλώντας για την Αίγυπτο όλα αυτά, υπό τη σκιά των πυραμίδων…
Να ήτανε στο Κάιρο, να ήτανε στην Αλεξάνδρεια, να ήτανε στο Αμπού Σιμπέλ με τις κοσμικές περίεργες γεωμετρίες στο χώρο….;
Το νιώθω ότι θέλει να μιλήσει, η εξιστόρηση ξεκινά χωρίς να το καταλάβεις τέτοιες ώρες… μιλά για έναν έρωτα , που έζησε κάποτε εκεί, που κορυφώθηκε εκεί, με αφορμή μια μαλακία που του έχω πετάξει για τις πυραμίδες…
-Με πας πολλά χρόνια πίσω, μου λέει
-Counting time is pointless, απαντώ
Γελάει, με σημασία. Αυτό το λένε όσοι δεν υπολογίζουν το χρόνο που περνάει και χάνουν χρόνο περιμένοντας…
-Και όσοι τον υπολογίζουν τι κάνουν;
-Όσοι τον υπολογίζουν , τον ζουν…
Μιλάει για κάποιον κάποτε, μπλεγμένη ιστορία, με κρυμμένα χαρτιά, ερωτικό πάθος και ένταση, για ένα έρωτα των παραμέτρων που έθεσε για να προστατεύσει τη ζωή του, για εκείνον που «ταξίδεψε» από τα σίγουρα στα αβέβαια… Κάτι μου θυμίζει, προσπαθώ .. σκαλίζοντας τη μνήμη μου…
Ανακαλύπτω το ανικανοποίητο, ή έτσι νομίζω…
Τον αφήνω να μου διηγείται μια νύχτα στις πυραμίδες… διαδρομές στο παζάρι του Καίρου, τα fortune tellers που βλέπουν πόσο σκοτεινά είναι τα μάτια όλων όσων φτάνουν εκεί…αναζητώντας απαντήσεις ..
Δεν μαγεύομαι, δεν είμαι σίγουρη αν τα έχει ζήσει ή αν τα αφηγείται τιμώντας τα «pointless moments»….
- Ο έρωτας; Και τι είναι ο έρωτας; Υπερφόρτωση των δικτύων είναι τελικά, του λέω…
- Υπερφόρτωση; Μπορεί… είναι η σειρά του να με προσγειώσει… Αλλά ξέρεις, ή μάλλον καλύτερα εσύ θα ξέρεις, ότι αν δεν υπερφορτωθούν τα δίκτυα, η ενέργεια δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό της…
Λέει ενέργεια και με μια κίνηση μαγική ανοίγει τα χέρια του και αγκαλιάζει το χώρο… αυτό μου αρέσει, αν δεν έχεις ζήσει στα άκρα δεν ξέρεις τι είναι ενέργεια…
- Γιατί κάθεσαι μαζί μου και μιλάς, αφού για σένα ο έρωτας είναι υπερφόρτωση δικτύων;
- Επειδή μου αρέσει να μαθαίνω πώς υπερφορτώνονται τα δίκτυα.. ίσως γιατί θέλω να θυμάμαι…
- Α χα ! ξέρεις ήταν Έλληνας , όπως κι εσύ, όπως περίπου είμαι κι εγώ…
- Νομίζω ότι η ιστορία σου κάτι μου θυμίζει…
- Να είσαι σίγουρη, μπορεί και να την ξέρεις καιρό…
- Υπάρχει ένα «όμως», έτσι;
- Και πότε δεν υπήρξε; Εσύ δεν έχεις ζήσει ένα «όμως»;
- Πολλά, του λέω και γελάω…
- Ξέρεις, ήταν από τα πάθη εκείνα που σε κυνηγούν μετά από κάθε κορύφωση και σε κάνουν να θέλεις να κατασπαράξεις τον άλλον, σχεδόν να κανιβαλίσεις.
- Συμβαίνει, στη φύση του λέω… εξάλλου ο έρωτας είναι μια μορφή συναισθηματικού κανιβαλισμού… αν το δεις κάτω από κάποιο πρίσμα….
- Εκπλήσσομαι, εσείς οι γυναίκες δεν τα ομολογείτε εύκολα αυτά…
- ………..
- Κάθε φορά νιώθαμε ότι υπήρχε κάτι που δεν είχαμε αγγίξει… αναζητήσαμε χώρο, τόπο χρόνο για να βρούμε πώς θα γίνει αυτό…
- Και οι δύο;
- Ναι, και οι δύο… Γιατί γράφεις «Pride & Distance» στο tattoo ?
- Μιλάς Αραβικά; τον ρωτώ..
- Μιλώ όποια γλώσσα χρειάζεται για να διαβάζω τους ανθρώπους
- Έμπνευση της στιγμής, σε ένα στενό στην Τύνιδα, απαντώ…
- Ας πούμε ότι δεν θέλησα να ζήσω μια μαγική εμπειρία σε μια τέντα στην έρημο, όπως εσύ…
- Γιατί;
- Φοβήθηκα τα χρώματα της ανατολής το πρωί…
Δεν μιλά, γίνεται σκυθρωπός…
- Έπρεπε να προστατεύσω…., μονολογεί αλλά με σιγουριά όχι με ενοχή…
- Ξέρεις, του απαντώ, εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ στον έρωτα είναι ο βαθμός εξαπάτησης…
- Δηλαδή;
- Βαριά κουβέντα, για το λεπτότερο ίσως των συναισθημάτων αυτό που γεννά όλα τα άλλα πιθανώς… αλλά πάντα ο ένας από τους δύο έχει μια σκοπιμότητα από την αρχή , έχοντας διαβάσει την ανάγκη του άλλου, την ανέκφραστη αν θέλεις ανάγκη του άλλου…
- Εσύ δεν το έχεις κάνει, έτσι;
- Για να το λέω…
- Εγώ το έχω κάνει…
- Για να ζήσεις, carpe diem ?
- Για να υπάρξω, έχοντας να κάνω με πολλούς ανοιχτούς προσωπικούς λογαριασμούς… Καταλαβαίνεις;
- Απόλυτα, του απαντώ και ανάβω τσιγάρο… Story of my life…
- Δεν ήταν όμως μόνο έτσι, ή αν θέλεις δεν εξελίχθηκε μόνο έτσι… ένιωθα, καταλάβαινα από την αρχή ότι έπρεπε να πάω μακριά και να ανατρέψω τα πάντα, καταλαβαίνεις;
- Έχω ενσωματωθεί με την υπόθεση, πίστεψέ με…. Δεν με πιστεύει… είναι η απάντηση τέτοια, αλλά λέω αλήθεια…
- ………..
- Έλειπε η τόλμη για να κάνεις όσα έπρεπε πέρα του προφανούς, έτσι δεν είναι;
- Περίπου, μου απαντά..
- Έτσι γίνεται συνήθως, γι’ αυτό σου μίλησα για εξαπάτηση… επειδή τελικά καταλήγει να είναι happy memories of happy rather pointless moments hanged around …
- Σου αρέσει το happy end ? and they lived happily ever after ?
- Ακριβώς το αντίθετο, cher Jacques … αλλά μου αρέσει το τέλος με κορύφωση, η βουτιά στο καζάνι που βράζει, εκεί πιστεύω ότι εκτονώνεται το πάθος και δικαιώνεται ότι έχουμε κάνει μέχρι τότε…
- Και αν κάποιος από τους δύο δεν μπορεί;
- Αν δεν μπορεί, τότε δεν σέρνει στο χορό τους ανυποψίαστους , μαθαίνει να ζει μόνο με τους υποψιασμένους, του λέω και του δείχνω τα κορίτσια στο μπαρ…
Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω, έτσι;
- Είναι αυτό που λέτε εσείς οι Έλληνες, γνώρισα πολλές καριόλες και καριόληδες…
- Oh yeah !!! ακριβώς αυτό…
- Τον αγάπησες έτσι;
- Ναι, πολύ και όσο περισσότερο τον αγαπούσα τόσο περισσότερο κρυβόμουν και έφευγα , τόσο περισσότερο σιωπή έβαζα … Δεν εντυπωσιάζεσαι;
- Το έχω ζήσει σε όλες τις εκδοχές και τις εκφράσεις, σαν τεχνική αλλά και πιο εκλεπτυσμένα… του απαντώ δείχνοντας το tatoo… αυτό είναι το συμπέρασμά μου…
- ………..
- Ξέρεις το πιο στρατηγικό σημείο στις σχέσεις , είναι να προσπαθείς να τις αφήσεις ανοιχτές για να αιωρούνται… εμπνευσμένη στρατηγική , mon general… Ξεκινάς με ορμή και διεκδίκηση και στο τέλος αφήνεις την απροσδιοριστία του αιωρούμενου… σβήνει δύσκολα αλλά σταθερά ή πάντα διατηρείται, είναι ένα μικρό ρίσκο δεν μπορείς να πεις, έτσι;
- Αιώνιοι τεχνοκράτες, μου απαντά γελώντας και ψιλοχαλαρώνοντας…
- Εντάξει, Jacques ας είμαστε τίμιοι, κάποιος πρέπει να δώσει όνομα στο παιχνίδι , έτσι δεν είναι;
- Με εντυπωσιάζει, το πόσο κυνικά τοποθετείστε εσείς οι ανυποψίαστοι… έτσι έκανε και εκείνος… στο τέλος…
- Δεν έκανε ακόμα… αφού τα είπαμε, του απαντώ…
- Όχι δεν έκανε… αλήθεια…
- Ξέρεις πολλούς υποψιασμένους που θέλουν αν ανατρέψουν όσα τους βολεύουν και κοιμίζουν αυτά που αναζητούν, αν αναζητούν κάτι δηλαδή…, τον διακόπτω
- Αναζητούν κάποιον να τους δώσει ζωή , αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ… θα σου κάνει καλό…
- Δεν μιλάμε για μένα εδώ, μιλάμε για σένα…
- Αυτό που δεν κατάλαβες, cherie είναι ότι μιλάμε για όλους… χρόνος και πάθος, χρόνος και αγάπη, να σπάνε σε χίλια κομμάτια και να ξαναγυρίζουν πάλι πίσω σε δύο… αέναα … αυτοτελή…
- Και κάποιος που τα έχει ζήσει γράφει πύρινα γι’ αυτά, παρασυρμένος από τα πάθη και όχι το πάθος, transliteration σε όλες τις γλώσσες, προδοσία και μετά πειραματική αναζήτηση, οι άνθρωποι σκαλί, σκαλί το παιχνίδι του ανυποψίαστου… το έχω το μοντέλο στο μυαλό μου, ξέρεις, εδώ ζω κι εγώ, πάνω στο φλοιό του γαλάζιου πλανήτη…
- So_Far, δίνεις πάντα τόσο μεγάλα ανοίγματα στο χώρο ;
- Περιορίζεται το πάθος Jacques ; Κοίτα πού το κυνήγησες και το ταξίδεψες και έγινες ολόκληρη ιστορία.. που μάλλον την έχω διαβάσει κάπου… ή με το μυστήριο του ταξιδιώτη αν θέλεις …
- Όλες οι ωραίες ιστορίες ξεκινούν στην Αθήνα, μου απαντά…
- Και τελειώνουν στην άσφαλτο , αφού έχουν ταξιδέψει παντού, μέσα μας μαζί μας… συνεχίζω…
- Καταπίνει η άσφαλτος της Αθήνας;
- Ω, ναι Jacques… ρουφάει τα πάντα η άσφαλτος…
- So_Far, νομίζω ότι γνωριζόμαστε καιρό… μπορεί να γνωριζόμαστε από πάντα…, μου λέει καθώς σηκώνεται…
- Έτσι δεν γίνεται πάντα μετά από τέτοιες συζητήσεις; Όλοι γνωριζόμαστε στο τέλος …
- Όχι απαραίτητα… είμαι ακόμα ο Jacques ?
- Για μένα Jacques, για κάποιον άλλο Σάκης , αύριο θα έχεις ένα άλλο όνομα, μπορεί να κάνεις μια άλλη συζήτηση, μπορεί να πεις την ίδια ή μια άλλη ιστορία… ο ταξιδιώτης έχει πολλές ιστορίες να πει…
- Είμαστε ταξιδιώτες So_Far ?
- Ναι, Σάκη, είμαστε… ο καθένας μας με το δικό του τρόπο… αναζητούμε…
- Αναζητώ τη ζωή So_Far, ίσως αδικώντας , ίσως πληγώνοντας , ίσως δίνοντας ψευδαισθήσεις, φτωχοδιάβολος του αισθήματος και του συναισθήματος… λίγο αλήτης, λίγο αισθηματίας, πολύ αλήτης, πολύ αισθηματίας, κυματικά πάνε αυτά ξέρεις … μπορεί και πρόσκαιρα ικανοποιημένος στις ανάγκες μου με κάποια ποιότητα ή όχι, τι σημασία έχει… σίγουρα κάποιες φορές οι άλλοι αισθάνθηκαν όμορφα με μένα και τη γενναιοδωρία μου …
- Και η αλυσίδα πάει πάντα ή σχεδόν πάντα με τον ίδιο τρόπο και την ίδια κατάληξη, έτσι;
- Όχι, όχι So_Far δεν είναι το σημείο που ξεγλιστράμε εδώ.. τουλάχιστον όχι με μένα… θα περίμενα να πεις άλλα…
- Όπως;
- Ας πούμε όσα δε δικαιώνουν όλο αυτό που σου περιέγραψα…
- And they lived unhappily ever after, σου κάνει ;
- Αυτό που φοβόμαστε όλοι, σχεδόν μονολογεί…
- Τα πράγματα είναι απλά Jacques.. όλα χωράνε στο καζάνι με το λιωμένο μέταλλο του πάθους και όποιος ρίχνει τα συστατικά στο κράμα περιμένει ο,τι και οι αλχημιστές, να βγάλει χρυσάφι.. μόνο που δεν υπάρχει συνταγή , όλοι αυτοσχεδιάζουμε… άλλοι με ταλέντο και άλλοι όχι, άλλοι με φόβο και άλλοι όχι… στο τέλος μένει η καρδιά του μετάλλου, αυτό που είμαστε.. χαλκός, ορείχαλκος, σίδερα, μονωτικά κάτι ξέρω από τη μεταφορά του πάθους του σπινθήρα, η δουλειά μου είναι…
- Σαν τον Ήφαιστο;
- Ακριβώς, ο Άρης πήρε την Αφροδίτη και ο Ήφαιστος έμεινε να σφυρηλατεί ασπίδες, δόρατα και σπαθιά για τους ήρωες του Ομήρου… μυθοπλασία, ένα επικό παραμύθι είναι και ο έρωτας που χωράνε όλα και όλες οι μεταφράσεις..
- Αλλά δεν έχει happy end… ;
- Ορίζονται τα πάντα από την αρχή κάθε φορά…νομίζω..
- Εσύ εκτός από το να παρατηρείς distantly, τι αναζητάς ; ρωτά και σκύβει σχεδόν με ειλικρινές ενδιαφέρον…
- Δεν έχω κάτι να σου απαντήσω… το τραπέζι του chemin de fer έχει κλείσει προς το παρόν, δε σηκώνει παίχτες …
- Καληνύχτα ή μάλλον καλημέρα So_Far και….
- Ναι;
- Μία συμβουλή: να αλλάξεις καζίνο… αφού θέλεις να το πεις έτσι…
- Χαμόγελο … , δε λέω τίποτα, θα ξανασυναντηθούμε κάπως έτσι, πάλι… χάρηκα που σε γνώρισα και ….
- Και;
- Σε συμπάθησα ξέρεις…. Τελικά ..
- Πάντα έτσι γίνεται στο τέλος So_Far….Pride & Distance… τόσο «δυτικό» για να στο γράψει μια Τυνήσια …
- Μπορεί να είναι και έτσι…
Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε με το Jacques-Σάκη είμαι σίγουρη ότι θα χαιρετίσουμε ο ένας τον άλλο από μακριά με βλέμματα γεμάτα σημασία.. έχουμε πει ήδη τόσα πολλά …

*

**

***

Επίλογος

Τον Αύγουστο του ’07 ο Παύλος άρχισε να γράφει, τις ιστορίες του Σάκη.

Για μένα αυτή η ιστορία που δημοσιεύεται σε συνέχειες είναι μια ιστορία «καθρέφτης» , ίσως γιατί θεωρώ ότι στις ερωτικές μας σχέσεις αναζητούμε όχι αυτό που μας λείπει αλλά αυτό που δεν έχει ξυπνήσει μέσα μας. Όσα λειτουργούν εν υπνώσει και στη διάρκεια του βιολογικού μας κύκλου ζητούν την έκφρασή τους, την κορύφωσή τους και τη συνέχειά τους...
Στη μπλογκόσφαιρα οι ερωτικές βιωματικές ιστορίες είτε εκφρασμένες είτε άμεσα είτε έμμεσα εκφρασμένες ίσως να αποτελούν και το σημαντικότερο στοιχείο της, πίσω από κάθε μπλογκ κρύβεται και μια τέτοια ιστορία ακόμα και σαν κίνητρο για τη δημιουργία του μπλογκ.
Δεν θα ήθελα ποτέ να ρωτήσω τον Jacques-Σάκη τα τι και τα πώς και τα γιατί…θεωρώ ότι είναι το πιο ξενερωτικό κομμάτι του μυστηρίου μιας ερωτικής σχέσης.. ήθελα έναν ήρωα αέρινο, άπιαστο, μυστηριώδη πιστεύοντας ότι αν δεν είναι έτσι δε συνιστά ερωτικό αντικείμενο, πόσο μάλλον αντικείμενο πάθους και πόθου...
Ίσως γιατί ένα συμπέρασμα που εξάγεται τελικά, είναι ότι ο πόθος και το πάθος σαν «σταθερές» ισχύουν μόνο όταν δεν έχεις κατακτήσει, η κατάκτηση λειτουργεί ισοπεδωτικά.. λίγο σκληρό αυτό, αλλά είναι και η κοινή συνισταμένη..
Ελπίζω πάνω από όλα να άρεσε στο φίλο μου τον Παύλο και μετά σε σας…

υγ Θα χαρώ να έχω καλεσμένο την επόμενη εβδομάδα ένα φιλαράκι από την Σαλονίκη. Καρντάση σε περιμένω ...

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Βρώμικος, με γενειάδα, αδυνατισμένος. Σαν το φάντασμα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μας.

Το ωραιότερο δώρο που μου έκανε η ζωή, εκτός από τον γιό μου.

Μια βαθειά θλίψη σκέπαζε τα μάτια του. Δεν θα σου πω για τις σκηνές που εκτυλίχθησαν, μπορείς άλλωστε να το καταλάβεις. Τον είχαμε νεκρό, κι αυτός σαν τον Λάζαρο ήρθε. Τον είχαμε ξεγράψει από την ζωή μας, κι αυτός ήταν εκεί. Εγώ άλλωστε ποτέ δεν πίστεψα ότι είχε χαθεί. Κάτι μου έλεγε βαθειά μέσα μου ότι ο Θανάσης μου ζούσε.

Ναι, ζούσε και ήταν εδώ πάλι κοντά μου.

Μόνιμα θλιμμένος, είχε χάσει κάθε όρεξη για ζωή.

Θα με πεις εγωίστρια, αλλά δεν με ένοιαζε. Αρκεί που τον έβλεπα. Ο χρόνος θα τα γιάτρευε όλα, θα ξέχναγε. Υπομονή χρειαζόταν και καλή διάθεση, κι όλα θα γίνονταν όπως παλιά.

Ο Αλκίνοος ξανάνιωσε. Πήγαινε με κέφι στην δουλειά. Ξαναμπήκε η χαρά στο σπίτι μας.

Εννοείται ότι έγινε μια μεγάλη γιορτή προς τιμή του Θανάση μου. Ήταν όλη η καλή Αθήνα της εποχής. Σαν να μην είχε γίνει πόλεμος ποτέ. Σαν να μην είχαμε περάσει κατοχή. Είχαμε φέρει και ορχήστρα, έπαιζε βαλσάκια της εποχής. Σαν τις παλιές καλές μέρες. Και όλοι προσπάθησαν το βράδυ αυτό να ξεχάσουν, έστω και για μια βραδιά να διαγράψουν από το μυαλό τους τα άσχημα.

Ο καιρός πέρναγε, οι ρυθμοί γίνονταν φυσιολογικοί. Ο Θανάσης, ξαναπήγε στο γραφείο. Οι δουλειές πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Ο Αλκίνοος είχε φροντίσει πριν τον πόλεμο να αγοράσει γη. Χτίσαμε το πρώτο δικό μας σπίτι. Εδώ στο Κολωνάκι. Εδώ που είμαστε τώρα. Τότε βέβαια δύσκολα έρχονταν κάποιος να μείνει εδώ. Τώρα όλοι εδώ θέλουν, κι ας μένουν και σε υπόγεια. Αρκεί να λένε ότι μένουν στο Κολωνάκι. Τέλος πάντων.

Στην ιστορία μας πάλι.

Ότι μου είχε εκμυστηρευθεί ο Αλκίνοος, είχε ξεχαστεί. Στο είπα δεν θα το έβαζα εμπόδιο μπροστά σε αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο.

Άρχισα κι εγώ να βγαίνω. Να πηγαίνω σε καλέσματα, σε τσάγια και φιλολογικές βραδιές. Βρίσκαμε πάλι την ζωή. Την χαρά. Τι περίεργα όντα που είναι οι άνθρωποι! Τι απίστευτοι μηχανισμοί επιβίωσης. Πόσο εύκολα μπορούν και ξεχνάνε.

Μια Παρασκευή, θυμάμαι ήτανε, με είχε καλέσει η Κοκό, μια φίλη για τσάι στο σπίτι της. Έμενε στου Φιλοπάππου θυμάμαι τότε. Τα καλέσματα τότε γινόντουσαν νωρίς και κράταγαν κοντά 3 ώρες. Πήγα κατά τις 6. Μόλις είχε σερβίρει το τσάι η Κοκό και αισθάνθηκε μια ξαφνική αδιαθεσία. Πήγε να ξαπλώσει και όπως καταλαβαίνεις αναγκάστηκα να γυρίσω σπίτι.

Μια ησυχία επικρατούσε σε όλο το σπίτι. Κι όμως δεν έπρεπε. Ο Θανάσης και ο Αλκίνοος είχαν γυρίσει πολύ πριν φύγω εγώ. Ίσως να βγήκαν κι αυτοί. Ανέβηκα πάνω να αλλάξω. Μόλις έφτασα στην κρεβατοκάμαρα άκουσα αγκομαχητά. Άνοιξα δειλά την πόρτα …

Και τότε τους είδα αγκαλιά στο κρεβάτι με ένα κερί να φέγγει μόνο και σκιές να απλώνονται πάνω στα όμορφα κορμιά τους.

Σάστισα, δεν ήξερα τι να κάνω. Όχι δεν αισθάνθηκα προδομένη. Το ήξερα, όπως και ήξερα ότι ο πόλεμος είχε αλλάξει πολλά. Και κυρίως εμένα.

Γδύθηκα σιγά, αθόρυβα, και χωρίς να καταλάβω ποιο χέρι με έσπρωχνε χώθηκα ανάμεσά τους.

Το βράδυ εκείνο, έκανα έρωτα και με τους δύο. Με ένα απελπισμένο πάθος. Σαν να ήθελα από τι μια να τους χωρίσω κι από την άλλη να ενωθώ και γω μαζί τους.

Εκείνο το βράδυ έμεινα έγκυος στον πατέρα του Σάκη. Ποτέ δεν μάθαμε ποιος από τους δυό ήταν ο πατέρας.

Ο Αλκίνοος την άλλη μέρα αγόρασε δικό του σπίτι. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Δεν ξέρω αν με τον Θανάση ξαναβρέθηκαν ερωτικά και δεν με ένοιαζε. Αυτό που είχε σημασία από δω και πέρα ήταν το παιδί που κουβάλαγα στα σπλάχνα μου. Και ήταν σίγουρα πολύ τυχερό. Είχε δυό πατεράδες.

baby can i hold you

Tελικά φοβάμαι, ότι είμαι πολύ προβλέψιμος. Ναι αγαπημένοι μου και αγαπημένες μου, η σωστή απάντηση είναι το 3. Έχω φάει μαζί με την Fanny, πριν από κάποια χρόνια, καλεσμένος στο σπίτι ενός πολύ γνωστού Έλληνα τραγουδιστή, με πραγματικά διεθνή καριέρα. Ένα θα σας πω, πραγματική star, με μια θεϊκή απλότητα. Βρεθήκαμε μάλιστα και κάποια χρόνια αργότερα στο Παρίσι.

Σήμερα θα σας πω μια ιστοριούλα. Ξεκινάει κάπου στις αρχές του 1980. Τότε ‘πεσαν οι πρώτες ματιές, κάπου στην πλατεία του Αγ. Γεωργίου στην Κυψέλη, ξέρετε εκεί στα σουβλατζίδικα.

Οι ματιές συνεχίστηκαν για αρκετά χρόνια. Μέχρι τον Νοέμβρη του 1994. Εκεί οι ματιές γίναν αισθήματα, αγάπη, έρωτας. Τα πρώτα χρόνια εγώ έμενα στο χωριό μου και η καρδιά μου στην Αθήνα. Βλεπόμασταν κάθε Σαββατοκύριακο και μερικές φορές και μεσοβδόμαδα. Αυτό το μαρτύριο, του να μην είμαστε όσο καιρό θα θέλαμε μαζί κράτησε σχεδόν 6 χρόνια. Το 2000 παράτησε την δουλειά του, έφυγε από την Αθήνα και ήρθε να μείνουμε μαζί στο χωριό. Νοικιάσαμε ένα σπίτι και από τότε μένουμε μαζί. Και στο χωριό μου αλλά και τώρα στην Αθήνα, που οι δουλειές μας, μας έφεραν. Οι γονείς μας χωρίς ποτέ να σχολιάσουν τίποτα, το αποδέχτηκαν από την πρώτη σχεδόν στιγμή. Βλέπαν τα παιδιά τους ευτυχισμένα. Τι καλύτερο. Βλέπαν δυό άντρες αγαπημένους, που ποτέ δεν προκάλεσαν, που ποτέ δεν άλλαξαν την κοινωνική τους ζωή, που ήταν αποδεκτοί από τον περίγυρο, αλλά και από την μικρή επαρχιακή πόλη.

Οι περισσότεροι φίλοι μας, ήταν και είναι straight ζευγάρια. Ποτέ δεν υπήρξε σχολιασμός σε οτιδήποτε, αλλά και ποτέ δεν κρυφτήκαμε από κανέναν. Όταν είχα την ανάγκη να τον φιλήσω ή να τον αγκαλιάσω το έκανα. Ακόμα και όταν τα παιδιά των φίλων μας ήταν μπροστά.

Πορευόμαστε ακόμα μαζί, και πιστέψτε με θα συνεχίσουμε για πολλά ακόμα χρόνια.

Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Μα για τον περιβόητο γάμο της Τήλου. Είχαμε τον γάμο της Κανά, τώρα έχουμε και της Τήλου.

Δεν ξέρω δεν κρυφτήκαμε ποτέ και από κανέναν, δεν έχω ανάγκη από ένα γάμο για να είμαι με αυτόν που αγαπώ. Θα μου πείτε και με την περιουσία τι θα γίνει; Μα έχουμε κάνει διαθήκη, ο ένας στον άλλον. Το ίδιο και με τα ασφαλιστήρια. Τώρα όσο αφορά την σύνταξη, ε, μακάρι να δίνεται ακόμα σύνταξη, όταν θα βγούμε και εμείς.

Θυμάμαι το 1981, όταν είχα έρθει Αθήνα σαν φοιτητής, ένας καλός φίλος με πήγε ένα βράδυ στο Πεδίο του Άρεως για ψωνιστήρι. Θυμάμαι είχα αισθανθεί σαν τον Γέρο του Μοριά, σαν τον Παπαφλέσσα. Ότι έκανα κάτι που δεν το είχε ξανακάνει άνθρωπος. Ότι ήμουνα επαναστάτης, πρωτοπόρος. Ότι είχα ανακαλύψει την Αμερική. Γυρνάω και το λέω στον φίλο μου, λοιπόν. Και αυτός αντί να συμμεριστεί τις ανησυχίες μου και την περηφάνια μου, βάζει τα γέλια και μου λέει : Άκου αγόρι μου, υπήρχαν αιώνες πριν από σένα, και σίγουρα θα υπάρξουν και αιώνες μετά. Άλλοτε θα μας αποδέχονται και άλλοτε όχι. Εξαρτάται από την περηφάνια σου και τα αρχίδια που κουβαλάς, για να σε αποδεχτούν ή όχι.

Την κουβέντα του αυτή την έχω πάντα καλά φυλαγμένη μέσα στο μυαλό μου. Η κουβέντα του αυτή με βοήθησε να γίνω αυτός που είμαι σήμερα.

Εμένα κανένας γάμος, δεν πρόκειται να με αλλάξει, και ούτε πρόκειται ποτέ να με καταξιώσει, όσο έχω αυτόν που αγαπώ πλάι μου.

ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ... ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ + 1 update

update : η Δενδρογαλή με κάλεσε στο γνωστό παιχνιδάκι 3+1
Έχουμε λοιπόν και λέμε :

1. Έχω αυθεντικό χαρακτικό του Picasso, πάνω από το κρεβάτι μου...

2. Έχω κάνει σεξάκι με τον Richard Gere ένα καλοκαίρι στην Πάτμο...
3. Έχω φάει με την Fanny Ardant, σε κάποια βίλα κάπου στην Βούλα...
4. Έχω παέι για δείπνο στου Μαξίμου...
Εδώ σας θέλω, χιχιχι

Δυστυχώς, όλα τα όμορφα τελειώνουν γρήγορα!!!
Έτσι άλλη μία μικρή απόδραση έλαβε τέλος. Βέβαια δεν παραπονιέμαι, πέρασα καλά, πολύ καλά θα έλεγα.

Γνώρισα επιτέλους από κοντά την Jo Jo και τον isos, αλλά και την κοράκλα τους. Σίγουρα δεν θα χαθούμε παίδες.

Γνώρισα και τον phoinix, ένα από τα πιο φωτεινά πρόσωπα που έχω δει. Και με αυτόν σίγουρα δεν θα χαθούμε. Άλλωστε με βλέπω σύντομα πάλι στα βόρεια!!!

Πήγα στην έκθεση βιβλίου στην ΔΕΘ. Βρε παιδιά, βρε αγαπητοί κύριοι εκδότες. Αν είναι να αγοράζω τα βιβλία σας στην ίδια τιμή, ποιος ο λόγος να σας επισκέπτομαι; Βέβαια αγόρασα μια καταπληκτική έκδοση του ΕΚΕΒΙ, για την ιστορία της πολιτικής αφίσας στην Ελλάδα.
Έπεσα και πάνω στην πιο cool διαδήλωση. Πορεία αλλά και με ένα φορτηγό με μουσικούς που σκόρπιζε τους ήχους και τον ρυθμό.
Έκανα βόλτες στην παλιά αγορά, αλλά και στην παραλία. Είδα, μύρισα, γεύτηκα. Τράβηξα πολλές φωτογραφίες για άλλη μια φορά, όπως αυτή εδώ.
Να το κουτσομπολέψουμε και λίγο, γνωστός blogger, πέρασε από το κρεβάτι μου. Έτσι για να ζηλεύουν μερικοί. Υπάρχουν και πιο hot φωτογραφίες, αλλά θα σταλούν μόνο μέσω e-mail.
Και για να γκρινιάξω, μάλλον όχι να γκρινιάξω, απλά να πω, αν ζούσε ο Χατζιδάκις, σίγουρα δεν θα επέτρεπε να ξεπουλιέται η μουσική του σε κυριακάτικες φυλλάδες, όσο σοβαροφανείς και να το παίζουν.

Τάσο ευχαριστώ για το cd, ήταν πολύτιμη παρέα στην επιστροφή.