31.7.07

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ (ΚΕΦΤΕΔΕΣ)

Έχετε νεύρα?
Έχετε άγχος?
Τίποτα δεν πάει όπως θα θέλατε?
Το αφεντικό σας έχωσε καλοκαιριάτικα να δουλεύετε για να φύγει αυτός με την/τον γκόμενα/γκόμενο?
Τσακωθήκατε με τον/την καλό σας/καλή σας?
Τέλειωσε το επίδομα αδείας πριν καν πάτε διακοπές?

ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ!!!

Κάντε ένα μπάνιο, ντυθείτε, στολιστείτε, όπως μόνο εσείς ξέρετε να κάνετε, και βγείτε για ψώνια.
Όχι αγαπημένα μου στην Ερμού. Ξεχάστε τα αυτά.
Βουρ για τον χασάπη. Πάρτε 1 κιλό κιμά της προτίμησής σας. Παίξτε τον με τα μάτια και πες τε του, αν είστε νέοι στο σπορ, να είναι καλός ο κιμάς γιατί ποιος ακούει την γκρίνια της καλής σας. Πάντα πιάνει! Κόστος βαριά 9 ευρώ ανάλογα με το είδος του κιμά.
Μετά δίπλα στο μανάβικο. Αν δεν είναι κοντά μην στεναχωριέστε η βόλτα καλό κάνει στην περίπτωσή σας. Λοιπόν ένα ματσάκι φρέσκα κρεμμυδάκια, άνηθος προαιρετικός, κανά δυο κιλά πατάτες αν δεν έχετε (που δεν θα έχετε), πάρτε και ένα κιλό ντομάτες μισές πείτε για σαλάτα και μισές πιο ώριμες για σάλτσα. Τελειώσαμε και από εδώ. Κόστος γύρω στα 5 ευρώ.
Τώρα να πω να γυρίσετε σπίτι, δεν θα το πω. Τα νορμάλ νοικοκυριά δυο μπαχαρικά τα έχουν. Το δικό σας αμφιβάλλω. Γιατί? Μα αν τα είχατε όλα, δεν θα είχατε τα νεύρα της αρκούδας, ούτε και θα ήσασταν εδώ μέσα να διαβάζετε εμένα.
Πάμε λοιπόν ή στο σούπερ ή σε μίνι μάρκετ. Σας προτείνω το πρώτο, στο δεύτερο διπλάσιες σχεδόν τιμές. Θα χρειαστούμε ένα αυγό (αναγκαστικά τετράδα θα πάρετε ή αν είστε τόσο άσχετοι, εξάδα, για να τηγανίσετε και κανένα), κανέλα, δυόσμο (εγώ ας πούμε έχω φρέσκο σε γλαστράκι), εσείς πάρτε ξερό, αλεύρι για όλες τις χρήσεις, και το τελευταίο υλικό μας παξιμάδια κριθαρένια Κρήτης. Άντε βαριά βαριά και άλλα 6 ευρώ.
Επιστροφή στο σπίτι.
Αν δεν σας έχουν περάσει όλα τα παραπάνω μετά από αυτή την μικρή βόλτα, τότε ορμίστε στην κουζίνα. Ξέρετε που πέφτει. Εκεί που είναι και το ψυγείο.
Η συνταγή λοιπόν που θα σας πω είναι για έναν κιλό κιμά.
Ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια αφού τα πλύνομε Ευχάριστη σκέψη για να μην σας πιάσουν και τα δάκρυα ή τουλάχιστον να είναι δάκρυα χαράς, να είναι το αφεντικό σας. Φανταστείτε ότι κόβετε κάτι άλλο που του ανήκει και το αγαπάει πολύ. Τι είναι αυτό? Αφήστε την φαντασία σας αχαλίνωτη.
Ξεκινάμε με τα παξιμάδια. Θα χρειαστούμε γύρω στα 250γρ. Τα μουλιάζουμε, ούτε αυτό ξέρετε? Φανταστείτε να πλένετε και στο χέρι. Τα βάζετε λοιπόν σε ένα μπολ με νερό για 2-3 λεπτά και μετά τα στραγγίζετε σφίγγοντας τα με τα χέρια να φύγουν τα νερά τους.
Σε μία μικρή λεκανίτσα βάλτε τον κιμά, ένα αυγό, τα κρεμμυδάκια αφού τα έχετε ψιλοκόψει, το μουλιασμένο και στραγγισμένο παξιμάδι, αλάτι, πιπέρι, λίγο δυόσμο τριμμένο ή αν είναι φρέσκος ψιλοκομμένο και λίγη κανέλα
Και τώρα το καλύτερο. Το ζύμωμα
Ποιόν αντιπαθείτε?
Φανταστείτε τον στην λεκάνη σας μέσα. Αλλάξτε του τα φώτα. Βγάλτε τα απωθημένα σας. Όσα δεν μπορείτε να του πείτε δια ζώσης, ήρθε η ευκαιρία. Κάντε τον μία ομοιόμορφη μάζα. Βασανίστε τον. Και μετά αφού ξεσπάσετε τα νεύρα σας, και το μείγμα μας έγινε λαχταριστό και μυρωδάτο, βάλτε το στο ψυγείο για μισή με μία ώρα. Ε!!! να ξεκουραστεί λίγο το ταλαίπωρο. Τόσα νεύρα.
Τι? Ώρα για τσιγάρο και τηλέφωνο? Ποιος σας είπε ότι επειδή τελειώσατε με τον κιμά, τέλειωσε η αποστολή σας. Εκτός αν σας φύγαν τα νεύρα. Αλλά για να με διαβάζετε ακόμα, αμφιβάλλω.
Σειρά έχουν οι πατάτες. Τις καθαρίζουμε, όχι με το σφουγγάρι, με το μαχαίρι εννοώ, τις πλένουμε να φύγουν τα χώματα και τις κόβουμε, έτοιμες για τηγάνισμα. Τώρα το πόσες θα κόψετε, εξαρτάται από την όρεξή σας.
Μετά τρίψτε τις ντομάτες τις ώριμες να τις έχουμε έτοιμες.
Τώρα κάντε τσιγάρο, πάρτε και τον κολλητό/ή στο τηλέφωνο και καλέστε τους για φαγητό. Τέτοιο κατόρθωμα μόνο με τους κολλητούς πρέπει να το μοιραστείτε. Κακά τα ψέμματα, μην διαρρεύσει και στην γειτονιά. Και ποτέ με τον καλό σας/καλή σας. Πάντα θα σας το χτυπάνε, άσε που μπορεί να σας ζητήσουν και μουσακά. Καλοκαίρι είναι, μελιτζάνες υπάρχουν, δικαιολογία καμιά!
Αφού ξεκουραστήκατε, βγάλτε τον κιμά κάντε τον μικρές μπαλίτσες, αλευρώστε τον και βουρ για το τηγάνι. Να έχει κάψει το λάδι, πρώτα εντάξει? Το πόσο ξεροτηγανισμένοι, είναι θέμα γούστου. Εμένα επειδή βάζω και σάλτσα μ' αρέσουν τραγανοί.
Όταν τελειώσετε με το τηγάνισμα, βγάλτε το τηγάνι από την φωτιά, χύστε το λάδι, όχι όμως όλο, αφήστε λίγο γιατί έχει όλη την μυρουδιά του κεφτέ, προσθέστε την τριμμένη ντομάτα, λίγο αλατάκι, πιπεράκι, μια ιδέα κανέλα, και μια κοφτή κουταλιά του γλυκού ζάχαρη. Βάλτε το να σιγοβράζει και είναι έτοιμο όταν η σάλτσα μας δέσει (να γίνει πηχτή).
Παράλληλα τηγανίστε και τις πατάτες, κόψτε μια ντοματοσαλάτα. Και καλή σας όρεξη.
Εγώ που τώρα σας τα λέω αυτά, τι πίτες (όχι ακόμα δεν ανοίγω φύλλο), τι ντολμαδάκια, τι παστίτσια, τι μακαρονάδες σε όλες τις παραλλαγές, έχω μαγειρέψει δεν θα σας πω.
Ώσπου ανακάλυψα τα blog. Τέλος η κουζίνα. Τώρα τα νεύρα τα ξεσπάω στο πληκτρολόγιο. Άσε που δεν έχει και πλύσιμο μετά.
Τώρα που θα βγεί, η ιστορία θα δείξει...

Υ.Γ. Περιμένω να με καλέσετε για φαγητό.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ



Για κάποιον, που με τους στίχους του με ταξίδεψε,
εκεί στην Αλεξάνδρεια,
με τις ασκήσεις υποταγής,
σ' αυγουστιάτικο φεγγάρι,
έτσι απλά,
με μια μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων,
λέει, λέει, λέει,
ντροπή δεν είναι ν'αγαπάς,
πωλητής ιδανικών στιγμών,
πάει ξαναγυρνάει,
με το ποδήλατο,
τώρα μένω μόνος μου,
τι να κάνω,
θέλω την ελπίδα,
γιατί ζωή είναι ζωή μου η ζωή.

Κι ένα τραγούδι για να τον συντροφεύει στο νησί και να του θυμίζει παλιές πατρίδες.
XΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ κ.Α.Δ.

30.7.07

ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΩΣ


Άσχημα ξεκίνησε αυτή η εβδομάδα.
Με μια τεμπελιά απερίγραπτη.
Θέλω επειγόντως διακοπές σε κάποιο μαγικό νησί, σε μια παραμυθένια ακρογιαλιά, να χαθώ μέσα σε μια εξωτική αγκαλιά
Από αυτές που βλέπουμε και λέμε υπάρχουν ή είναι στα όνειρά μας?
Θέλω να ξαναβρεθώ εκεί μακρυά στο Ασουάν.
Στον παλιό καταρράκτη Σε αυτό το μυθικό ξενοδοχείο, παρέα με την Αγκάθα και τον Όρσον.
Παρέα με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.
Ίσως εκεί και να ξαναβρεθούμε.
Ίσως εκεί και να χαθούμε για πάντα, με μια παγωμένη λεμονάδα, που παρόμοια της δεν έχω πιει ποτέ.
Να χαθώ στα παζάρια της Ανατολής και να κολυμπήσω για άλλη μια φορά στον Νείλο.
Να πιω από το νερό του. Είναι αλήθεια ότι άμα πιεις μια φορά νερό από τον Νείλο, θέλεις να ξαναπιείς.
Να χορεύω και πάλι τους αργόσυρτους σκοπούς τους.
Να κάνω μια βόλτα με τις φελούκες ξανά.
Ίσως και να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Ίσως και να μείνω για πάντα εκεί.
Ίσως και να φταίει η σημερινή πανσέληνος.
Ίσως και να φταίει που θέλω να την ξαναδώ εκεί.
ΙΣΩΣ ...

29.7.07

ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ



Για κάποιον παραπονιάρη, γκρινιάρη, πολυλογά, που τον έχω συναντήσει μόνο δυό φορές, αλλά νομίζω ότι τον ξέρω χρόνια...

Τώρα για το ποιός είναι, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα μοιραζόμαστε όλα.

Θα καταλάβει....

Και ίσως κάποια στιγμή του μαγειρέψω και το στιφάδο....

27.7.07

ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΙΦΑΔΟ



Είμαι μπροστά στον υπολογιστή, διαβάζω, σερφάρω, τσατάρω.
Προσπαθώ να οργανώσω σχέδια, σκέψεις, ιδέες, να χαλαρώσω.
Τίποτα.
Τον κλείνω, πάω μάρκετ, το σκυλί πρέπει να φάει και για να φάει πρέπει να μαγειρέψω, και για να μαγειρέψω πρέπει να ψωνίσω.
Φαύλος κύκλος.
Σ΄ένα σπίτι πέτρινο, εκεί σε κάποιο χωριό της Εύβοιας, την δεκαετία του εξήντα.
Η γιαγιά να ζυμώνει Είναι η μέρα που ανάβει φούρνο. Χαρά μεγάλη, ζυμωτό φρέσκο ψωμί, ζεστό λαχταριστό να μυρίζει όλη η αυλή αλλά και η γειτονιά ολόκληρη.
Και μια και άναψε ο φούρνος να μπούνε και τα γεμιστά. Ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια. Όλα από τον κήπο της γιαγιάς και του παππού. Ποτέ δεν κατάλαβα ποιανού ήταν. Πάντα τσακώνονταν για αυτό.
Ποτέ για τίποτα άλλο. Ή τουλάχιστον ποτέ μπροστά στο παιδί. Βλέπετε είχα την χαρά να είμαι το μοναδικό τους εγγόνι τότε και ο βασιλιάς της αυλής.
Ο παππούς δεν ήθελε γεμιστά. Ήθελε στιφάδο. Η γιαγιά το έπαιζε κουρασμένη για να το φτιάξει. Ήξερε όμως ότι το στιφάδο του παππού ήταν μοναδικό στο χωριό. Είχε έναν τρόπο να τα φτιάχνει τα πράγματα ο παππούς μοναδικό. Και όχι μόνο το στιφάδο, αλλά όλα. Μυστήριο η ζωή του. Δύσκολα μίλαγε γι αυτόν. Προτιμούσε να τραγουδάει, αργούς μακρόσυρτους αμανέδες. Κάπου έχω φυλαγμένη μια κασέτα που τον έγραψα ανάμεσα στα χιτ της εποχής του Πετρίδη.
Τώρα θα μου πεις αμανέδες, από που κι ως που. Κανένας δεν ξέρει ούτε από που τους έμαθε, ούτε γιατί έβγαζε τέτοιον καημό Για ένα τραγούδι μόνο δάκρυζε όταν το άκουγε. Το Τζιβαέρι. Τότε δεν ήξερα. Τώρα το κατάλαβα. Ότι αγαπούσε πιο πολύ το έβλεπε μόνο τα καλοκαίρια. Τότε μέναμε Μυτιλήνη.
Το σπίτι αυτό τώρα είναι δικό μου.
Κάποιο καλοκαίρι, έφτιαξα στιφάδο μάζεψα φίλους και έναν αγαπημένο θείο (τον γιο του παππού) και στήσαμε τσιμπούσι. Ο θείος είπε ότι είχε να φάει τέτοιο στιφάδο από τότε που ζούσε ο παππούς και το μαγείρευε.
Δεν το ξαναέφτιαξα ποτέ.

26.7.07

ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΟΥΦΙ


ΣΕΪΧΗΣ ΕΛ-ΙΣΛΑΜ ΖΑΚΑΡΙΑ ΑΝΣΑΡΙ

Ένα τριαντάφυλλο ανθίζει μέσα μου, κρασί είναι στο χέρι μου,
κι η αγαπημένη μου στην αγκαλιά μου.
Σήμερα του κόσμου ο βασιλιάς είναι σκλάβος μου.
Μη μας φέρεις κερί στο σκοτάδι,
γιατί το φεγγαροπρόσωπο του έρωτα είναι γεμάτο.
Λατρεύουμε το κρασί και χύνουμε τις ευχές μας
και είναι αντίθετο στο νόμο μου να είμαι χωρίς το πρόσωπό σου.
Τα αφτιά μου ακούνε και τον ήχο των καλαμιών και τη μελωδία των λαούτων.
Τα μάτια μου είναι πάντα σε κόκκινα χείλη και στην κούπα που έρχεται γύρο.
Στην συγκέντρωσή μας μην φέρεις αρώματα τριαντάφυλλων, ανασαίνουμε την ευωδιά των μακριών σου μαλλιών.
Μη μου παινεύεις τη γεύση της ζάχαρης, γιατί η επιθυμία μου ικανοποιείται στα γλυκά σου τα χείλη.
Όσο η θλίψη μου για σένα είναι στα ερείπια της καρδιάς μου, η θέση μου είναι στο στενό της ταβέρνας.
Μιλάς για ντροπή? Η ντροπή είναι η δόξα μου.
Μιλάς για δόξα? Η δόξα είναι η ντροπή μου.
Είμαστε άσωτοι, οινοπότες, κεφάλια που γυρίζουν, κι αυτός ο άνθρωπος που δεν είναι σαν εμάς, ποιός είναι?
Μην προδώσεις τα λάθη του στον τιμητή, είναι σαν εμάς στην ζήτηση τέρψης πάντα.
Χαφίζ, μην κάθεσαι ούτε στιγμή χωρίς την αγάπη σου ή το κρασί, γιατί αυτές είναι μέρες τριαντάφυλλων, γιασεμιών και γιορτής.


ΣΕΓΙΕΝΤ ΑΧΜΑΝΤ ΧΑΤΙΦ

Σπάσε την καρδιά ενός ατόμου : Στη μέση του θα δείς έναν ήλιο να λάμπει. Αν δώσεις ό,τι έχεις στον Έρωτα, να με πούν ειδωλολάτρη αν χάσεις κι ένα μόριο. Αν η ψυχή περάσει μέσα από την φωτιά του Έρωτα θα σε κάνει να δείς την ψυχή αλλαγμένη. Αν ξεφύγεις απ' την στενότητα των διαστάσεων και δεις "το χρόνο που είναι χωρίς τόπο", θ' ακούσεις αυτό που ποτέ δεν ακούστηκε και θα δεις αυτό που ποτέ δεν ειδώθηκε, μέχρι που να σε αφήσουν σε μια θέση όπου θα δεις "τον κόσμο" και "τους κόσμους" σαν τον ίδιο. Θ' αγαπάς την Ενότητα με την καρδιά και την ψυχή σου, μέχρι που, με τα αληθινά μάτια θα δείς την Ενότητα...

ΣΟΥΦΙ
Οι Άραβες Μυστικοί
Εκδόσεις Καστανιώτη


25.7.07

ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο κ.ΝΙΚΟΣ


ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ'αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά.

Δίχως την δική σου αγάπη
γρήγορα περνάει ο καιρός
δίχως την δική σου αγάπη
είν' ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ......

24.7.07

ΑΥΤΗ ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ part 2

Αγαπημένοι μου ψηφοφόροι, μετά από

Απόπειρα νοθείας αποτελεσμάτων

Εκβιασμούς

Συνεχείς παρενοχλήσεις

Από τον γνωστό και μη εξαιρετέο αποκλεισμένο από ψηφοφορίες, ο οποίος μέχρι και με δικαστικό αγώνα με απείλησε, και επειδή έμαθα, γιατί πολλές οι κακές οι γλώσσες, ότι έχει και επιρροή ο σιχαμένος εδώ μέσα
... μόνο ο ανθρωπάκος του αντιστάθηκε και η λατρεμένη η συκιά ( και βλέπετε τι τραβάνε και αυτοί) ...

ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ :

1. Να μην υποκείψω στον φτηνό εκβιασμό του

2. Αλλά και επειδή ο φόβος φυλάει τα έρμα, που λένε και στο χωριό μου

3. Να βάλω μία έτσι σαν την δική του αλλά πιο καλοκαιρινή

4. Και πιό όμορφη γιατί είναι και άλλο το μοντέλο και όχι να το παινευτώ αλλά λατρεμένοι μου μάτια έχετε και κρίνετε.

ΙΔΟΥ Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ

23.7.07

AYTOS AYTOS KI AYTOS


Επειδή κάποιος ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, κάτι σε αμνοερίφιο θυμίζει και επειδή δεν περνάει και την καλύτερη φάση του (ή έτσι θέλει τουλάχιστον να πιστεύουμε), και επειδή τον απέκλισα από μία ψηφοφορία
(ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ)
Θέλω να του αφιερώσω ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι, συνδυασμένο με ένα ηλιοβασίλεμα στον Μόλυβο.



Αποκλειστικά για σένα....

Άκουσέ το ....




21.7.07

ΑΥΤΗ ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Αναγνωστικό μου κοινό,
εδώ παλαμάκια αλλά και γέλια.
Πάλι σε άδειο θέατρο θα παίξουμε.
Ένας αγαπητός και ουχί εξαιρετέος, σχολίασε την νέα μου φωτογραφία στο blog.
Επειδή μέχρι να γνωρίσω από κοντά μία εξαιρετική φωτογράφο που βρίσκεται ανάμεσά μας, και να την πείσω να μου κάνει την φωτογράφιση για το καινούργιο θεατρικό, ξεθάβω τρείς φωτογραφίες από το καλλιτεχνικό μου παρελθόν για να αποφασίσετε εσείς πια με αντιπροσωπεύει καλύτερα.
1. Η υπάρχουσα
2. Η προηγούμενη
3. Και άντε και μια τρίτη από την Μανταλένα

Η απόφαση δική σας.
Η ψηφοφορία θα διαρκέσει μέχρι και την Τρίτη
με την δύση του ήλιου.

Ο Μπεεεεεεεεεέ δεν έχει δικαίωμα ψήφου.

19.7.07

AYTH AYTH H YMAC



Πιάσανε οι ζέστες. Βαριέμαι!!! Θέλω θάλασσα και την θέλω τώρα. Παρηγοριά στον άρρωστο αυτό το τραγουδάκι, με άρωμα πεύκου. Αφιερωμένο σ'όλους εσάς.

Ακούστε το .....



17.7.07

ΑΥΤΗ ΑΥΤΗ Η ΜΥΤΙΛΗΝΗ


Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Λενέλ', την Λιολιό και τον παππού τον Χρήστο. Καλό σας ταξείδι. Και να μ'αγαπάτε από εκεί που είστε. Τ'αρνέλ'σας

Γεννήθηκα ένα αυγουστιάτικο βράδυ πίσω από την εκκλησιά της φωτογραφίας.
Μετά από τάμα της μάνας μου να φορά για όσο ζεί μαύρα ρούχα τον Δεκαπεντάυγουστο, κάτι που το κάνει όλο το νησί.
Ίσως είμαι προκατειλημμένος. Πατρίδα βλέπετε. Και όχι μόνο. Εκεί γεννήθηκα, μεγάλωσα, έμαθα τα πρώτα γράμματα, είδα πρώτη φορά θέατρο αλλά και μπαλέτο flamenco.
Μου είναι δύσκολο να μιλάω για μένα, αλλά πολύ πιο δύσκολο να γράψω για την Μυτιλήνη. Το θεωρούσα εύκολο. Οι σκέψεις πολλές, οι αναμνήσεις περισσότερες.
Τα λόγια λίγα. Φτωχά. Πως μπροστά σε μία οθόνη να περιγράψεις τα καλύτερα χρόνια, τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισες ποτέ που γίναν ο παππούς σου, η γιαγιά σου, η θεία σου και κολλητή σου. Ας δανειστώ λοιπόν από μία έκδοση του 1983 της Λεσβιακής Παροικίας και από το βιβλίο ¨Παλιά Μυτιλήνη, οι μαχαλάδες μας¨ δύο αποσπάσματα.
Ένα του Ασημάκη Πανσέληνου που προλογίζει το νησί μας, και ένα του Μίλτη Παρασκευαϊδη που μιλά για την γειτονιά που μεγάλωσα, Το Κιόσκι.
.......... Να μιλάει ένας Μυτιληνιός για την Μυτιλήνη μπορεί να σας πεί και ψέματα, χωρίς να το θέλει, -είναι σαν να μιλά για τον εαυτό, γιατί είναι και ο ίδιος ένα κομμάτι του τόπου του, ένα κλαδί ας πούμε, από λιόδεντρο.
Αλλά σκέφτομαι πάλι, πως στη μυστική και ανεξερεύνητη περιπέτεια της ανθρώπινης σκέψης και η φαντασίωση είναι αλήθεια. Η γενιά μου το δοκίμασε. Το ξέρει καλά.
Ότι κι αν πεις ωστόσο, είναι αυτό το νησί μας ένα κομμάτι ευλογημένο από χίλιες μυστηριώδικες δυνάμεις, από τις αρχαίες θεότητες του ουρανού και της γης, από τα χριστιανικά ερημοκλήσια που είναι σκορπισμένα στις λαγκαδιές του, ίσαμε ακόμα και από μας τους ίδιους τους ντόπιους καλαμαράδες του, που φτιάχνουν ή απλώς εκφράζουν τον θρύλο του.
Σε όλες τις ώρες του χρόνου, στις καταιγίδες και στις ηλιοφεγγιές, υπάρχει διαχυμένη στην φύση μιά δύναμη και μιά ομορφιά, που ανασκαλεύει ήρεμα και ανεπαίσθητα τα σπλάχνα του ανθρώπου και στρέφει πίσω την σκέψη του, στις ομιχλώδεις αρχές της ζωής. Κάτι θα αφήνει τούτο στον χαρακτήρα μας. Δεν μπορεί...
Το καλοκαίρι το φώς του ουρανού, η ανταύγεια του πελάγου και η μαρμαρυγή της λεύκας, του πεύκου και της ελιάς, φτιάνουν μια ατμόσφαιρα παγανιστική που σκεπάζει τα πάντα και ιριδίζει στα μάτια της κοπέλας που ΄ναι στο πλάι σου, μιά εβδία λεσβιακή.
Μέσα από αυτή την παράξενη ατμόσφαιρα κι εμείς οι Μυτιληνιοί παίρνουμε κάποιο στοιχείο αρχέγονο και ταυτόχρονα καλλιεργημένο, μιά πίστη στην ύλη της γης που διαφεντέβει τη ζωή και τον θάνατο και μιά το ίδιο χαρακτηριστική άπωση σε ότι είναι πρόσθετο κοινωνικό μεγαλείο, αξιώμα, κούφια λόγια, παράσημα κι ότι άλλο θαμπώνει αυτό το θαύμα που είναι ο άνθρωπος καθαυτός.........
..........Την περίοδο 1920-1940 οι Μυτιληνιοί όχι μόνον της Κουλμπάρας, αλλά και των άλλων μαχαλάδων, προτιμούσαν την ευρύχωρη πλατεία της κορυφής του παραθαλάσσιου υψώματος ¨Κιόσκι¨ για την απόλαυση της λιακάδας, για καταφύγιο αναψυχής τις απογευμαατινές και βραδυνές ώρες των θερμότερων ημερονυχτίων του καλοκαιριού, και για εξασφάλιση πανοραμικής θέας των ωραιότερων ακτών της Λέσβου και της απλόχωρης θάλασσας που εκτείνεται, έως τα μενεξεδένια βουναλάκια της Αιολικής παραλίας, με αμέτρητες ποικιλίες και στιγμιαίες μεταλλαγές χρωματιστών αποχρώσεων και ιριδισμών στην καθρεφτένια λαμπερή επιφάνειά της.
Στην πλατεία του υψώματος του ¨Κιοσκιού¨ εσύχναζαν τότε και όλοι οι Μυτιληνιοί μύστες της θρησκείας της Ομορφιάς για το προσκύνημα της γοητείας των πανσελήνων και όλων των άλλων φάσεων της Σαπφικής ¨σελάννας¨, που απελάμβαναν έως την μία μετά τα μεσάνυχτα κατά την συνήθεια της εποχής, εκείνης.........



Υ.Γ. ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΘΑ'ΡΘΩ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΤΟΥ ΦΑΝΕΡΩΣΩ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

13.7.07

ΑΥΤΗ ΑΥΤΗ Η ΣΑΛΟΝΙΚΗ



Σ'αναζητώ στην Σαλονίκη ξημερώματα...
το λέει το τραγούδι, το λέω και εγώ, το λέει κι η Ελλάδα ολόκληρη.

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την χαρά να πώ, την τύχη να πώ, την κωλοφαρδία.
Τέλος πάντων.

Για δουλιές ανέβηκα και την χαρά μου βρήκα.

Να ναι καλά τα παιδιά από τα βόρεια. Άλλοι άνθρωποι.
Με το που περνάς Κατερίνη ανοίγει η καρδιά σου.

Λες και φυσάει άλλος αέρας.
Εδώ που τα λέμε Βαρδάρης είναι αυτός. Τον αισθάνεσαι από μακρυά. Αλλάζει την διάθεση, αλλάζει το φώς και το χρώμα του ουρανού, αλλάζει και τις καρδιές μας.

Πήγαμε στα μοδάτα και στα δήθεν. Χάλια μην πάτε. Κακή αντιγραφή της πρωτεύουσας.
Πήγαμε όμως και στον ΒΡΩΤΟ, δεν σας λέω που είναι, βρήτε το κρυμμένο πίσω από ένα περίπτερο. Πέντε τραπέζια στο πεζοδρόμιο, οι καλύτεροι μεζέδες, το καλύτερο service, οι πιο ζεστοί άνθρωποι. Να ναι καλά.

Βέβαια σας συστήνω ανεπιφύλακτα στην Καλαμαριά για ουζάκι και θαλασσινά τον Βράχο (αρνητικό παίζει συνεχώς Πάριο) αλλά για πιο ψαγμένα στο μεξικάνικο του Χρήστου. Δύσκολα θα τον πετύχετε εκεί, αλλά θα βρήτε την Κική την κόρη του που κάνει την καλύτερη μαργαρίτα ever, άσε το γουακαμόλε. Είχα να φάω τέτοιο από το σπίτι. Μην το μπερδέψετε με το άλλο, να πείτε στην Καλαμαριά δίπλα στο Μαϊάμι.
Οι 7θάλασσες καλύτερες από των Αθηνών και με κέφι.
Τέλος με αυτά αισθάνομαι σαν την Νταϊάνα Κοχυλά.

Πήγαμε και για μπάνιο. Το πρώτο για φέτος. Στην Επανωμή στο ναυάγιο, με μια καντίνα και δύο άλλες παρέες. Βλέπεις ήταν καθημερινή. Η θάλασσα κρύα, αλλά πως να αντισταθείς στο πρασινογάλανό της?

Και τώρα σειρά έχει η νύχτα η ξελογιάστρα, η νύχτα η όμορφη.
Αλλά σε άλλο κομμάτι να έχετε κάτι να με διαβάζετε βρε αδερφέ!

Δαρεία σε ευχαριστώ για ότι έκανες και για όσα μου έδειξες.
Στέφανε thanks for the colour!!!

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ