ΑΥΤΗ ΑΥΤΗ Η ΦΩΚΙΩΝΟΣ ΝΕΓΡΗ

Ένας δρόμος ... μια ιστορία. Και τι ιστορία.
Οι ωραιότερες πολυκατοικίες των Αθηνών.
Τα ωραιότερα στέκια των Αθηνών.
Quinta, Paezano, Το αυγό του κόκορα.............
Οι ωραιότερες παρέες των Αθηνών.
Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, αριστεροί, φοιτητές, σινιέ κυρίες με τα σκυλάκια τους.
Η άλλη όψη της πόλης. Όχι αυτή του Κολωνακίου, η δήθεν.
Η ζωντανή όψη της πόλης.
Η πόλη με άποψη ή μήπως η άποψη της πόλης?
Οι boem μέναν εδώ. Οι ζωντανοί της πόλης.
Που πήγαν αυτοί? Που πήγαμε όμως και εμείς? Τι γίναμε? Που χαθήκαμε?
Σαν την Φωκίωνος. Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και χαθήκαμε κάπου στο πλήθος.
Ξεθωριάσαμε, όπως τα όνειρα μας, όπως οι προσόψεις των πολυκατοικιών.
Χθές γυρνώντας σπίτι πέρασα από την Φωκίωνος.
Είχε ανοίξει η Δημοτική αγορά.
Λίγοι οι πάγκοι με βιβλία και δωράκια για τις γιορτές.
Μία κίνηση που θέλει υποστήριξη.
Κυψελιώτες αρκετοί. Άλλωστε μόνο αν περνάς το βλέπεις, το μαθαίνεις.
Κάνω μία δουλειά που αφουγκράζομαι τον κόσμο.
Και ο κόσμος γυρνάει. Έστω δειλά στην αρχή. Αλλά γυρνάει.
Η Άννα δεν είναι μόνη της πιά.
Κάπου εκεί ο Κώστας, πιο πέρα ο Τάκης πίνει τον καφέ του σκορπίζοντας γέλιο, χαρά και βουή. Κι άλλες παρέες πιο πέρα.
Παιδιά, νέοι, αλλά και η παλιά φουρνιά της περιοχής.
Κάπου εκεί και εγώ. Με τον φίλο μου και τα σκυλιά μας. Πίνουμε καφεδάκι, που με την ώρα γίνεται ποτό. Έρχεται και η Κατερίνα με τον Γιάννη. Γελάμε γινόμαστε παιδιά. Ονειρευόμαστε και πάλι. Κάνουμε σχέδια για τις γιορτές αλλά και για την ζωή μας. Έρχεται και ο Γιώργος με την Άννα. Πάμε για ουζάκια και μεζέδες. Η Δήμητρα, η Αντωνία αλλά και η Νατάσα, καρδιακή φίλη εδώ και 25 χρόνια. Αδελφή θα έλεγα, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία, μεγάλη ιστορία, μεγάλη αγάπη.
Η Φωκίωνος λάμπει, φοράει τα γιορτινά της, ξαναζεί και ονειρεύεται ξανά.
Όπως και εμείς.

ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ

Έβλεπα εχθές τον Φώτη με την Μαρία
Έβλεπα εχθές τον καλεσμένο τους.
Αυτόν αυτόν τον Γιώργο τον Μαρίνο.
Αυτόν που πέταγε την γιαγιά από το μπαλκόνι, που τραγούδαγε το ταρατατζούμ για τα άξια έθνη, αυτόν που τραγούδησε Μάνο Χατζιδάκι όπως κανένας άλλος.

Αυτόν που δεν φοβάται να μιλήσει για ιδιαιτερότητες αλλά και που ποτέ δεν φοβόταν να το κάνει.
Αυτόν που αγάπησε τους ανθρώπους και ζεί με τους σκύλους του κάπου έξω από την Αθήνα.
Αυτόν που με την ίδια ευκολία μας πρόσφερε αβίαστο γέλιο αλλά και συγκίνηση.
Αυτόν που τάραξε πριν κάποια χρόνια τα θεατρικά δρώμενα με την Ξανθιά του Φράουλα, αλλά και την Δίδα Μαργαρίτα του.
Αυτόν που ξαναγύρισε κοντά μας, χωρίς τσαούσες αλλά με όλο του το είναι.
Αυτόν που θέλω να γνωρίσω, να μιλήσω, να ακούσω.

ΑΥΤΟΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Όσο για μένα ... κι αύριο μέρα είναι

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ

Τέλος χρονιάς.
Κακής ή καλής χρονιάς η ιστορία θα δείξει.
Ένα ξεκίνημα είναι πάντα το ήμισυ του παντός λέγαν οι δάσκαλοι τον παλιό καλό καιρό.
Το έλεγε και η μαμά γιατί πάντα ξεκίναγα πράγματα και πάντα τα άφηνα στην μέση.
Το λένε και οι φίλοι μου.
Ακόμα το λένε.
Τώρα που είμαι στα 43 μου ελπίζω να μην μείνω μόνο στην αρχή.
Όχι ότι έμαθα.
Απλά μαθαίνω ακόμα.
'Οπως έμαθα και τα blogs.
Είπα να κάνω την αρχή.
Το ήμισυ του παντός που λέγαμε.

Αν θα κρατήσει?
Η ιστορία θα δείξει.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ...ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ